II SA/Po 1047/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi J. M. i K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie odnowienia powierzchni zrębowej oddala skargę Starosta W. decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 24 pkt 1 w związku art. 13 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz.U. z 2017 r., poz. 788 ze zm.), po rozpoznaniu z urzędu sprawy dotyczącej obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej, nakazał K. M. i J. M., właścicielom nieruchomości leśnej oznaczonej numerem [...], położonej w obrębie wsi N. T. , gmina W., odnowienie powierzchni zrębowej 1,43 ha, opisanej w uproszczonym planie urządzenia lasu jako oddział 03 -f, w terminie do dnia 30 listopada 2018 r. oraz powiadomienie Starosty [...] w terminie do dnia 5 maja 2019 r. o wykonaniu nałożonego obowiązku. Nakazano wykonanie odnowienia powierzchni zrębowej pod nadzorem Nadleśniczego Nadleśnictwa W., sadzonkami pochodzącymi z właściwego mikroregionu nasiennego So 1/0 dla sosny na powierzchni 1,14 ha - 11 400 sztuk sadzonek, Brzb 2/0 dla brzozy brodawkowatej na powierzchni 0,29 ha - 1 450 sztuk sadzonek. W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że [...] 2017 r. przeprowadzono oględziny na nieruchomości nr [...] w N. T., celem sprawdzenia, czy dokonano odnowienia powierzchni zrębowej przez poprzednich właścicieli nieruchomości - B. N. i J. N., którzy byli zobowiązani do tego decyzją Starosty [...] znak: [...] z dnia [...] 2012 r. Przeprowadzone oględziny wykazały, że powierzchnia po wykonanym zrębie nie została odnowiona. W tej sytuacji zostało wszczęte postępowanie w sprawie ponownego wprowadzenia roślinności leśnej na nieruchomości nr [...] o powierzchni 1,43 ha w stosunku do K. i J. M., którzy nabyli nieruchomość od poprzednich właścicieli na podstawie umowy notarialnej Rep. A numer [...] z dnia 13 stycznia 2017r. Decyzją z dnia [...] 2017 r. nakazano aktualnym właścicielom nieruchomości odnowienie powierzchni zrębowej 1,43 ha na działce nr [...] w N. T. w terminie do 30 kwietnia 2018r., lecz decyzja ta została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 kwietnia 2018 r., a sprawa została przekazana Staroście do ponownego rozpoznania. Przeprowadzone kolejne oględziny nieruchomości w dniu 15 czerwca 2018 r. wykazały, że nieruchomość w żaden sposób nie jest przygotowywana do odnowienia, porośnięta jest samosiejkami. Starosta wyjaśnił, że nieruchomość nr [...] w N. T. jest ujęta w uproszczonym planie urządzenia lasu, w którym przewidziano zadanie gospodarcze polegające na ponownym wprowadzeniu roślinności leśnej na powierzchni 1,43 ha, opisanej w uproszczonym planie urządzenia lasu jako oddział 03-f. Zgodnie z decyzją z dnia [...] 2012r. znak: [...], która wydana została dla poprzednich właścicieli nieruchomości, termin odnowienia powierzchni leśnej 1,15 ha określony był na dzień 31 marca 2018r. Starosta wyjaśnił, że powierzchnia do odnowienia podana w aktualnym planie urządzenia lasu wynosi 1,43 ha, który zatwierdzony został na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach na okres od 1 stycznia 2016 roku do 31 grudnia 2025 roku. Organ zauważył, że obecny uproszczony plan urządzenia lasu zatwierdzony został po dacie 24 czerwca 2015r., w której to dacie Rada Miejska w W. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze działki o numerze ewidencyjnym [...] w N. T. (opubl. w [...]). Starosta wskazał, że projekt uproszczonego planu urządzenia lasu przed zatwierdzeniem wywieszony był przez 60 dni w Urzędzie Miejskim w W. celem zapoznania się z nim i zgłaszania uwag. Żadna uwaga odnośnie odnowienia powierzchni zrębowej na działce nr [...] w N. T. nie została wniesiona. W ramach postepowania uzyskano stanowisko Nadleśnictwa W. (pismo z 24 lipca 2018r. znak: [...]) odnośnie planu odnowienia lasu na działce nr [...]. Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w [...] w piśmie z dnia [...] 2018r. (znak: [...]) powiadomiła, że decyzji w sprawie trwałego wyłączenia z produkcji leśnej nie było, dodatkowo informując, że w roku 2015 poprzedni właściciele wszczęli postępowanie w sprawie wyłączenia przedmiotowej nieruchomości z produkcji leśnej, które zostało umorzone decyzją z dnia 18 września 2015r. (znak: [...]). Z kolei od organu gminy uzyskano informacje, że w dniu 28 czerwca 2017r. Rada Miejska w W. podjęła Uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze działki o numerze ewidencyjnym [...] w N. , który jednocześnie stanowiłby zmianę obowiązującego dla przedmiotowej działki miejscowego planu. Projekt miejscowego planu nie został przesłany do opiniowania i uzgodnień z uwagi na zbiorowy protest mieszkańców N. i wniosek o wstrzymanie prac nad miejscowym planem do czasu uchwalenia zmiany studium. W tej sytuacji terminu uchwalenia miejscowego planu nie można chwilowo określić. Zdaniem Starosty postępowanie