I OSK 3080/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3307/18 w sprawie ze skargi [...] w K. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3307/18, oddalił skargę [...] w K. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej: "MTBiGM") decyzją z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 1964 r., znak: [...] (dalej "orzeczenie odszkodowawcze") o przyznaniu na rzecz H. G., H. G., F. G. i S. G. odszkodowania w kwocie [...] zł za nieruchomość wywłaszczoną orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Urząd Spraw Wewnętrznych z [...] stycznia 1961 r., nr [...] o przyznaniu odszkodowania w kwocie [...] zł za część gruntu rolnego położonego w Krakowie przy ul. [...] w gm. kat. C., obj. [...] i [...], oznaczonego jako parcele I. kat. [...],[...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha z całego obszaru o powierzchni [...] ha, stanowiącego współwłasność H. G., H. G., F. G. i S. G. (dalej: "orzeczenie wywłaszczeniowe"). Minister Infrastruktury i Rozwoju (dalej: "MliR"), po rozpatrzeniu wniosku [...] w K. (dalej "Skarżącej") o ponowne rozpatrzenie, decyzją z [...] sierpnia 2014 r., nr [...] umorzył postępowanie, stwierdzając, że wniosek ten pochodzi od podmiotu nie posiadającego przymiotu strony w sprawie. Wyrokiem z 5 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 3205/14, WSA oddalił skargę Skarżącej na decyzję MliR z [...] sierpnia 2014 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej: "MliB"), po rozpoznaniu wniosku Skarżącej, postanowieniem z [...] grudnia 2015 r., nr [...] wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją MliR z [...] sierpnia 2014 r. Decyzją z [...] maja 2016 r. MliB odmówił uchylenia decyzji MliR z [...] sierpnia 2014 r. Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej "Minister"), po rozpoznaniu wniosku Skarżącej, zaskarżoną decyzją z [...] września 2018 r., rozpoznał ponownie sprawę zakończoną decyzją MliB z [...] maja 2016 r., utrzymując tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu Minister wskazał m. in., że prawidłowo stwierdził MliB, iż decyzja o umorzeniu postępowania z [...] sierpnia 2014 r. została wydana z uwagi na to, że Skarżąca nie posiadała legitymacji procesowej. Skoro brak było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia odwołania Skarżącej, to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. W sytuacji, w której powołana przyczyna wznowienia postępowania, tj. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, organ odwoławczy uznał, że nie zaistniała przyczyna wznowienia. Ustalenie braku przesłanki wznowieniowej zwalnia organ od rozstrzygnięcia istoty sprawy, zgodnie z treścią art. 149 § 2 K.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca, zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 28 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy w odniesieniu do Skarżącej brak było materialnoprawnego interesu warunkującego legitymację skargową, a w rezultacie uznanie, iż akcentowana przez Skarżącą przesłanka wznowienia (statuowana regulacją art. 145a § 1 K.p.a.) rzekomo nie wystąpiła, przez co brak było podstaw do uchylenia kontestowanej decyzji MliR z [...] sierpnia 2014 r.; - art. 151 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 145a § 1 K.p.a., poprzez odmowę uchylenia decyzji MliR z [...] sierpnia 2014 r., w sytuacji, gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy Trybunał Konstytucyjny, mocą wyroku z dnia 12 maja 2015 r. (sygn. akt: P 46/13), orzekł, iż art. 156 § 2 K.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa (gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji; - naruszenie przepisów postępowania, a to art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji MliB z [...] maja 2016 r. w sytuacji gdy uzasadnione było jej uchylenie w całości, jak również uchylenie decyzji MliR z [...] sierpnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Orzekając o oddaleniu skargi, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że intencją Skarżącej jest wzruszenie w drodze wznowienia postępowania administracyjnego, w trybie i na zasadach uregulowanych w art. 145 i nast. K.p.a., decyzji administracyjnej z [...] sierpnia 2014 r., stwierdzającej przeszkodę