II SA/Łd 231/18

Dnia 29 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 roku sprawy ze sprzeciwu A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. II SA/Łd 231/18 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...]r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. z siedzibą w R. pozwolenia na rozbudowę istniejącego zakładu mięsnego o budynek ubojni bydła wraz z rozbiorem mięsa wołowego i infrastrukturą techniczną, na działkach nr 202/2, 203/2, 204/2,205/3, 205/7, 205/8, 206/3, 206/7, 206/8, 207/3, 207/9, 207/10, 208/3, 208/9, 208/10, 209/3, 209/11, 209/12, 215/2, obręb nr 2, położonych w R. przy ul. A. Od ww. decyzji odwołanie wnieśli R. S., S. S. oraz E.K., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego dotyczących ochrony środowiska, poprzez nieprzeprowadzenie wnikliwej i szczegółowej analizy projektowanej inwestycji w perspektywie jej oddziaływania na środowisko oraz poprzez nieustalenie oddziaływania tej inwestycji na warunki bytowe i życiowe osób mieszkających w jej pobliżu. Decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), dalej P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Przedmiotem inwestycji jest rozbudowa istniejącego zakładu mięsnego o budynek ubojni bydła wraz z rozbiorem mięsa wołowego i infrastrukturą techniczną. Działki, na których inwestycja ma być realizowana, znajdują się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., zatwierdzonego uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w R. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...]z 2000 r. Nr 64, poz. 354) Zgodnie z ustaleniami ww. planu działki inwestora położone są na terenie oznaczonym symbolem 2.04.PU, przeznaczonym pod tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz symbolem 2.74.PU o tym samym przeznaczeniu. Ustalenia uchwały Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...]r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. stanowią, że ilekroć w uchwale jest mowa o terenach produkcyjno-usługowych i magazynowo-składowych (oznaczonych symbolem PU), należy przez to rozumieć przeznaczenie terenu ograniczone do zachowania istniejących oraz realizowania projektowanych budynków o funkcji produkcyjnej (z wyłączeniem produkcji zwierzęcej i roślinnej), usług produkcyjnych oraz składów, magazynów i baz budowlanych z niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami o pomieszczeniach technicznych i gospodarczych, garażami oraz terenami zieleni, dojściami, dojazdami, miejscami postojowymi i obiektami infrastruktury technicznej. Organ odwoławczy stwierdził, że jego wątpliwości budzi okoliczność, czy projektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu, tj. "z wyłączeniem produkcji zwierzęcej i roślinnej". Wojewoda uznał, że kwestia ta wymaga wyjaśnienia przez organ I instancji. Od decyzji ostatecznej sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła spółka A Sp. z o.o. z siedzibą w R., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie, że postanowienia zawarte w uchwale Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie zmiany planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego miasta R. budzą wątpliwości, czy projektowana inwestycja jest zgodna z tym planem i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. oraz niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wadliwe uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że na terenie planowanej inwestycji od co najmniej 2006 r., przy tych samych zapisach w planie zagospodarowania przestrzennego, został posadowiony i działa zakład produkcyjny. Produkcja zwierzęca, zgodnie z definicją zawartą w słowniku języka polskiego, jest to chów bydła, nierogacizny, drobiu itp. Termin ten jest synonimem słowa hodowla. Zapis w planie zagospodarowania przestrzennego zabrania zatem realizacji inwestycji związanych z hodowlą zwierząt, a nie produkcją żywności. Fakt ten był w pierwszej kolejności sprawdzany przez organ I instancji. Skarżąca spółka podniosła także, że nie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest dopuszczalne, gdy organ stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz gdy uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Taka sytuacja, zdaniem spółki, nie miała w niniejszej sprawie miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. W myśl zaś art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji były wątpliwości organu odwoławczego odnośnie do zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego (...). Inwestor zamierzał rozbudować istniejący zakład mięsny o budynek ubojni bydła wraz z rozbiorem mięsa wołowego i infrastrukturą techniczną. Działki, na których inwestycja ma być realizowana, położone są na terenie oznaczonym symbolem 2.04.PU, przeznaczonym pod tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz symbolem 2.74.PU o tym samym przeznaczeniu. Zgodnie z prawem miejscowym obowiązującym na terenie R. sformułowanie "tereny produkcyjno-usługowe i magazynowo-składowe (oznaczone symbolem PU)" należy rozumieć jako m.in. przeznaczenie terenu ograniczone do zachowania istniejących oraz realizowania projektowanych budynków o funkcji produkcyjnej (z wyłączeniem produkcji zwierzęcej i roślinnej). Wątpliwości organu odwoławczego sprowadzają się do uznania, że rozbudowa istniejącego zakładu o budynek ubojni może być niezgodne z zakazem realizowania nowych budynków związanych z produkcją zwierzęcą. Wątpliwości takich Sąd nie podziela. Pojęcie produkcji zwierzęcej nie zostało zdefiniowane w przepisach regulujących zasady zagospodarowania przestrzennego, ale mając na uwadze spójność systemu prawa uprawnione będzie sięgnięcie do innych przepisów, w których ono się pojawia. W art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.), jak również w art. 1a ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.), produkcja zwierzęca stanowi działalność rolniczą. W myśl art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.) działalnością rolniczą, w rozumieniu ust. 1 pkt 1, jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu (...), a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost, wynoszą co najmniej 2 miesiące - w przypadku pozostałych zwierząt (oprócz drobiu), licząc od dnia nabycia. Podobnie stanowi art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2343 ze zm.). W ocenie Sądu w żaden sposób budynku ubojni nie można powiązać z produkcją zwierzęcą (będącą rodzajem produkcji rolniczej). Rację należy przyznać skarżącej spółce, która wskazuje, że produkcję zwierzęcą utożsamiać należy z hodowlą bądź chowem zwierząt. Natomiast działalność inwestora polega na produkcji żywności (mięsa wołowego). Innymi słowy planowanego do realizacji budynku ubojni nie można utożsamiać z działalnością rolniczą, jaką jest produkcja zwierzęca, a co za tym idzie – jego realizacja nie jest sprzeczna z planem miejscowym obowiązującym na terenie R. Zatem, skoro wątpliwości organu odwoławczego odnośnie do zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym były nieuprawnione, nieprawidłowe było stanowisko organu odwoławczego o naruszeniu przez organ I instancji przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie tej kwestii. Nie zaistniały zatem przesłanki do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda [...] zobligowany będzie rozpoznać odwołania od decyzji organu I instancji, przyjmując dokonaną w niniejszym wyroku ocenę prawną dotyczącą zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w związku z art. 64b § 1 i 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy. A.B.