II SA/Bk 23/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. Ł. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych oraz innych materiałów dotyczących wznowienia znaków granicznych działki oddala skargę W dniu 20 lutego 2018 r. wykonawca prac geodezyjnych A. Ł. (dalej jako: "Skarżący") zgłosił pracę geodezyjną polegającą na wznowieniu znaków granicznych / wyznaczeniu punktów granicznych pomiędzy działkami nr [...] i [...] położonymi w obrębie ewidencyjnym J. gm. N.. Zgłoszenie zostało zarejestrowane w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W.(dalej jako: "PODGiK") w dniu zgłoszenia pod numerem [...]. W dniu [...] sierpnia 2018 r. do PODGiK wpłynęło zawiadomienie o wykonaniu zgłoszonych prac geodezyjnych w całości wraz z operatem technicznym z wykonania ww. pracy geodezyjnej. Dnia [...] września 2018 r. operat poddano weryfikacji pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii i stwierdzono uchybienia i nieprawidłowości, które zostały opisane w protokole weryfikacji. Operat techniczny wraz z protokołem weryfikacji został zwrócony wykonawcy. W dniu [...] września 2018 r. wykonawca ponownie przedłożył operat wraz z wyjaśnieniami. Z powodu nieuwzględnienia stanowiska wykonawcy, decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...], Starosta W. odmówił przyjęcia do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbioru danych i materiałów w postaci operatu technicznego sporządzonego przez Skarżącego w zakresie wznowienia znaków granicznych / wyznaczenia znaków granicznych działki nr [...] z działką nr [...], położonych na terenie obrębu ewidencyjnego J. gm. N.z powodu: 1. naruszenia art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm., dalej jako: "ustawa"), przez nieprawidłowe zawiadomienie współwłaścicielki działki nr [...]; 2. naruszenia § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 263, poz. 1572, dalej jako: "standardy"), przez niewykonanie analizy i oceny materiałów znajdujących się w zasobie geodezyjnym pod kątem ich przydatności do odtworzenia pierwotnych położeń punktów granicznych; 3. naruszenia art. 39 ust. 1 ustawy oraz § 30 ust. 1 i 2 standardów, przez wyznaczenia punktów granicznych, dla których brak jest danych umożliwiających określenie ich pierwotnego położenia na gruncie; 4. naruszenia § 71 ust. 2 pkt 2 standardów, przez niedołączenie protokołu z czynności wznowienia znaków granicznych w zakresie punktu granicznego na styku działek (trójmiedzy) – działki nr [...], [...] i [...] (droga powiatowa). Z uzasadnienia decyzji wynika, że przedmiotowa granica między działkami nr [...] i [...] została ustalona w toku administracyjnego rozgraniczenia wykonanego w dniu [...] października 1971 r. w drodze zawarcia aktu ugody. Z treści ugody wynika, że punkty graniczne utrwalono palami drewnianymi, przy czym punkt od strony ulicy stanowi kamień graniczny. Organ podał, że z treści sprawozdania technicznego z operatu rozgraniczeniowego wynika, że od strony ulicy wiejskiej, na granicy działek [...] i [...] odnaleziono znak kamienny uznany przez strony za bezsporny, od którego w oparciu o miary do granic z pomiaru uzupełniającego z 1959 r. (do założenia ewidencji gruntów) wznowiono granicę ewidencyjną pomiędzy działkami [...] i [...]. Punkt graniczny położony od strony południowej wznowiono po sprawdzeniu szerokości działek na gruncie. Kolejną dokumentacją dotyczącą spornej granicy jest operat techniczny wykonany w 1972 r. w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości, prowadzonej przez sąd jako kontynuację ww. postępowania administracyjnego. Postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w B. z dnia [...] listopada 1972 r. umorzono te postępowanie, ze względu na fakt zawarcia aktu ugody, od której nie można odstąpić. Operat techniczny wpisany jest do zasobu pod nr [...], zawiera szkic graniczny z pomiaru stanu posiadania na gruncie, w tym pomiar budynków, ogrodzenia oraz kamieni granicznych, z tym, że pomiar wykonany został w nawiązaniu do granic działek. Trzecim operatem technicznym dotyczącym przedmiotowej granicy jest operat z administracyjnego rozgraniczenia wykonany w 2010 r. w związku z wszczętym przez Wójta Gminy N. postępowaniem rozgraniczeniowym; zakończyło się ono umorzeniem na podstawie decyzji Wójta z dnia [...] października 2011 r. oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2011 r. Operat wpisany jest do zasobu pod nr [...]