odnośnie odnowienia powierzchni zrębowej nie stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe. Działka [...] w N. jest działką leśną, a jej powierzchnia 1.43 ha pozostaje nadal niezalesiona. Organ wyjaśnił, że lasem (art. 3 ustawy o lasach) jest zwarta powierzchnia gruntu co najmniej 0,10 ha, pokryta roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiona. W orzecznictwie sądowo- administracyjnym prezentowany jest pogląd, że nawet jeśli z jakichkolwiek przyczyn las stracił niektóre swoje cechy, takie jak np. drzewostan, czy runo leśne, las nie traci przez to swego charakteru. Starosta przytoczył treść przepisów art. 24 ust. 1 i art. 13 ustawy o lasach wyjaśniając, że regulacje te nie pozostawiają organowi żadnego luzu decyzyjnego i nie pozwalają modyfikować obowiązku wydania decyzji w oparciu o inne okoliczności, niż w nich wskazane. Na podstawie wskazanych przepisów starosta sprawujący nadzór nad lasami niestanowiącymi własności Skarbu Państwa jest zobowiązany wydać decyzję, której treścią jest nakazanie właścicielowi lasu wykonanie określonych obowiązków i zadań. Starosta wyjaśnił, że inne niż leśne użytkowanie nieruchomości nr [...] będzie możliwe w przypadku, gdy współwłaściciele wystąpią z wnioskiem o wyłączenie gruntów z produkcji leśnej. Gdyby taka decyzja została w przyszłości wydana, będzie podstawą do zmiany zapisu w rejestrze ewidencji gruntów. Ewentualna zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przedmiotowej działki nie zmienia jej dotychczasowego statusu działki o charakterze leśnym. Dopóki w rejestrze gruntów zapisany jest las, nieruchomość podlega przepisom ustawy o lasach. Nie ma zatem możliwości uzasadnienia interesu społecznego, czy słusznego interesu strony, o którym mowa w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kończąc Starosta wyjaśnił, że miejscowość N. położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie miejscowości K. i miasta W.. W ostatnich latach trwa intensywna zabudowa na indywidualnych działkach i wieś zamienia się w miasto. Sprzyja temu położenie, gdzie prawie cała wieś okolona jest lasami. Gleby z przewagą klas V i VI, chętnie są sprzedawane przez właścicieli na działki budowlane. Jednak przekształcenie 2,60 ha lasu pod budownictwo wielorodzinne spotkało się ze sprzeciwem mieszkańców. Las jest wyjątkowym dobrem narodowym i w chwili obecnej brak jest racjonalnych przesłanek, aby go przekształcać pod budownictwo. Jest jeszcze wiele gruntów rolnych, które mogą być zabudowane. Od decyzji organu I instancji, w ustawowym terminie odwołali się Kazimiera i J. M. podnosząc, że nieruchomość, której dotyczy decyzja, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona została pod zabudowę (z dominującą funkcją jednorodzinną), co wyklucza odnowienie uprawy leśnej. Podkreślono, iż sam fakt przeznaczenia nieruchomości na cele nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do wyłączenia zastosowania norm prawnych zawartych w ustawie o lasach. Uzyskanie decyzji o wyłączeniu z produkcji wymagane jest bowiem dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Podnosząc powyższe zarzuty Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania I instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium) decyzją z dnia [...] 2018r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: Kpa) uchyliło zaskarżoną decyzję w części – w zakresie ustalenia terminu wykonania obowiązku odnowienia powierzchni zrębowej oraz terminu powiadomienia Starosty [...] o wykonaniu nałożonego obowiązku i w tym zakresie orzekło o ustaleniu terminu wykonania obowiązku odnowienia powierzchni zrębowej do dnia 31 maja 2019r. oraz terminu powiadomienia Starosty [...] o wykonaniu nałożonego obowiązku do dnia 30 listopada 2019r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło przepisy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 788), określające obowiązki jakie ciążą na właścicielach lasów w zakresie trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania. Powołując art. 24 ustawy Kolegium wskazało, że jeżeli właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków określonych w art. 13, albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, w szczególności w zakresie ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych), przebudowy drzewostanu, pielęgnowania i ochrony lasu, starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji. Kolegium wyjaśniło, że stoi na stanowisku, iż obowiązek ponownego wprowadzenia roślinności leśnej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy, co do zasady nie wymaga konkretyzacji w formie decyzji, gdyż obciąża właściciela lasu z mocy prawa. Przy czym pięcioletni termin, w którym powinno nastąpić odnowienie jest terminem, w którym właściciel powinien wykonać ten obowiązek dobrowolnie. Dopiero jego niewykonanie upoważnia do wydania decyzji, o której mowa