IV SA/Wa 329/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A.D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2018 r nr. [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] sierpnia 2018 r., nr [...]; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego A. D. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] listopada 2018 r., nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia A. D. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków podmiotów leczniczych na działalność m.in. w zakresie zakładu rehabilitacji leczniczej, zakładu opiekuńczo-leczniczego i zakładu pielęgnacyjno-opiekuńczego oraz świadczącego usługi jako dom opieki społecznej m.in. z możliwością stałego pobytu dla osób starszych, z możliwością podpiwniczenia tych budynków, oraz budowie szamba szczelnego docelowo przyłącza do sieci kanalizacyjnej na terenie działki nr [...], położonej w gmina [...] - utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa działka zlokalizowana jest w obrębie [...] Parku Krajobrazowego im. [...], na terenie którego obowiązuje rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2005 r., Nr [...], poz. [...], ze zm.), a także w granicach rezerwatu przyrody "[...]" ustanowionego na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 16 stycznia 1978 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody, dla którego obowiązują przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 1614, ze zm.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody wymieniono zakazy, które mogą być wprowadzone aktem prawa miejscowego w celu ochrony parku krajobrazowego. W związku z powyższym, w przedmiotowym postępowaniu uzgodnieniowym, ww. inwestycja wymagała przeprowadzenia analizy w zakresie jej zgodności z przepisami tworzącymi szczególny reżim prawny dla wskazanej formy ochrony przyrody. Wojewoda [...], ww. rozporządzeniem Nr [...], wprowadził na tym terenie zakazy wymienione w § 3 pkt 1-13. GDOŚ zwrócił uwagę, że RDOŚ odmawiając uzgodnienia wskazał, że planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.), dalej jako "rozporządzenie Rady Ministrów", a tym samym narusza zakaz wymieniony w § 3 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia Wojewody [...], tj. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Ponadto RDOŚ wskazał także, że planowana inwestycja koliduje z § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, tj. z zakazem budowania nowych obiekt ów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Odnosząc się do podniesionej przez RDOŚ, kolizji planowanej inwestycji z zakazem, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia Wojewody, w pierwszej kolejności GDOŚ wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b ww. rozporządzenia Rady Ministrów, przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody wymienionych w art. 6 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, do których m.in. należy [...] Park Krajobrazowy im. [...]. Z ustaleń organu wynika, że planowana inwestycja oznaczona na mapie jako ABCDEFGHI (0,1 ha) nie przekracza powierzchni zabudowy 0,5 ha, a tylko w przypadku takiej powierzchni zabudowy (tj. powierzchni zajętej przez obiekty budowalne oraz pozostałą powierzchnią przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów), inwestycja kwalifikowałaby się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie ww. przepisu. Wbrew zatem stanowisku przedstawionemu przez RDOŚ, projekt decyzji o warunkach zabudowy nie narusza zatem zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia Wojewody [...]. Zdaniem GDOŚ słuszne jest natomiast stanowisko RDOŚ, że planowana inwestycja koliduje z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia Wojewody [...], bowiem przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy dopuszcza realizację inwestycji w pasie szerokości 100 m od brzegu rzeki. Organ I instancji prawidłowo zwrócił uwagę na niewłaściwe wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu rzeki [...]. GDOŚ podkreślił, że nieprzekraczalna linia zabudowy (by zachować pas szerokości 100 m od brzegu rzeki [...]) powinna zostać wyznaczona od najbliższego, najbardziej wysuniętego punktu brzegu ww. cieku, znajdującego się na granicy działek [...] i [...]. Jest to punkt tożsamy z literą "I" na załączniku nr 2 do projektu decyzji. Powyższe oznacza, że w tym przypadku nieprzekraczalna linia zabudowy powinna zostać wyznaczona za istniejącym na przedmiotowej działce budynkiem, który znajduje się ok. 84 m od brzegu rzeki [...]. RDOŚ zwrócił uwagę, że w projekcie decyzji o warunkach zabudowy znalazł się zapis, iż "projektowaną zabudowę należy sytuować w odległości nie mniejszej niż 10 m od drogi gminnej (dz. nr ew. [...]) oraz w odległości nie mniejszej ni ż 100 m od rzeki; oznaczonej na załączniku graficznym Nr 2". Zapis ten jest jednak sprzeczny z załącznikiem graficznym nr 2 do projektu decyzji - kopia mapy zasadniczej w skali 1:1000 zawierająca nieprzekraczalne linie zabudowy, zgodnie z którą możliwe jest usytuowanie budynków pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzeki. Podkreślił przy tym, że załączniki są integralną częścią decyzji o warunkach zabudowy i niedopuszczalne jest by były one sprzeczne z informacjami zawartymi w treści projektu. Odnosząc się w tym miejscu do przedstawionego przez Skarżącego stanowiska, że część graficzna projektu decyzji została sporządzona przez Urząd Gminy [...] za pomocą oprogramowania komputerowego wykluczającego jakikolwiek błąd w zakresie precyzji oznaczenia linii zabudowy a dodatkowo jest to utrwalony sposób wyznaczania nieprzekraczalnych linii zabudowy, należy wyjaśnić, że nieprzekraczalna linia zabudowy