IV SA/Wa 2336/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz Prezydenta Miasta [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzje Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. stwierdzającą nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] października 1983 r. orzekającej o odszkodowaniu na rzecz M. M. za nieruchomość składającą się z działki nr [...] o pow. 2032 m2, wywłaszczoną decyzją z dnia [...] lipca 1983 r. na cele budowy Hotelu [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia [...] lipca 1983 r., nr [...] Naczelnik Dzielnicy [...] w K. orzekł o wywłaszczeniu m.in. nieruchomości położonej w K. w b. gm. kat. Z., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,2032 ha, stanowiącej własność M. M. Ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość odroczono stosownie do art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., z uwagi na fakt uwzględnienia żądania M. M. o objęcie wywłaszczeniem całej nieruchomości. Decyzją z dnia [...] października 1983 r., nr [...] Naczelnik Dzielnicy [...] w K. orzekł o odszkodowaniu za wywłaszczoną decyzją z dnia [...] lipca1983 r nieruchomość w wysokości 784 468 zł. Odszkodowanie przyznano M. M. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności pkt 8 decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1983 r., nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w K., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 2032 m2stanowiącej własność M. M. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 150/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W. na decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. Wyrokiem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2468/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2012 r. Pismem z dnia 6 listopada 2013 r. J. W. (następca prawny po M. M.) wystąpiła do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji o odszkodowaniu z dnia [...] października1983 r. Decyzją z dnia [...] października 2014 r., Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] w K. z dnia [...] października 1983 r., nr [...] orzekającej o odszkodowaniu na rzecz M. M. Prezydent Miasta K., wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej oraz J. W. wnieśli odwołania od tej decyzji. Po rozpatrzeniu powyższych odwołań organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Minister Infrastruktury i Budownictwa wywodził, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 kpa i może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wynikających z art. 156 § 1 kpa. Przepis ten w pkt 2 nakłada na organ administracji publicznej obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Organ zauważył, że ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość dokonano na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64). Naczelnik Dzielnicy [...] w K. decyzją z dnia [...] lipca 1983 r. orzekł o wywłaszczeniu m.in. nieruchomości położonej w K. w b. gm. kat. Z., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,2032 ha, stanowiącej własność M. M. Jednocześnie organ wywłaszczeniowy działając na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. odroczył ustalenie odszkodowania, z uwagi na fakt uwzględnienia żądania M. M. o objęcie wywłaszczeniem całej nieruchomości i konieczność sporządzenia nowych operatów szacunkowych. Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się egzemplarz decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] lipca 1983 r., z odręcznie naniesionymi poprawkami i skreśleniami odnośnie oznaczenia numeru działki i powierzchni wywłaszczonej nieruchomości. Zgodnie z tymi poprawkami wywłaszczono nieruchomość oznaczoną nr [...] o powierzchni 2734 m2. Kwestia powierzchni wywłaszczonej nieruchomości była badana w sprawie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o wywłaszczeniu z dnia [...] lipca 983 r. W wyroku z dnia 26.03.2013 r., sygn. akt I OSK 2468/12 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że prawidłowo ustalono, iż do obrotu prawnego weszła decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1983 r. bez naniesionych odręcznych poprawek, a więc wywłaszczona została nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o powierzchni 0,2032 ha. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że tylko egzemplarz decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] października 1983 r., który został w posiadaniu organu wywłaszczeniowego, zawiera odręczne poprawki, natomiast decyzja skierowana do poprzedniczki prawnej skarżącej nie zawierała żadnych skreśleń. Pozwala to przyjąć, że poprawki zostały naniesione na etapie ustalania odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Decyzją z dnia [...] października1983 r. Naczelnik Dzielnicy [...] w K. orzekł o odszkodowaniu za wywłaszczoną ww. decyzją z dnia [...] lipca 1983 r. nieruchomość w wysokości 784 468 zł. Zgodnie z treścią art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. naczelnik powiatu mógł odroczyć ustalenie odszkodowania na czas do trzech miesięcy od dnia wydania orzeczenia o wywłaszczeniu i wydać odrębne orzeczenie o odszkodowaniu po przeprowadzeniu osobnej rozprawy nad ustaleniem odszkodowania. Z treści powołanego powyżej art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. jednoznacznie wynika, iż w razie wydania decyzji o wywłaszczeniu i odroczeniu ustalenia odszkodowania, organ winien był wydać odrębne orzeczenie o odszkodowaniu po przeprowadzeniu osobnej rozprawy nad ustaleniem odszkodowania. W sprawie brak jest zawiadomienia o wyznaczeniu osobnej rozprawy nad ustaleniem odszkodowania oraz