w art. 24 ustawy. Kolegium przytoczyło następnie okoliczności faktyczne i prawne dotyczące przedmiotowej działki uznając, że zostały one prawidłowo ustalone przez organ I instancji. Kolegium wyjaśniło, że podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym nawet jeśli z jakichkolwiek przyczyn las utracił niektóre swoje cechy, takie jak np. drzewostan, czy runo leśne, las nie traci przez to swego charakteru. Z art. 24 ustawy o lasach wynika bowiem ciążący na właścicielu lasu obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego lasu poprzez wprowadzenie roślinności leśnej (upraw leśnych) i doprowadzenie do odtworzenia leśnego charakteru gruntu (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia: 18 maja 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 541/2011 i 18 maja 2011r., sygn. akt IV SA 540/2011). Odnosząc się do kwestii przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Kolegium stwierdziło, że fakt przeznaczenia w części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spornego obszaru na cele urządzeń turystyki, równiej nie pozbawia działki statusu gruntu leśnego, albowiem bez przeprowadzenia stosownych procedur - tj. uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjnego wyłączenia gruntu spod produkcji leśnej i dokonania zmian w ewidencji gruntów, formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu. W tym zakresie Kolegium powołało się na wyrok WSA w Białymstoku z 7 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 130/05. Kolegium wyjaśniło, że z treści art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach nie wynika powiązanie obowiązku ponownego wprowadzania roślinności leśnej z osobą dokonującą usunięcia drzewostanu. Przepis ten stanowi o obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej przez właściciela lasu. Właściciel, który po usunięciu drzewostanu, zbył nieruchomość leśną, nie może zostać zobowiązany przez organ administracji do ponownego wprowadzenia roślinności leśnej na gruncie, którego nie jest już właścicielem, a obowiązek ten może być nałożony jedynie na osobę będącą właścicielem gruntu leśnego w chwili wydawania decyzji. W niniejszej sprawie Państwo M. własność działki nr [...] nabyli 13 stycznia 2017r., a decyzja zezwalająca na zrąb lasu oraz zobowiązująca do ponownego wprowadzenia roślinności leśnej w miejsce usuniętego drzewostanu w terminie 5 lat wydana została w dniu 21 września 2012r. na rzecz B. i J. N.. Analiza materiału dowodowego sprawy prowadzi do wniosku, iż działka o nr ewid. [...] położona w N. stanowi grunt leśny, a zatem znajduje do niej zastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy o lasach oraz art. 24 tejże ustawy. Skoro zaś właściciele lasu nie wykonali obowiązku w postaci ponownego wprowadzenia roślinności leśnej w miejsce usuniętego drzewostanu w terminie 5 lat po wykonaniu zrębu, ziściła się dyspozycja z art. 24 ustawy o lasach, zgodnie z którą jeżeli właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków określonych w art. 13 albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, w szczególności w zakresie m.in. ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych) - starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji. Okoliczność, iż nie dokonano ponownego wprowadzenia roślinności leśnej, nie jest przez strony kwestionowana i została wyjaśniona w sposób niewątpliwy, poprzez przeprowadzenie przez organ I instancji stosownych oględzin nieruchomości, z których sporządzono protokół. Wobec powyższego organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji nakładającej na aktualnych właścicieli obowiązek ponownego wprowadzenia roślinności leśnej. Przepis art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach wprowadza obowiązek ponownego wprowadzenia roślinności leśnej w ww. terminie, przy czym jest to termin, w którym właściciel obowiązek ten winien wykonać dobrowolnie. Stwierdzenie natomiast przekroczenia tego terminu nie pozbawia właściwego organu kompetencji do wydania decyzji nakazowej w trybie art. 24 ustawy o lasach, lecz przeciwnie zobowiązuje organ do jej wydania (tak: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r., II SA/Gd 434/17, CBOSA). Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że przedmiotowa nieruchomość stanowi grunt leśny, co wynika z zapisów ewidencji gruntów. Również z pisma Dyrektora Lasów Państwowych w [...] z dnia 24 lipca 2018r. wynika, iż na rzecz Państwa Mączkowskich, jak również w okresie wcześniejszym, nie wydano decyzji zezwalającej na trwałe wyłączenie gruntów leśnych z produkcji leśnej części lub całości gruntów na działce o nr ewid. [...]