II OSK 2198/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Wojewody [...] i [...] sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 890/18 w sprawie ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. umarza postępowanie kasacyjne ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w R.; 2. zwraca [...] sp. z o.o. z siedzibą w R. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych; 3. oddala skargę kasacyjną Wojewody [...]; 4. zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w R. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 19 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 890/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w R. na decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącego zakładu mięsnego o budynek ubojni bydła wraz z rozbiorem mięsa wołowego i infrastrukturą techniczną obejmującą zewnętrzną sieć wodociągową, zewnętrzną sieć kanalizacji technologicznej, sanitarnej i deszczowej, zbiornik retencyjny wody deszczowej o poj. 111 m3 z płytą fundamentową, linię kablową SN z kontenerową stacją transformatorową typ [...], linie kablowe nN, drogi i place utwardzone, parking samochodów osobowych, na działkach o nr ewid. [...], obręb nr [...], położonych w R., uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty R. z [...] października 2017 r., nr [...] oraz zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 780 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyli [...] sp. z o.o. z siedzibą w R. oraz Wojewoda [...]. [...] sp. z o.o. z siedzibą w R., zaskarżając wyrok w całości, zarzuciła mu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez dokonanie błędnej wykładni, a w konsekwencji przyjęcie, że organ drugiej instancji nie dokonał prawidłowego badania zgodności projektowanej inwestycji z planem miejscowym obowiązującym na przedmiotowym terenie, b) art. 80 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, pomimo braku przesłanek do badania wpływu planowanej inwestycji na środowisko, w sytuacji gdy badanie takie nie było przedmiotem decyzji o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę, a w sprawie jest ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która nadal pozostaje aktualna w obrocie prawnym, c) art. 144 k.c. w zw. z art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie jego błędnej wykładni i przyjęcie, że rada gminy może w planie miejscowym wprowadzać zapisy dotyczące oddziaływania zapachów na sąsiednie nieruchomości, w sytuacji gdy dopuszczalny poziom immisji stanowi zagadnienie prawa cywilnego, zaś radzie gminy nie wolno rozstrzygać w sferach niezastrzeżonych delegacją ustawową, a w konsekwencji nakazanie organowi badania zgodności projektowanej inwestycji z planem w zakresie, w jakim nie ma uregulowań w planie miejscowym, 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi pomimo braku naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego, w szczególności braku naruszenia: a) art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zebranie przez organ w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niezbędnego do wydania decyzji, b) a w konsekwencji naruszenia przez sąd art. 8 k.p.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez orzekanie w sprawie nie objętej zaskarżoną decyzją administracyjną, co doprowadziło do naruszenia zasady zaufania inwestora do organów rozstrzygających sprawę, c) a w konsekwencji naruszenia przez sąd art. 6 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Wojewoda [...] orzekał na innej podstawie aniżeli obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisy prawa, w tym akty prawa miejscowego, w sytuacji gdy ponad wszelką wątpliwość ustalono, że wydana decyzja odpowiadała stanowi faktycznemu i prawnemu z daty jej wydawania. Na podstawie przytoczonych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a gdyby sąd nie podzielił tego wniosku – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz o zasądzenie na jej rzecz od Wojewody [...] zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że choć organ architektoniczno-budowlany wywiązał się z obowiązków nałożonych na niego przepisami k.p.a. i Prawa budowlanego oraz dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, który legł u podstaw zaskarżonej decyzji, to ustalenia takie zostały błędnie przeniesione przez sąd wojewódzki w wydanym wyroku, co doprowadziło do dokonania przez sąd własnych, odmiennych ustaleń faktycznych. Wojewoda [...] również zaskarżył ww. wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie organ zarzucił temu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez błędne uznanie i uczynienie przez sąd nieuprawnionego zarzutu, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] i poprzedzająca ją decyzja Starosty R. wydane zostały z naruszeniem wyżej wymienionych przepisów w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co związane jest z błędnym ustaleniem przez sąd, że dla terenu inwestycji obowiązują ustalenia uchwały Rady Miasta R. z dnia [...] stycznia Nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., obszar położony przy ul. [...], podczas gdy z zestawienia treści wskazanej uchwały z projektem budowlanym wynika wniosek przeciwny, oraz z błędnym przyjęciem przez sąd, że organy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, nie dokonały wymaganego przepisami prawa sprawdzenia projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiskowej, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i nie zbadały, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana została z uwzględnieniem planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie udzielania pozwolenia na budowę, podczas gdy brak było podstaw prawnych do czynienia przez organy administracji architektoniczno-budowlanej ustaleń w tym zakresie, a organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz oceniły, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne uznanie i uczynienie nieuprawnionego zarzutu naruszenia przez organ wymogów określonych w tym przepisie, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz wyjaśnił podstawę decyzji z przytoczeniem przepisów prawa; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. przez niewskazanie w postawie prawnej rozstrzygnięcia przepisu bądź przepisów prawa materialnego, odnoszących się do przedmiotowej inwestycji, określających wymagania ochrony środowiska, których organy nie zastosowały przed wydaniem decyzji o pozwolenie na budowę, i których niezastosowanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, niewyjaśnienie przedstawionych w uzasadnieniu przepisów prawa stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia, zawarcie wskazań co do dalszego postępowania przez organy nie znajdujących oparcia w obowiązujących przepisach prawa, a związanie wyrażonymi w wyroku Sądu Administracyjnego w Łodzi wskazaniami obliguje organ do wykonania wytycznych sądu; Natomiast na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wyrokowi temu skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1322 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że z przepisu tego wynika obowiązek sprawdzenia przez organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana została z uwzględnieniem planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie udzielania pozwolenia na budowę, podczas gdy z brzmienia tego przepisu obowiązek