II SA/Łd 890/18

Dnia 19 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 roku sprawy ze skargi A Spółdzielni Mieszkaniowej w R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A Spółdzielni Mieszkaniowej w R. kwotę 780 (siedemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.B. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. w R. pozwolenia na rozbudowę istniejącego zakładu mięsnego o budynek ubojni bydła wraz z rozbiorem mięsa wołowego i infrastrukturą techniczną obejmującą: zewnętrzną sieć wodociągową, zewnętrzną sieć kanalizacji technologicznej, sanitarnej i deszczowej, zbiornik retencyjny wody deszczowej o poj. 111m3 z płytą fundamentową, linię kablową SN z kontenerową stacją transformatorową typ MRw-bS 20/2500/5, linie kablowe nN, drogi i place utwardzone, parking samochodów osobowych, na działkach o nr ewid. 202/2, 203/2, 204/2,205/3, 205/7, 205/8, 206/3, 206/7, 206/8, 207/3, 207/9, 207/10, 208/3, 208/9, 208/10, 209/3, 209/11, 209/12, 215/2, obręb nr [...], położonych w R.. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli R. P. S., S. A. S. oraz E. A.-K., reprezentowana przez S. A. S. Obszernie uzasadniając zajęte stanowisko skarżący zarzucili kwestionowanej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, dotyczących ochrony środowiska poprzez nie przeprowadzenie wnikliwej i szczegółowej analizy projektowanej inwestycji w perspektywie jej oddziaływania na środowisko oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nie ustalenie oddziaływania tej inwestycji na warunki bytowe i życiowe osób mieszkających w jej pobliżu. Przytaczając ustalenia art. 34 i art. 35 ustawy Prawo budowlane podnieśli, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione wymogi w zakresie ochrony środowiska, a inwestor nie przedłożył jakiejkolwiek decyzji w tym zakresie. Wskazując na uciążliwości wynikające z użytkowania przedmiotowej inwestycji odwołujący się stwierdzili, że są właścicielami działek o nr ewid. 188 i 216, które sąsiadują bezpośrednio z działką inwestora. Działki stanowiące ich własność są działkami budowlanymi w związku z czym projektowana inwestycja wpłynie negatywnie na ich komfort życia, powodując znaczny wzrost zanieczyszczenia i degradacji środowiska, uciążliwy zapach, zwiększony ruch samochodów, jak również spadek wartości ich działek. W toku postępowania za stronę postępowania uznano A Spółdzielnię Mieszkaniową. Pismem z dnia 14 grudnia 2017r. stanowisko w przedmiotowej sprawie przedstawił inwestor - A Sp. z o.o. z/s w R., podnosząc, że istniejący zakład mięsny jest zlokalizowany na terenie strefy przemysłowej, działa od roku 2005 i jest systematycznie rozbudowywany w miarę możliwości i zapotrzebowania. Inwestor odwołał się do raportu, zawierającego analizę możliwych zagrożeń i wpływ przewidywanej działalności na środowisko. Działalność zakładu jest prowadzona zgodnie ze Zintegrowanym Pozwoleniem Środowiskowym, co udokumentowane jest licznymi badaniami oraz kontrolami służb ochrony środowiska, sanepidu i weterynarii, a firma prowadzi działalność w oparciu o nowoczesne, ekologiczne i bezpieczne technologie. Działalność jest prowadzona od 12 lat i nigdy nie wpłynęły żadne skargi na uciążliwości spowodowane działalnością tego zakładu. Zdaniem inwestora, planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko i nie zwiększy uciążliwości sąsiadom i okolicznym mieszkańcom. Inwestor podkreślił, że planowana inwestycja oznacza przeniesienie rozbioru wołowego do planowanego obiektu z obiektu usytuowanego w części mieszkaniowo –rekreacyjnej miasta, co jest zgodne z polityką urbanistyczną R.. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...]r. uchylił kwestionowaną decyzję Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na budzące wątpliwości kwestie, dotyczące zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu. Na powyższą decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł inwestor - A Sp. z o.o. z/s w R.