procesową do ponownego rozpoznania na wniosek Skarżącej (złożony na podstawie art.127 § 3 K.p.a.) sprawy nadzorczej, regulowanej przepisami art.156 i nast. K.p.a., w wyniku której - decyzją z [...] sierpnia 2013 r. - stwierdzono nieważność decyzji odszkodowawczej z 1964 r. Skarżąca dąży zatem do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z [...] sierpnia 2014 r., którą tą decyzją zakwestionowano posiadanie przez Skarżącą interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. w postępowaniu nadzorczym (czego konsekwencją było umorzenie postępowania z wniosku Skarżącej, opartego na art.127 § 3 K.p.a.). Natomiast przedmiotem postępowania było, stosownie o art. 149 § 2 K.p.a., ustalenie czy powołana przez Skarżącą przyczyna wznowienia postępowania, tj. przyczyna wskazana w art.145a § 1 K.p.a. (wydanie przez TK orzeczenia o cechach tam wskazanych), istotnie wystąpiła, a następnie (o ile w/w warunek zostałyby spełniony), czy okoliczność ta może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądy trafnie uznał Minister, że w sprawie należało odmówić uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r., ponieważ powołana przez Skarżącą przyczyna wznowienia postępowania, wskazana w art.145a § 1 K.p.a., w sprawie nie wystąpiła. Sąd stwierdził zatem, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przytaczając regulacje prawne odnoszące się do instytucji wznowienia postępowania administracyjnego, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w powołanym przez Skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania wyroku z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, OTK-A 2015/5/62, Trybunał Konstytucyjny, uznał za niezgodny z art. 2 Konstytucji RP - art. 156 § 2 K.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji upłynął znaczny upływ czasu, a była ona podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Sąd podał, że w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Trybunał przeprowadził pogłębiony wywód prawny na temat treści i znaczenia zasady trwałości decyzji administracyjnej w czasie, a także wątpliwości interpretacyjnych, jakie łączą się z niejednorodnym pojmowaniem rażącego naruszenia prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zdaniem Trybunału, zasada praworządności nie uzasadnia rozwiązania prawnego umożliwiającego stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, jeśli decyzja ta korzystała przez kilkadziesiąt lat z domniemania zgodności z prawem, wywołuje skutki polegające na nabyciu prawa lub ukształtowaniu ekspektatywy nabycia praw przez jej adresatów, a dodatkowo przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter niedookreślony i jej wykładnia ukształtowała się w orzecznictwie na długo po wydaniu decyzji. W sytuacji, w której występuje nagromadzenie powyższych okoliczności, zasada praworządności nie służyłaby realizacji zasady pewności prawa. Abstrahując w tym miejscu od kwestii ewentualnej dopuszczalności stosowania art.145a K.p.a. do wyroków TK o charakterze zakresowym, Sąd stwierdził, że ocena dopuszczalności zakwalifikowania w niniejszej sprawie w/w wyroku TK, zgodnie z żądaniem Skarżącej, jako przyczyny wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145a K.p.a., musi uwzględnić fakt, iż wznowienie to zostało skierowane przez Skarżącą przeciwko decyzji o charakterze ściśle procesowym, jakim jest decyzja z [...] sierpnia 2014 r. Sąd wskazał bowiem, że decyzją tą umorzona na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art.127 § 3 K.p.a., postępowanie z wniosku Skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy nadzorczej, zakończonej decyzją z [...] sierpnia 2013 r., kwestionując interes prawny skarżącej w tej sprawie, tj. uznając, iż Skarżąca nie jest stroną postępowania nadzorczego. Sąd wskazał dalej, że w/w przedmiot orzekania decyzji z [...] sierpnia 2014 r., nie mający charakteru merytorycznego, tj. całkowicie abstrahujący od kwestii oceny ważności decyzji odszkodowawczej z 1964 r. w kontekście w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (która to kwestia była natomiast przedmiotem wcześniejszej decyzji z [...] sierpnia 2013 r.) należy skonfrontować z przedmiotem orzekania przez TK w wyroku z 12 maja 2015 r. W ocenie Sądu