. Organ wskazał, że następnym operatem technicznym w sprawie przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...] i [...] jest operat techniczny z 2012 r. sporządzony w sprawie o sygn. [...] z powództwa o wydanie nieruchomości; postępowanie to zakończyło się oddaleniem powództwa. Biegły potwierdził w dokumentacji geodezyjnej, że istniejący na gruncie punkt graniczny przy rowie melioracyjnym (od południowej strony granicy) zastabilizowany palem drewnianym jest znakiem pochodzącym z rozgraniczenia z 1971 r. ustalonym ugodą graniczną. Operat wpisany został do zasobu pod nr [...]. Ostatnią, przed zgłoszeniem z dnia [...] lutego 2018 r., pracą geodezyjną wykonywaną na przedmiotowej granicy działek było wznowienie znaków / punktów granicznych tych działek, którą wykonywał Skarżący. Pracę zgłoszono w dniu [...] czerwca 2016 r., a operat przekazano do weryfikacji w dniu [...] października 2018 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Starosta W. odmówił przyjęcia dokumentacji do zasobu. Po analizie przepisów mających zastosowanie w sprawie, organ podniósł, że Skarżący pominął w swojej analizie szkic graniczny z 1972 r., zawierający szkic graniczny z pomiaru stanu posiadania na gruncie, w tym pomiar budynków, ogrodzenia oraz znaków granicznych z ugody sądowej z 1971 r. Skarżący pominął także dokumentację z 2012 r., stwierdzającą, że istniejący przy rowie punkt graniczny zastabilizowany palem drewnianym pochodzi z ugody zawartej w 1971 r. Skarżący nie objął również pomiarem tego znaku. Dalej organ stwierdził, że brak danych do ustalonych punktów granicznych w 1971 r. w nawiązaniu do osnowy geodezyjnej nie daje podstaw prawnych do zastosowania trybu wznowienia punktów granicznych na podstawie art. 39 ustawy. W opinii organu, dokumentacja ze wznowienia znaku granicznego położonego przy drodze powiatowej powinna być również przekazana do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, przez co Skarżący naruszył § 71 ust. 2 pkt 2 standardów. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podtrzymując argumentację wyrażoną w decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy zaznaczył, że granica pomiędzy działkami nr [...] i [...] została ustalona w ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu rozgraniczeniowym, w wyniku którego w dniu [...] października 1971 r. został zawarty akt ugody, mający moc ugody sądowej. Ww. granica została wyznaczona na gruncie w oparciu o miary ze szkicu z pomiaru uzupełniającego do założenia ewidencji z 1959 r., w odniesieniu do granic działek, a nie w oparciu o poziomą osnowę geodezyjną bądź pomiarową osnowę sytuacyjną. Szkic podstawowy stanowiący załącznik do zawartej w 1971 r. ugody oraz szkic z pomiaru uzupełniającego do założenia ewidencji z 1959 r. nie zawiera miar odnoszących się do osnowy geodezyjnej bądź pomiarowej. Organ zauważył, że dokumenty powstałe w wyniku zawartej w 1971 r. ugody nie spełniają zarówno obecnie obowiązujących przepisów (§ 30 ust. 1-3 standardów), jak i przepisów obowiązujących w momencie zawarcia ugody. W związku z tym szkic podstawowy sporządzony w wyniku zawartej ugody nie spełnia kryterium z art. 39 ust. 1 ustawy. Organ zwrócił również uwagę na istnienie sporu granicznego między właścicielami działek nr [...] i [...]. Wiedza o tym sporze była znana Skarżącemu już w momencie zgłoszenia ww. pracy geodezyjnej, gdyż była wykonywana przez Skarżącego po raz drugi. Sprawa sporu granicznego dot. powyższych działek była przedmiotem postępowań w latach 1972, 2010 i 2012. W treści adnotacji zamieszczonej w protokole wznowienia znaków granicznych Skarżący stwierdził, że na gruncie, od strony południowej, na styku działek nr [...] i [...] znajduje się stary pal drewniany. Położenie tego punktu jako wyznaczającego granicę ustaloną w 1971 r. wskazuje właściciel działki nr [...]