powinna zostać wyznaczona wzdłuż całej szerokości działki od punktu oznaczonego lit. I, będącego najbardziej wysuniętym punktem brzegu ww. rzeki. Dodatkowo GDOŚ wskazał, że mapa w skali 1:1000, będąca załącznikiem nr 2 do projektu decyzji jest przeskalowana (100 m odpowiada 6,8 cm na mapie, zamiast 10 cm), jednak kwestia ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie (Organ odwoławczy przyjął w tym wypadku, że zgodnie z mapą 6,8 cm odpowiada 100 m). Ponadto w opinii GDOŚ planowane zamierzenie inwestycyjne nie mieści się w zakresie odstępstw od powyższego zakazu, bowiem nie można go zaliczyć w poczet obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej (por. § 3 ust.1 pkt 7 ww. rozporządzenia). GDOŚ stwierdził ponadto, że planowana inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego, a także wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych (por. art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody), co wynika wprost z informacji zawartych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, a także z samego charakteru planowanej do realizacji inwestycji. Jednocześnie organ wskazał, że działka pod zainwestowanie znajduje się także częściowo w granicach rezerwatu przyrody "[...]", dla którego obowiązują przepisy ustawy o ochronie, przy czym podkreślenia wymaga, że poza granicami rezerwatu znajduje się miejsce przeznaczone pod zabudowę planowanej inwestycji, oznaczone nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. Ponadto odnosząc się do przedstawionego przez Skarżącego zarzutu dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy dla innej inwestycji, GDOŚ wyjaśnił, że ustalenia i ocena stanu faktycznego dokonane w innych w sprawach, dotyczące innych projektów decyzji o warunkach zabudowy stanowią odrębne sprawy administracyjne i jako takie nie podlegają badaniu przez organ uzgadniający warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że Skarżący pominął fakt, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...], RDOŚ odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu opieki społecznej, z możliwością podpiwniczenia tego budynku oraz budowie szamba szczelnego (docelowo przyłącza do sieci kanalizacyjnej), na działce nr [...] w [...], zaś GDOŚ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. A. D. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. Naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 220 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku - Prawo wodne w zw. z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...], poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu interpretacji tych przepisów niezgodnie z ich literalnym brzmieniem, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że w części graficznej projektu decyzji nieprawidłowo wyrysowano nieprzekraczalną linię zabudowy, tym samym dopuszczając zabudowę w pasie wyłączonym z zabudowy w sytuacji gdy znajdująca się w załączniku nr 2 do projektu decyzji mapa w sposób prawidłowy uwzględnia 100-metrowy pas wyłączony z zabudowy, który liczony jest od linii brzegowej rzeki, co znajduje odzwierciedlenie w przebiegu linii oznaczonej legendą jako nieprzekraczalna linia zabudowy. Strona skarżąca wyjaśniła, że wyznaczona linia nie jest linią zabudowy, która wskazuje w sposób precyzyjny jak ma przebiegać granica zabudowy, ale stanowi nieprzekraczalną linią zabudowy, poza którą budynki nie mogą być lokalizowane. 2. Naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez nie uwzględnienie przedmiotowego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w sytuacji gdy w jednakowym stanie faktycznym, jak i prawnym dla działki nr ew. [...] położonej w obrębie geodezyjnym [...] – [...], gmina [...], wydawała takie decyzje o warunkach zabudowy, w których nieprzekraczalne linie zabudowy wyrysowywane były w sposób tożsamy z załącznikiem nr 2 do projektu niniejszej decyzji. Poza tym strona wskazała na naruszenie art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a., jak i art. 136 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, jak i niepodjęcie przez organ administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Skarżącego także brak wskazania przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej mapie sporządzonej w części graficznej projektu decyzji oraz brak wskazania przyczyn, z powodu których w tożsamym stanie faktycznym i prawnym organ kwestionuje wyznaczania nieprzekraczalnych linii zabudowy dla działki nr ew. [...] - wskazuje, że narusza także art. 107 § 3 w zw. z art. 126, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a. Wobec powyższych zarzutów Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia RDOŚ z dnia [...] sierpnia 2018 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarżącego według norm przepisanych. Do skargi dołączyła decyzję nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2017 r. wraz załącznikami dotyczącą ustalenia warunków dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z możliwością podpiwniczenia, budowie szamba szczelnego oraz niezbędnej infrastruktury technicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1032 ze zm. dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. póz. 658) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Przedmiotem rozpoznania w kontrolowanej przez Sąd sprawie jest postanowienie GDOŚ z [...] listopada 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ w [...] z [...] sierpnia 2018 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków podmiotów leczniczych na działalność m.in. w zakresie zakładu rehabilitacji leczniczej, zakładu opiekuńczo-leczniczego i zakładu pielęgnacyjno-opiekuńczego oraz świadczącego usługi jako dom opieki społecznej m.in. z możliwością stałego pobytu dla osób starszych, z możliwością podpiwniczenia tych budynków, oraz budowie szamba szczelnego docelowo przyłącza do sieci kanalizacyjnej na terenie działki nr [...], położonej w gminie [...]