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 29 maja 2018r., sygn. akt II SA/Łd 231/18 uchylił powyższą decyzję organu II instancji. Z uzasadnienia wyroku wiążącego organy w sprawie wynika, że działki, na których inwestycja ma być realizowana, położone są na terenie oznaczonym symbolem 2.04.PU, przeznaczonym pod tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz symbolem 2.74.PU o tym samym przeznaczeniu. Zgodnie z prawem miejscowym z 2006 r. sformułowanie "tereny produkcyjno-usługowe i magazynowo-składowe (oznaczone symbolem PU)" należy rozumieć jako m.in. przeznaczenie terenu ograniczone do zachowania istniejących oraz realizowania projektowanych budynków o funkcji produkcyjnej (z wyłączeniem produkcji zwierzęcej i roślinnej). Sąd odmiennie, niż organ odwoławczy uznał i przesadził tym samym, że budynku ubojni nie można powiązać z produkcją zwierzęcą (będącą rodzajem produkcji rolniczej), bowiem działalność inwestora polega na produkcji żywności (mięsa wołowego). Innymi słowy planowanego do realizacji budynku ubojni nie można utożsamiać z działalnością rolniczą, jaką jest produkcja zwierzęca i wyłącznie w odniesieniu do tych wątpliwości organu, które zrodziły się na tle zapisów planu z 2006r., Sąd stwierdził, że realizacja inwestycji nie jest sprzeczna z ocenianym planem miejscowym z 2006 roku. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1332 ze zmianami, dalej Prawo budowlane), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewoda w pierwszej kolejności wskazał, że jest związany wyrokiem z dnia 29 maja 2018r., sygn. akt II SA/Łd 231/18. W związku z tym organ uznał, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu - uchwały Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] października 2006r, jest także zgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta R., który stanowi załącznik Nr 1 do Uchwały Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] grudnia 2016r. Dla przedmiotowej inwestycji została także wydana przez Burmistrza R. decyzja znak [...] z dnia [...] grudnia 2015r. o środowiskowych uwarunkowaniach w której stwierdzono, iż przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany uwzględnia wymagania dotyczące ochrony środowiska ustalone w punkcie III tej decyzji, zgodnie z którym m.in. zaprojektowano budynek w części produkcyjnej dwukondygnacyjny o powierzchni zabudowy 3932,00m2 w którym zaprojektowano wymienione w tym punkcie pomieszczenia wraz z instalacjami, zaprojektowano parking o powierzchni 2856,94m2 wraz ze zjazdem z drogi gminnej. inwestycję zaprojektowano także w sposób nie wymagający usunięcia wymienionych w niej drzew. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż planowane przedsięwzięcie po zrealizowaniu, zgodnie z zaproponowanymi w raporcie o oddziaływaniu na środowisko rozwiązaniami techniczno-technologicznymi i organizacyjnymi nie będzie stwarzało zagrożenia dla środowiska. Wojewoda stwierdził ponadto, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył wymagane opinie i uzgodnienia, a także wymagane przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, legitymując tym samym swoje prawo do jej zabudowy. Załączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Tym samym organ uznał, że projektowana inwestycja, która stanowi rozbudowę już istniejącego zakładu mięsnego nie powoduje ograniczenia zabudowy na działkach sąsiednich, w szczególności ze względu na konieczność zachowania warunków wynikających z ustaleń § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 1422), dotyczącego sytuowania budynków oraz warunków wynikających z § 13, § 57 i § 60 wyżej tego rozporządzenia, dotyczących nasłonecznienia i zacieniania, jak również z § 217 ust. 1 tego rozporządzenia, dotyczącego bezpieczeństwa pożarowego. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji spełnia także wymogi § 18 ust. 1 i 2 oraz § 22 powołanego rozporządzenia, dotyczących urządzenia miejsc postojowych na działce inwestora oraz miejsc na pojemniki, służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych. Zarzuty strony w kwestii naruszenia przepisów art. 34 i 35 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska, w sytuacji zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami powołanej powyżej decyzji Burmistrza R. o środowiskowych uwarunkowaniach nie znajdują zatem zdaniem organu uzasadnienia. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został także pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - opinia z 2 września 2017r. Wobec tego stwierdzono, iż inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a tym samym, zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy, organ nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła A Spółdzielnia Mieszkaniowa w R.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. a) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, tj. niepodjęcie przez organ czynności dowodowych zmierzających do ustalenia, czy planowana inwestycja wpływa negatywnie na środowisko i nie zwiększy uciążliwości sąsiadom i okolicznym mieszkańcom, jak również nieustalenie oddziaływania tej inwestycji na warunki bytowe i życiowe osób mieszkających w jej pobliżu oraz pominięcie istotnej okoliczności, a mianowicie tego, iż uchwałą nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] stycznia 2017 r. (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]), dokonano zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., obszaru położonego przy ul. A; b) art. 8, art. 11 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania oraz bez wyjaśniania zasadności przesłanek tj. wydania decyzji z naruszeniem zasady przekonywania, c) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, d) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób lakoniczny, nieuwzgledniający całości zebranego materiału dowodowego. Strona wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, nadto wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] w całości, nadto o zasądzenie kosztów postępowania. Strona wskazała w uzasadnieniu skargi, że tereny Spółdzielni znajdują się w zasięgu oddziaływania inwestycji poprzez immisje hałasu, fetoru oraz zanieczyszczenie środowiska. Organ winien zatem ustalić, czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z prawem i ma wpływ na życie okolicznych mieszkańców. Brak tych ustaleń stwarza, zdaniem strony, wątpliwości co do rzeczywistej indywidualnej sytuacji skarżących, co sprawia, że wydając decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Dopiero po ustaleniu tych okoliczności organ zobowiązany będzie ocenić przesłanki czy wydanie pozwolenia na rozbudowę przedmiotowej inwestycji będzie oddziaływało na warunki bytowe i życiowe osób mieszkających w jej pobliżu. Strona podniosła także, że organ winien wykazać w uzasadnieniu swojej decyzji, dlaczego nie wziął pod uwagę uchwały z 2017 r. zmieniającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 2000 r. oraz 2006 r. Jej zdaniem organ nie uzasadnił tym samym w sposób przekonujący motywów rozstrzygnięcia, naruszając art. 107 § 3 K.p.a. Wskazana uchwała Rady Miasta R., zawiera zmianę sposobu zagospodarowania działek ewidencyjnych nr 159 do 162 w obrębie nr [...] miasta R.. W obszarze urbanistycznym Nr [...], wyznaczono teren o symbolu 2.258.M - tereny zabudowy mieszkaniowej. W uchwale wskazano, że ze względu na zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących (zawsze i potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko za wyjątkiem uzbrojenia terenu. Dodatkowo w oparciu o przedmiotową zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, w bezpośrednim sąsiedztwie terenów firmy A i planowanej inwestycji, budowane są 2 bloki mieszkalne dla 80 rodzin. Jeden z bloków jest na ukończeniu, a jego oddanie do użytkowania i zasiedlenie, planowane jest na październik 2018 r. W tej sytuacji wybudowanie ubojni bydła wraz z infrastruktura techniczną może okazać się sprzeczne z przepisami regulującymi szczegółowe zasady wyznaczania granic i obszarów stref ochronnych oraz orientacyjnych wskaźników ich szerokości. Zdaniem strony skarżącej organ zdaje się pomijać, że w sąsiedztwie znajduje się również osiedle mieszkaniowe wielorodzinne, które zamieszkuje ponad 4 tysiące osób. Tymczasem prowadzenie zakładu mięsnego w zakresie ubojni bydła wraz z rozbiorem mięsa wołowego