. Umiejscowienie tego znaku, wskazane podczas czynności na gruncie przeprowadzonych w dniu [...] maja 2018 r. przez Skarżącego jest inne, niż istniejący pal drewniany. Organ odwoławczy nie poparł stawianych przez organ pierwszej instancji zarzutów naruszenia przez Skarżącego przepisów art. 39 ust. 3 ustawy i § 6 ust. 1 rozporządzenia. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa poprzez nieuwzględnienie, że przedmiotowa praca geodezyjna polegała na wznowieniu tylko jednego znaku granicznego w punkcie trójgranicznym działek oznaczonych nr [...], [...] i [...] (droga z południowej strony). Podniósł, że takie zlecenie otrzymał od właściciela działki nr [...] i że praca została wykonana zgodnie z art. 39 ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy przeprowadzone przez Skarżącego prace wznowienia znaków granicznych / wyznaczeniu punktów granicznych pomiędzy działkami nr [...] i [...] zostały wykonane zgodnie z przepisami dotyczącymi geodezji i kartografii, a w konsekwencji – czy organ mógł odmówić przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych oraz innych materiałów dotyczących ww. prac. Ramy materialnoprawne dla rozważań w niniejszej sprawie kształtują się następująco: Zgodnie z art. 12b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego przekazane zostały zbiory danych lub inne materiały stanowiące wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, niezwłocznie weryfikuje je pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii, w szczególności dotyczącymi: wykonywania pomiarów, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. a, opracowywania wyników tych pomiarów oraz kompletności przekazywanych wyników wykonanych prac geodezyjnych lub prac kartograficznych. Wyniki weryfikacji utrwala się w protokole. Podstawę do przyjęcia zbiorów danych lub innych materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowi pozytywny wynik weryfikacji albo dokument potwierdzający odbiór tych zbiorów danych lub innych materiałów, jako przedmiotu zamówienia publicznego realizowanego w związku z wykonywaniem zadań Głównego Geodety Kraju lub organów administracji geodezyjnej i kartograficznej (ust. 4 art. 12b ustawy). W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej zwraca wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych przekazane przez niego zbiory danych lub inne materiały wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości. W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji wykonawca prac geodezyjnych lub prac kartograficznych ma prawo, w terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu, ustosunkować się na piśmie do wyników weryfikacji (ust. 6 i ust. 7 art. 12b ustawy). Jeżeli organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej nie uwzględni stanowiska wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, wydaje decyzję administracyjną o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych lub innych materiałów sporządzonych przez tego wykonawcę. W myśl art. 39 ust. 1 ustawy, przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie z § 30 ust. 1 standardów, geodezyjne pomiary sytuacyjne, mające na celu wznowienie znaków granicznych lub wyznaczenie punktów granicznych, wykonuje się przy wykorzystaniu danych obserwacyjnych określających położenie tych znaków lub punktów granicznych w oparciu o osnowę pomiarową, jaka była wykorzystana do pozyskania tych danych. Wedle ust. 2, w przypadku niezachowania się osnowy pomiarowej, o której mowa w ust. 1, na skutek zniszczenia lub przemieszczenia jej punktów albo braku możliwości jej odtworzenia, geodezyjne pomiary sytuacyjne, mające na celu wznowienie znaków granicznych lub wyznaczenie punktów granicznych, wykonuje się w oparciu o: opisy topograficzne tych punktów granicznych lub współrzędne tych punktów granicznych po ich uprzednim zharmonizowaniu w drodze matematycznej transformacji z układem odniesienia określonym przez punkty poziomej osnowy geodezyjnej oraz pomiarowej