IV SA/Wa 1640/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r. Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Miasta [...] od decyzji Starosty Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r. orzekającej o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] położona w [...] przy ul. [...], która na mocy decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. przeszła z mocy prawa na własność Gminy Miasto [...] z dniem [...] stycznia 1999 r., uchylił ww decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia [...] lutego 2004 r. K. Z. wystąpił do Starosty [...] o ustalenie i wypłacenie odszkodowania w trybie art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13.10.1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracją publiczną (Dz. U. z 1998 r. nr 133, poz. 872 ze zm.) za nieruchomość położoną w [...] zajętą pod drogę publiczną - ul. [...]. Na dzień 31 grudnia 1998r., właścicielami przedmiotowej nieruchomości byli K. Z. w 1/2 części ora A. Z. i K. Z. po 1/4 części każdy z nich. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 roku znak: [...] (ostateczna od dn. 19.05.2015 r.) orzekł, iż działka ew. nr [...] o pow. 0,0370 ha z obr. [...], przeszła na własność Gminy Miasto [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku jako grunt zajęty pod część drogi publicznej kategorii gminnej - ulicy [...] w [...] w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Starosta [...] ustalił wysokość odszkodowania na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego R. S. . Wartość rynkowa przedmiotowej nieruchomości zgodnie z powyższym operatem szacunkowym została oszacowana na kwotę 121 500,00 zł. Wartość nieruchomości została ustalona w oparciu o transakcje działkami niezabudowanymi z terenu [...] i [...]. Rzeczoznawca przyjął bowiem, iż w oparciu o treść artykułu 130 ustawy o gospodarce nieruchomościami "(...) wysokość odszkodowania ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia praw oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu." Zgodnie z art. 110 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., nr 133, poz. 872 ze zm.) - ustawa weszła w życie z dniem ogłoszenia tj. 29 października 1998r. Wobec powyższego rzeczoznawca ustalił, iż wówczas w planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa nieruchomość przeznaczona była pod teren zabudowy indywidualnej na działkach o charakterze leśno-parkowym., stąd uznał, iż z uwagi na zapisy planu zagospodarowania przestrzennego zasadnym jest przyjęcie do określenia wartości nieruchomości działek o przeznaczeniu budowlanym. Zdaniem Starosty Powiatu [...] operat szacunkowy został sporządzony prawidłowo, a w związku z tym zgodnie z art. 130 ust. 2 ww. ustawy, stanowił podstawę ustalenia wysokości odszkodowania. Do porównania przyjęto transakcje, których przedmiotem były niezabudowane grunty przeznaczone pod zabudowę mieszkalną z terenu [...] i [...], a następnie w oparciu o cechy rynkowe tj. położenie i atrakcyjność lokalizacji, parametry działki, uzbrojenie, dostępność komunikacyjną oraz ograniczenia w zainwestowaniu dokonał oszacowania w oparciu o wskaźniki korygujące uzyskując wartość 328,49 zł/m2. W dniu 6 sierpnia 2015r. przeprowadzono rozprawę administracyjną, podczas której W. Z., działająca w imieniu męża, zaakceptowała ustaloną wartość odszkodowania zaś przedstawiciel Gminy [...] zakwestionował wysokość dokonane wyceny. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015r. Urząd Miasta [...] przedstawił zarzuty do operatu szacunkowego wskazując na błędne przyjęcie przez rzeczoznawcę zasady korzyści oraz błędny sposób doboru nieruchomości wziętych do porównania zarówno w przyjętej metodzie wyceny na podstawie niezabudowanych działek budowlanych jak i w przypadku przyjętych działek drogowych. Rzeczoznawca ustosunkowując się do powyższego pismem z dnia 3 września 2015r. wskazał, iż w istocie zastosował błędną interpretację art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jednak nie zmienia to faktu prawidłowego podejścia do wyceny, biorąc pod uwagę stan obowiązujący na dzień 29 października 1998r. Zgodnie bowiem z Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], teren na którym leży szacowana działka oznaczono symbolem A-43 MNL, tj. jako przeznaczony pod zabudowę indywidualną na działkach o charakterze leśno - parkowym zaś treść art. 130 ugn gdzie wskazuje, iż wysokość odszkodowania ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia praw. Odnosząc się natomiast do pozostałych uwag rzeczoznawca podtrzymał swoje stanowisko zawarte w operacie szacunkowym. Organ prowadzący postępowanie po zapoznaniu się z operatem szacunkowym uznał, iż może on stanowić podstawę do określenia wysokości odszkodowania. W jego ocenie, cechy przyjęte do porównania, zostały dobrane w sposób prawidłowy i ich zastosowanie pozwoliło we właściwy sposób określić wartość nieruchomości. Nadto wycena oddała realną wartość gruntu, przy zastosowaniu podejścia, w którym rzeczoznawca oparł się na przeznaczeniu nieruchomości, na dzień 29 października 1998r., a więc na dzień wejścia w życie ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracją publiczną (Dz. U. z 1998 r., nr 133, poz. 872 ze zm.). Starosta podniósł, że wyceniany grunt nie był w planie oznaczony jako droga publiczna, a jedynie jako tereny zabudowy indywidualnej, stąd zasadnie rzeczoznawca wycenił wartość nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem wynikającym z ww planu. Ponadto zapis ten obowiązywał również w dniu 1 stycznia 1999r., gdyż plan i jego zapisy utraciły ważność z dniem 31 grudnia 2002r. Gdyby w planie zagospodarowania przestrzennego na ww datę zapisane było, iż wyceniany grunt stanowi tereny komunikacyjne lub tereny zajęte pod drogi publiczne, rzeczoznawca dopiero wówczas byłby zobligowany do zastosowania w/w § 36 cyt. rozporządzenia, a co za tym idzie sporządziłby wycenę w oparciu o transakcje działkami drogowymi. Odnosząc się do zasadniczych zastrzeżeń Burmistrza Miasta [...] zawartych w odwołaniu od decyzji Starosty Powiatu [...] nr [...] z dnia 16 października 2015 r. organ odwoławczy wskazał, iż przyjęty sposób wyceny jest błędny. W przypadku działek drogowych w pierwszej kolejności zgodnie z § 36 ust 1 i 4 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego z dnia 21 września 2004r. (Dz. U. 2004, Nr 207, poz. 2109 z późń. zm. ) winny być wzięte do porównania działki drogowe. Wobec powyższego Wojewoda [...] uchylił w całości, nie zgadzając się ze stanowiskiem Starosty. Wojewoda powołał się także na orzecznictwo sądów administracyjnych, w których min. stwierdzono, że "punktem wyjścia przy wycenie nieruchomości zajętej pod drogę publiczną dla potrzeb ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające (...), dokonywanej w podejściu porównawczym, są transakcje nieruchomościami drogowymi (tj. zajętymi lub przeznaczonymi pod drogi) zrealizowane na rynku lokalnym i regionalnym. Są to wszak nieruchomości o przeznaczeniu tożsamym z wycenianymi gruntami, których przeznaczenie determinuje faktyczny sposób ich użytkowania w dacie wejścia w życie w/w ustawy (29.10.1998 r.) i przewidzianego w niej skutku. W tym stanie rzeczy tylko brak wystarczających danych odnoszących się do tego typu transakcji na obydwu wymienionych rynkach, umożliwia rzeczoznawcy odstąpienie od tego sposobu wyceny i dokonanie jej przy wykorzystaniu danych dotyczących transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej nieruchomości" (wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt 1 SA/Wa 251/12). Wskazał też na podobne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 20 lutego 2015 r. (sygn. akt I OSK 1466/13), w myśl którego zasady szacowania nieruchomości określone zostały w § 36 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia i gdy brak jest cen transakcji uzyskiwanych przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi, wartość gruntu ustala się w sposób określony w § 36 ust. 2 rozporządzenia. Ostatecznie organ odwoławczy stwierdził, iż operat szacunkowy, sporządzony przez R. S. z dnia 15 lipca 2015 r. na potrzeby niniejszego postępowania jest niezgodny z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego i jako taki nie może stanowić dowodu w zakresie określenia wysokości odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w myśl art. 80 k.p.a. Dlatego w oparciu o powyższe Wojewoda uznał wydaną decyzję odszkodowawczą za wadliwą. Wskazał, iż w prowadzonym postępowaniu należy sporządzić ponowną wycenę nieruchomości. Na etapie postępowania odwoławczego nie jest bowiem możliwe dokonanie tej czynności na podstawie art. 136 k.p.a., z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] wniósł K. Z., reprezentowany przez żonę W. Z., w uzasadnieniu skargi min. wskazując, że Wojewoda nie dołożył starań, by wnikliwie