III SA/Wa 2353/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Sędziowie sędzia WSA Monika Świercz (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Zaorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą we Francji na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany "Naczelnikiem US"), po rozpatrzeniu złożonego w dniu 23 września 2017 r. przez S. z siedzibą we Francji (dalej "Strona", "Spółka" lub "Skarżąca") wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2016 r. w wysokości 376.148,16 zł, decyzją z dnia [...] marca 2018 r., odmówił dokonania wnioskowanego zwrotu. W uzasadnieniu wskazał, że Strona nie uzupełniła wniosku zgodnie z wezwaniem z dnia 21 listopada 2017 r. oraz z dnia 2 stycznia 2018 r. o kopie faktur VAT wyszczególnionych w formularzu wniosku w poz. 1-26 (w związku z czym organ nie posiada dowodów potwierdzających zasadność zwrotu podatku w kontekście przepisów Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. z 2014 r., poz. 1860) oraz przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 z późn. zm.; dalej zwana "u.p.t.u."). Ponadto Skarżąca nie złożyła wyjaśnień dotyczących szczegółowego przebiegu transakcji udokumentowanej fakturą VAT załączoną do formularza wniosku w poz. 27 (prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje podatnikowi, o którym mowa w art. 15 w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych - art. 86 ust. 1 u.p.t.u.). Organ zwrócił uwagę, że Spółka ubiega się o zwrot podatku od towarów i usług na podstawie faktur VAT o numerach [...] z dnia 29 maja 2015 r. i [...] z dnia 13 października 2015 r. (poz. 28,29 formularza wniosku) dokumentujących zakupy w 2015 r., a więc poza okresem wnioskowanym, tj. od stycznia do grudnia 2016 r. (zgodnie z brzmieniem § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów, uprawnienie do zwrotu podatku przysługuje temu podatnikowi, który wykonywał czynności w nim wymienione (zakup towarów i usług lub import towarów) przez okres nie krótszy niż 3 miesiące i nie dłuższy niż rok podatkowy). Skarżąca odwołaniem z dnia 4 maja 2018 r., wnosząc o ponowne rozpatrzenie wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2016 r. wyjaśniła kwestie dotyczące pełnomocnictwa i załączonych do wniosku faktur VAT (w tym faktur wystawionych w 2015 r.) oraz przestawiła wyjaśnienia w sprawie przebiegu transakcji udokumentowanej fakturą, o której mowa w punkcie 27 formularza wniosku o zwrot VAT. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem") postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 20 marca 2018 r. Na wstępie za kluczowe uznając ustalenie przez organ odwoławczy, kiedy decyzja, od której wniesiono odwołanie, została doręczona oraz kiedy zostało wniesione odwołanie wskazał, iż z akt przedmiotowej sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika US z dnia [...] marca 2018 r., skierowana do Skarżącej została jej doręczona w dniu 27 marca 2018 r. Tym samym liczony od tej daty czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm., dalej: "O.p.") upłynął zatem w dniu 10 kwietnia 2018 r. (wtorek). Według Dyrektora Strona składając odwołanie od ww. decyzji w dniu 7 maja 2018 r. co potwierdza informacja zawarta w piśmie Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Paryżu z dnia 15 maja 2018 r., znak: [...] bezspornie powyższemu terminowi uchybiła. Organ za niemające znaczenia dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia uznał otrzymanie przez Stronę kserokopii skarżonej decyzji w dniu 23 kwietnia 2018 r. twierdząc, że takie otrzymanie kopii decyzji nie jest równoznaczne z jej doręczeniem. W jego ocenie skoro w art. 211 O.p. mowa jest o doręczeniu decyzji, to ma być to oryginał decyzji odpowiadający wymaganiom określonym w art. 210, a nie kopia, czy też uwierzytelniony odpis. Tym samym uznał, iż otrzymanie kopii decyzji nie zmienia skutku prawnego doręczenia. Późniejsze ponowne doręczenie kserokopii pisma stronie nie może być uznane jako ponowne doręczenie i nie powoduje ponownego otwarcia dla strony terminu do złożenia środka zaskarżenia. Doręczenie pisma w toku postępowania administracyjnego może nastąpić tylko raz. W skardze z 31 sierpnia 2018 r. Strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, zarzuciła naruszenie: 1) art. 223 § 2 pkt 1 oraz art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 O.p., poprzez uznanie, że odwołanie Skarżącej zostało wniesione po terminie w sytuacji, gdy decyzja, od której wniesiono przedmiotowe odwołanie, nigdy nie została Jej skutecznie doręczona; 2) art. 151, art. 236 § 2 pkt 1 oraz art. 228 § pkt 2 O.p. poprzez uznanie, że decyzja Naczelnika US z dnia 20 marca 2018 r. została prawidłowo doręczona Skarżącej w dniu 27 marca 2018 r. w sytuacji, gdy: a) decyzja ta nie została doręczona do rąk osób upoważnionych do odbioru korespondencji w imieniu Skarżącej; b) na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie widnieje imię, ani nazwisko osoby odbierającej decyzję ani data odbioru, brak jest na nim pieczęci oraz adnotacji o doręczeniu, jak również wskazania, że osoba odbierająca korespondencję jest do tego upoważniona w sytuacji, gdy tylko po spełnieniu powyższych wymogów można by stwierdzić, że doręczenie było prawidłowe; 3) art. 122, art. 144, art. 151, art. 187 § 1, art. 191, art. 217 § 2 oraz art. 210 § 4 O.p., poprzez nieustalenie imienia i nazwiska osoby, która odebrała decyzję Naczelnika US z dnia 20 marca 