osnowy sytuacyjnej. Ust. 3 mówi o tym, że wznowione znaki graniczne lub wyznaczone punkty graniczne, po ich stabilizacji lub zamarkowaniu, podlegają ponownemu pomiarowi w oparciu o poziomą osnowę geodezyjną lub pomiarową osnowę sytuacyjną. Zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2018 r., sygn. II OSK 871/17 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wznowienie granic ma charakter czynności technicznej dokonywanej na zlecenie, a więc i koszt zainteresowanych osób. Przeprowadzania tej czynności nie dokonuje się w trybie administracyjnym, a w konsekwencji nie wydaje żadnego władczego rozstrzygnięcia, które mogłoby podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Wznowienie w powyższym trybie znaków granicznych (a nie granic działek) może nastąpić tylko przy braku sporu właścicieli sąsiednich nieruchomości co do pierwotnego położenia tych znaków i przy istnieniu dokumentów potwierdzających to położenie. Przesłanką wznowienia znaków granicznych jest zabezpieczenie przebiegu granicy działek, aby zapobiec przyszłym wątpliwościom i sporom co do jej przebiegu. Opierając się na powyższym należy więc zwrócić uwagę, że do wznowienia znaków granicznych można przystąpić jedynie w przypadku ziszczenia się dwóch wskazanych wyżej przesłanek. W rozpatrywanej sprawie jednak żadna z nich nie zaistniała – w realiach sprawy zarówno brak jest dokumentów potwierdzających pierwotne położenie przedmiotowych znaków, jak również istniał spór co do ich położenia. Granica między spornym działkami została ustalona i ujawniona w ewidencji w postępowaniu rozgraniczeniowym, w wyniku którego w 1971 r. zawarto akt ugody (od granic działek, tj. punktu granicznego na granicy działki nr [...] i [...] zastabilizowany znakiem kamiennym, uznany przez strony za bezsporny, od którego, w oparciu o miary do granic z pomiaru uzupełniającego z 1959 r. wznowiono granicę ewidencyjną pomiędzy działkami nr [...] i [...]; analogicznie od strony południowej). Ta granica została więc ustalona w oparciu o miary ze szkicu z pomiaru uzupełniającego z 1959 r. w odniesieniu do ówczesnych granic działek, a nie w oparciu o poziomą osnowę geodezyjną bądź pomiarową osnowę sytuacyjną. Przypomnieć w tym miejscu należy, że treści § 30 ust. 1 standardów wprost wynika, że przy wykonywaniu pomiarów zmierzających do wznowienia znaków wykorzystuję się dane obserwacyjne określające położenie tych znaków lub punktów granicznych w oparciu o osnowę pomiarową, jaka była wykorzystana do pozyskania tych danych. W związku z tym, że szkic graniczny odnosi się do granic działki, a nie do osnowy geodezyjnej, wyklucza to prawidłowe wykonanie pomiarów mających na celu wznowienie znaków granicznych. Słusznie również organ odwoławczy zauważył, że dokumenty powstałe w wyniku zwartej w 1971 r. ugody, tj. ww. szkic podstawowy nie spełnia zarówno obowiązujących obecnie przepisów (§ 30 ust. 1-3 standardów), jak też przepisów obowiązujących w momencie zawarcia ugody. Zgodnie bowiem z § 95 i § 154 ust. 1 Instrukcji technicznej o wykonywaniu robót geodezyjnych, związanych z pracami urządzeniowo-rolnymi i ewidencją gruntów na obszarach gromad, osiedli i miast niestanowiących powiatów, będąca załącznikiem do zarządzenia nr 47 Ministra Rolnictwa z dnia 10 marca 1962 r. Nr UR.GE.380-24/62 – ustalone i utrwalone granice gruntów podlegały pomiarowi według przepisów ww. instrukcji; pomiar granic należało wykonywać metodami domiarów prostokątnych, przedłużeń, poprzeczek oraz wcięć kątowych lub liniowych w oparciu o osnowę. Skład orzekający w pełni aprobuje stanowisko organów, że szkic podstawowy sporządzony w wyniku zawartej w 1971 r. ugody nie spełnia kryterium z art. 39 ust. 1 ustawy, tj. nie stanowi dokumentu pozwalającego na określenie pierwotnego położenia wznawianych znaków granicznych, które zostały ustalone i opisane w wyniku ww. ugody. Przechodząc zaś do drugiej z przesłanek, tj. braku sporu co do pierwotnego położenia znaków granicznych, należy stwierdzić, że taki spór w realiach niniejszej sprawy zaistniał. Sprawa sporu granicznego dotyczącego działek o