ww. konfrontacja prowadzi do wniosku, iż wprawdzie w ograniczonym zakresie wyrok ten bezspornie zakwestionował konstytucyjność niektórych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących zasady stwierdzania nieważności decyzji administracyjnych, to jednakże w żadnym zakresie nie odnosił się do kwestii interesu prawnego, czy też szerzej legitymacji procesowej strony postępowania nadzorczego, w tym w szczególności nie zakwestionował konstytucyjności art. 28 K.p.a. w związku z art. 156 i nast. K.p.a. Mając to na uwadze, Sąd stwierdził, że nie ma żadnych przesłanek, obligujących do przyjęcia, że ww. wyrok w jakikolwiek sposób rozszerzył hipotezę art. 28 K.p.a. (w związku z art. 156 K.p.a.), tak iż normatywne ujęcie tego przepisu należałoby pojmować obecnie inaczej niż miało to miejsce w dacie wydania decyzji z [...] sierpnia 2014 r., co pociągałoby za sobą konieczność zapewnienia Skarżącej możliwości skorzystania z dobrodziejstwa właściwej, tj. już zgodnej z Konstytucją, wykładni art. 28 w związku z art.156 K.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd przyjął, iż przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art.145a K.p.a., nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie, co obligowało organ wznowieniowy do odmowy uchylenia decyzji z [...] sierpnia 2014 r. Sąd zaznaczył przy tym, że iż przedmiot postępowania, o którym mowa w art.149 ust. 2 K.p.a., nie polegał w niniejszej sprawie (w zakresie badania, czy przesłanka z art.145a K.p.a. wystąpiła), na ustalaniu, czy decyzja z [...] sierpnia 2014 r., umarzająca postępowanie z wniosku Skarżącej, była prawidłowa a wyłącznie na ustaleniu, czy stan prawny, w oparciu o który orzekano [...] sierpnia 2014r., został wzruszony powołanym przez Skarżącą wyrokiem TK. Sąd stwierdził, że warunek ten nie został w sprawie spełniony, co w konsekwencji oznacza, że żądania Skarżącej nie można było spełnić. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skargę [...] w K., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zrzucono: - na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a – naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to: - art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 28 K.p.a. przez oddalenie skargi, mimo istnienia w sprawie materialnoprawnego interesu warunkującego legitymację skargową skarżącej, - art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 145a § 1 K.p.a., oddalenie skargi na decyzję Ministra z [...] września 2018 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, w sytuacji istniała podstawa jej uchylenia, ponieważ Trybunał Konstytucyjny, mocą wyroku z 12 maja 2015 r. (sygn. akt: P 46/13), orzekł, iż art. 156 § 2 K.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa (gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji, - art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. oddalenie skargi na decyzję Ministra z [...] września 2018 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy uzasadnione było jej uchylenie w całości, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji MIiB z [...] maja 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako "P.p.s.a".), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, ze wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1 K.p.a., art. 145a § 1 K.p.a. lub art. 145b § 1 K.p.a. Stanowi ono odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 K.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Ratio legis istnienia tej instytucji wynika z faktu, iż po podjęciu decyzji ostatecznej może wyjść na jaw wadliwość postępowania, w którym orzeczenie takie zapadło, albo też mogą pojawić się okoliczności podważające znaczenie przesłanek, na których oparto rozstrzygnięcie sprawy. Zauważenia jednak wymaga, że wznowienie postępowania ma ściśle określone granice, wyznaczone treścią decyzji ostatecznej oraz podstawą wznowienia. Istotą zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji była ocena, czy w sprawie występowała określona w art. 145a § 1 K.p.a. przesłanka wznowieniowa oparta na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem tym uznał art. 156 § 2 K.p.a. za niezgodny z art. 2 Konstytucji RP w takim zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności w przypadku decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa - jeżeli od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Trybunał orzekł o konieczności dokonania wykładni art. 156 § 2 K.