. Wskazano również, iż realizacja inwestycji na gruncie Ls, zgodnie z przeznaczeniem opisanym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia na wyłączenie gruntu leśnego z produkcji leśnej. Nadto w ocenie Kolegium bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, iż prowadzone są działania zmierzające do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem jak wskazał w piśmie z 22.08.2018r. Burmistrz W., prace te z uwagi na protesty mieszkańców zostały zawieszone. Kolegium wyjaśniło, że uznając prawidłowość nałożonego obowiązku określiło nowy termin zalesienia, tak aby zrealizowanie obowiązku było możliwe i realne, biorąc pod uwagę zakres prac oraz zbliżający się okres zimowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli K. i J. M., zarzucając naruszenie: - art. 3 ustawy z 28 września 1991r. o lasach w związku z art. 1 ust.1 pkt 2, ust.3, art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2018 poz.1945), w związku z art. 87 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie za podstawę nałożenia obowiązków "Uproszczony plan urządzania lasów wsi N. na okres od 1.01.2016 do 21.12.2025"; - art. 22 ust.2 ustawy o lasach, poprzez zatwierdzenie w dniu 22.02.2016r. "Uproszczonego planu urządzenia lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych w obrębie wsi, nowe T., gmina W., powiat W. o powierzchni 66,49 ha na okres od 1 stycznia 2016r. do 31 grudnia 2025 roku" i wpisanie obowiązków prowadzenia gospodarki leśnej dla działki nr [...], która na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego utraciła atrybuty "lasu"; - zawarcie w aktach tej sprawy ww. dokumentu, który poświadcza nieprawdę, - art. 1 ust.1 pkt 2, ust.3, art. 6 ust.1 i 2 u.p.z.p. w związku z art. 87 Konstytucji RP, poprzez zignorowanie i pominięcie obowiązywania ww. aktu prawa miejscowego, na mocy którego działka nr [...] jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wraz z infrastrukturą; - art. 13 ust.1 pkt 2 ustawy o lasach poprzez próbę nałożenia obowiązku zalesienia dla terenu, dla którego takiego obowiązku po uchwaleniu planu nałożyć nie można; - art. 7, art.11 ust.1 i ust.1a oraz art.12a ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017r. poz. 1161 t.j.), który zezwala na zwolnienie z opłat i ciężarów z tytułu wyłączenia gruntów rolnych i leśnych właściciela w przypadku zabudowy mieszkaniowej, - art. 7, art.7a, art.7b, art.8, art.9, art.11, art.77, art.80, art. 107 § 3 Kpa poprzez zaniechanie obowiązków nałożonych tymi przepisami. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący podnieśli, że Starosta W. stara się narzucić obowiązki, których nałożyć nie może, bowiem powinien umorzyć postępowanie z uwagi na zapisy obowiązującego dla terenu przedmiotowej nieruchomości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących po wejściu w życie planu dla działki nr [...], obszar ten utracił charakter lasu i ustalił inne, obowiązujące przeznaczenie dla tego terenu. W związku z uchwaleniem tego planu nie wolno nakładać na obecnych właścicieli działki nr [...], obowiązków wynikających z "Uproszczonego planu urządzenia lasów we wsi N. ", zatwierdzonego w dniu 22.02.2016r., który pomija milczeniem zmianę przeznaczenia działki nr [...] pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Nie można w tej sprawie powoływać się wyłącznie na ustawę o lasach, skoro w trybie określonym w innej, równorzędnej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, teren ten skutecznie uzyskał inne przeznaczenie. Skarżący powołali się na wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013r. sygn. I OSK 1983/11, w którym przyjęto że "to czy dany grunt jest lasem w znaczeniu przyrodniczym, nie oznacza, że jest lasem w znaczeniu prawnym". Dla ustalenia, że grunt jest lasem nie tylko w znaczeniu przyrodniczym, ale także prawnym, konieczne jest spełnienie nie tylko kryterium przyrodniczego (pokrycie roślinnością leśną) i kryterium przestrzennego (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), lecz takie kryterium przeznaczenia (do produkcji leśne). Kryteria te muszą być spełnione łącznie. To, że dany grunt jest lasem w znaczeniu przyrodniczym, nie oznacza, że jest lasem w znaczeniu prawnym (W. Radecki - op. cit. s. 39-40 uw. 4). Skarżący podnieśli, że procedura zatwierdzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nakazuje również przesłanie zatwierdzonego planu właściwemu staroście, w tej sprawie był nim Starosta W.. Starosta nie może ignorować zapisów tego planu w żadnym postępowaniu, także tym prowadzącym do zatwierdzenia "Uproszczonego planu urządzania lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa". W tym planie, na stronie 36 umieszczono "Wykaz rozbieżności pomiędzy danymi ewidencji gruntów a stanem faktycznym na gruncie". W tym zestawieniu znajduje się także wiersz opisany jako "Uwagi". Natomiast na stronie 28, długopisem niebieskim, nie wiadomo kto, nie wiadomo w jakim trybie, nie wiadomo na podstawie jakich upoważnień, dokonał zmian zapisów tego "Uproszczonego planu" zarówno poprzez dopisanie w przypadku działki nr [...] "w decyzji 1.15 