brak jest protokołu z rozprawy. Jednocześnie z treści zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 1983 r. nie wynika, aby osobna rozprawa nad ustaleniem odszkodowania została przeprowadzona. Zdaniem organu odwoławczego brak przeprowadzenia osobnej rozprawy przed wydaniem decyzji o odszkodowaniu stanowi niewątpliwie naruszenie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Minister podkreślił jednak, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o odszkodowaniu wymaga stwierdzenia kwalifikowanego tj. rażącego naruszenia prawa. Nie każde naruszenie prawa ma charakter rażący. W postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji obowiązują inne kryteria oceny naruszenia prawa, niż w postępowaniu odwoławczym. Organ dokonujący oceny postępowania powinien uwzględniać zasadę trwałości decyzji zgodnie z art. 16 kpa, a więc stwierdzenie nieważności decyzji powinno mieć charakter wyjątkowy i powinno służyć usunięciu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć. Organ podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie w dniu 31 marca 1983 r. mgr inż. K. K. biegły ds. wywłaszczeń w zakresie rolnictwa sporządził opinię szacunkową m.in. dla nieruchomości oznaczonej nr [...] o powierzchni 710 m2, stanowiącej własność M. M. Podstawę prawną szacunku stanowił art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., zarządzenie nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 1983 r. w sprawie wysokości stawek za wywłaszczane grunty na terenie województwa miejskiego [...] oraz decyzja Urzędu Cen z dnia [...] lipca 1982 r. nr [...] w sprawie cen zboża kontraktowego. Zgodnie z wymienionymi przepisami wartość 1 m2 gruntu wynosiła 171,36 zł. Biegły oszacował wartość nieruchomości o powierzchni 710 m2 na kwotę 121 666 zł (171,36 zł za 1 m2). W związku ze zmianą cen żyta od 1.07.1983 r. i związaną z tym zmianą wartości gruntu, wynoszącą 208,25 zł/m2, w dniu [...].07.1983 r. dokonano korekty operatu szacunkowego i ustalono wartość gruntu na kwotę 147 858 zł (208,25 zł za 1 m2). Zawiadomieniem z dnia 27 maja 1983 r. Naczelnik Dzielnicy [...] poinformował strony o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego oraz o zaplanowanych na dzień 10 czerwca 1983 r. oględzinach nieruchomości i rozprawie wywłaszczeniowo-odszkodowawczej. Jak wynika z protokołu z rozprawy podczas oględzin na nieruchomościach przeznaczonych do wywłaszczenia nie stwierdzono składników rolnych, ani budowlanych. W rozprawie wziął udział biegły K. K. M. M. nie stawiła się na rozprawę. Z akt sprawy wynika, że na rozprawie przekazano żądanie A. W., będącego pełnomocnikiem M. M., o objęcie wywłaszczeniem całej nieruchomości. Naczelnik Dzielnicy [...] w decyzji z dnia [...] lipca 1983 r. uwzględnił wniosek o objęcie wywłaszczeniem całej nieruchomości M. M. Przyznanie odszkodowania odroczono ze względu na konieczność sporządzenia nowego operatu szacunkowego. Biegły mgr inż. K. K. sporządził nowy operat szacunkowy dla nieruchomości o powierzchni 2734 m2. Podstawę prawną ustalenia odszkodowania za wywłaszczany grunt stanowił przepis art. 8 ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., zgodnie z którym, jeżeli wywłaszczeniu podlegała całość gruntu, odszkodowanie ustalało się za obszar równy działce normatywnej przyjętej w danej miejscowości o strefie na wybudowanie domu jednorodzinnego wolno stojącego w wysokości 5-10% kosztów wybudowania domu jednorodzinnego pięcioizbowego w zależności od rodzaju miasta i położenia gruntu, a za pozostały obszar - najwyżej do pięciokrotnej wysokości stawek ustalonych dla gruntu ornego klasy I w strefie ekonomicznej wielkomiejskiej. Biegły ustalił, że na postawie obowiązujących przepisów wartość gruntu na terenie miasta K. na powierzchni przekraczającej działkę normatywną wynosiła 208,25 zł/m2. Za obszar równy działce normatywnej tj. 350 m2 biegły przyjął wskaźnik 9% kosztów wybudowania domu jednorodzinnego pięcioizbowego. Za obszar odpowiadający działce normatywnej tj. 350 m2 biegły przyjął wartość 288 000 zł, a za pozostały obszar tj. 2384 m2 biegły obliczył wartość nieruchomości na kwotę 496 468 zł (2384 m2X 208,25 zł), czyli łącznie wartość gruntu wynosiła 784 468 zł. Decyzją z dnia [...] października1983 r. Naczelnik Dzielnicy [...] w K. przyznał odszkodowanie w M. M. w wysokości 784 468 zł za wywłaszczoną nieruchomość o powierzchni 2734 m2. Tymczasem, jak wskazano powyżej, do obrotu prawnego weszła decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1983 r. o wywłaszczeniu działki nr [...] o powierzchni 2032 m2. W ocenie organu skoro wywłaszczono nieruchomość o powierzchni 2032 m2, to nie było dopuszczalne przyznanie odszkodowania za nieruchomość o powierzchni 2734 m2, zatem decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] w K. z dnia [...].10.1983 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Odnosząc się do zarzutu odwołującej się J. W., iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. organ pominął, iż w dacie wywłaszczenia nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] w zakresie działki [...] była zabudowana 5-cio kondygnacyjnym budynkiem, zaś orzeczenie o odszkodowaniu nie obejmowało odszkodowania za budynek, należy uznać, że nie znajduje on uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających istnienie budynku na wywłaszczonym terenie. Organ podkreślił, że okoliczność ta został potwierdzona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2001 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta K. zarzucając naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i niedostateczne zabranie oraz rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, w szczególności zaś poprzez niepodjęcie wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w zakresie zbadania czy doszło do wypłaty przyznanego stronie odszkodowania z tytułu dokonanego wywłaszczenia oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wywodzono, że organ nie przeprowadził postępowania w całości, albowiem nie ustalił czy zostało wypłacone odszkodowanie. W ocenie skarżącego wypłata odszkodowania jest nieodwracalnym skutkiem prawny, a w związku z tym można stwierdzić jedynie wydanie decyzji z naruszeniem prawa. W ocenie skarżącego wątpliwym jest czy w rozpoznawanej sprawie w ogóle doszło do rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, ale z innych przyczyn niż w niej podniesiono. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja, która została wydana w toku postępowania nadzwyczajnego jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie to jest postępowaniem samodzielnym odrębnym od postępowania, w którym wydano weryfikowaną decyzję. Celem postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., a więc i wadą rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa, określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. O rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99, zob. także wyrok NSA z 27 października 1998 r., II SA 1202/98). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, LEX nr 165717). Jednocześnie dodać należy, iż w orzecznictwie zwraca się uwagę i podkreśla, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. Na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę m.in. w wyroku z 25 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 1111/06, lex nr 494728), w którym to wskazał, iż "O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (...)". Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, że kontrolowana w trybie nadzwyczajnym decyzja z dnia [...] października 1983 r. dotycząca odszkodowania obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa albowiem zostało przyznane odszkodowanie za nieruchomość o powierzchni 2734 m2 , a nie za nieruchomość o powierzchni 2032 m2 . W ocenie organu odwoławczego świadczy to o rażącym naruszeniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższe twierdzenia nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom Ministra decyzja dotycząca odszkodowania z dnia [...] października 1983 r. dotyczy przyznania odszkodowania za nieruchomość o powierzchni 2032 m2 . Decyzja ta znajduje się na stronie 49 akt administracyjnych i nie zawiera żadnych poprawek, ani przeróbek i została potwierdzona za zgodność z oryginałem. W aktach administracyjnych znajduje się też kserokopia decyzji z tej daty zawierająca zmiany naniesione długopisem, gdzie powierzchnię oznaczono na 2734 m2 . Podkreślić przy tym należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 2468/12 stwierdził, że do obrotu prawnego weszła decyzja z dnia [...] lipca 1983 r. dotycząca wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości o pow. 2032 m2 , a co za tym idzie wywłaszczona została nieruchomość o takiej powierzchni. Zasadnie zauważył organ I instancji, że poprawki na decyzji odszkodowawczej i wywłaszczeniowej pojawiły się po wysłaniu decyzji stronom. Wbrew twierdzeniom organu decyzją tą przyznano odszkodowanie jedynie za nieruchomość wywłaszczona o powierzchni 2032 m2 , a nie jak stwierdził organ o pow. 2734 m2 . Organ odwoławczy uznał, że w sposób rażący został naruszony art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Przepis ten stanowi, że wywłaszczenie następuje za odszkodowaniem. Skoro stronie zostało przyznane odszkodowanie to nie możliwym jest stwierdzenie, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, tym bardziej więc nie można powołać się na rażące naruszenie powyższego przepisu. Organ I instancji stwierdzenie nieważności kontrolowanej w trybie nieważnościowym decyzji upatrywał w naruszeniu art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości., albowiem w sprawie nie została przeprowadzona rozprawa w przedmiocie odszkodowania. W ocenie organu brak przeprowadzenia rozprawy skutkował przyznaniem nieprawidłowej, wyższej kwoty odszkodowania. Oparto się bowiem o opinię biegłego K. K., który dokonał wyceny działki o powierzchni 2734 m2 . W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszenie art. 23 ust. 2 powołanej ustawy miało miejsce. Należy jednak zauważyć, iż przepis ten ma charakter procesowy, a wpływ jego naruszenia na wynik sprawy powinien być rozpatrzony w kontekście przesłanek nieważnościowych, a więc należy mieć na względzie, czy mamy do czynienia z rażącym naruszeniem tego przepisu, a w szczególności, czy społeczno – gospodarcze skutki tego naruszenia są do zaakceptowania z punku widzenia demokratycznego państwa prawa. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skutki społeczno - gospodarcze ani charakter naruszonego przepisu nie przemawiają w rozpatrywanej sprawie za stwierdzeniem nieważności decyzji. Poprzedniczce prawnej wnioskodawców przyznano odszkodowanie w określonej wysokości, a podmiot zobowiązany do jego wpłaty, również nie kwestionował tej okoliczności, w tym także wysokości, o czym świadczy chociażby będąca przedmiotem tego postępowania skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożona przez Skarb Państwa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny mieć na względzie przedstawione powyżej zapatrywania prawne. Orzeczenie zostało wydane w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 li. a p.p.s.a., a kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.sa