2018 r. oraz niewskazanie dowodów, z których wynikałoby, że osoba ta była upoważniona do odbioru pism w imieniu Skarżącej, a w konsekwencji arbitralną ocenę, że decyzja doręczona została Skarżącej. W motywach uzasadnienia Skarżąca wskazała, że na potwierdzeniu brak jest imienia i nazwiska osoby odbierającej oraz daty doręczenia, pomimo że druk potwierdzenia przewiduje miejsce na ich wpisanie, zaś podpis jest nieczytelny. Ponadto zauważyła, że podpis ten nie należy do osób upoważnionych do Jej reprezentacji, czy też posiadających umocowanie do odbioru pism w jej imieniu. Podpis ten nie należy również do żadnego pracownika Skarżącej, ani żadnej osoby zwyczajowo odbierającej korespondencje w jej imieniu. Tym samym uznała, że w sprawie brak jest dowodów pozwalających na przyjęcie, że podpis ten należy do osoby działającej w imieniu Skarżącej. Ponadto Spółka zwróciła uwagę, że w drodze reklamacji usługi pocztowej organ pierwszej instancji ustalił jedynie datę odbioru (choć powinna się ona znajdować na potwierdzeniu odbioru), nie ustalił jednakże, kto odebrał pismo. Mając powyższe na uwadze Skarżąca doszła do przekonania, że w sprawie nie można przyjąć, aby doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie. W myśl art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznane w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Treść powyższego przepisu upoważniała zatem Sąd do rozpoznania niniejszej sprawy w postępowaniu uproszczonym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie z dnia [...] lipca 2018 r., w którym organ stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie spór dotyczy tego, czy decyzja z dnia [...] marca 2018 r. została Stronie skutecznie doręczona w dniu 27 marca 2018 r. Strona uważa, że powyższa decyzja została jej doręczona w dniu 23 kwietnia 2018 r. jedynie e-mailem, w związku z tym nie została ona nigdy skutecznie doręczona. Organ nie ustalił imienia i nazwiska osoby, która odebrała decyzję oraz nie wskazał dowodów, z których wynikałoby, że osoba ta była upoważniona do odbioru pism w imieniu Skarżącej. W niniejszej sprawie Sąd podzielił stanowisko Organu. Zdaniem Sądu decyzja z dnia [...] marca 2018 r. została Stronie skutecznie doręczona w dniu 27 marca 2018 r. Z akt sprawy (str. 46) wynika, że rację ma Skarżąca, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. dokumentu nie widnieje imię, ani nazwisko osoby odbierającej, brak jest daty odbioru, brak jest pieczęci oraz adnotacji o doręczeniu, jak również wskazania, że osoba odbierająca korespondencję jest do tego upoważniona. Potwierdzenie to zawiera nieczytelny podpis w miejscu nazwiska odbiorcy. Z akt tych wynika jednak również, że Organ wystąpił z reklamacją w dniu 20 kwietnia 2018 r. W odpowiedzi na co Poczta Polska S.A. Biuro Wsparcia Klientów Dział Reklamacji Zagranicznych pismem z dnia 29 maja 2018 r. (str. akt sprawy oznaczona nr 3) poinformowała, że zgłoszona reklamacja została rozpatrzona i uznana za nieuzasadnioną, w zakresie doręczenia przesyłki. Wskazano, że na podstawie przeprowadzonego postepowania reklamacyjnego, w tym informacji udzielonej przez operatora pocztowego FRANCJA ustalono, że reklamowana przesyłka została doręczona w dniu 27 marca 2018 r., zgodnie z art. 24 Światowej Konwencji Pocztowej. W załączeniu przesłano dowód odbioru, na którym odbiorca potwierdził otrzymanie przesyłki. Powyższe wskazuje, że Organ nie pozostał bezczynny, tylko podjął działania celem ustalenia okoliczności doręczenia przedmiotowej decyzji; ustalił, dokładną datę doręczenia i to, że zostało ono dokonane zgodnie z art. 24 Światowej Konwencji Pocztowej, na potwierdzenie czego okazano kopię potwierdzenia odbioru przesyłki. W związku z powyższym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, że Organ nie ustalił imienia i nazwiska osoby, która odebrała decyzję. W odniesieniu do zarzutów skargi w zakresie tego, że decyzja nie została doręczona do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w imieniu Skarżącej Sąd zauważa, że z akt sprawy wynika, iż na pozostałych potwierdzeniach odbioru korespondencji przesyłanej Stronie, np. potwierdzenie doręczenia potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji z dnia [...] marca 2018 r. (str. akt 118), potwierdzenie doręczenia wezwania z dnia 2 stycznia 2018 r. (str. akt 39), również widnieje tylko nieczytelny podpis w miejscu przeznaczonym na nazwisko odbiorcy. Przy czym zauważyć należy, że Strona nie kwestionowała prawidłowości tych doręczeń. Reasumując, w związku z powyższym Sąd podzielił stanowisko Organu, że decyzja z dnia [...] marca 2018 r. została doręczona Stronie w dniu 27 marca 2018 r. Liczony od tej daty czternastodniowy termin na wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. upłynął w dniu 10 kwietnia 2018 r. Odwołanie, za pośrednictwem Wydziału Konsularnego Ambasady RP w Paryżu, Spółka złożyła w dniu 7 maja 2018 r., a więc po upływie terminu na jego wniesienie, co prawidłowo organ stwierdził w zaskarżonym postanowieniu. Sąd podzielił również stanowisko Organu co do tego, że bez znaczenia jest w tej sprawie doręczenie kserokopii decyzji, nie jest ono bowiem jednoznaczne z doręczeniem samej decyzji w rozumieniu art. 211 O.p. Mając powyższe na uwadze Sąd nie doszukał się nieprawidłowości w zaskarżonym rozstrzygnięciu, w szczególności wskazanych w skardze naruszeń, dlatego też na postawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.