II SA/Rz 647/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Maciej Kobak Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi H. G. i J. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie -skargę oddala- Przedmiotem skargi H. G. i J. G. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w całości i jednocześnie umorzono w całości postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowy budynku gospodarczo-garażowego z przeznaczeniem na cele gospodarcze i garażowe. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że w wyniku przeprowadzonego postępowania w sprawie stanu technicznego budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 3608/3 w L., w tym przeprowadzonej kontroli ustalono, że B. B. (inwestor) dokonała samowolnej rozbudowy istniejącego budynku gospodarczo-garażowego o część murowaną o wymiarach 7,16 x 6,50m. Ustalono, że budynek gospodarczy o wymiarach 5,50 x 5,40m zlokalizowany w granicy działek nr ewid. 3608/2 i 5920 ze ścianą oddzielenia ppoż bez otworów i stropodachem zlokalizowanym na własną działkę wybudowano na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego przez Urząd Miasta w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 1988 r. ([...]). W 1988 r. dokonano rozbudowy budynku o część garażową o tej samej konstrukcji murowanej na długości dodatkowo 4,68m, a w 1991 r. rozbudowano istniejący budynek gospodarczo-garażowy na długości 7,16m o wiatę garażową konstrukcji stalowej obudowaną płytami ocieplonymi, użytkowaną obecnie jako budynek gospodarczo-garażowy. W 2012 r. budynek w części murowanej został uszkodzony przez pożar i na podstawie zgłoszenia do Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. ([...]) wykonano remont konstrukcji dachu i pokrycia. Budynek przylega w części konstrukcji stalowej do ściany murowanej pełnej budynku gospodarczego na działce sąsiedniej nr 5920, spełniającej wymogi ściany ochrony przeciwpożarowej oraz posiada dach z pokryciem niepalnym z blachy stalowej ocynkowanej. W wyniku przeprowadzonego postępowania PINB wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.). Organ oceniał zatem czy nie zachodzą okoliczności nakazania rozbiórki określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Organ wskazał, że w okresie rozbudowy budynku gospodarczo-garażowego obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który dopuszczał budowę tego rodzaju obiektów (MPZP osiedla "[...]" Dz. Urz. WRN Nr [...] z 26.10.1977 r.) Nadto inwestor przedłożył decyzję o ustaleniu warunków zabudowy z [...] września 2015 r. umożliwiającą rozbudowę budynku gospodarczo-garażowego. Obiekt jest w odpowiednim stanie technicznym i nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia lub niedopuszczalnego pogorszenia warunków dla otoczenia. W tej sytuacji PINB uznając, że nie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu oraz do nakładania obowiązków wynikających z art. 40 ustawy P.b. z 1974 r., decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowy budynku gospodarczo-garażowego z przeznaczeniem na cele gospodarcze i garażowe dla potrzeb własnych inwestora o powierzchni rozbudowy 60,03m2, zlokalizowanej na działce nr ewid. 3608/3 w L. przy granicy z działkami nr ewid. 5920 i 3608/2. Odwołanie od tej decyzji złożyli H. G. i J. G. wskazując na stronniczość organu I instancji i podejmowanie działań na korzyść inwestora. Wskazali, że w budynku którego dotyczy postępowanie legalizacyjne, prowadzona jest działalność gospodarcza w formie warsztatu samochodowego. Jest to działalność uciążliwa i niebezpieczna dla ludzi i środowiska. Odwołujący podnieśli szereg zarzutów w tym nieprawidłowe wyliczenie powierzchni rozbudowy, brak odniesienia się do wymaganej prawem odległości otworu drzwiowego od granicy z ich działką oraz otworów okiennych w dachu budynku konstrukcji stalowej. Zaznaczyli, że w decyzji Burmistrza wskazano linię rozbudowy w granicy z działką nr 5920 i 5919/4 a nie w granicy z ich działką nr 3608/2. Przedstawiona ocena techniczna odnosi się wyłącznie do ścian zewnętrznych budynku, brak odniesienia do konstrukcji drewnianej dachu bez stropu betonowego w części murowanej. W ich ocenie błędnie ustalono datę rozbudowy, która miała miejsce po lutym 1996 r., a nie w latach 1991-1992. Zakwestionowali prawdziwość wydanego w 1988 r. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego o wym. 5,50 x 5,40m. Nigdy nie otrzymali zawiadomienia o wydanym pozwoleniu, nie wyrażali zgody na taką budowę. WINB wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2016 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. Podzielając ustalenia organu I instancji w zakresie stanu faktycznego organ odwoławczy jako prawidłowe ocenił stanowisko, że przedmiotowy budynek został rozbudowany w 1988 r. o część murowaną i w 1991 r. o część konstrukcji stalowej. W jego ocenie organ I instancji nie przekroczył granicy swobodnej oceny dowodów w tym zakresie i zasadnie zastosował przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. W dalszej części WINB cytując treść art. 37, art. 40 i art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. z 1974 r. uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki. W obowiązującym w dacie rozbudowy przedmiotowego budynku MPZP obszar działki 3608/3 określony został jako tereny projektowanej zabudowy indywidualnej i bliźniaczej, adaptacja istniejącej zabudowy. Zabudowa bez podpiwniczenia. I etap realizacji. Nadto B. B. legitymuje się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2015 r. ustalającą warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne: "rozbudowa budynku garażowo-gospodarczego na działce nr 3608/3 położonej przy ul. [...] w L.". Przedmiotowa rozbudowa budynku jest zgodna z obowiązującymi na terenie inwestycji uregulowaniami z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Nadto nie narusza obowiązujących obecnie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) w zakresie odległości od innych budynków na tej samej działce oraz od granic działek sąsiednich między budynkami. Spełnia wymagania z § 12 ust. 2 tego rozporządzenia, a decyzja o warunkach zabudowy z [...] września 2015 r. dopuszcza usytuowanie bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. 5920 i 5919/4 w L. Nadto z przedłożonego przez B. B. orzeczenia technicznego wynika, że budynek gospodarczo-garażowy nie zagraża bezpieczeństwu dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Brak było także podstaw do nakazania wykonania określonych robót naprawczych, na podstawie art. 40 P.b. z 1974 r. WINB uznał natomiast, że wbrew stanowisku organu I instancji brak było uzasadnienia do zastosowania art. 42 P.b. z 1974 r. Wyjaśnił, że udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego na podstawie ww. przepisu, jest uzasadnione tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego zobowiąże inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego do dokonania określonych zmian lub przeróbek w tym obiekcie w myśl art. 40 P.b. z 1974 r. Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie wystąpiła, dlatego decyzja organu I instancji winna zostać uchylona a postępowanie w tym zakresie umorzone Odnosząc się do zarzutów odwołania organ zaznaczył, że kwestionowana powierzchnia rozbudowy ujmuje rozbudowę zadaszenia z blachy stalowej z wrotami stalowymi i przy uwzględnieniu grubości płyt ocieplających rozbudowana część budynku w konstrukcji stalowej wynosi 61,67m2. Jako nieuzasadnione organ ocenił wątpliwości odwołujących co do prawdziwości pozwolenia na budowę z 30 czerwca 1988 r. W rozdzielniku decyzji jako strony wymienieni są J. G. i H. G. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. G. i J. G. – reprezentowani przez r. pr. B. K. wnieśli o uchylenie w całości opisanej wyżej decyzji z dnia [...] marca 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów sądowych wg. norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i brak podjęcia czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności w zakresie ustalenia: okresu rozbudowy budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowanego na działce nr ewid. 3608/3 w L. przy granicy z działkami 5920 i 3608/2, jego prawidłowej powierzchni, wymaganej prawem odległości otworu drzwiowego od granicy ich działki oraz otworów okiennych w dachu budynku konstrukcji stalowej (którymi wypuszczane są opary po lakierowaniu), kwestii zagrożeń pożarowych czy wymaganych przepisów ochrony środowiska dotyczących przedmiotowej rozbudowy w kontekście przeznaczenia budynku (warsztat samochodowy). Skarżący zarzucili dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie i bezkrytyczne uznanie za wiarygodne zeznań świadków i inwestora z pominięciem zeznań i dowodów przedstawionych przez nich. Zarzucili nadto naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez przyjęcie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, w sytuacji gdy na podstawie przedstawionych przez skarżących materiałów wynika, że zastosowanie winna znaleźć ustawa z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290). Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, z przyczyn, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne badają, czy kwestionowany akt (tu decyzja) nie narusza prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością aktu z przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Przy czym, jak wynika z przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej, Sąd nie stwierdził, iżby przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. ([...]) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego udzielającą – na wniosek inwestora B. B. – pozwolenia na użytkowanie rozbudowy budynku gospodarczo – garażowego z przeznaczeniem na cele gospodarcze i garażowe dla potrzeb własnych inwestora, o powierzchni rozbudowy 60,03 m2 zlokalizowanej na działce nr ewid. 3608/3 w L., przy granicy z działkami nr ewid. 5920 i nr 3608/2 i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. Uznał prawidłowo, że przepis art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. znajduje zastosowanie tylko w przypadku wcześniejszego wydania decyzji na podstawie art. 40 tej ustawy i jednocześnie wyjaśnił, że umorzenie postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego rozbudowy (art. 105 § 1 K.p.a.) oznacza, iż popełnione naruszenie prawa zostaje zalegalizowane i obiekt może być legalnie użytkowany. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy słusznie też przypomniał, że w uchwale z dnia 16 grudnia 2013 r., I OPS 2/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w Prawie budowlanym z 1974 r. samowola budowlana mogła mieć charakter formalny i materialnoprawny. Samowola formalna oznaczała realizację obiektu bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ale zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, warunkami technicznymi i zasadami sztuki budowlanej. Do obiektów wybudowanych w ramach takiej samowoli nie miał zastosowania ani przepis art. 37 ust. 1, ani art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Organ nie miał też podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego na zasadzie tych przepisów i wydania decyzji w sprawie likwidacji samowoli budowlanej. Oznacza to, że w odniesieniu do niektórych samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych nie było potrzeby podejmowania żadnych działań legalizacyjnych, gdyż przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. nie przewidywały ani obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, ani innych aktów legalizujących samowolę. W warunkach rozpoznawanej sprawy znaczenie pryncypialne miała data rozbudowy budynku gospodarczo – garażowego zlokalizowanego na działce nr 3608/3 w L, będąc jednocześnie przedmiotem sporu. Według ustaleń organów obu instancji przedmiotowy budynek (na jego budowę inwestor posiada pozwolenie na budowę z dnia [...] czerwca 1988 r.) został rozbudowany w 1988 r. o część murowaną o wymiarach 4,68 x 6,50 m i w 1991 r. o wiatę garażową o konstrukcji stalowej obudowaną płytami o wymiarach 7,16 x 6,50m, a na tę rozbudowę inwestor nie posiada żadnych dokumentów. Ustalenia te, wbrew zarzutom skargi, nie są dowolne a przeciwnie, znajdują wsparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym (m.in. zeznaniach świadków) i Sąd, w świetle jego analizy i oceny, nie znajduje powodów do przypisania organom zaniedbania obowiązków procesowych, w szczególności naruszenia reguły wyrażonej w art. 7 K.p.a., jak również reguł dotyczących postępowania dowodowego (art. 75 i nast. K.p.a.). Odmiennych od powyższych ustaleń swych twierdzeń dotyczących terminu przedmiotowej rozbudowy skarżący w istocie nie udokumentowali, bowiem przedłożony przez nich w postępowaniu administracyjnym jedynie szkic polowy, jak ustalił organ I instancji (uzyskując informację pisemną Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r.), jest podstawą do ujawnienia budynków na mapie zasadniczej i ewidencyjnej w obrębie działek nr 5920 i nr 5921, natomiast budynki na sąsiedniej działce nr 3608/3 nie były objęte pomiarem. Żadnych innych dowodów na powyższą okoliczność skarżący nie przedłożyli, ani też nie wnioskowali o ich przeprowadzenie. Skoro więc samowolna rozbudowa zaistniała przed 1 stycznia 1995 r., to jej ocena prawna