odnieść się do całej sprawy. Decyzja jest niechlujna, niejasna, zawiera wiele błędów zarówno gramatycznych jak i merytorycznych, rzeczowych, faktycznych i logicznych. Podniósł natomiast, że operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego R. S. jest prawidłowy, spełnia wymogi zapisów: art. 73 ust. 1, 4, 5 Ustawy reformującej administrację publiczną tj. art. 130 ust. 1, art. 134 ust. 1, 2, 3, art. 149 , art. 154 ust. 1, 2 i 3 , a także art. 175 ust. 1 Ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz.U. nr 115 poz. 741 ze zm.), jest również zgodny z treścią § 36 ust. 1 w zw. z ust. 6 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz.U. nr 207 z 2004 r.). Skarżący nadto wskazał na okoliczność, że w toku postępowania odwoławczego pozbawiono go wszelkich praw strony: nie zapoznano skarżącego ze zgromadzonym materiałem dowodowym uniemożliwiając mu wypowiedzenie się w sprawie - co stanowi naruszenie art. 7 i art. 10 kpa . Wniósł zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody w całości i o zwrot kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W analizowanym postępowaniu administracyjnym podstawę materialno - prawną kwestionowanej decyzji Starosty [...] stanowi art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, zgodnie, z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Zgodnie z art. 73 ust. 4 cyt. ustawy odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. W przedmiotowej sprawie wniosek z dnia 24 lutego 2004 r. K. Z. wpłynął w terminie określonym w omawianym przepisie. W myśl art. 128 u.g.n. wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw. Wysokość odszkodowania ustala się według stanu i wartości wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczaniu. W przypadku, gdy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia praw. Ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (art. 130 ust. 1 i 2). Jak stanowi art. 134 u.g.n., podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości, przy czym podczas jej określania uwzględnia się w szczególności rodzaj nieruchomości, jej położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami. Określenie wartości nieruchomości stanowiące podstawę ustalenia odszkodowania, następuje zgodnie z wymogami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.09.2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2011 r. (Dz. U. z 2011 r., Nr 165, poz. 985), wydanego w oparciu o delegację ustawową z art. 159 u.g.n. oraz standardami zawodowymi - art. 175 ust. 1 u.g.n. Oceniając sposób sporządzenia operatu szacunkowego z dnia 28 października 2015 r. należy wskazać, że zgodnie z § 36 ust. 4 zmienionego rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego w przypadku, gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. Stosownie natomiast do § 36 ust. 6 pkt 2 tego rozporządzenia przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przy określaniu wartości nieruchomości przeznaczonych, wydzielonych, nabywanych, zajętych lub przejętych pod drogi. Rzeczoznawca majątkowy na podstawie art. 154 ust. 1 u.g.n. dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Stosownie do art. 75 k.p.a. opinia biegłego jest jednym z dowodów w sprawie i jako dowód podlega swobodnej ocenie organu prowadzącego postępowanie. W szczególności ocena ta musi dotyczyć prawidłowości ustalonej przez biegłego wysokości odszkodowania w powiązaniu z przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.). Obowiązek i prawo organu do weryfikacji operatu szacunkowego, jako kluczowego dowodu w sprawie o odszkodowanie, potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2011 r. (sygn. akt. I SA/Wa 1303/1 1), zgodnie z którym "Organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, ma jednak obowiązek dokonać oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym. Operat szacunkowy, poza danymi niezbędnymi dla oceny jego rzetelności, powinien jednocześnie podawać okoliczności konieczne dla oceny adekwatności operatu do okoliczności danej sprawy. Jeżeli operat szacunkowy budzi wątpliwości, co do zgodności z przepisami albo jest niezrozumiały, wówczas organ winien podjąć czynności zmierzające do uzupełnienia opinii, a w tym celu może wyznaczyć rozprawę, albo zlecić opracowanie operatu innemu rzeczoznawcy. Fakt sporządzenia opinii przez rzeczoznawcę majątkowego, a więc osobę spełniającą określone wymagania fachowe, sam w sobie nie jest