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. nie tylko z uwzględnieniem zasady praworządności, ale także w kontekście zasady ochrony trwałości decyzji administracyjnych i zasady ochrony praw nabytych. Trybunał podkreślił, że w sytuacji, w której decyzja korzystała przez kilkadziesiąt lat z domniemania zgodności z prawem i wywołała skutki w zakresie nabycia praw przez adresatów, a dodatkowo przesłanka stwierdzenia nieważności ma charakter prawnie niedookreślony, zasada praworządności i zasada stabilizacji stosunków prawnych sprzeciwiają się dopuszczalności stwierdzenia nieważności takiej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Trybunał nie wskazał jednak, czy właściwym terminem w tym kontekście jest przewidziany w art. 156 § 2 K.p.a. dziesięcioletni termin - pozostawiając to do uznania ustawodawcy, który powinien dokonać nowelizacji art. 156 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. w taki sposób, aby uwzględnić zarówno zasadę praworządności (art. 7 Konstytucji RP), jak i zasadę pewności prawa oraz zasadę zaufania obywatela do państwa (art. 2 Konstytucji RP). Trybunał podkreślił, że ustawodawca dysponuje swobodą w wyborze instrumentów prawnych służących realizacji ww. wartości konstytucyjnych. Wskazać należy, że [...] w K. złożyła [...] czerwca 2015 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] sierpnia 2014 r., [...] umarzającą, na podstawie art. 138 § 3 K.p.a. w związku z art. 127 § 3 K.p.a., postępowanie z wniosku skarżącej kasacyjnie o ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. W ww. decyzji MIiR uznał, że [...] w K. nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. by być stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] stycznia 1964 r. przyznającej odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość bowiem nie dotyczy praw i obowiązków odwołującej. Powyższa decyzja nie rozstrzygała zatem o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony, lecz spowodowała jedynie skutek procesowy w postaci uznania, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skarga na powyższą decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 5 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 3205/14. Uwzględniając wyżej wskazane okoliczności, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie ma znaczenia dla oceny legalności decyzji z [...] sierpnia 2014 r. ponieważ nie dotyczy przepisów, które były podstawą tej decyzji. Z uwagi na powyższe niezasadny jest zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 145a § 1 K.p.a., a w konsekwencji również naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w zaskarżonym wyroku, Sąd pierwszej instancji nie uznał, że skarżąca nie posiada legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] sierpnia 2014 r. Wskazał natomiast prawidłowo, że przedmiot orzekania decyzji z [...] sierpnia 2014 r., nie ma charakteru merytorycznego, tj. całkowicie abstrahujący od kwestii oceny ważności decyzji odszkodowawczej z 1964 r. w kontekście w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (która to kwestia była natomiast przedmiotem wcześniejszej decyzji z [...] sierpnia 2013 r.) Zauważyć także należy, że decyzja MTBiGM z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] stwierdzająca nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 1964 r., znak: [...] o przyznaniu na rzecz H. G., H. G., F. G. i S. G. odszkodowania w kwocie [...] zł została utrzymana w mocy ostateczną decyzją MIiR z [...] maja 2015 r. nr [...], która to decyzja nie była przedmiotem wniosku o wznowienie, a strony powyższych decyzji, i których stroną nie była skarżąca kasacyjnie, nie występowały na podstawie art. 145a § 1 K.p.a z żądaniem wznowienia postępowania w tej sprawie. W konsekwencji, nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 28 K.p.a. przez oddalenie skargi, mimo istnienia w sprawie materialnoprawnego interesu warunkującego legitymację skargową skarżącej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 P.p.s.a.