spowoduje wydostawanie się fetoru na zewnątrz, co poważnie utrudni funkcjonowanie społeczeństwu zamieszkującemu w obrębie oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Strona podkreśliła, że nie odniesiono się do faktu, że w 2017 r. zmieniony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu przy ulicy A. Dokonując jego analizy wnioskować można, że przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z planem miejscowym. Nie zgadzając się z decyzją Burmistrza R., w której stwierdzono, że przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny jej oddziaływania na środowisko strona wskazała, że rozbudowa budynków produkcyjnych związanych z ubojnią bydła wraz z rozbiorem mięsa wołowego będzie uciążliwa dla mieszkańców zamieszkujących w jej sąsiedztwie. Strona podniosła, że inwestor przedstawił dokumenty (m.in. raport o oddziaływaniu na środowisko), które w większości odnoszą się do ubojni trzody chlewnej, a nie do ubojni bydła. W uzupełnieniu raportu z 27 listopada 2017r. na str. 10 mowa jest o piecu do opalania tusz, natomiast w przypadku uboju bydła skór się nie opala. Na str. 13 w/w. dokumentu stwierdzono, że uciążliwości zapachowe nie są normowane, jednak strefa 300 i 500 metrów odległości od budynków mieszkalnych powinna obowiązywać. Na str. 17 zakłada się, że wyprodukowany nawóz spełni wymagania narzucone przez Ministra, jednak nie wiadomo na jakiej podstawie opierają się takie wnioski. Strona zwróciła uwagę na załączoną do skargi opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 2017 r., w której stwierdzono, że zakład będzie znacząco oddziaływał na środowisko, a więc będzie miał wpływ na zdrowie i warunki życia mieszkańców R.. Odnosząc się do załączonego do skargi raportu o oddziaływaniu na środowisko, strona podniosła, że budynek mieszkalny należący do jednej ze stron niniejszego postępowania, tj. Państwa S., który znajduje się w najbliższym sąsiedztwie firmy A, raz jest traktowany jako budynek mieszkalny, a innym razem jako budynek gospodarczy. Skarżąca Spółka zawarła w skardze szereg zarzutów pod adresem raportu oddziaływania na środowisko, który by podstawą ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontroli legalności poddana została decyzja Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. Nr [...] zatwierdzają projekt budowlany i udzielającą A Sp. z o.o. w R. pozwolenia na rozbudowę istniejącego zakładu mięsnego o budynek ubojni bydła wraz z rozbiorem mięsa wołowego i infrastrukturą techniczną w R.. Skarga jest częściowo uzasadniona, choć nie wszystkie jej argumenty zasługują na uwzględnienie. W szczególności co do zasady nie mogą odnieść skutku zarzuty podważające ustalenia ostatecznej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji. podważanie przyjętych parametrów działania inwestycji, jej poszczególnych elementów, zakresu jej oddziaływania możliwe było na etapie postępowania, prowadzonego w trybie art. 72 -74 ustawy o informacji o środowisku, czy w poprzedzającym ją raporcie odziaływania. Na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę organ związany jest co do zasady postanowieniami decyzji środowiskowej, o ile nie uległy zmianie stan prawny i faktyczny. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2017.1322 ze zm., dalej powoływanej jako Pb), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; Trafny jest zarzut naruszenia art.7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co związane jest z naruszeniem cytowanego wyżej art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb. w zakresie, w jakim organ zobligowany jest do zbadania zgodności planowanej inwestycji z warunkami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowej. Nie ulega wątpliwości, że inwestor legitymuje się decyzją środowiskową, ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji, a organ architektoniczno – budowlany zobligowany jest zweryfikować, czy projekt budowlany spełnia warunki, określone w decyzji środowiskowej. Zobligowany jest jednakże również zbadać, na ile decyzja środowiskowa jest aktualna, czyli czy między datą wydania powyższej