. Przystępując do analizy niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że Skarżący już występował o ustalenie warunków zabudowy na przedmiotowej działce tylko dla innej inwestycji dla inwestycji polegającej na budowie domu opieki społecznej, z możliwością podpiwniczenia tego budynku oraz budowie szamba szczelnego. Decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla tego rodzaju inwestycji na tej nieruchomości, była także przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd wyrokiem z dnia 10 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2887/18 uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Przy czym należy podkreślić zarzuty skarg w obu sprawach są tożsame. Skład rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela argumentację Sądu wyrażoną w powołanym wyżej wyroku WSA z dnia 10 grudnia 2018 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznając sprawę organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 6, 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr [...]. Niesporne było w toku postępowania, że obszar, na którym posadowiony obiekt znajduje się na obszarze obwiązywania rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. [...]. Na terenie tym, zgodnie z tekstem rozporządzenia, obowiązują zakazy, ale nie ma w nim zakazu lokalizowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Zakaz ten ma obecnie charakter ustawowy - art 17 ust. 1 pkt 7a ustawy o ochronie przyrody, który zakazuje na terenach parków krajobrazowych budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych. Organ właściwy ds. wydawania decyzji o warunkach zabudowy sporządził analizę urbanistyczną, której wyniki stanowią załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Z analizy tej wynika, że projektowaną zabudowę należy sytuować w odległości nie mniejszej niż 10 m od drogi gminnej oraz w odległości nie mniejszej niż 100 m od rzeki – załącznik graficzny nr 2. Wskazać należy, że z załącznika graficznego wynika, że nieprzekraczalna linia zabudowy przebiega w odległości mniejszej niż 100 m od rzeki. Linia zabudowy nie jest linią prostą, ale wygiętą i tym samym dopasowaną do linii brzegowej rzeki. Oznacza to, że jej usytuowanie względem rzeki w każdym jej położeniu uwzględnia 100 m odległość. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 7a ustawy o ochronie przyrody zakazuje lokalizowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Wyznaczona linia nie jest linią zabudowy – jak zasadnie wskazał skarżący - która wskazuje w sposób precyzyjny jak ma przebiegać granica nowopowstałego budynku, ale nieprzekraczalną linią zabudowy (pasem o szerokości 100m). Nieprzekraczalna linia zabudowy oznacza, że budynki nie mogą być poza tą linią zlokalizowane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2000 r., sygn. SA/Sz 41/99). Linia zabudowy jest to natomiast odległość, w jakiej od granicy działki lub (częściej) drogi, można zbudować budynek. Decyzja o warunkach zabudowy nie określa konkretnego położenia budynku, ale jedynie wyznacza nieprzekraczalne granice w jakich budynek może być usytuowany, chyba że mamy do czynienie z określeniem linii zabudowy a nie nieprzekraczalnej linii zabudowy. W niniejszej sprawie nie została wyznaczona linia zabudowy ale nieprzekraczalna linia zabudowy. Ta oznacza, że inwestor nie może tych linii przekroczyć a w przypadku ustalenia wyłącznie nieprzekraczalnej linii zabudowy może przesunąć budynek oczywiście, tak, aby nie przekroczyć nieprzekraczalnej linii zabudowy. W związku z tym skoro w projekcie decyzji ustalono, że przy lokowaniu budynku konieczne jest zachowanie 100 m odległości od linii brzegowej rzeki oznacza to, że budynek nie może powstać z naruszeniem tej odległości i nie było podstaw, aby kwestionować treść załącznika graficznego do projektu decyzji. Sąd podziela generalny argument że w podobnym stanie faktycznym organ powinien zachować się w podobny sposób. Złożona przez skarżącego decyzja nr [...] z [...] stycznia 2017 r. istotnie dotyczy tej samej działki objętej planowaną obecnie inwestycją tj. działki o nr. ew. [...]. Wynika z niej, że RDOŚ milcząco uzgodnił projekt tej decyzji. Zaskarżone postanowienie nie narusza art. 136 k.p.a. gdyż zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Organ II instancji mimo, że dokonał odmiennych niż organ I instancji ustaleń faktycznych uznając, że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wadliwie jednak utrzymał w mocy tę decyzję podczas gdy powinien był zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylić zaskarżone postanowienie i dokonać uzgodnienia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie miał na względzie zaprezentowaną ocenę prawną. Organ zadba o to, aby uzasadnienie rozstrzygnięcia spełniało przesłanki z art. 107 § 3 k.p.a. w tym realizowało wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania. Uzasadnienie rozstrzygnięcia ma bowiem przekonać stronę o racjach jakie legły u podstaw takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Dodatkowo Strona powinna dołączyć do wniosku o ustalenie warunków zabudowy mapę w skali 1:1000, która nie będzie – jak w niniejszej sprawie przeskalowana. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie RDOŚ. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2018 r. poz. 1800) zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, składa się również wynagrodzenie adwokata w wysokości 480 zł.