III SA/Kr 668/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w K na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 listopada 2015 r. nr [....] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2015 r. znak: [...] działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) – dalej "u.t.d." oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] 2015 r. nałożył na A Sp. z o.o. w K – dalej skarżącą, karę pieniężną w wysokości 8000 złotych. W dniu 20 kwietnia 2015 r. w K na os. T został poddany kontroli samochód osobowy marki OPEL o numerze rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował P. D., który okazał do kontroli licencję nr [...] uprawniającą przedsiębiorcę A sp. z o.o. w K do wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze gminy Z wydaną przez Wójta Gminy Z. W trakcie kontroli przesłuchano kierowcę w charakterze świadka, przeprowadzono oględziny pojazdu oraz sporządzono dokumentację fotograficzną pojazdu, z której wynika, iż kontrolowany samochód wyposażony i oznakowany był jako taksówka. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem nr [...]. Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjne z urzędu, które zakończyło się wydaniem ww. decyzji z dnia [...] 2015 r. nakładającej na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 8000 zł za popełnienie naruszenia z lp.1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierowcy P. D. w charakterze świadka oraz przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w sprawie bądź ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na liczne naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 77, 78, 79, 80 i 81 k.p.a., które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Strona twierdzi, że decyzję należy uchylić, gdyż organ nie przychylił się do wniosków strony złożonych w toku postępowania, a ich przeprowadzenie było obowiązkiem organu. Strona uważa, że naruszono jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu, a ponadto wskazała, że brak pozostawienia organowi swobody w zakresie miarkowania sankcji karnej budzi poważne wątpliwości natury konstytucyjnej. Główny Inspektor Transportu Drogowego po analizie materiału dowodowego i rozpatrzeniu zarzutów odwołania, decyzją dnia z 19 listopada 2015 r. znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) oraz 1p. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał decyzję I instancji w mocy. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie K. Jak wskazał organ, argumenty zgłoszone przez skarżącą w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym z obserwacji pojazdu poprzedzającej kontrolę, jednoznacznie wynika, w ocenie organu, że w dniu 20 kwietnia 2015 r. kierowca P. D. zrealizował w imieniu przedsiębiorcy A sp. z o.o. w K kurs z ul. P na os. T w K, przewożąc pasażerkę na tymże obszarze. Stronie udzielono licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką - pojazdem o nr rej. [...] w obszarze gminy Z. Przedmiotowa licencja nie obejmowała natomiast uprawnienia do wykonywania transportu drogowego taksówką na terenie K. Jako dowód wykonywanego przez stronę transportu drogowego taksówką na obszarze miasta K kontrolujący załączyli do zebranego materiału dowodowego dokumentację fotograficzną oraz sporządzili protokół z oględzin pojazdu. Kontrolujący ustalili, że kontrolowany pojazd wyglądał jak taksówka, a na jego dachu zamontowana była lampa z napisem "TAXI". Nadto w pojeździe znajdował się smartfon z zainstalowaną aplikacją o nazwie TISKEL pełniącą funkcję taksometru i terminala, na który kierowca otrzymywał zlecenia. Potwierdzeniem powyższych ustaleń jest również, jak podkreślił organ, treść zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka. Z jego zeznań wynikało bowiem, że otrzymał zlecenie na aplikację TISKEL zainstalowaną na smartfonie "na przewóz Pani A. z ul. P w K", nadto oświadczył, że pasażerka wskazała adres docelowy jako [...] os. T, a po wykonaniu kursu według obowiązującej w ciągu dnia taryfy pierwszej wystawił on paragon z kasy fiskalnej i wydrukował kopię dla siebie. Świadek dodał, że wykonywał przewóz w oparciu o zamówienie złożone z innego obszaru (protokół z przesłuchania świadka - w aktach sprawy). Organ wskazał, że analiza paragonu fiskalnego wydrukowanego z kasy fiskalnej zamontowanej w pojeździe wykazała, że kasa fiskalna zarejestrowana była na