zrąb" jak i dopisanie w pozycji "Numer [...] rejestrze gruntów G43" do nazwisk "N. B. i N. J." nowego zapisu w brzmieniu "M. J., K. ", wraz z podaniem adresów tych osób. Zdaniem skarżących takie dopiski dyskwalifikują ów "dokument", jako jakikolwiek dokument mający moc obowiązującą. Skarżący podnieśli, że zgodnie z procedurą planistyczną teren ten utracił charakter terenu leśnego w sensie prawnym, gdyż właściwy organ - Marszałek Województwa [...] - decyzją z dnia [...].2014r., nr [...], wyraził zgodę na przeznaczenie działki nr [...] na cele nieleśne, a która to decyzja została "skonsumowana" w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zmieniając przeznaczenie tego terenu. Organy nie odniosły się w swych decyzjach do tego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżących organy obu instancji nie do końca rozumieją wyłączenie gruntów z produkcji w procesie inwestycyjnym, który musi uwzględniać dwa etapy: - uzyskanie zgody na zmianę sposobu użytkowania terenów leśnych na inne, a co odbywa się, tak jak to miało miejsce i w tej sprawie, poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - drugim etapem jest czysto techniczna decyzja o wyłączeniu gruntów z produkcji leśnej, tuż przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, w oparciu o przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W przypadku inwestycji mieszkaniowych, w zależności od charakteru i wielkości zabudowy, wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczeń powierzchni podlegającej opłacie. Skarżący podnieśli, że w sytuacji gdy poprzedni właściciele dokonali wyrębu lasu na powierzchni 1,43 ha i był to las, który osiągnął wiek wyrębu, zgodnie z udzieloną zgodą Starosty [...], to ta powierzchnia nie może być objęta jakimkolwiek obowiązkiem zalesiania jak i naliczaniem jakichkolwiek opłat. Tylko i wyłącznie powierzchnia lasu, która pozostała nie wycięta, będzie mogła być objęta naliczaniem opłat, o których mowa w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, związanych z usunięciem drzew, o ile las nie będzie w wieku rębnym a wielkość możliwych odliczeń, o których mowa w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie skonsumuje całości możliwej do naliczenia opłaty. Skoro zatem teren jest objęty planem pod budownictwo jednorodzinne i obliczenie powierzchni objętych zwolnieniem nie nastręcza żadnych wątpliwości, to nawet z tego względu należało wykazać, dlaczego organy chcą skarżących przymusić do zalesienia całej powierzchni zrębu, skoro prawie cały obszar jest zwolniony z naliczenia opłat (28 działek x 0,05 ha = 1,4 ha ). Skoro zatem taka powierzchnia, przy obowiązującym brzmieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie podlega opłatom z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, to i tak samo nie może podlegać reżimowi wtórnego zalesienia. Skarżący wyjaśnili, że dopiero jak Starosta dokona formalnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany uproszczonego planu urządzania lasu, zgłoszą niezgodność z prawem tych zapisów w części dotyczącej działki nr [...], o ile Starosta nie zrobi tego we własnym zakresie. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wyjaśniło, że uwzględniło orzekając w sprawie, iż dla terenu działki nr [...] w N. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony na mocy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 24 czerwca 2015 r. Kolegium podtrzymało stanowisko, zgodnie z którym grunt utraciłby status lasu wyłącznie po przeprowadzeniu stosownych procedur, tj. uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjnego wyłączenia gruntu spod produkcji leśnej i dokonania zmian w ewidencji gruntów. W niniejszej sprawie natomiast takie kroki względem działki skarżących nie zostały poczynione, co potwierdził zebrany w sprawie materiał dowodowy. Skoro zatem działka o nr ewid. [...] położona w N. stanowi grunt leśny, znajduje do niej zastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy o lasach oraz art. 24 tejże ustawy. Uczestniczący w rozprawie przeprowadzonej w dniu 14 marca 2019 r. skarżący J. M. podtrzymał skargę i jej zarzuty. Skarżący podniósł, że gdyby zgodnie z decyzjami zalesił działkę, co nie stanowi dużego kosztu, to przystępując do realizacji inwestycji, które przyjęty miejscowy plan dopuszcza, musiałby zapłacić opłatę z tytułu przedwczesnego wyrębu lasu. Na obecnym etapie stara się o zmianę planu miejscowego i nie potrafi wskazać kiedy ewentualnie będzie mógł przystąpić do budowy domów. Wysokość opłaty za wyłączenie gruntu z produkcji leśnej będzie uzależniona od tego, co będzie miało zostać wybudowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie dokonuje więc kontroli aktów lub czynności pod względem słusznościowym i nie orzeka bezpośrednio o roszczeniach stron. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej organu I instancji Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja nakazującą wykonanie obowiązku ponownego wprowadzania roślinności leśnej, wydana na podstawie art. 24 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r. poz. 788 z późn. zm.) - dalej jako ustawa o lasach. Zgodnie z powyższym przepisem jeżeli właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków określonych w art. 13 albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, w szczególności w zakresie ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych) - starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji. Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach, który również został wskazany jako podstawa prawna decyzji Starosty, właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, a w szczególności do ponownego wprowadzania roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu. Zauważyć należy, iż pojęcie "właściciel lasu" zostało zdefiniowane w art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach jako osoba fizyczna lub prawna będąca właścicielem albo użytkownikiem wieczystym lasu oraz osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca posiadaczem samoistnym, użytkownikiem, zarządcą lub dzierżawcą lasu. Z powyższych przepisów wynika, że nakaz wykonania obowiązków wydany na podstawie art. 24 ustawy o lasach może być nakładany na wszystkie podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. W realiach rozpatrywanej sprawy obowiązek ponownego zalesienia cz. działki nr [...] został nałożony na jej aktualnych właścicieli, zatem zgodnie z przywołanym przepisem. Istota sporu sprowadza się do oceny zasadności nałożenia na skarżących obowiązku odnowienia powierzchni zrębowej 1,43 ha, opisanej w uproszczonym planie urządzenia lasu jako oddział 03-f, w sytuacji, gdy obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje dla terenu działki nr [...], położonej w obrębie wsi N. gmina W., przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową. Odnosząc się do argumentacji przytoczonej w tym zakresie przez skarżących wskazać należy, iż teren działki nr [...] w N. zgodnie z rejestrem gruntów stanowi grunt leśny - LsV. Takie przeznaczenie gruntu wynika także z załączonego do akt wyrysu z mapy ewidencyjnej. Ponadto, dla terenu działki nr [...] w N. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony na mocy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 24 czerwca 2015 r. ([...]), zgodnie z którym przedmiotowa działka przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz związane z nią tereny infrastruktury technicznej, dróg dojazdowych wewnętrznych oraz elektroenergetyki. Z kolei zgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu wsi N. zatwierdzonym na okres 01.01.2016r. - 31.12.2025r., działka o nr ewid. [...] została przeznaczona pod zadanie gospodarcze polegające na ponownym wprowadzeniu roślinności leśnej na powierzchni 1,43 ha opisane w uproszczonym planie urządzenia lasu jako oddział 03-f. Uproszczony plan urządzenia lasów położonych w obrębie wsi N. , gmina W., powiat W., o powierzchni 66,49 ha, zatwierdzony został przez Starostę W. w dniu [...] 2016 r. (znak [...]) na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy o lasach. Podkreślić w tym miejscu należy, że stosownie do treści art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia uproszczonych planów urządzenia lasów. To uproszczony plan urządzenia lasu kształtuje sytuację prawną właścicieli lasów, wpływając na sposób wykonywania przez nich prawa własności na obszarach objętych tym planem. Zapisy uproszczonego planu dotyczą uprawnień lub obowiązków poszczególnych właścicieli w tym sensie, że istnieje bezpośredni związek miedzy jego zatwierdzeniem a ograniczeniem uprawnień właścicielskich poprzez określone w nim zadania (por. postanowienie NSA z 02 lutego 2007 r. sygn. II OSK 1883/06, niepubl.). Z przytoczonych regulacji wynika, że zarówno zapisy ewidencji gruntów, jak i uproszczonego planu urządzenia lasu, stanowią podstawę dla ustaleń w zakresie przeznaczenia danego terenu. W okolicznościach badanej sprawy wskazane we wniosku tereny korzystają zatem z ochrony na zasadach prawem przewidzianych. Decyzją Starosty [...] z dnia [...] 2018 r. nr [...] nałożono na skarżących obowiązek odnowienia wyżej opisanej powierzchni zrębowej, a nałożenie przedmiotowego obowiązku było konsekwencją nie wykonania w tej części decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2012 r., znak: [...], którą zezwolono poprzednim właścicielom nieruchomości na zrąb lasu i jednocześnie nałożono na nich obowiązek ponownego wprowadzenia upraw leśnych na tym obszarze. Opisany stan faktyczny i prawny w odniesieniu do przedmiotowej części działki skarżących wynika z dokumentów załączonych do akt sprawy, których wiarygodność nie budzi wątpliwości Sądu. Przeprowadzone oględziny nieruchomości wykazały, że nie wykonano decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2012 r. (znak: [...]) i nie dokonano odnowienia powierzchni zrębowej, której powierzchnię ustalono zgodnie z zapisami obowiązującego obecnie Planu urządzenia lasu (1,43 ha). Nie sposób podzielić zarzutu skargi, iż odręczne naniesienie zmian w Planie urządzenia lasu w rubryce dotyczącej numeru działki skarżących w rejestrze gruntów (nr G43, str. 28) dyskwalifikuje ten dokument w tej części. Jak wyżej podano, Plan urządzenia lasu został zatwierdzony w dniu 22 lutego 2016 roku, natomiast skarżący nabyli nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] aktem notarialnym Rep. A numer [...] z dnia [...] 