I SA/Gl 926/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Sędziowie WSA Beata Machcińska, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. (dalej: COF lub wierzyciel) – działając na podstawie art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm..; dalej: u.p.e.a.) w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.) – oddaliła zażalenia A. L. (dalej zobowiązana lub skarżąca) na postanowienie własne z dnia [...] r. Nr [...], w którym zarzuty zobowiązanej uznano za nieuzasadnione (stanowisko wierzyciela). Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny. Wierzyciel w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentu rtv przez zobowiązaną sporządził tytuły wykonawcze, które w dniu 7 października 2013 r. zostały przekazane do realizacji organowi egzekucyjnemu (Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w B.). Tytuły wykonawcze obejmowały należności dotyczące zaległych opłat abonamentu rtv za okres od lutego 2010 r. do września 2013 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki w wysokości [...] zł. Organ egzekucyjny poinformował wierzyciela o odebraniu przez zobowiązaną tytułów wykonawczych w dniu [...] r. oraz o wniesieniu przez jej pełnomocnika (w dniu 17 grudnia 2013 r.) następujących zarzutów w sprawie: - skarżąca nie podpisała wniosku o rejestrację odbiorników rtv, którego kopia została jej przesłana przez Pocztę Polską S.A., - skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką M.L., posiadającą zarejestrowany/zarejestrowane odbiornik/odbiorniki rtv, stąd na mocy art. 2 ust. 5 pkt. 1 ustawy o opłatach abonamentowych skarżąca nie ma obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Pełnomocnik skarżącej wskazał również, że mieszka ona pod tym samym adresem co jej matka w domu jednorodzinnym, w którym nie ma podziału na lokale. Matka skarżącej posiada zarejestrowane odbiorniki rtv pod tym adresem. Postanowieniem z dnia [...] r. wierzyciel uznał zarzuty za nieuzasadnione. Pełnomocnik skarżącej, w złożonym zażaleniu, ponownie podniósł zarzut nieistnienia obowiązku, z uwagi na fakt, że: - skarżąca nie podpisała wniosku o rejestrację odbiorników rtv, - skarżąca prowadzi, wspólne gospodarstwo domowe z matką M.L. posiadającą zarejestrowane odbiorniki rtv i na tej podstawie wniósł o uwzględnienie zażalenia i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. COF postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji. W uzasadnieniu powołał się na przepis art. 2 ust. 3 i art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych. W toku postępowania organ ustalił, że zobowiązana (zam. [...]) dokonała w dniu 6 sierpnia 2009 r. rejestracji odbiorników rtv, co wynika jednoznacznie z dowodu – wniosku o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Ponadto organ powołał jako dowody w sprawie dokonane przez zobowiązaną wpłaty na poczet opłat abonamentowych za okres od września 2009 r. do stycznia 2010 r. Odnosząc się do dalszych zarzutów wierzyciel podkreślił, że nie został powiadomiony przez zobowiązaną (lub matkę zobowiązanej) o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego. Powołując się na art. 2 ust. 5 pkt 1 i ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych podkreślił, że gospodarstwo nie polega tylko na mieszkaniu pod jednym adresem, ale również konieczne jest "wspólne utrzymywanie się", o którym mowa w ww. ustawie. Ponadto organ zwrócił uwagę, że matka zobowiązanej w dniu 31 grudnia 2007 r. wyrejestrowała odbiorniki rtv, co jest jednoznaczne z faktem zaprzestania używania odbiorników przez M.L. z tym dniem. Natomiast tytuły wykonawcze z dnia [...]r. obejmują zaległości za okres od lutego 2010 r. do września 2013 r., bowiem do miesiąca stycznia 2010 r. zobowiązana wnosiła opłaty z tytułu posiadania i używania odbiorników rtv używając nadanego jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego ([...]). W związku z kwestionowaniem przez zobowiązaną autentyczności jej podpisu umieszczonego na "Wniosku o rejestrację odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych" z dnia 6 sierpnia 2009 r. wierzyciel wyjaśnił, że ocena popełnionego nadużycia nie leży w kompetencji organu. Zobowiązana nie przedstawiła żadnych dowodów a wierzyciel przed wszczęciem egzekucji nie posiadał informacji o rzekomo popełnionym nadużyciu, bowiem okoliczności tej nie dotychczas podnosiła. Zobowiązana była informowana o powstałym zadłużeniu w dniu 6 maja 2013 r., wierzyciel wystosował do niej upomnienie. W skardze pełnomocnik zobowiązanej (będący radcą prawnym) zaskarżył w całości postanowienie z dnia [...] r. i wniósł o: - uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, - umorzenie postępowania, - zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 2 ust 3 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez jej niezasadne zastosowanie i uznanie, że na skarżącej spoczywa obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej W uzasadnieniu skargi ponownie wskazał, że skarżąca nie podpisała wniosku o rejestrację odbiorników rtv, którego kopia została jej przesłana przez Pocztę Polską S.A. a zatem to wierzyciel powinien udowodnić zasadność swojego roszczenia. Powtórzył również zarzut, że skarżąca mieszka w domu rodzinnym i prowadzi, wspólne gospodarstwo domowe z osobami w nim zamieszkałymi, stąd niesłuszne jest działanie organu bowiem w stosunku do jednej rodziny zamieszkującej jeden dom próbuje naliczyć podwójną opłatę abonamentową. W jego ocenie postępowanie powinno zostać umorzone. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania; w uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślił, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających nieistnienie obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych w okresie objętym wydanymi tytułami egzekucyjnymi. Odnosząc się do wniosku skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazał, że następuje ono na podstawie art. 34 § 4 lub art. 59 § 3 u.p.e.a. Z przepisów tych wynika, że rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na wniosek dłużnika należy do kompetencji organu egzekucyjnego i nie jest w żaden sposób uzależnione od wyrażenia przez wierzyciela stanowiska w tym przedmiocie. Zgłoszenie przez skarżącą, w zarzutach oraz w zażaleniu, wniosku o umorzenie postępowania nie uprawniało wierzyciela do zajmowania stanowiska w tym przedmiocie. Przepisy u.p.e.a kompetencje do rozpoznania takiego wniosku przyznają wyłącznie organowi egzekucyjnemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami – Sąd stwierdził, że postanowienie to nie narusza prawa. Zaskarżonym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [...] r. wierzyciel utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji z dnia [...]r., którym uznano zarzuty skarżącej, zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] z dnia [...] r., za nieuzasadnione. Kontroli Sąd poddano stanowisko wierzyciela wyrażone odnośnie zarzutu nieistnienia dochodzonego egzekucyjnie obowiązku opłacania abonamentu rtv za okres od lutego 2010 r. do września 2013 r. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Na mocy art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). W rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny nie będąc wierzycielem obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W wyniku wystąpienia przez organ egzekucyjny do wierzyciela, zostało wydane postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela. Rozstrzygnięcie spornych zagadnień niniejszej sprawy należy poprzedzić kilkoma uwagami dotyczącymi charakteru uiszczania opłat abonamentowych. Zgodnie z art. 1 ustawy o opłatach abonamentowych opłaty abonamentowe pobiera się w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o radiofonii i telewizji", przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji. Mając na uwadze istotę sporu należy wskazać, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej. Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu – czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. W tej sytuacji brak decyzji administracyjnej nie stanowi przeszkody w przeprowadzeniu egzekucji administracyjnej abonamentu. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Nie nastręcza to obecnie problemów, ponieważ każdy zarejestrowany użytkownik wpłaca należność na konto bankowe (nawet jeśli czyni to w pocztowym "okienku"), w którego numerze zakodowany jest jego indywidualny numer identyfikacyjny, o którym mowa w rozporządzeniu rejestracyjnym. Odnosząc się do zgłoszonego przez skarżącą zarzutu tj. wymienionego w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. zarzutu nieistnienia obowiązku, należy wskazać, że skarżąca kwestionowała przede wszystkim fakt dokonania rejestracji odbiorników rtv. Do akt administracyjnych organ dołączył "Wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych", na którym widnieją: dane osobowe skarżącej (imię i nazwisko, adres, nr PESEL), wskazanie na rejestrację 1 odbiornika radiofonicznego oraz 1 telewizyjnego, czytelny podpis użytkownika "A.L.", data złożenia wniosku: "24.07.2009 r.", potwierdzenie przyjęcia wniosku o rejestrację: "06.08.2009 r." oraz stempel pocztowy z datą "06080912" i podpis pracownika Poczty. Ponadto organ załączył dowody wpłaty dokonane przez skarżącą za okres od września 2009 r. do stycznia 2010 r.: - opłata z dnia 23 września 2009 r. za okres 09/2009 - opłata z dnia 27 października 2009 r. za okres 10/2009 - opłata z dnia 27 listopada 2009 r. za okres 11/2009 - opłata z dnia 30 grudnia 2009 r. za okres 12/2009 - opłata z dnia 27 stycznia 2010 r. za okres 01/2010. Wpłaty (oprócz grudnia 2009 r.) zostały dokonane na druku: "Polecenie przelewu/wpłata gotówkowa" wygenerowanych przez