wystarczający do uznania jego mocy dowodowej". Oceniając sporządzony w przedmiotowej sprawie operat szacunkowy z dnia 15 lipca 2016 r. należy zauważyć, iż rzeczoznawca przeprowadził analizę rynku transakcji drogowych, jednakże jednocześnie błędnie stwierdził, że w związku z faktem, że przedmiotowa nieruchomość wg. stanu na dzień [...] października 1998 r. była przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową oraz że na badanym rynku nieruchomości drogowych osiągane ceny transakcyjne kształtują się na niższym poziomie niż działek o przeznaczeniu mieszkaniowym, uwzględnia się w określeniu wartości nieruchomości tzw. zasadę korzyści - art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n. Powyższe stanowisko jest błędne. Przedmiotowa nieruchomość w dniu 29 października 1998 r. stanowiła drogę publiczną co potwierdza decyzja Wojewody [...] nr [...]z dnia 14 kwietnia 2015 r. Zgodnie natomiast z szerokim orzecznictwem sądowo administracyjnym przy wycenie nieruchomości zajętej pod drogę publiczną dla potrzeb ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające (...), są transakcje nieruchomościami drogowymi (tj. zajętymi lub przeznaczonymi pod drogi) zawarte na rynku lokalnym i regionalnym. Tylko brak wystarczających danych odnoszących się do tego typu transakcji na obydwu wymienionych rynkach, umożliwia rzeczoznawcy odstąpienie od tego sposobu wyceny i dokonanie jej przy wykorzystaniu danych dotyczących transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej nieruchomości. Zasady szacowania nieruchomości określone zostały precyzyjnie w § 36 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia i w pierwszej kolejności ma zastosowanie metoda szacowania określona w jego § 36 ust. 1, a dopiero w sytuacji, gdy brak jest transakcji dokonywanych sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi, wartość gruntu ustala się w sposób określony w ust. 2-gim ww § 36. Powyższy przepis określa w sposób wyraźny i jednoznaczny kolejność stosowania ww metod, które nie mogą być stosowane zamiennie. Regułą ustalania wysokości odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa, która w dacie przejęcia była przeznaczona pod inwestycję drogową, jest przyjęcie przeznaczenia nieruchomości przeważającego wśród gruntów przyległych. Od tej reguły § 36 ust. 4 ww. rozporządzenia in fine przewiduje jednak wyjątek odnoszący się do sytuacji, w której "określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Na marginesie należy zauważyć, iż rzeczoznawca majątkowy, podczas sporządzania przedmiotowego operatu szacunkowego, znalazł 12 transakcji drogowych, które stanowiły wystarczającą liczbę transakcji aby mogły posłużyć do wyceny przedmiotowej nieruchomości. Reasumując, w ocenie Sądu, operat szacunkowy, sporządzony przez R. S. z dnia 15 lipca 2015 r. jest niezgodny z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego i jako taki nie może stanowić dowodu w zakresie określenia wysokości odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w myśl art. 80 k.p.a. Dlatego też, stanowisko Wojewody [...] w powyższym zakresie wyrażone w zaskarżonej decyzji należy uznać za całkowicie uzasadnione. A zatem zgodnie z wytycznymi organu II instancji zawartymi w zaskarżonej decyzji, w przedmiotowym postępowaniu Starosta ponownie zleci sporządzenie wyceny nieruchomości, mając na uwadze poczynione przez organ II instancji ustalenia faktyczne i prawne. Na etapie postępowania odwoławczego, jak podniósł to zasadnie Wojewoda, nie jest możliwe przeprowadzanie powyższego dowodu - szacowanie nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a. Sąd również nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy przepisu ani art. 7 jak i art. 10 kpa. Organ odwoławczy podjął wszelkie niezbędne czynności do rozpoznania zarzutów wniesionego odwołania i do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Pełnomocnik skarżącego natomiast, jego żona W. Z., odebrała w dniu 9 września 2015r roku zawiadomienie organu II instancji, wydane na podstawie art. 10 kpa, o zebraniu materiału dowodowego i o możliwości zapoznania się z nim jak i złożeniu dodatkowych wyjaśnień i wniosków. To, że strona skarżąca nie skorzystała z powyższego uprawnienia nie oznacza, iż nie była przez organ stosownie pouczona. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa Sąd działając na mocy art 151 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.