2017r. Kwestionowane przez skarżących wpisy dotyczą wykazania zmian właścicielskich, jakie wystąpiły już po zatwierdzeniu Planu. Naniesienie tych zmian w Planie urządzenia lasu jest czynnością stricte techniczną i nie wymaga uruchomienia jakiejkolwiek procedury związanej ze zmianą tego dokumentu w trybie ustawy o lasach. Na tej samej stronie 28 Planu urządzenia lasu w rubryce "Powierzchnia leśna niezalesiona" ujawniona została powierzchnia 1,43 ha (której dotyczą wydane w niniejszej sprawie decyzje) oraz odręcznie wpisano ustalenie wynikające z decyzji Starosty [...] z [...] 2012 r., znak: [...], zezwalającej na zręb lasu o powierzchni 1,15, co niewątpliwie ma charakter wyłącznie informacyjny. Wpis ten nie ma żadnego wpływu na ważność dokumentu zatwierdzonego przez Starostę Wolsztyńskiego w dniu 22 lutego 2016 r., bowiem na etapie opracowywania tego dokumentu wykonane pomiary wykazały faktyczną powierzchnię niezalesioną, która została ujawniona (1,43 ha). Skarżący wywodzą, że Starosta W. oparł swoje rozstrzygniecie na wyżej opisanym dokumencie Planu urządzenia lasu, podczas gdy dokument ten pomija zapisy obowiązującego w dacie jego zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze działki o numerze ewidencyjnym [...] w N. (opubl. w [...]). Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że o tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 984/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach badanej sprawy status gruntów objętych nakazem odnowienia powierzchni zrębowej nie budzi wątpliwości w kontekście zapisów rejestru gruntów. Jak wskazuje znajdujący się w aktach sprawy Wypis z rejestru gruntów, na całej działce ewid. nr [...] widnieje las oznaczony symbolem LsV o powierzchni 2.6155 ha. Status i powierzchnia działki nr [...] w ewidencji gruntów oraz w Uproszczonym Planie Urządzenia Lasu są tożsame i nie budzą wątpliwości. Należy zatem wskazać, że bez przeprowadzenia stosownych procedur, w tym przypadku decyzyjnego wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej i dokonania zmian w ewidencji gruntów (następczego), formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu. Wymieniony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jedynie przewiduje inne przeznaczenie dla obszaru działki nr [...], lecz jego uchwalenie w 2015 roku nie doprowadziło do automatycznej zmiany dotychczasowego jej przeznaczenia. W judykaturze wskazuje się również, że nawet fakt przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gruntów zalesionych na cele inne niż związane z gospodarką leśną, nie pozbawia działki statusu gruntu leśnego, albowiem bez przeprowadzenia stosownych procedur, tj. uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjnego wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej (produkcji leśnej) i dokonania zmian w ewidencji gruntów, formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 07 marca 2017 r. sygn. II SA/Gl 1178/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponownie należy podkreślić, że o tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z 1991 r. o lasach, co do zasady w pierwszej kolejności decyduje zapis w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 984/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do argumentu strony Skarżącej dotyczącego decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...].2014r., nr [...], który na etapie prowadzenia procedury planistycznej wyraził zgodę na przeznaczenie działki nr [...] na cele nieleśne, należy wyjaśnić, że treść tej decyzji nie może być utożsamiana ze zgodą na zmianę lasu na tereny pod budownictwo mieszkaniowe. Organem właściwym do wydania takiej zgody jest starosta, o czym wprost stanowi art. 13 ust. 3 pkt 2 ustawy o lasach. Należy podkreślić, że stosownie do art. 24 ustawy o lasach, jeżeli właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków określonych w art. 13, albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, w szczególności w zakresie ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych), starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji. Z kolei art. 13 ust. 1 ustawy stanowi, że właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, a