II SA/Po 1027/18

Dnia 03 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2018 roku Nr [...] w przedmiocie opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. (zwanego dalej: skarżący) od decyzji Prezydenta M. L. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] [...] w przedmiocie nałożenia na [...] S.A. oraz A. S. obowiązku zapłaty solidarnie kwoty [...]zł tytułem kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu (marki [...], numer rejestracyjny PLE [...] numer identyfikacyjny pojazdu: [...], zwanego dalej: pojazd) na parkingu strzeżonym od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] lipca 2015 r. oraz [...] zł za każdą następną dobę przechowywania od dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, uchylił decyzję organu I instancji w całości oraz orzekł o nałożeniu na [...] S.A. w W. oraz A. S. obowiązku zapłaty solidarnie kwoty [...]zł tytułem kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] lipca 2015 r. Decyzja organu II instancji została wydana na podstawie art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 995), rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości Samorządowych Kolegiów Odwoławczych (Dz.U. z 2003 r., Nr 198, poz. 1925), art. 130a ust. 10 h, ust. 10 i, ust. 10 j w zw. z ust. 7 i ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. 2017 r., poz. 1260, (zwanej dalej: ustawa Prawo o ruchu drogowym), uchwały nr [...] Rady M. L. z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie z drogi pojazdów i ich parkowanie (Dz. Urz. Województwa W. Nr [...], poz. [...]), uchwały nr [...] Rady M. L. z dnia [...].10.2011 r. w sprawie ustalania wysokości opłat za usuwanie z drogi pojazdów i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Województwa W. Nr [...], poz. [...]), uchwały nr [...] Rady M. L. z dnia [...].06.2013 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie z drogi pojazdu i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Województwa W. poz. [...]), uchwały nr [...] Rady M. L. z dnia [...].10.2013 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie z drogi pojazdu i jego przechowywania na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz .Urz. Województwa W. poz. [...]), uchwały nr [...] Rady M. L. z dnia [...].09.2014 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie z drogi pojazdu i jego przechowywania na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Województwa W. poz. [...]), uchwały Nr [...] Rady M. L. z dnia [...] września 2017 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie z drogi pojazdu i jego przechowywania na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Województwa W. poz. [...]) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017, poz. 1257 ze zm., zwanej dalej: Kpa). Uzasadniając rozstrzygnięcie organ opisał stan faktyczny w sprawie wskazując w szczególności, że decyzja organu I instancji wydana została na skutek wcześniejszej decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego i w zgodzie z wytycznymi tego organu. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. W dniu [...] marca 2010 r. pojazd został usunięty z drogi w miejscowości L., przy ul. [...], z powodu kierowania przez osobę w stanie nietrzeźwości, i przewieziony na parking strzeżony położony w L. przy ul. [...], prowadzony przez L. Sp. z o.o. W dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi jego właścicielem, zgodnie danymi zawartymi w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców był A. S. oraz [...] S.A. [...] w J. Z.. Zawiadomieniem z dnia [...] marca 2010 r. A. S. został powiadomiony przez Komendę Miejską Policji w L. o usunięciu pojazdu z drogi. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Komenda Miejska Policji w L. skierowała powiadomienie o usunięciu z drogi publicznej pojazdu na adres [...] S.A. Oddział w J. Z. - czyli adres widniejący w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Z kolei pismem z dnia [...] lutego 2015 r. Komenda Miejska Policji w L. skierowała powiadomienie o usunięciu z drogi publicznej pojazdu na adres [...] S.A. w W.. W toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji po decyzji kasacyjnej SKO, pismem z dnia [...] lutego 2018 r., wezwano skarżącego oraz A. S. do przedłożenia dokumentów lub wyjaśnień w sprawie. Natomiast pismem z dnia [...] lutego 2018 r. przedstawiciel skarżącego wniósł o wydanie zezwolenia na odbiór pojazdu. Bank był gotów ponieść koszty parkowania pojazdu w okresie od kiedy zostało prawidłowo zawiadomiony o usunięciu pojazdu pismem z dnia [...] lutego 2015 r. do momentu kiedy wyraził gotowość odbioru przedmiotowego pojazdu pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wskazać w tym miejscu należy, iż pismem z dnia [...] lipca 2015 r. organ I instancji wyraził zgodę na odebranie pojazdu przez skarżącego. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Prezydent orzekł o nałożeniu na [...] S.A. oraz A. S. obowiązku zapłaty solidarnie kwoty [...]zł tytułem kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym od dnia 7 marca 2010 r. do dnia 30 lipca 2015 r. plus [...] zł za każdą następną dobę przechowywania od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący wnosząc o uchylenie decyzji w części dotyczącej obciążenia kosztami usunięcia oraz przechowywania pojazdu [...] S.A. w W. oraz umorzenie postępowania organu pierwszej instancji w tym zakresie. Odwołujący podniósł, iż doszło do: 1. naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 Kpa w zw. z art. 130 a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów na dzień wydania decyzji o ustaleniu obowiązku zapłaty kwoty [...]zł i przyjęcie, że z dowodów tych wynika, że postępowanie w zakresie orzeczenia przepadku zostało zakończone, 2. naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 Kpa, w zw. z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 7 Kpa poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodu z postaci postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] sierpnia 2015 r. sygn. I Ns [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o przepadek pojazdu oraz utrzymującego go w mocy postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] kwietnia 2016 r. sygn. akt [...] i przyjęcie, że orzeczenie to kończy postępowanie w zakresie orzeczenia przepadku pojazdu. Do odwołania odwołujący dołączył pismo z dnia 31 maja 2010 r. [...] S.A. stanowiące wezwanie A. S. do wydania pojazdu, a także pismo [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym w L. M. C. z dnia [...] września 2010 r. stanowiące zawiadomienie o zajęciu ruchomości - pojazdu. Opisaną na wstępie decyzją Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i orzekło merytorycznie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że w dniu 4 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2010 r., Nr 152, poz. 1018, zwana dalej: ustawa zmieniająca) nowelizująca między innymi art. 130 a, będący podstawą wydania decyzji drugoinstancyjnej. Z uwagi na brak odmiennych uregulowań w przepisach przejściowych zastosowanie znajdują, w ocenie Kolegium, przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym po 4 września 2010 r. Organ przytoczył treść art. 130 a ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i stwierdził, że w jego ocenie, uzupełniające postępowanie wyjaśniające doprowadziło do ustalenia, że w dniu [...] marca 2010 r. wyłącznym właścicielem pojazdu był [...] S.A. jednakże w tym też dniu osobą uprawnioną do korzystania był A. S. na podstawie umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie. Zgodnie bowiem z treścią § 5 umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie zawartej w dniu [...] stycznia 2007 r. A. S. jako przewłaszczający uprawniony był do używania pojazdu do czasu całkowitej spłaty kredytu wraz z odsetkami i innymi kosztami albo do otrzymania pisma [...] zawierającego żądanie zwrotu [...] pojazdu. Takie żądanie [...] wystosował dopiero pismem z dnia [...] maja 2010 r., co oznaczało, iż A. S. w dniu usunięcia pojazdu z drogi publicznej był osobą uprawnioną do korzystania z niniejszego pojazdu, wobec czego ponosi odpowiedzialność solidarną. Kolegium stwierdziło również, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu ponosi [...] S.A. jako właściciel tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Jednocześnie A. S., jako uprawniony do korzystania z niniejszego pojazdu na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, zobowiązany jest solidarnie do pokrycia kosztów stosownie do treści art. 130a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kolejno organ odwoławczy wywodził, iż za datę początkową naliczenia kosztów określonych w art. 130a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym nie sposób uznać 7 marca 2010 r., jak t uczynił organ I instancji, albowiem w tej dacie nie obowiązywał jeszcze przepis art. 130a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym, który został dodany na mocy ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r. i wszedł w życie w dniu 4 września 2010 r. Tym samym, w ocenie Kolegium, naliczenie kosztów przed tą datą pozbawione byłoby podstaw prawnych. Zdaniem SKO właściciel pojazdu winien ponosić koszty przechowywania tylko uzasadnione, a więc takie, które są normalnym następstwem swojego niewłaściwego zachowania. Tym samym, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Kolegium uznało, iż naliczenie kosztów przechowywania od [...] września 2010 r. jest uzasadnione. Zdaniem organu wskazuje na to okoliczność, iż z notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji wynika, że A. S. powiadomił [...] o miejscu przechowywania pojazdu, a nadto z jego informacji wynikało, że na parkingu był komornik i interesował się pojazdem, co z kolei potwierdza to pismo z dnia [...] września 2010 r. [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym w L. M. C., który zawiadomił [...] S.A. o zajęciu ruchomości w postaci pojazdu. Zdaniem SKO Bank dochowując należytej staranności mógł ustalić dokładne miejsce postoju i przechowywania pojazdu stanowiącego jego własność zarówno od A. S., do którego wystosował wezwanie o wydanie pojazdu pismem z dnia [...] maja 2010 r., jak i od Komornika Sądowego M. C., który pismem z dnia [...] września 2010 r. zawiadomił Bank po zajęciu ruchomości. Według organu odwoławczego brak podjęcia w tym kierunku jakichkolwiek działań nie może zwalniać Banku, jako właściciela pojazdu, z odpowiedzialności za powstałe koszty przechowywania pojazdu, tym bardziej, iż Bank jako właściciel pojazdu ponosi odpowiedzialność za jego stan i funkcjonowanie w ruchu drogowym. Co więcej, Kolegium wskazało, że skarżący zaniechał dokonania zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym po przejęciu udziałów przysługujących A. S. we własności usuniętego pojazdu. Zaniechał także zaktualizować swój adres ujawniony w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Powyższe stanowiło wyłączną przyczynę wysłania zawiadomień o usunięciu pojazdu na adres A. S., a także na adres [...] S.A. Oddział w J. Z.. Zdaniem Kolegium zasadne jest także naliczenie kosztów usunięcia i przechowywania do [...] lipca 2015 r., czyli do dnia kiedy pismem z dnia [...] lipca 2015 r. organ pierwszej instancji wyraził zgodę na odebranie pojazdu przez skarżącego. Wskazano również, że w tym przedziale czasowym nie zostały naliczone koszty usunięcia i przechowywania za okres od [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] sierpnia 2013 r. z uwagi na brak obowiązywania w tym okresie stosownej uchwały. Następnie organ przedstawi szczegółowo sposób wyliczenia należnych opłat, wskazując, iż na koszty usunięcia pojazdu z drogi publicznej oraz przechowywania w wysokości [...] zł składają się: kwota [...]zł z tytułu kosztów związanych z usunięciem pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5t., wynikająca z uchwały Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie z drogi pojazdów i ich parkowanie (Dz. Urz. Województwa W. Nr [...], poz. [...]), kwota [...]zł przyjęcie pojazdu na parking, kwota [...]zł z tytułu kosztów przechowywania pojazdu za okres od [...] września 2010 r. do [...] grudnia 2011 r. ([...] dób x stawka dobowa w wysokości [...] zł usta10 na podstawie uchwały nr [...] Rady M. L. z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie z drogi pojazdów i ich parkowanie, Dz. Urz. Województwa W. Nr [...], poz. [...]), [...] zł z tytułu kosztów przechowywania pojazdu na parkingu za okres od [...].12.2011 r. do [...].12.2012 r. ([...] dób x stawka dobowa w wysokości [...] zł ustalonej na podstawie uchwały nr [...] Rady M. L. z dnia [...].10.20l1 r. w sprawie ustalania wysokości opłat za usuwanie z drogi pojazdów i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu, Dz. Urz. Województwa W. Nr [...], poz. [...]), [...] zł z tytułu kosztów przechowywania pojazdu na parkingu za okres od [...].08.2013 r. do [...].12.2013 r. ([...] dób x stawka dobowa w wysokości [...] zł wyliczona na podstawie uchwały nr [...] Rady M. L. z dnia [...].06.2013 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie z drogi pojazdu i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu, Dz. Urz. Województwa W. poz. [...]), [...] zł z tytułu kosztów przechowywania pojazdu na parkingu za okres od [...].01.2014 r. do [...].12.2014 r. ([...] dób x stawka dobowa w wysokości [...] zł wyliczona na podstawie uchwały nr [...] Rady M. L. z dnia [...].10.2013 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie z drogi pojazdu i jego przechowywania na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu, Dz. Urz. Województwa W. poz. [...]), kwota [...]zł z tytułu kosztów przechowywania pojazdu na parkingu za okres od [...] stycznia 2015 r. do [...] lipca 2015 r. ([...] dób x stawka dobowa w wysokości [...] zł wyliczona na podstawie uchwały nr [...] Rady M. L. z dnia [...].09.2014 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie z drogi pojazdu i jego przechowywania na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu, Dz. Urz. Województwa W. poz. [...]). Organ nie uznał za uzasadnione naliczenie opłaty za przechowywanie pojazdu po doręczeniu niniejszej decyzji według stawek aktualnie obowiązujących, tj. w kwocie [...]zł na podstawie Uchwały Nr [...] Rady M. L. z dnia [...] września 2017 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie z drogi pojazdu i jego przechowywania na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Województwa W. poz. [...]). Zdaniem organu odwoławczego przepis art. 130a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym nie daje podstaw do dalszego naliczenia tychże kosztów po doręczeniu decyzji, tym bardziej, że organ pierwszej instancji nie uznał za zasadne naliczenie opłaty za przechowywanie pojazdu po dacie [...] lipca 2015 r. Końcowo organ odniósł się do zarzutów postawionych w odwołaniu, a dotyczących okoliczności, że postępowanie w przedmiocie orzeczenia przepadku zostało zakończone. W tej mierze Kolegium wskazało, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. [...] Sąd Rejonowy w L. oddalił wniosek Prezydenta o przepadek pojazdu, zaś apelacja od tego postanowienia została oddalona na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] kwietnia 2016 r. sygn. akt [...]. Tym samym, według SKO, postępowanie w przedmiocie orzeczenia przepadku pojazdu zostało zakończone. Powołując się na poglądy orzecznictwa organ stwierdził, że rozstrzygnięcie na temat kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10 h następuje po zakończeniu postępowania, przy czym chodzi o postępowanie co do przepadku pojazdu, niezależnie od tego, czy wniosek o orzeczenie przepadku zostanie przez właściwy sąd uwzględniony, czy też nie. W obu bowiem przypadkach zakończy się postępowanie o orzeczenie przepadku. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył skarżący zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: - tj. naruszenie art. 7 Kpa, 9 Kpa, 77 § 1 Kpa, 80 Kpa poprzez a) błędne ich zastosowanie, b) brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (wskazano, że organ nie zażądał od [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym w L. M. C. akt postępowania jakie prowadził pod sygnaturą [...]), c) całkowite pominięcie słusznego interesu strony, - naruszenie art. 8 Kpa poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, w szczególności wskazano, że skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji za zaniechania organu, który nie poinformował skarżącego o usunięciu pojazdu niezwłocznie i na właściwy adres, - naruszenie art. 45 Kpa polegające na tym, że skarżący nie został skutecznie poinformowany o usunięciu pojazdu, z uwagi na to, że zgodnie z odpisami z KRS znajdującymi się w aktach sprawy siedziba Banku nigdy nie znajdowała się w J. Z. przy ul. [...], co skutkowało tym, że skierowane pod powyższy adres zawiadomienie o usunięciu pojazdu nie zostało skutecznie doręczone skarżącemu. 2. naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej, obowiązującego w dacie usunięcia pojazdu, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu powiadamia o tym niezwłocznie m. in. właściciela pojazdu, (pojazd usunięto z drogi 07 marca 2010 r.) i skarżący nie został niezwłocznie poinformowany o usunięciu pojazdu, ale dopiero po ponad 4 latach, 3. błędną wykładnię art. 130a ust. 10 i ustawy prawo o ruchu drogowym polegającą na przyjęciu, iż obowiązek pokrycia kosztów określonych w tym przepisie obciąża solidarnie współwłaścicieli, podczas gdy art. 130a ust. 10 i dotyczy tylko relacji pomiędzy posiadaczem i właścicielem pojazdu, co w ostateczności doprowadziło do niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 130a ust. 10 i ustawy prawo o ruchu drogowym i obciążenie solidarnie skarżącego oraz A. S. (współwłaścicieli pojazdu) kosztami określonymi w art. 130a ust. 10 h. Skarżący wniósł, w związku z postawionymi zarzutami, o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze skarżący wskazał także, iż [...] S.A. w W. jest następcą prawnym [...] S.A., który zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...].11.2004 r. zmienił nazwę z [...] S.A. w K. na [...] S.A. w K. (nr [...]), następnie [...] S.A. (nr [...]) został przejęty w całości przez [...] S.A. (nr [...]). Z dniem [...] stycznia 2010 r. [...] S.A. (nr [...]) stał się następcą prawnym [...] S.A. (nr [...]), w wyniku przejęcia [...] S.A. przez [...] S.A. [...] S.A. W dniu [...].06.2012 r. nastąpiło połączenie [...] S.A. z siedzibą w W., wpisanej do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla W., XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS [...] i [...] S.A. z siedzibą w W., wpisanej do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla W., XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...] poprzez przeniesienie majątku Spółki [...] S.A. w W. (spółka przejmowana) na Spółkę [...] SA w W. (spółka przejmująca), która na mocy art. 494 ustawy kodeks spółek handlowych, wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki przejmowanej spółki, jednocześnie zmieniając nazwę z [...] S.A. w W. na [...] S.A. z siedzibą w W.. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wskazano również, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wstrzymało w całości wykonanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2018 r. Zdaniem organu administracyjnego zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, iż zostały spełnione przesłanki do nałożenia na skarżącego oraz A. S. obowiązku zwrotu kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] lipca 2015 r. Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu ponieść powinien [...] S.A., jako właściciel tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Jednocześnie Pan A. S., jako uprawniony do korzystania z niniejszego pojazdu na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, winien być zobowiązany solidarnie do pokrycia kosztów stosownie do treści art. 130a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym. W piśmie procesowym z dnia 7 grudnia 2018 r. podkreślił, iż Sąd Rejonowy w L. I Wydział Cywilny (sygn. akt I Ns [...]) oddalając wniosek Prezydenta o przepadek pojazdu postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. jednoznacznie stwierdził, iż [...] S.A. nie został skutecznie prawnie powiadomiony pismem Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. o usunięciu pojazdu. Sąd również nie uznał za dowód rozważań wnioskodawcy, co wiedzy [...] o usunięciu pojazdu na parking płatny. Skarżący zwrócił również uwagę na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt K 6/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 j.t. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa)). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego jego wydanie postępowania Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ odwoławczy przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Podstawę materialnoprawną niniejszego wyroku stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchy drogowym, w szczególności art. 130 a ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: 1. pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu; 2. nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c; 3. przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu; 4. pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu kierowanego przez osoby wymienione w art. 8 ust. 1 i 2; 5. pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela; 6. kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu poprzez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem, chyba że otrzymała ona pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 ust. 2. Pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy: 1) kierowała nim osoba: a) znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, b) nieposiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu; 2) jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska. Zgodnie z art. 130a ust. 5c ustawy pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Natomiast w myśl ust. 10 h tego przepisu - koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10 d i 10 i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Należy również mieć na uwadze, że zgodnie z art. 130a ust. 10 - jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10 h. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Kolegium prawidłowo ustaliło stan faktyczny sprawy, podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia i prawidłowo dokonało subsumcji. Nie ulega wątpliwości, że w sprawie zaistniały przesłanki usunięcia pojazdu. Jak wynika z akt administracyjnych pojazd będący przedmiotem postępowania został usunięty z drogi publicznej na podstawie przesłanki przewidzianej w art. 130a ust. 2 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Następnie został skierowany na parking dozorowany, gdzie był przechowywany. Okoliczności te nie są sporne. Właścicielem pojazdu był A. S. oraz [...] S.A. [...] w J. Z., jak wynikało z dowodu rejestracyjnego, zaś kierującym pojazdem był A. S.. Z akt sprawy znajdujących się w aktach dokumentów wynika, iż skarżący jest następcą prawnym podmiotu znajdującego się na dowodzie rejestracyjnym pojazdu oraz w ewidencji pojazdów. Nie można zasadnie zarzucić organom, jak tego oczekuje skarżący, że organy nieprawidłowo ustaliły zobowiązanych do poniesienia kosztów. Solidarnie ponieść je mają właściciel pojazdu i osoba władająca nim w chwili zatrzymania. Zarzuty skargi koncentrują się na innych okolicznościach związanych ze skargą. Przede wszystkim dotyczą zwłoki z jaką Policja powiadomiła skarżącego o zatrzymaniu pojazdu. Zgodzić się tu należy z organem administracji, iż ani organ ani jednostka samorządowa nie mogą ponosić skutków zaniedbań popełnionych przez inne podmioty. Poinformowała ona skarżącego o zatrzymaniu pojazdu. Organ administracji publicznej nie może jednak oceniać, a tym bardziej wywodzić skutków prawnych z działań Policji. Zgodnie z zebranym materiałem dowodowym powiadomienie dokonane przez Policję było skuteczne niezależnie od tego, czy powiadomiono oddział Banku, czy jego główną siedzibę. Co więcej, jak wynika z akt administracyjnych (k. 8 akt administracyjnych), tj. zwrotnego potwierdzenia odbioru, powiadomienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. kierowane na adres [...] S.A. [...] w J. Z. zostało odebrane, przez upoważnioną osobę, która legitymowała się pieczątką wskazującą na numer udzielonego upoważnienia. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru została również przystawiona pieczątka [...] S.A. [...] w J. Z.. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, w wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 749/17 - przepisy art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym nie zawierają regulacji, która umożliwiłaby uwzględnienie przy ustalaniu wysokości kosztów, o których mowa w ust. 10h, takich okoliczności jak to, czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru usuniętego pojazdu dołożono należytej staranności lub czy właściciel (osoba uprawniona) został prawidłowo i terminowo powiadomiony o możliwości odbioru tego pojazdu. Zgodnie z ust. 10e art. 130a okoliczności te są badane tylko przez sąd powszechny w sprawie o przepadek pojazdu. W tym miejscu należy również wskazać, że ustawodawca wprowadzając nową regulację dotyczącą wymienionych wyżej kosztów wskazał, że rozstrzygnięcie o tych kosztach następuje po zakończeniu postępowania, przy czym chodzi o postępowanie co do przepadku pojazdu na rzecz powiatu (art. 130a ust. 10), niezależnie od tego, czy wniosek o orzeczenie przepadku zostanie przez właściwy sąd uwzględniony, czy też nie. W obu bowiem przypadkach zakończy się postępowanie z wniosku starosty o orzeczenie przepadku na rzecz powiatu w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi i wówczas możliwe i konieczne będzie rozstrzygnięcie o obowiązku poniesienia omawianych kosztów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 1194/16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 750/13). Należy również, w ocenie Sądu, za prawidłowe uznać cezury czasowe określone przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie bowiem za datę początkową naliczenia kosztów określonych w art. 130a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym należało uznać 4 września 2010 r., albowiem tego dnia wszedł w życie przepis stanowiący podstawę nałożenia obowiązku. Zasadne było także naliczenie kosztów usunięcia i przechowywania do [...] lipca 2015 r., czyli do dnia kiedy pismem z dnia [...] lipca 2015 r. organ pierwszej instancji wyraził zgodę na odebranie pojazdu przez skarżącego. Słusznie nie zostały przy tym naliczone koszty usunięcia i przechowywania za okres od [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] sierpnia 2013 r. tj. za okres, w którym nie obowiązywała stosowna uchwała. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 Ppsa oddalił skargę.