została prawidłowo dokonana na podstawie Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że w sprawie niniejszej nie zachodzą okoliczności wymienione w cyt. wyżej art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2. Niesporne bowiem jest, że w okresie rozbudowy przedmiotowego budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr 3608/3 obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (MPZP osiedla "[...]" ogłoszony w Dz. Urz. WRN Nr [....], poz. [...] z dnia [...] lutego 1977 r. z późn. zm.), który na terenie obejmującym w/w działkę dopuszczał budowę tego rodzaju obiektów. Na tym terenie aktualnie nie obowiązuje żaden plan zagospodarowania przestrzennego. B. B. (inwestor) przedłożyła ostateczną decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] września 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne p.n. "Rozbudowa budynku garażowo – gospodarczego na działce nr 3608/3 położonej przy ul. [...] w L.", a tym samym potwierdzona została zgodność tej rozbudowy z obowiązującymi na terenie inwestycji uregulowaniami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że w cyt. wyżej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego (7 sędziów) z dnia 16 grudnia 2013 r., I OPS 28/13 wyjaśnione zostało rozumienie pojęcia "przepisy o planowaniu przestrzennym" z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Sąd wskazał, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Nadmienić należy, że związanie tą uchwałą Sądu orzekającego w sprawie niniejszej wynika z art. 269 P.p.s.a. Powyższe oznacza, że spełniony został warunek legalizacji przewidziany w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Organy orzekające w sprawie niniejszej wykazały również spełnienie warunku legalizacji określonego w art. 37 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy. Przedmiotowa rozbudowa nie narusza regulacji aktualnie obowiązujących przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) zarówno w zakresie odległości od innych budynków na tej samej działce i od granic działek sąsiednich. Z § 12 ust. 2 tego rozporządzenia wynika, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Według przedłożonej przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2015 r. dopuszczone jest usytuowanie bezpośrednio przy granicy z działkami nr 5920 i nr 2919/4. Z kolei przedłożone przez inwestora orzeczenie techniczne, sporządzone przez mgr inż. G. M. (legitymującą się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi) dowodzi, że stan techniczny przedmiotowego budynku nie budzi żadnych zastrzeżeń, elementy konstrukcyjne poszczególnych części budynku są w dobrym stanie technicznym, bez ugięć, zarysowań, wypaczeń, rozwarstwień i pęknięć. Stan techniczny ścian zewnętrznych i środkowych budynku oraz wszystkich elementów stalowych z technicznego punktu widzenia jest dobry. Budynek wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną i nadaje się do pełnienia zamierzonych funkcji. Nadto w orzeczeniu tym stwierdzono, że budynek gospodarczo – garażowy, rozbudowany bez zezwolenia, jest zgodny z ustaleniami warunków zabudowy wydanymi przez Burmistrza [...] i warunkami technicznymi posadowienia budynków (zdatny do użytkowania). Orzeczenie to nie zawiera też żadnych zaleceń (nakazów) do wykonania, co prowadzi do wniosku, że w ustalonych okolicznościach sprawy brak było podstaw do nakładania na inwestora obowiązków, o jakich mowa w art. 40 Prawa budowlanego (i nie zostały one nakazane). W takiej więc sytuacji, gdy nie została wydana decyzja w myśl art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. nie ma podstaw, jak wyjaśniono wyżej, do dalszego prowadzenia postępowania legalizacyjnego i jego zakończenia poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. Stąd też decyzja wydana w pierwszej instancji nie była prawidłowa i jej usunięcie z obrotu prawnego, w trafnej ocenie organu odwoławczego, było konieczne i odpowiada prawu. Zarzuty strony skarżącej, wskazujące na prowadzenie w przedmiotowym budynku działalności – naprawa samochodów, konserwacja nie mają żądnego znaczenia przy ocenie legalności skarżonej decyzji. Ewentualne uciążliwości związane z taką działalnością (okoliczność ta czyli jej prowadzenie nie znajduje potwierdzenia w zebranych dowodach) może być przedmiotem odrębnych postępowań przez innym właściwym w tym zakresie organem administracji. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.