IV SA/Po 113/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2019r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania ze skargi C. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] sierpnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Skarżący C. P., reprezentowany przez córkę M. P., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] sierpnia 2018r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] lutego 2018r., Nr [...], w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającj na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości P., gm. O.. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] na podstawie art. 61 §2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302, zwanej dalej "P.p.s.a.") po przekazaniu skargi do sądu, na wniosek skarżącego sąd może wstrzymać wykonanie w całości lub części aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne (...), s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Oznacza to, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania. Chodzi o akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostaną na niego nałożone określone obowiązki. Tymczasem zaskarżona decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie podlega wykonaniu ze względu na jej przedmiot. W orzecznictwie ugruntował się bowiem pogląd, zgodnie z którym tego rodzaju decyzja określa tylko rodzaj możliwej do zrealizowania na danym obszarze inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji (art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. z 2018 r., poz. 1945). Tym samym tego rodzaju decyzja nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych i nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Uprawnienie takie kreowałaby dopiero decyzja udzielająca pozwolenia na budowę i w stosunku do takiej decyzji skarżący mógłby (po uprzednim wykazaniu zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.) ubiegać się o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bowiem wyłącznie etapem wstępnym do uzyskania pozwolenia na budowę, które wydawane jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego strona jest uprawniona do dochodzenia swoich praw (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 601/13; z 27 listopada 2018r., sygn. akt II OZ 1188/18; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym decyzja ustalająca lokalizację celu publicznego sama w sobie nie rodzi skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., gdyż takie skutki mogą wystąpić jedynie wskutek wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe stwierdzenie, niezależnie od podnoszonych w skardze argumentów, czyni wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nieskutecznym (por. postanowienie NSA z 11 września 2018r., sygn. akt II OZ 862/18; z dnia 24 października 2018r., sygn. akt II OSK 2636/18; dostępne www.cebois.nsa.gov.pl). Reasumując, zaskarżona decyzja nie kreuje żadnych praw oraz obowiązków nadających się do wykonania, a więc mogących podlegać egzekucji. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia inwestycji nie stanowi okoliczności powodującej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2013 roku, sygn. akt II OZ 1074/13). Mając powyższe na uwadze, brak jest w niniejszej sprawie ustawowych przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, czy decyzji organu I instancji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji oddalił, jak orzeczono w postanowieniu. Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. Sąd wydał postanowienie na posiedzeniu niejawnym.