Pocztę Polską, na których widnieją wydrukowane: dane osobowe skarżącej (imię nazwisko, adres), nr rachunku odbiorcy (indywidualny), logo Poczty Polskiej; odręcznie wpisano jedynie kwotę uiszczanej opłaty: [...] zł. Trudno przy tak przedstawionych dokumentach uznać za wiarygodne twierdzenia skarżącej, że nie dokonała rejestracji odbiorników rtv (nie podpisywała wniosku o ich rejestrację), skoro we własnym imieniu dokonywała wymaganych opłat w ww. okresie. Zatem słuszne i zasadne jest stanowisko wierzyciela, że zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Obowiązkiem wierzyciela jest bowiem tylko wykazanie, że dany odbiornik RTV został zarejestrowany, co stanowi podstawę do żądania uiszczenia przez jego posiadacza opłaty. Ten fakt w tej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu. Natomiast przeciwne twierdzenia skarżącej winny zostać przez nią wykazane; w opisanej sytuacji, to na skarżącą przeszedł ciężar wykazania podnoszonych okoliczności. Jest to zasada przystająca do tej, która wynika z powołanego przez organ art. 6 k.c. Należy bowiem zauważyć, że co prawda w Kodeksie postępowania administracyjnego (także w prawie podatkowym) nie została zdefiniowana problematyka prawna ciężaru dowodu, to zgodnie przyjmuje się, że ciężar dowodu ciąży na tym, kto z danego stanu wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r. (II FSK 293/08, Lex nr 511333) wyraził następujący pogląd: "Jakkolwiek co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym spoczywa na organach podatkowych (art. 122, art. 187 § 1 o.p. - regulacje analogiczne to art. 7 i 77 § 1 k.p.a. - uwaga Sądu), to niekiedy konstrukcja przepisów materialnoprawnych (tak jest w przypadku art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.) sprawia, że inicjatywa dowodowa zostaje przerzucona na stronę." Zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie, właśnie konstrukcja powołanych wyżej regulacji prawnych, nakładających na abonenta obowiązek powiadomienia o zaprzestaniu używania odbiornika przesądza o obowiązku wykazania dokonania tegoż powiadomienia przez abonenta. Taki pogląd co do rozkładu ciężaru dowodu w sprawach dotyczących abonamentu RTV wyraził tutejszy Sąd także w sprawach: I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13; I SA/Gl 650/14 jak również WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również pozostałe twierdzenia skarżącej należy uznać za chybione. Zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy o opatach abonamentowych gospodarstwem domowym, w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy, jest zespół osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie albo jedna osoba utrzymująca się samodzielnie. W zasadzie trudno podjąć polemikę z argumentem skarżącej o naliczaniu przez organ podwójnej opłaty abonamentowej za jedno gospodarstwo domowe, skoro organ przyznał, że odbiorniki rtv zarejestrowane pod tym samym adresem przez matkę skarżącej M.L. – zostały wyrejestrowane w dniu 31 grudnia 2007 r. Zatem również te twierdzenia skarżącej nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami. Zatem powtórzyć należy ponownie, że zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Zobowiązana wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), winna przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje. W niniejszej sprawie wymagałoby to przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika, względnie podjęcia czynności zmierzających do wykazania, że nie podpisała wniosku o rejestrację i nie dokonywała we własnym imieniu ww. wpłat przez okres 5 miesięcy. Obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej jest obowiązkiem wynikającym wprost z przepisu prawa, tj. art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej, który po zarejestrowaniu odbiornika należy realizować bez wezwania. W ocenie Sądu w toku postępowania Poczta Polska S.A. podjęła wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ ten nie naruszył przy tym przepisów prawa materialnego i procesowego. Dodać należy, że żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie mogło być skierowane do wierzyciela, nie będącego jednocześnie organem egzekucyjnym. Zgodnie bowiem z art. 34 § 4 czy art. 59 u.p.e.a. rozstrzyganie w tym przedmiocie należy do organu egzekucyjnego a nie wierzyciela. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu dotyczącego zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania, stwierdzić należy, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym nie dają podstaw do uwzględnienia tego żądania. Zgodnie bowiem z art. 200 tej ustawy w razie uwzględnienia skargi zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu; brak natomiast podstawy prawnej do zasądzenia kosztów postępowania na rzecz organu w przypadku oddalenia skargi. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.