przedsiębiorcę A sp. z o.o. w K. Bezspornym jest zatem, jak podkreślił organ, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli była skarżąca spółka. Organ wskazał na treść art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym i podkreślił, że w drodze wyjątku dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, stosownie do art. 6 ust. 5 ww. ustawy. Z brzmienia tego przepisu wynika jednak, że powyższe może mieć miejsce bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem sytuacji, w której przewóz jest wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Z analizowanego przepisu należy więc wyprowadzić wniosek, jak wskazał organ, że przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar jest możliwy, jednak pod pewnymi warunkami. Zdaniem organu, powyższe nie znajduje zastosowania do sytuacji z dnia 20 kwietnia 2015 r., gdyż wyjątki opisane w art. 6 ust. 5 ww. ustawy mają charakter incydentalny i wymagają spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Ponadto organ zwrócił uwagę, że miejsce, w którym przewoźnik rozpoczyna przewóz, ma ogromne znaczenie z punktu widzenia realizacji udzielonego mu uprawnienia. Toteż w sytuacji, gdy przewóz drogowy taksówką jest wykonywany sprzecznie z treścią udzielonej licencji, ma miejsce wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. Wobec powyższego, w ocenie organu, materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez skarżącą spółkę. Jak podkreślono, podstawą wydania decyzji w I instancji stanowiły wyniki kontroli zawarte w protokole. W przedmiotowej sprawie protokół kontroli został sporządzony w oparciu o ustalenia poczynione na podstawie kontroli na drodze. Kierowca kontrolowanego pojazdu odmówił podpisania protokołu z kontroli. Obalenie ustaleń kontroli wymagałoby przeprowadzenia dowodu na poparcie twierdzeń strony, jednakże, jak podkreślił organ, odwołanie nie zawiera wskazania dowodów, które mogłyby wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji nie naruszył zasad postępowania administracyjnego, w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów k.p.a., w szczególności art. 79, były nieuzasadnione, ponieważ postępowanie prowadzone podczas kontroli drogowej ma charakter specyficzny, określony w przepisach szczególnych dotyczących postępowania przed organami Inspekcji Transportu Drogowego - m.in. w art. 73 i 74 ustawy o transporcie drogowym. Możliwość przesłuchiwania świadków w trakcie kontroli wynika wprost z ww. art. 73 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do dopuszczenia dowodu z ponownego przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, uznając, że zeznania P. D. złożone w dniu 20 kwietnia 2015 r. były wystarczające i jednoznaczne. Zdaniem organu, w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, a wysokość nałożonej kary opierała się na treści załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ podkreślił przy tym, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych, czy rodzaju prowadzonej działalności przez spółkę. Strona natomiast, gdy znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może, jak wskazał organ, wystąpić do Głównego Inspektora Transportu Drogowego odrębnym wnioskiem o udzielenie jej ulgi w spłacie należności publicznoprawnej poprzez umorzenie w całości lub w części lub rozłożenie jej na raty. W skardze do WSA w Warszawie skarżąca spółka zarzuciła naruszenie: art. 10 § 1 k.p.a. przez brak zapewnienia skarżącej czynnego udziału na etapie postępowania odwoławczego, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji, - art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 oraz 8 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów państwa, brak rozpoznania wniosku o uzupełnienie postępowania dowodowego, - art. 6, art., 7, i art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, przez dokonanie ustaleń faktycznych sprawy sposób sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, - art. 107 § 3 k.p.a. przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów, podniesionych w odwołaniu, - art. 81 k.p.a. przez dokonanie ustaleń faktycznych w sytuacji, gdy strona nie miała możliwości odniesienia się do przedmiotowych okoliczności. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym z tytułu zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r. stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu - WSA w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona w niniejszej sprawie sądowa kontrola z uwzględnieniem powyższych kryteriów doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przesłanki uzyskania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką określone są w art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (w skrócie: u.t.d.) Stosowanie do art. 6 ust. 4 u.t.d. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar obejmujący: 1) gminę; 2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia; 3) miasto stołeczne Warszawę. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Z kolei art. 87 ust. 4 u.t.d. stwierdza, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję. Pod pozycją 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. postanowiono, że za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji nakłada się karę w kwocie 8.000 zł. Bezspornym w sprawie jest, że w dniu 20 kwietnia 2015 r. w K na os. T obok byłego kina "[...]" poddanym kontroli samochodem osobowym marki OPEL nr rej. [...], kierował P. D., który okazał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Licencja ta, wydana przez Wójta Gminy Z na rzecz skarżącej, uprawnia do wykonywania przewozu osób taksówką o ww. numerze rejestracyjnym, na terenie gminy Z. Niesporne jest także, iż kierowca wykonał w dniu kontroli kurs w K na trasie z ul. P na os. T (gdzie został poddany kontroli bezpośrednio po zakończeniu kursu). Jest oczywiste, że K nie leży w na terenie gminy Z, co oznacza, że sporny kurs został odbyty poza terenem objętym posiadaną licencją, a więc niezgodnie z tą licencją. Skarżąca spółka nie kwestionuje także ustalenia dokonanego przez organ w toku postępowania, iż Prezydent Miasta K nie udzielił jej żadnego uprawnienia przewozowego, w tym także na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta i gminy K. Dopuszczenie w ust. 5 art. 6 u.t.d. wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar oznacza, iż kurs musi co najmniej zaczynać się lub kończyć w gminie, na obszar której udzielono licencji. Tylko w takim przypadku możliwe jest wykonanie przewozu poza obszarem gminy określonym w licencji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 272/14, http://sip.lex.pl/orzeczenie 521769706). Nie ulega wątpliwości, że kurs, który zrealizował kierowca na zlecenie skarżącej rozpoczął się w K i w K został zakończony. Tym samym doszło do naruszenia przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d., co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku nr 3 lp. 1.1 u.t.d. Posiadana i okazana licencja nie uprawnia do odbywania kursów, które rozpoczynają się poza obszarem gminy Z i kończą się poza tym obszarem. W rozpatrywanej sprawie usługa była świadczona "w całości" poza obszarem określonym w licencji. W sytuacji gdy przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy taksówką nie posiada odpowiedniej dla tego przewozu licencji, należy uznać, że wykonuje on przewóz bez wymaganej licencji, czyli narusza obowiązki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze zarzuty skarżącej spółki sprowadzają się w istocie do naruszeń przepisów postępowania związanych z zasadą prawdy obiektywnej oraz z zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu. Zarzuty te nie mogły jednak odnieść skutku w postaci uwzględnienia skargi. Główny zarzut dotyczy nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka - kierowcy taksówki w obecności skarżącej, co spowodowało brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, ustalenie stanu faktycznego sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym i dokonanie ustaleń w sposób uniemożliwiający skarżącej odniesienie się do okoliczności sprawy. Wskazać zatem należy przede wszystkim na istotną wagę i znaczenie ustaleń faktycznych dokonanych w toku kontroli prowadzonej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego oraz na relację między przepisem art. 73 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a u.t.d. i art. 79 § 1 i 2 k.p.a. Postępowanie kontrolne jest postępowaniem szczególnym, w którym stronę reprezentuje kierowca kontrolowanego pojazdu. Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a u.t.d., w toku kontroli inspektor może przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych, a w przypadku, gdy w trakcie kontroli zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej. Fakt przeprowadzenia kontroli inspektor dokumentuje poprzez sporządzenie protokołu kontroli (art. 74 u.t.d.), który stanowi dowód przeprowadzenia postępowania kontrolnego i dowód dokonanych w nim ustaleń. Protokół kontroli powinien zostać podpisany przez kontrolującego i kontrolowanego. Na podstawie art. 74 ust. 2 u.t.d. kontrolowanemu przysługuje prawo odmowy podpisania protokołu, jednakże w każdym przypadku odmowa złożenia podpisu przez kontrolowanego powinna być odnotowana w protokole ze wskazaniem jej przyczyny. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie wskazuje na powagę ustaleń opisanych w protokole kontroli, który jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. (por. por. wyroki NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 156/13, z dnia 15 czerwca 2012, sygn. akt II GSK 687/11, dostępne w bazie cbois). Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi III SA/Łd 356/14 (http://sip.lex.pl/orzeczenie 521679009), że protokół kontroli jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej. W kontrolowanej sprawie kierowca odmówił podpisania protokołu, a nadto nie skorzystał też z możliwości wniesienia uwag co do jego treści. Wskazać w tym miejscu należy, że sama odmowa podpisania protokołu przez osobę kontrolowaną nie może stanowić jakiejkolwiek podstawy do odmowy uznania procedury kontrolnej za prawidłową. Żaden też przepis u.t.d. ani k.p.a. nie przewiduje obowiązku ponownego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka na wniosek strony zgłoszony w toku postępowania o wymierzenie kary za naruszenie przepisów u.t.d. w sytuacji, gdy świadek ten przesłuchany był w trakcie kontroli przez upoważnionego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Dopuszczenie dowodu z ponownego przesłuchania takiego świadka w toku prowadzonego już postępowania administracyjnego podlega regułom wynikającym z przepisów art. 75, art. 77 i art. 78 k.p.a. Także przeprowadzenie rozprawy podlega regułom wynikającym z art. 89 k.p.a. Sąd zauważa, że skarżąca, wnioskując w toku postępowania w dniu 18 maja 2015 r. o "wyznaczenie rozprawy" oraz "przesłuchanie świadków" (bez ich wskazania) motywowała swój wniosek wyłącznie brakiem możliwości zadawania świadkom pytań oraz niepowiadomieniem jej o przeprowadzeniu dowodów z przesłuchań świadków. Motywacja taka nie mogła być wystarczająca - a więc skuteczna - wobec przytoczonej wyżej treści art. 73 u.t.d. i wagi tego dowodu w kontrolowanym postępowaniu. Nie wskazała natomiast skarżąca w toku postępowania przed organem pierwszej i drugiej instancji na żadne okoliczności mające być przedmiotem dowodzenia, wskazujące, iż stan faktyczny wynikający ze sporządzonego protokołu kontroli jest odmienny aniżeli wynika to z przesłuchania świadka. Nie powołała się także na inne okoliczności, które świadczyłyby o zasadności zastosowania przez organy przepisu art. 92c u.t.d., tj. niewszczynania postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, względnie umorzenia wszczętego postępowania. Podkreślić należy, że istnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność administracyjną za naruszenie warunków lub obowiązków przewozu drogowego, o których mowa w tym przepisie powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu, które zwalniają go od odpowiedzialności za naruszenie przepisów przez kierowcę. Sama natomiast okoliczność dokonania przez organy ustaleń faktycznych na podstawie sporządzonego protokołu kontroli nie uzasadniała prowadzenia ponownych dowodów z przesłuchania świadka ani przeprowadzania rozprawy. Takie przeprowadzenie postępowania nie doprowadziło - wbrew stanowisku skargi - do wadliwości zaskarżonej decyzji z powodu niewyjaśnienia lub nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego i istotnych w sprawie okoliczności. Zdaniem Sądu nie doszło w kontrolowanym postępowaniu do naruszeń przepisów postępowania dowodowego, stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, a prawo do czynnego udziału w sprawie zapewnione. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom powyższego przepisu, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy nie jest związany zarzutami odwołania, lecz rozpatruje ponownie sprawę administracyjną. Wobec powyższego organ odwoławczy prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.