II SA/Wa 1846/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi P. F. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji oddala skargę Orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] P. F. (dalej także: skarżący) został uznany za niezdolnego do służby w Policji (kategoria "N"), ze względu na rozpoznanie zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa w odcinku lędźwiowo krzyżowym (§ 55 p. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu) oraz obustronnego niedosłuchu dla częstotliwości wysokich (§ 20 p. 2 ww. rozporządzenia). Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. skarżący złożył odwołanie od powyższego orzeczenia. Orzeczeniem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Centralna Komisja Lekarska, działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 345 ze zm.), utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie pełnej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej oraz przeprowadzonych badań, rozpoznano u skarżącego zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego oraz obustronny niedosłuch dla częstotliwości wysokich, które zgodnie z powołanym rozporządzeniem powodują niezdolność kandydata do służby w Policji, stąd też brak jest podstaw do uchylenia orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej. Od powyższego orzeczenia P. F. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przedmiotowemu orzeczeniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 pkt 6 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej powoływana jako K.p.a.), polegające na zaniechaniu podania w uzasadnieniu faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia, co nie pozwala na ustalenie motywów, jakimi kierował się organ wydający decyzję przy załatwieniu sprawy i ocenę, czy skarżący rzeczywiście nie jest zdolny do służby w Policji oraz nie wyjaśnia stronie przesłanek leżących u podstaw wydania orzeczenia, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, polegający na bezzasadnym przyjęciu, że skarżący cierpi na obustronny niedosłuch dla częstotliwości wysokich, gdy tymczasem z dokumentacji medycznej wynika, że w omawianym przypadku występuje niedosłuch jednostronny w zakresie częstotliwości wysokich, gdyż zgodnie z zasadami kwalifikacji przyjętymi w medycynie oraz według definicji zamieszczonej w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r., ubytek słuchu stwierdzony u strony na jednym z uszu stanowi normę, nie jest więc niedosłuchem; 3. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie wynikające z dokumentacji medycznej uznanie, że początkowe zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa stanowią chorobę, o jakiej mowa w § 55 powołanego rozporządzenia, podczas gdy lekarz skarżącego nie określił tych zmian jako choroby. W uzasadnieniu skarżący wskazał dodatkowo, że badanie słuchu zostało przeprowadzone w warunkach sprzecznych z zasadami sztuki, gdyż przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r., w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 357 ze zm.) wymagają, aby badanie audiometryczne były przeprowadzone w kabinach ciszy do badań słuchu (pozycja 54 l.p wykazu załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia), gdy tymczasem w przypadku badania skarżącego procedura ta nie została zachowana, co mogło skutkować błędem w wyniku badania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana według powyższych kryteriów nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej, utrzymujące w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz przepisów ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wspomniane komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są w omawianym przypadku organami administracji publicznej, a ich orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby stanowią decyzje administracyjne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 354/09 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10). Wskazać przy tym jednak należy, że tryb postępowania komisji lekarskich, podległych ministrowi spraw wewnętrznych, jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami K.p.a., ma swój autonomiczny byt prawny i znajduje swoje umocowanie w ustawie o komisjach lekarskich. Z art. 32 ustawy o komisjach lekarskich wynika, że rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną" i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust 2). Natomiast w przypadku, gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (art. 32 ust. 3). Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w obu wydanych orzeczeniach komisje lekarskie uznały skarżącego za niezdolnego do służby w Policji. Jak wynika z orzeczeń obu instancji, po przeprowadzonych badaniach i konsultacjach u wymienionego rozpoznano dwa schorzenia: zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa w odcinku lędźwiowo krzyżowym (§ 55 p. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r.) oraz obustronny niedosłuch dla częstotliwości wysokich (§ 20 p. 2 powołanego rozporządzenia). Orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej zostało poprzedzone przeprowadzeniem dodatkowej konsultacji laryngologicznej w dniu [...] lipca 2018 r., która potwierdziła wcześniejsze rozpoznanie. W tym miejscu należy zauważyć, że sąd administracyjny nie dokonuje własnej oceny stanu zdrowia orzekanego, nie rozważa sam kwestii medycznych i nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń. Rolą sądu administracyjnego jest zbadanie, czy ustalenia stanu faktycznego, na podstawie których komisje lekarskie wydały orzeczenie, były wyczerpujące i pozwalały na dokonanie właściwej kwalifikacji zdolności do służby w rozumieniu przepisów orzeczniczych, na podstawie których działają te komisje. Komisja orzekająca w I instancji była rzeczowo i miejscowo właściwa do wydania orzeczenia na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2018 r. o komisjach lekarskich. Stosownie zaś do art. 18 i art. 19 ustawy Komisja orzekała w składzie trzech lekarzy. Swoje orzeczenie wydała na podstawie wszechstronnego badania skarżącego. Również CKL, orzekająca w składzie trzech lekarzy, działała zgodnie ze swoją właściwością, po przeprowadzeniu dodatkowej konsultacji. Orzeczenie zostało wydane w następstwie analizy zgromadzonej dokumentacji medycznej. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcia zostały należycie uzasadnione. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji ustala się przez zaliczenie do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1. kategoria Z - "zdolny", która oznacza, że stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2. kategoria N - "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby. Organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały rozpoznane u skarżącego schorzenia, jako wymienione w § 55 p. 1 i § 20 p. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. Zgodnie z powołanym rozporządzeniem rozpoznanie każdego z powyższych schorzeń skutkuje zaliczeniem orzekanego do kategorii "N" - niezdolny do służby. Powyższe prowadzi do wniosku, że pojęcie zawarte w zaskarżonym orzeczeniu "niezdolny do służby w Policji" i poczynione rozpoznanie jest prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów skarżącego w pierwszej kolejności należy podnieść, że nie można przyjąć jakoby organ I bądź II instancji dokonał rozpoznania schorzeń bezzasadnie, czy też bezdowodowo. W aktach sprawy znajdują się opisy przeprowadzonych badań, skarżący w toku rozprawy potwierdził ponadto, że zostały wykonane badania rentgenowskie, laryngologiczne i okulistyczne. Wymieniony kwestionuje sposób wykonania badania okulistycznego oraz prawidłowość dokonanego przez komisje rozpoznania. Ponownie należy jednak podkreślić, że argumenty w tym zakresie nie mogą zostać uwzględnione, gdyż sądowa kontrola orzeczeń komisji lekarskich nie może dotyczyć kwestii medycznych. Subiektywne przekonanie skarżącego o stanie jego zdrowia nie może stanowić podstawy do podważenia prawidłowości ustaleń komisji lekarskich w zakresie stwierdzonych przez nie przeciwwskazań do pełnienia służby. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów K.p.a. zauważyć należy, że choć orzeczenie komisji lekarskiej ma swój autonomiczny byt prawny i znajduje swoje umocowanie w przepisach szczególnych, to zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich w zakresie nieuregulowanym przepisami niniejszej ustawy stosuje się przepisy K.p.a. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy, orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Ustawa nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, poza stwierdzeniem, że powyższe orzeczenia uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 5 ustawy). Uwzględniając, że ustawodawca w art. 4 ustawy postanowił, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy K.p.a. należy wywieść, że uzasadnienie faktyczne orzeczenia komisji lekarskich, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 243/16). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie warunki te zostały spełnione. Organy obu instancji w uzasadnieniach odwołały się do przeprowadzonych wobec kandydata badań, które wykazały istnienie zmian chorobowych pod postacią zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa w odcinku lędźwiowo krzyżowym oraz obustronnego niedosłuchu dla częstotliwości wysokich. Schorzenia te zostały następnie prawidłowo zakwalifikowane jako wymienione w § 55 p. 1 oraz § 20 p. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu. Prawidłowo wykazano, że rozpoznanie każdego z powyższych schorzeń kwalifikuje kandydata do kategorii "N" zdolności do służby w Policji. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, zaś podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się innych naruszeń prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą aktów. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.