ten nie wynika; 2) art. 86 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) przez błędną jego wykładnię i uznanie, że organ "związany jest co do zasady postanowieniami decyzji środowiskowej, o ile nie uległy zmianie stan prawny i faktyczny", podczas gdy przepis takiego zapisu nie zawiera; 3) art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz, 1405 ze zm.) określającego 6-letni termin obowiązywania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach liczony od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, przez jego niezastosowanie, skutkujące błędnym przyjęciem, że organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co z kolei skutkowało wydaniem przez sąd pierwszej instancji błędnego wyroku. Na podstawie przytoczonych zarzutów skarżący kasacyjnie organ wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej poprzez uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2018 r. oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie ww. zarzutów. Pismami z [...] czerwca 2019 r. i [...] lipca 2019 r., stanowiącymi odpowiedzi na skargi kasacyjne, [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w R., wniosła o ich oddalenie. Pismem z [...] maja 2019 r., [...] sp. z o.o. z siedzibą w R. cofnęła skargę kasacyjną i wniosła o umorzenie postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeśli cofnięcie skargi jest skuteczne, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Na podstawie art. 193 p.p.s.a. przywołane wyżej przepisy mają także zastosowanie do skarg kasacyjnych. W związku z tym, że skarga kasacyjna [...] sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 890/18, została skutecznie cofnięta, postępowanie kasacyjne w tej sprawie należało umorzyć. Natomiast w odniesieniu do skargi kasacyjnej Wojewody [...], stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. Na wstępie trzeba podkreślić, że na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naruszenie tego przepisu jest więc możliwe wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów w nim wymienionych, przy czym skarżący musi wskazać, jakich konkretnie elementów w nim brakuje oraz wykazać ich wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku zawierają również wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn uwzględnienia skargi, a więc zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, sprowadzające się do kwestionowania przez skarżący kasacyjnie organ zarzucanego mu błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w powiązaniu z przepisami art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 72 ust. 3 i 86 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, również należało uznać za niezasadne. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów – art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.). Jak wynika z akt sprawy dla terenu inwestycji obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania terenu, na który składają się: uchwała Rady Miejskiej w R. z dnia [...] marca 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., uchwała z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. oraz uchwała z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., obszar położony przy ul. [...]. Jednak, jak słusznie wskazał sąd wojewódzki, organy orzekające w niniejszej sprawie ograniczyły się do zbadania zgodności inwestycji z zapisami planu z 2000 r. i jego zmianą z 2006 r. Organ pierwszej instancji, badając zgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu, skoncentrował się jedynie na zapisach uchwały z 2000 r., zupełnie pomijając jej zmiany. Z kolei organ odwoławczy uwzględnił zmianę miejscowego planu z 2006 r., natomiast całkowicie pominął zmiany wprowadzone uchwałą z 2017 r. Podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc ustanowiona w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego "zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" jest warunkiem, który musi być spełniony bezwzględnie (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2037/19, LEX nr 3041339 oraz z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 604/17, LEX nr 2632073). Innymi słowy, jeżeli inwestor nie spełnił określonych prawem wymogów, a więc także w zakresie zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzględniające jego wniosek o pozwolenie na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 734/17, LEX nr II OSK 734/17). W niniejszej sprawie organy nie uwzględniły w swych rozważaniach ustaleń planu miejscowego z 2017 r. Wobec tego, jak prawidłowo wskazał sąd wojewódzki, jeśli w świetle ww. uchwały doszło do zmiany granic terenu [...] i [...], na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, to organy powinny były rozważyć czy zmiana ta miała wpływ na ważność wydanej w sprawie decyzji środowiskowej, i czy nie zachodzi konieczność zobowiązania inwestora do powtórzenia postępowania dotyczącego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec tego, zarówno decyzja o pozwoleniu na budowę, jak również poprzedzające ją opinie i uzgodnienia zostały wydane w nieaktualnym stanie prawnym, nieuwzględniającym zmian otoczenia inwestycji, wynikających z planu miejscowego z 2017 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej nie ustaliły należycie stanu faktycznego sprawy, a więc rację miał sąd wojewódzki, zarzucając im naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Przypomnieć należy, że co do zasady występuje związanie organu administracji architektoniczno-budowlanej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Związanie to dotyczy charakterystycznych parametrów danej inwestycji i jej oddziaływania na środowisko, a więc nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej od wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązku samodzielnego ocenienia zgodności planowanej inwestycji z wymogami ochrony środowiska, nie ograniczając się wyłącznie do ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 989/17, LEX nr 2655719 oraz z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2248/16, LEX nr 2567283, por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1848/16, LEX nr 2273691). Ponieważ zakres stwierdzania zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego organu wydającego decyzję środowiskową (art. 80 ust. 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) jest inny niż organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.), nie można tu mówić o wiążącym charakterze decyzji środowiskowej w rozumieniu art. 86 ustawy z 2008 r. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II OSK 169/16, LEX nr 2404461). Na marginesie dodać należy, że sądowi wiadomo z urzędu o wydaniu przez Starostę R. na podstawie art. 162 § 2 pkt 1 i art. 104 k.p.a., decyzji z [...] lutego 2020 r., znak: [...], stwierdzającej wygaśnięcie decyzji tego organu z [...] października 2017 r., nr [...] o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego zakładu mięsnego o budynek ubojni bydła wraz z rozbiorem mięsa wołowego. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 193 p.p.s.a. umorzył postępowanie kasacyjne w pkt 1 wyroku, a w pkt 2, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł o zwrocie należnego wpisu od skargi kasacyjnej. Z kolei w pkt 3, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, a o kosztach w pkt 4 orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.).