nr [...] i [...], od czasu ugody zawartej w 1971 r., była przedmiotem trzech postępowań: w 1972 r., 2010 r. i 2012 r. (dotycząca ich dokumentacja znajduje się w zasobach PODGiK). Trzeba zauważyć, że Skarżący posiadał wiedzę dotyczącą tego sporu już w momencie zgłaszania przedmiotowej pracy, gdyż wykonywał on ją po raz drugi. Dokumentacja, która powstała w wyniku wykonania pracy geodezyjnej, której celem było wznowienie znaków granicznych ww. działek, nie została przyjęta do zasobu PODGiK. Zaznaczyć trzeba za organem, że z treści sporządzonego przez Skarżącego protokołu wznowieniu znaków granicznych z dnia [...] maja 2018 r. wynika, że na gruncie, od strony południowej, na styku działek nr [...] i [...] znajduje się stary pal drewniany. Położenie tego punktu jako wyznaczającego granicę ustaloną w 1971 r. wskazuje właściciel działki nr [...]. Z kolei umiejscowienie tego znaku, wskazane podczas czynności na gruncie przeprowadzonych w dniu [...] maja 2018 r. przez geodetę uprawnionego jest inne, niż istniejący pal drewniany. Przedstawione okoliczności przemawiają za uznaniem, że wznowienie znaków granicznych nie mogło być dokonane w obliczu trwającego od lat sporu granicznego. Mimo tego jednak, Skarżący dokonał trwałej stabilizacji spornego punktu granicznego oznaczonego na szkicu ze wznowienia znaków granicznych numerem 001 (punkt trójgraniczny działek nr [...], [...] i [...]). Mając na uwadze powyższe, skład orzekający stwierdza, że słusznie organ odmówił Skarżącemu przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych oraz innych materiałów w przedmiotowej sprawie, a to z uwagi na naruszenie art. 39 ust. 1 ustawy oraz § 30 ust. 1 i 2 standardów. Podkreślić również trzeba, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia § 71 ust. 2 pkt 2 standardów, tj. nieprzekazania materiałów dotyczących wznowienia znaku granicznego wspólnego dla działek nr [...], [...] i [...] (droga powiatowa). W myśl art. 12 ust. 2 pkt 3 ustawy, zgłoszenie pracy geodezyjnej zawiera m.in. dane określające położenie obszaru lub obszarów, które będą objęte zgłaszanymi pracami. W przypadku zmiany obszaru pracy geodezyjnej bądź innych danych, które zawiera zgłoszenie pracy geodezyjnej, wykonawca winien złożyć do starosty odpowiednie w tym zakresie zgłoszenie uzupełniające do zgłoszenia pierwotnego. Ze zgłoszenia pracy geodezyjnej z dnia [...] lutego 2018 r. oraz z zawiadomienia o wykonaniu zgłoszonych prac z dnia [...] sierpnia 2018 r. wynika, że obszar objęty zgłoszeniem to wznowienie znaków granicznych działki oznaczonej nr [...] z działką nr [...]. Tymczasem w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, w sprawozdaniu technicznym oraz w skardze Skarżący wskazuje, że zleceniodawca zgłoszonych prac (właściciel działki nr [...]) podczas trwających w dniu [...] maja 2018 r. czynności na gruncie zrezygnował ze wznowienia znaku granicznego od strony północnej (punkt trójgraniczny działek nr [...], [...] i [...]), co wskazuje na sprzeczność poszczególnych dokumentacji, przy niedopełnieniu obowiązku zgłoszenia uzupełniającego. Końcowo Sąd zauważa, że organ odwoławczy słusznie stanął na stanowisku, że organ pierwszej instancji niezasadnie stwierdził nieprawidłowości w zakresie naruszenia przez Skarżącego art. 39 ust. 3 ustawy oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia. Współwłaściciele działki nr [...] zostali zawiadomieni o czynnościach wznowienia znaków jednym zawiadomieniem (łącznie); należy jednak zauważyć, że współwłaścicielka owej działki uczestniczyła w czynnościach wznowienia znaków granicznych, toteż należy wnioskować, że została prawidłowo powiadomiona o mających się odbyć czynnościach. Z kolei odnośnie zarzutu pominięcia przez Skarżącego istotnych dokumentów znajdujących się w zasobie geodezyjnym, podkreślić trzeba, że standardy nie stawiają wymogu pisemnego sprawozdania z przeprowadzonej przez wykonawcę analizy ani w żaden sposób nie konkretyzują wymaganej w zakresie analizy metodyki, doboru dokumentów, etc. Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzeczono o oddaleniu skargi.