decyzji a datą orzekania w spawie zatwierdzenia projektu budowalnego i pozwolenia na budowę nie zmienił się stan faktyczny i prawny, który mógłby czynić ową decyzję nieaktualną. W szczególności w rozpoznawanej sprawie należało ustalić, czy warunki środowiskowe zostały określone z uwzględnieniem planu zagospodarowania, obowiązującego w dacie udzielania pozwolenia na budowę. Przede wszystkim podkreślić należy, że dla terenu inwestycji obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania terenu, na który składają się uchwały Rady Miejskiej w R. z dnia [...] marca 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., zapisy uchwały z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. oraz – co istotne - uchwały z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., obszar położony przy ul. A. Tymczasem organy orzekające w niniejszej sprawie ograniczyły się do zbadania zgodności inwestycji z zapisami planu z 200 roku i zmianą z 2006 roku. Co prawda organ II instancji, oceniając zgodność inwestycji z m.p.z.p. słusznie powołuje się na wyrok tut. Sądu z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 231/18, jednak nie sposób pominąć, że Sąd ten badał sprawę jedynie w zakresie, ograniczonym do kontroli trafności zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. Sąd wypowiedział się na temat kolizji planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu przewidzianymi w uchwale zmieniającej z 2006 r., bo taka była przyczyna zastosowania przez Wojewodę [...] art. 138 § 2 K.p.a. poprzednio rozpoznającego sprawę. Organ I instancji, badając zgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu skoncentrował się jedynie na zapisach uchwały z 2000 r., zupełnie pomijając jej zmiany. Organ II instancji z kolei uwzględnił zmianę miejscowego planu z 2006 r., natomiast pominął w zupełności zmianę z 2017 r., o której wspomina strona skarżąca.. Tymczasem zgodność planowanej inwestycji wymaga zbadania w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który tworzony jest przez zapisy różnych uchwał, między innymi te powołane już wyżej, które nadal obowiązują na terenie R.. Sąd w wyroku z dnia 29 maja 2018 r. nie odnosił się do nich, bowiem nie były one przedmiotem analizy Wojewody [...]. Zatem, co jest bezsporne, w niniejszej sprawie organy nie uwzględniły w swych ustaleniach i rozważaniach uchwałę miasta R. nr [...]. Tym samym, jeśli w świetle tej uchwały doszło do zmiany granic terenu 2.41.PU i MN, co wynika z treści tej uchwały, to organy winny były rozważyć, czy ta zmiana miała wpływ na ważność decyzji środowiskowej i czy nie zachodzi koniczność zobowiązania inwestora do powtórzenia postępowania dotyczącego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarówno ta decyzja, jak i poprzedzające ją opinie i uzgodnienia takich organów jak Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska czy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, zostały wydane w nieaktualnym stanie prawnym, nie uwzględniającym otoczenia inwestycji, wynikającego z ostatniej uchwały miasta R. z [...] stycznia 2017 roku. Dopiero zaś w takim postępowaniu, o ile zostanie ono powtórzone, skarżąca Spółdzielnia będzie mogła podnosić zarzuty związane choćby z ustaleniami raportu środowiskowego i wskazywać zawarte w nim uchybienia. Możliwa nieaktualność ustaleń decyzji środowiskowej czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowalnego w zakresie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska z powodu zbadania zgodność inwestycji z ustaleniami decyzji środowiskowej, wydanej dla przedmiotowej inwestycji w 2015 r. tj. przed zmianą miejscowego planu w 2017r. Wobec powyższego, zaskarżone decyzje należy ocenić jako co najmniej przedwczesne, a materiał dowodowy w sprawie nie pozwala na dokonanie pełnej kontroli prawidłowości wydanych w sprawie decyzji, co wskazuje na naruszenie art. 35 ust. 1 P.b. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, orzekając o kosztach postepowania z mocy art. 200 tejże ustawy. Wskazania co do dalszego postepowania wynikają z zawartych w uzasadnieniu uwag. A. P.