II SAB/Wa 759/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Danuta Kania, Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2017 r. sprawy ze skargi Z. F. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę - W piśmie z dnia 27 lipca 2015 r. skierowanym do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego Z.F. wskazał, iż w dnu 26 maja 2015 r. zawiadomił Ministra o poświadczeniu nieprawdy w dokumentach MNiSW, dotyczących nadania uprawnień do prowadzenia studiów II stopnia w Wyższej Szkole [...] w B . Wnioskodawca zwrócił się o poinformowanie go jakie działania podjęte zostały przez MNiSW w związku z informacjami zawartymi w tym piśmie. W szczególności, jaki organ ścigania został zawiadomiony o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 Kodeksu karnego przez podległych Ministrowi urzędników MNiSW. Następnie, w dniu 23 sierpnia 2015 r., wnioskodawca zwrócił się Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z wnioskiem o udzielenie informacji, w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", jakie inne czynności zostały dokonane przez Ministra oraz przez podległych mu pracowników w reakcji na zawiadomienie z dnia 26 maja 2015 r. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa złożone do kancelarii MNiSW oraz w reakcji na pismo z dnia 27 lipca 2015 r. przesłane pocztą elektroniczną. Wnioskodawca zwrócił się w szczególności o udostępnienie w formie elektronicznej wszystkich pism sporządzonych przez funkcjonariuszy MNiSW w związku z ww. pismami. Pismem z dnia 20 października 2015 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego poinformował wnioskodawcę, iż na skutek zawiadomienia z dnia 26 maja 2015 r. zostało wszczęte postępowanie wyjaśniające w trybie ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1111) mające na celu ustalenie, czy wskazany w zawiadomieniu pracownik dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu obowiązków dyscypliny służbowej. W toku postępowania ustalono, że nie doszło do naruszenia tych obowiązków, w związku z czym postępowanie umorzono zgodnie z art. 125 ust. 2 ww. ustawy. Organ nie znalazł przesłanek uzasadniających zawiadomienie właściwych organów ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, a o umorzeniu postępowania w tym zakresie poinformował skarżącego. Następnie decyzją z dnia [...] października 2015 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego odmówił udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej w zakresie wszystkich pism sporządzonych przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz funkcjonariuszy Ministerstwa, jakie powstały w związku z pismami wnioskodawcy z dnia 26 maja 2015 r. oraz 27 lipca 2015 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 979/15 oddalił skargę Z.F. na bezczynność Ministra w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Orzeczenie to jest prawomocne od dnia 4 lipca 2016 r. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2168/15 uchylił natomiast zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w spornym zakresie. W wyroku tym, prawomocnym od dnia 9 września 2016 r., Sąd zwrócił uwagę organowi na nieprawidłową kwalifikację prawną przedmiotowych informacji oraz wskazał co do istoty, że po zakończeniu postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez rzecznika dyscyplinarnego dostęp do określonej informacji publicznej zawartej w dokumentach wytworzonych w toku takiego postępowania przysługuje innym osobom na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA w Szczecinie II SA/Sz 149113, publ. jw.). Nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy wniosek informacyjny odnosi się do całości akt zakończonego postępowania jako zbioru materiałów znajdujących się w posiadaniu organu. Żądanie takie nie jest bowiem wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 7/13, publ. jw ). Kierując się wytycznymi zawartymi w powyższym wyroku, pismem z dnia 19 października 2016 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Z.F. wywiódł skargę do tutejszego Sądu na bezczynność organu w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 23 sierpnia 2015 r. Podkreślił w niej, iż nie żądał dostępu do całości akt, a jedynie do poszczególnych pism. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc iż rozpoznając wniosek kierował się wytycznymi Sądu zawartymi w uzasadnieniu wyroku z 15 lipca 2015 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2168/15. W piśmie procesowym z 12 grudnia 2016 r. skarżący podtrzymał twierdzenia, iż nie żądał udostępnienia akt sprawy jako całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadzała się do ustalenia, czy organ rozpoznając wniosek inicjujący niniejsze postępowanie, zastosował się do sposobu rozumienia przepisów prawa zaprezentowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 lipca 2016 r. (sygn. akt II SA/Wa 2168/15) uchylającym zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia organu. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art. 153 p.p.s.a. organ, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Analiza niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, iż organ ponownie rozpoznając sprawę zrealizował wytyczne zawarte w wyżej powołanym wyroku. W sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w konkluzjach uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2168/15 przesądził, iż: "Nie oznacza to jednak, że po zakończeniu postępowania dostęp do określonej informacji publicznej zawartej w dokumentach wytworzonych w toku postępowania wyjaśniającego, nie przysługuje innym osobom na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA w Szczecinie II SA/Sz 149/13, publ. jw.). Nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy wniosek informacyjny odnosi się do całości akt zakończonego postępowania jako zbioru materiałów znajdujących się w posiadaniu organu. Żądanie takie nie jest bowiem wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.d.i.p. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 7/13, publ. j.w.)", to organ poprawnie uczynił informując stronę pismem, że żądanie określone we wniosku z 23 sierpnia 2015 r. nie stanowi informacji publicznej. Przekazując zaś taka informację stronie, organ uwolnił się od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Na obecnym etapie postępowania brak jest możliwości skutecznego kwestionowania przez wnioskodawcę konkluzji wyrażonych przez Sąd Administracyjny w powołanym wyroku. Jeśli bowiem strona z konkluzjami tymi się nie zgadzała, to miała możliwość zaskarżenia tego rozstrzygnięcia skargą kasacyjną. Skoro tego nie uczyniła, to uznać należało, iż zgodziła się w całości zarówno z treścią wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2168/15, jak i treścią jego uzasadnienia. Na marginesie dodać zaś należało, że tutejszy Sąd nie tylko działa w trybie związania powołanym wyrokiem, ale też w pełni podziela zawarte w nim konkluzje. Przy rozpoznawaniu wniosków w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej należy bowiem mieć na względzie to, że jedynie wniosek o udostępnienie konkretnych dokumentów (dokumentów zawierających co najmniej oznaczenie daty i adresata) może spełniać minimalne wymogi umożliwiające uznanie, że ewentualnym przedmiotem wniosku jest informacja publiczna. Określenia zaś przedmiotu żądania jako "wszelkie pisma", nie spełnia ww. kryterium. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, stwierdzając że organ zastosował się w pełni do sposobu rozumienia prawa zaprezentowanego przez Sąd administracyjny w wyroku uchylającym wcześniejsze rozstrzygnięcie, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).