II SA/Wa 2190/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r. sprawy ze skargi I. J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. I. J. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2018 r. (nr [...]) o zwolnieniu jej ze służby w Policji ze względu na interes służby (art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.). Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych i przyjętych przez organy administracji za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że Prokuratura Rejonowa L. w dniu [...] czerwca 2017 r. postawiła I. J. – [...] Zespołu [...] Wydziału [....] Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w [...] , zarzuty popełnienia przestępstw o których mowa w art 62 ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005 r, poz. 1485 ze zm.) tj. posiadania środków odurzających (ziela konopi innych niż włókniste) wymienionych w wykazie środków odurzających, stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy, oraz uczestniczenia, wspólnie i w porozumieniu z P. R., we wprowadzaniu tych środków do obrotu. W tym samym dniu ([...] czerwca 2017 r.) Komendant Miejski Policji w [....] wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec (przeciwko) skarżącej (postanowienie nr [....]), obwiniając ją o to, że w czerwcu 2017 r. dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta, w ten sposób, że uczestniczyła w procederze wprowadzania do obrotu środków odurzających (art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z 31 grudnia 2003 r. w sprawie Zasad etyki zawodowej policjanta (Dz. Urz. KGP z 2004 r., nr 1, poz. 3). Pełnomocnik do spraw Ochrony Informacji Niejawnych Komendanta Miejskiego Policji w [...] decyzją nr [...] z [....] grudnia 2017 r. (która został utrzymana w mocy decyzją z[....] kwietnia 2018 r.) na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 5 ustawy z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 4120), cofnął I. J. poświadczenie bezpieczeństwa. Organ uznał, że I. J. mogła być podatna na szantaż lub wywieranie presji ze strony jej partnera (P. R.), co rodzi podejrzenie, że zaangażowana uczuciowo w łączącą ich relację, mogła dopuścić się przekazywania informacji niejawnych istotnych dla niego, oskarżonego o posiadanie i wprowadzanie do obrotu środków odurzających. W tych okolicznościach faktycznych, Komendant Miejski Policji w [....] w dniu[....] marca 2018 r. wystąpił do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [....] z wnioskiem o zwolnienie skarżącej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w [....] po wszczęciu w dniu 22 marca 2018 r. postępowania w tej sprawie, zwrócił się do Prokuratury Rejonowej o udostępnienie materiałów z akt śledztwa przeciwko skarżącej i wyrażenie zgody na ich włączenie do akt tego postępowania (w tym m. in. postanowienia z [....] czerwca 2017 r. o przedstawieniu I. J. zarzutów, protokołu przesłuchania podejrzanej, postanowienia o oddaniu pod dozór Policji oraz zastosowaniu poręczenia majątkowego) oraz do Komendy Miejskiej Policji w [...] o przekazanie akt postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącej (w tym m. in. protokołu przesłuchania S. A., postanowienia o przedstawieniu zarzutów P. R. i protokołu jego przesłuchania). Po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie, organ I instancji rozkazem personalnym nr [....] z dnia[...] maja 2018 r. zwolnił I. J. ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2018 r. z uwagi na interes służby. W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant Wojewódzki Policji w [....] podał, że z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że I. J. dopuściła się zachowań, które dyskwalifikują ją jako policjanta. Organ podał, że skarżąca wiedząc o tym, że jej partner P. R. wprowadza do obrotu środki odurzające, wbrew obowiązkowi ciążącemu na niej jako na funkcjonariuszowi Policji, nie powzięła działań mających na celu ściganie sprawcy tych przestępstw. Co więcej, wobec niej wydane zostało postanowienie o przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstw umyślnych, o znacznej społecznej szkodliwości, ściganych z oskarżenia publicznego. Zachowanie [...]. I. J. miało negatywny wpływ na społeczny wizerunek Policji i jest wysoce szkodliwe społecznie, nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2018 r. na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów KWP w [....] o wyrażenie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji [...]. I. J. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Negatywna opinia związku zawodowego w tej sprawie, wyrażona w uchwale z [...] kwietnia 2018 r., nie jest jednak, stosownie do art. 43 ust 3 ustawy o Policji, nie jest jednak dla organu wiążąca. W piśmie z 18 maja 2018 r., które wpłynęło do organu I instancji w dniu [....] maja 2018 r. (a więc po wydaniu przez ten organ rozstrzygnięcia), I. J. wniosła o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania karnego, o uzupełnienie akt postępowania administracyjnego przez dopuszczenie dowodu z przesłuchania P. R., a także z opinii bezpośrednich przełożonych skarżącej. W dniu 8 czerwca 2018 r. skarżąca złożyła natomiast odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w którym wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołująca się zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80, art. 98 k.p.a. i w konsekwencji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu podniosła, że organ nie wyjaśnił dostatecznie okoliczności faktycznych sprawy, pominął uchwałę Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [....] wyrażającą negatywną opinię co do zamiaru jej zwolnienia ze służby w Policji. Zdaniem skarżącej organ I instancji nie zapewnił jej możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz złożenia wniosków dowodowych. I. J. dodała, że organ powinien zawiesić postępowanie w tej sprawie, do czasu zakończenia postępowania karnego. Wskazując na te zarzuty odwołująca się wniosła rozpatrzenie jej pisma z 18 maja 2018 r., załączenie z akt postępowania dyscyplinarnego o sygn. akt [....] protokołu z przesłuchań świadków. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2018 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia I. J. ze służby w Policji, ustalił tę datę na dzień[...] września 2018 r., w pozostałej części utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania, powołał się na art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jako przesłankę zwolnienia funkcjonariusza ze służby ze względu na interes służby, wskazał, ze policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych zaś jakiekolwiek wątpliwości co do nieposzlakowanej opinii dyskwalifikują funkcjonariusza (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Komendant Główny Policji, powołując orzecznictwo sądowe, podniósł, że samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, naraża dobre imię służy. Policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, tarci przymiot "nieskazitelności charakteru" a w konsekwencji przestaje być wiarygodny dla społeczeństwa. W konsekwencji Komendant Główny Policji podzielił zapatrywanie organu I instancji, że pozostawienie w służbie I. J., której zarzucono popełnienie dwóch przestępstw umyślnych (z art. 62 ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii), narusza ważny interes służby. Komendant Główny Policji odnosząc do twierdzeń skarżącej co do tego, że nie wiedziała o tym co sprzedaje jej konkubent, podał, że jako funkcjonariusz Policji z ponad trzyletnim stażem służby, powinna wiedzieć jak wyglądają środki odurzające i psychotropowe, co więcej jak wynika z okoliczności sprawy, była świadkiem sprzedaży tych środków przez P. R. I. J. jako policjantka była zobowiązana do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa. Tymczasem sama stała się podejrzaną o popełnienie przestępstwa. Z tych wszystkich powodów pozostawienie jej w służbie nie znajduje uzasadnienia, zaś brak stosownych działań wobec policjanta, który był podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego nie służy wizerunkowi, dobremu imieniu Policji i zaufaniu społecznemu do tej formacji. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Komendant Główny Policji podkreślił, że utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii powoduje nie tylko karalność danej osoby, taki skutek wywołuje również znalezienie się określonej osoby w kręgu podejrzeń. W rozpatrywanym przypadku skarżąca utraciła nieposzlakowaną opinię na skutek przedstawienia jej przez prokuratura zarzutów karnych. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 października 2008 r., I OSK 1738/07). Organ dodał, ze w orzecznictwie sądowym (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2015 r. I OSK 2318/13) przyjmuje się, że zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych. Komendant Główny Policji podkreślił, że wydanie przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w dniu [...] lipca 2018 r. postanowienia o umorzeniu śledztwa prowadzonego przeciwko I. J. (na podstawie art. 17 § 1 k.p.k. a więc z powodu braku danych dostatecznie potwierdzających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego) nie ma znaczenia dla wyniku postępowania. Umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu nie może być zatem w równym stopniu pozytywnie oceniane, jak byłaby decyzja oparta na wskazaniu, ze czynu nie popełniono. Zastosowana podstawa prawna umorzenia oznacza jedynie, że organ procesowy nie dysponuje dostatecznymi dowodowymi (w rozumieniu przepisów prawa karnego) niezbędnymi do potwierdzenia faktu zaistnienia czynów zabronionych zarzucanych Pani I. J. Nie eliminuje ona jednak wątpliwości co do oceny postawy etycznej i moralnej oraz zachowania uczestniczącej w tym zdarzeniu skarżącej. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że organowi I instancji nie można zarzucić naruszenia wymienionych w odwołaniu przepisów prawa procesowego i materialnego. Organ zebrał dostateczny materiał niezbędny do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji i na tej podstawie działając w granicach tzw. uznania administracyjnego, zasadnie uznał, że skarżąca utraciła przymiot nieposzlakowanej opinii, a dodatkowo nie daje rękojmi zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Komendant Główny Policji dodał, że z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji wynika obowiązek zasięgnięcia opinii organizacji związkowej co do zamiaru zwolnienia funkcjonariusza, a decyzja oparta wyłącznie na stanowisku strony związkowej, a pomijająca zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie byłaby decyzją uznaniową, ale decyzja dowolną, naruszającą art. 7 k.p.a. I. J. w skardze na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2019 r. zarzuciła, że została ona wydana z naruszeniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Skarżąca wywiodła, że prawomocne umorzenie postępowania karnego przeciwko niej, "umożliwia" pozostawienie jej w służbie a decyzja o zwolnieniu musi mieścić się w granicach tzw. uznania administracyjnego i uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes funkcjonariusza. Zdaniem strony skarżącej, organ naruszył również art. 25 ustawy o Policji przez nieznajdujące potwierdzenia w materialne dowodowym przyjęcie, że "nie posiada przymiotu kwalifikującego ją do zaliczenie do osób zdolnych do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych". I. J. zarzuciła ponadto, że w świetle art. 32 ust 1-3 ustawy o Policji, właściwą formą rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby jest decyzja, nie zaś rozkaz personalny. Według skarżącej organ naruszył także art. 135g w zw. z art. 135 j ust. 9 ustawy, przez pominięcie stanowiska związku zawodowego. W skardze do Sądu postawiono również zarzuty naruszenia prawa procesowego tj. : art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 12, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80, art. 106, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, zasady informowania, zasady przekonywania, szybkości i ograniczonego formalizmu oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i prawidłowego uzasadnienia decyzji. W uzasadnieniu tych zarzutów skarżąca podniosła, że organ nie ustalił dostatecznie wszystkich istotnych okoliczności sprawy a stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia nie znajduje oparcia materiale dowodowym, organ przekroczył granice uznania administracyjnego przez nieuwzględnienie uzasadnionego interesu strony oraz stanowiska Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...], nie wziął pod uwagę pozytywnych opinii z przebiegu służby i "zmarginalizował" okoliczność, że toczące się przeciwko niej postępowanie karne zostało umorzone przez prokuratora postanowieniem z [...] lipca 2018 r. I. J. dodała, że organ I instancji rzed wydaniem decyzji nie umożliwił jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, złożenia wniosków dowodowych i w ten sposób naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zawarła także wniosek o dopuszczenie dowodów z akt postępowania dyscyplinarnego (o sygn..[....]) prowadzonego przez Rzecznika Dyscyplinarnego KMP w [....], protokołu przesłuchania P. R., protokołów przeszukania skarżącej, samochodu oraz mieszkania rodziców skarżącej oraz dowodu z jej pisma do organu z [...] maja 2018 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. W szczególności stwierdziła, że "wykazane przez organ I instancji przyczyny są niewystarczające do uznania", że pozostawienie jej w służbie narusza ważny interes służby, w sytuacji gdy posiada odpowiednie kwalifikacje do wykonywania zawodu policjanta a jej dotychczasowa służba była wzorowa o czym świadczą dotychczasowe pozytywne opinie służbowe i otrzymywane nagrody pieniężne I. J. powołała się na zasadę domniemania niewinności wyrażoną w art. 42 ust. 3 Konstytucji i stwierdziła, że w związku z umorzeniem postępowania karnego z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających popełnienie czynu zabronionego (art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.), organ powinien przyjąć, że czynu nie popełniono. W konsekwencji Komendant Główny Policji nie miał podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania powierzonych jej obowiązków służbowych. Co więcej, sam przyznał, że zaniechał zbadania postawy skarżącej jako funkcjonariusza Policji w przeszłości, przebiegu służby, osiągnięć zawodowych czy odbioru jej przez przedstawicieli tej formacji. W ten sposób nie tylko naruszył art. 107 § 3 k.p.a., ale także przekroczył granice uznania administracyjnego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona przez I. J. decyzja Komendanta Głównego Policji nie narusza prawa i dlatego skarga podlega oddaleniu. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia, stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie o Policji zdefiniowane, niemniej w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy Policji, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Trzeba dodać, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Oznacza to, że podejmując decyzję (rozkaz personalny) o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ administracji jest obowiązany wykazać, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym pozostawienie skarżącej w służbie naruszałoby jej ważny interes. Trzeba mieć na uwadze, że decyzja wydana w warunkach uznania administracyjnego, nie może być decyzją dowolną, lecz musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Dopiero przeprowadzana na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego ocena okoliczności faktycznych sprawy służy wydaniu prawidłowego rozstrzygnięcia. Sąd nie widzi podstaw do przyjęcia, aby to rozstrzygniecie nie mieściło się w granicach uznania administracyjnego i dlatego stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny odpowiada prawu. Wbrew przekonaniu skarżącej, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miał jakiegokolwiek znaczenia wynik postępowania karnego a więc to, czy funkcjonariuszka rzeczywiście dopuściła się zarzucanych jej przestępstw. W postępowaniu o zwolnienie ze służby w Policji organ nie rozstrzyga, czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, czy też nie. Takie ustalenia wymykają się bowiem kognicji organu. Trzeba dodać, że w orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się, ze już samo podejrzenie funkcjonariusza o popełnienie umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego może prowadzić do utarty przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii. "Poszlaka" w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Utratą przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie skutkuje tylko i wyłącznie karalność danej osoby. Może ją także spowodować - w konkretnych okolicznościach - znalezienie się tej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2016 r., I OSK 3445/15). Z tego wynika, że nie jest prawidłowe zapatrywanie skarżącej, że decyzja o jej zwolnieniu z Policji została wydana przedwcześnie. Działania przełożonych, co jeszcze raz należy podkreślić, nie zależały od wyniku sprawy karnej, a zatem nie musieli oni wstrzymywać się z podjęciem decyzji do czasu zakończenia postępowania karnego. Podkreślenia wymaga przy tym, że nie było rolą organu Policji w tym postępowaniu administracyjnym dokonywanie ustaleń, czy przedstawienie policjantowi zarzutu karnego było zasadne i czy funkcjonariusz rzeczywiście dopuścił się przypisywanego mu czynu zabronionego. Zarzuty skargi w tym zakresie są nietrafne. Organy orzekające w tej sprawie oparły bowiem swoją decyzję na stwierdzeniu, że skarżąca w momencie przedstawienia jej zarzutów karnych, utraciła przymiot nieskazitelności charakteru i dlatego nie jest możliwe dalsze jego pozostawienie w służbie. Trafnie przede wszystkim zwrócono uwagę na specyficzny status Policji, podkreślając, że jest ona formacją, którą ma służyć społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do ustawowych zadań Policji należy bowiem m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Rodzaj i zakres zadań powierzonych tej formacji wymaga, aby służbę w niej pełnili wyłącznie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, wolni od jakichkolwiek podejrzeń o łamanie prawa (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Oczywistym jest, że właściwi przełożeni nie mogą tolerować w szeregach Policji policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet organów państwa i macierzystej formacji, a także narazić Policję na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy w sposób dostateczny wykazały, że z uwagi na ważny interes służby uzasadnione było rozwiązanie ze skarżącą stosunku służbowego. W sprawie nie ograniczono się jedynie do kwestii związanych z przedstawieniem skarżącej zarzutów karnych. Oceniano bowiem charakter przypisywanych jej przestępstw (umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego) oraz sposób i okoliczności, w jakich miały być popełnione. Wzięto także pod uwagę to, że sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym. W odbiorze społecznym Policja musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policjant, aby mógł skutecznie wykonywać obowiązki służbowe musi pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Trzeba zgodzić się z organem, że umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.a. (z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu) oznacza brak dostatecznych danych do przyjęcia, że czyn został popełniony. Chodzi o brak określonego quantum dowodów, które pozwalałoby na uprawdopodobnienie tej okoliczności. Jest to sytuacja, gdy wprawdzie nie ustalono, iż czyn zaistniał, lecz określone okoliczności wskazują, że mógł on zaistnieć. Nie są to jednak okoliczności wystarczające do potwierdzenia tego faktu. Nie jest tym samym wykluczone, że czyn został w rzeczywistości popełniony (R.A. Stefański [w:] Kodeks..., t. 2, 2004, s. 408; W. Grzeszczyk, Kodeks postępowania karnego, Komentarz, Warszawa 2014, t. 1, s. 136; J. Grajewski, S. Steinborn [w:] J. Grajewski, L.K. Paprzycki, S. Steinborn, Kodeks..., t. 1, 2013, s. 109–110; A. Sakowicz [w:] Kodeks..., 2016, s. 84). Innymi słowy, przesłanka ta dotyczy sytuacji, gdy nie zebrano wystarczających dowodów na potwierdzenie popełnienia czynu (i istnieją wątpliwości co do jego zaistnienia), a jednocześnie dowody te nie wykluczają możliwości jego popełnienia. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Skarżąca zdaje się nie zauważać, że uzasadnieniem zwolnienia z uwagi na interes formacji jest nie tylko utrata przez nią nieposzlakowanej opinii, ale także utrata rękojmi zachowania tajemnicy, stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Prezes Rady Ministrów decyzją z [....] kwietnia 2018 r. (nr [...] ) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji (pełnomocnika do spraw Ochrony Informacji Niejawnych KMP w [....]) z [...] grudnia 2017 r. o cofnięciu skarżącej poświadczenia bezpieczeństwa. Sąd z urzędu stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem 28 stycznia 2019 r., II SA/Wa 1021/18 oddalił skargę I. J. na tę decyzję. Sąd nie uznaje za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, ponieważ opinia organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów podjęta w trybie powołanego przepisu nie jest dla organu wiążąca (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13). Z tego co już powiedziano wynika, że nie są uzasadnione sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd nie podziela również zarzutów procesowych postawionych w skardze. W ocenie Sądu, organy dostatecznie ustaliły okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i wyjaśniły, dlaczego uznały, że pozostawienie skarżącej w służbie narusza interes służby. W odniesieniu do zrzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. należy zauważyć, że w myśl tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ten przepis określa niezbędne elementy uzasadnienia decyzji, które ma służyć wyjaśnieniu stronom powodów rozstrzygnięcia. Strona skarżąca w istocie nie zarzuca, by uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub ze sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę sądową. Zarzut ten zmierza bowiem w gruncie rzeczy do podjęcia polemiki z rozstrzygnięciami organów. W istocie treść tego zarzutu i jego uzasadnienie nie koresponduje z treścią powołanego przepisu. Odnosząc się do zarzutu braku uzasadnienia dla nieuwzględnienia opinii związku zawodowego, należy wyjaśnić, że przepisy ustawy pragmatycznej nie uzależniają bowiem rozstrzygnięcia w omawianej sprawie od pozytywnego stanowiska zakładowej organizacji związkowej. Wystarczającym jest według ustawodawcy samo umożliwienie związkowi zawodowemu wypowiedzenie się co do postępowania dotyczącego zwolnienia policjanta ze służby. Stąd też nie zachodziła konieczność indywidualnego odnoszenia się w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia do opinii związkowej. Ustosunkowując się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ I instancji prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, stwierdzić zauważyć, że niedoręczenie skarżącej zawiadomienia organu o prawie zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 20-18 r., poz. 1302 ze zm.). Wnioski dowodowe zawarte w piśmie z 18 maja 2018 r., które wpłynęło do organu już po wydaniu decyzji, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Na zakończenie należy wyjaśnić, że Trybunał Konstytucyjny w swych orzeczeniach (por. wyrok z dnia 19 października 2004 r. K 1/04 (OTK-A 2004/9/93, Lex 127308) wskazywał na to, że nieuczciwość i brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być bowiem rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. Z przedstawionych powodów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i dlatego została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.