w szczególności do: 1) zachowania w lasach roślinności leśnej (upraw leśnych) oraz naturalnych bagien i torfowisk, 2) ponownego wprowadzania roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu, 3) pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej, 4) przebudowy drzewostanu, który nie zapewnia osiągnięcia celów gospodarki leśnej, zawartych w planie urządzenia lasu, uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, 5) racjonalnego użytkowania lasu w sposób trwale zapewniający optymalną realizację wszystkich jego funkcji. Z treści powyższych przepisów wynika, że w razie niewykonywania obowiązków lub zadań wynikających z ustawy, starosta jest zobowiązany wydać decyzję, której treścią jest nakazanie właścicielowi lasu wykonanie określonych obowiązków lub zadań. Okoliczność, że na przedmiotowej działce obecnie las nie rośnie nie upoważnia jej właściciela do traktowania jej jako działki innego rodzaju niż działka leśna. Podkreślić należy, że własność jest prawem, lecz nakłada też na właściciela określone obowiązki. W odniesieniu do działek leśnych obowiązki te określa m.in. ustawa o lasach. Obowiązkiem właściciela jest ponowne wprowadzenie roślinności leśnej, upraw leśnych na działkach leśnych pozbawionych tej roślinności zwłaszcza, że dla działki obowiązuje uproszczony plan urządzenia lasu. Należy w tym miejscu wskazać, że procedura sporządzania uproszczonych planów urządzenia lasów uwzględnia interesy właścicieli lasów, bowiem daje im możliwość złożenia zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Wnioski i zastrzeżenia mogą składać zainteresowani właściciele lasów, a starosta wydaje decyzję w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków. Uproszczony plan urządzenia lasu dla wsi n. został sporządzony na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2025 r., a w dacie jego sporządzenia i zatwierdzenia skarżący nie byli jeszcze właścicielami działki leśnej nr [...], a tym samym nie mieli możliwości skorzystania z instytucji zastrzeżeń. Takich zastrzeżeń nie wnieśli jednak poprzednicy prawni skarżących, którzy wówczas byli właścicielami przedmiotowej nieruchomości. Skarżący decydując się na zakup nieruchomości powinni mieć wiedzę co do jej statusu prawnego. Skarżący podnieśli, że zaskarżone decyzje wydano dając prymat interesowi publicznemu i w żaden sposób nie uwzględniono ich interesu, co powinien wyważyć organ wydający decyzję uznaniową. Odnosząc się do tej argumentacji należy zatem zauważyć, że interes społeczny, którego istnienie w okolicznościach badanej sprawy jest kwestionowany, wynika wprost z przepisów ustawy o lasach. Przepisy ustawy o lasach służą realizacji konstytucyjnych wartości określonych w art. 5 Konstytucji RP, który stanowi że Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę środowiska w ramach zrównoważonego rozwoju, przy czym ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. Podkreślić przy tym należy, że pojęcie "zrównoważonego rozwoju" zaczerpnięte z dokumentów prawa międzynarodowego oznacza wymóg aby ingerencja w środowisko była jak najmniej szkodliwa, a korzyści społeczne były proporcjonalne i społecznie adekwatne do wyrządzonych szkód (por. wyrok NSA z dnia 06 czerwca 2013 r. sygn. II OSK 306/12, orzeczenia.nsa.gov.pl oraz wyrok TK z dnia 13 maja 2009 r., sygn. Kp 2/09, OTK-A 2009 r., nr 5, poz. 66). Grunty leśne, w myśl art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2016, poz. 672 – dalej również jako: POŚ) stanowią element ochrony środowiska, który podlega ochronie na zasadach określonych w ustawie. Przepis art. 3 ustawy o lasach stanowi, że lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym. Tak rozumiany las podlega ochronie na mocy przepisów ustawy o lasach. Nie ulega wątpliwości, że obszar terenów leśnych na nieruchomości skarżących stanowią jeden zwarty obszar i podlegają ochronie przewidzianej przepisami ustawy o lasach. W tej sytuacji istnienie interesu społecznego nie może budzić wątpliwości, ponieważ o jego istnieniu w okolicznościach badanej sprawy wprost przesądzają przepisy prawa. W świetle przytoczonej argumentacji żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia nie mają zarzuty dotyczące nie uwzględnienia przez organy, iż z uwagi na planowaną zabudowę mieszkaniową oraz powierzchnie działki przewidzianą do przekształcenia na ten cel inwestor nie będzie obciążony opłatą z tytułu planowanego wyłączenia gruntu z produkcji leśnej. Reasumując, w opinii Sądu postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającej wymogi określone przepisem art. 107 § 3 Kpa. Sąd, rozpatrując skargę, nie dostrzegł również z urzędu żadnej innej wadliwości zaskarżonej decyzji, ani decyzji ją poprzedzającej, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie Z wyżej wskazanych względów Sąd, na podstawie art. 151 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.