V SA/Wa 1884/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz M. K. kwotę 4610 zł (cztery tysiące sześćset dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] decyzją z [...] maja 2018 r., działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708 ze zm. - dalej jako: "ustawa SENT") w zw. z art. 207 i art. 211 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), nałożył na M. K. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "[...]" M. K., ul. [...], karę pieniężną w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] stycznia 2018 r. w miejscowości R. na drodze krajowej nr [...], funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów oznaczonego wyróżnikiem [...]: ciągnika o numerze rejestracyjnym [...], cysterny o numerze rejestracyjnym [...]. Stwierdzono, że pojazdem przewożono 23 000 kg oleju sojowego z poz. 1507 CN, a więc towaru objętego systemem monitorowania. Poddano weryfikacji dane wprowadzone do rejestru SENT dotyczące zgłoszenia [...]. W wyniku analizy danych stwierdzono, że w zgłoszeniu dokonano błędnego wpisu ilości przewożonego towaru 2 300 kg zamiast 23 000 kg) oraz nie uzupełniono pola dotyczącego: danych przewoźnika, numeru rejestracyjnego środka transport, daty rozpoczęcia przewozu towaru, planowanej daty zakończenia przewozu towaru, danych adresowych miejsca dostarczenia towaru, numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, numeru dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] na podstawie art. 21 ust. 2 i art. 22 ust. 2 ustawy SENT nałożył na Stronę karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł.za naruszenie polegające na nieuzupełnieniu przez przewoźnika zgłoszenia [...] o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy SENT. Organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W decyzji zawarto pouczenie, że służy od niej odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] za pośrednictwem organu wydającego decyzję. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], wydał [...] września 2018 r. decyzję, którą - na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 21 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2, art. 22 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 3, art. 26 ust. 1 i 5 ustawy SENT - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 221a § 2 O.p. poprzez rozpoznanie odwołania od decyzji przez niewłaściwy miejscowo organ II instancji - art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez nieustalenie stanu faktycznego, który mógłby być podstawą do właściwej subsumpcji prawa, w sytuacji w której braki w zgłoszeniu w systemie SENT były wynikiem zwykłej omyłki pisarskiej - art. 6 ust. 2 pkt 6 ustawy DENT poprzez nieprawidłową wykładnię i uznanie, że błąd pisarski jest równoznaczny z brakiem wymaganego zgłoszenia - art. 22 ust. 2 i ust. 3 ustawy SENT poprzez nałożenie kary w wysokości [...] zł w sytuacji, w której przewóz miał charakter niezarobkowy i wykonywany był na własne potrzeby. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302). Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlegała uwzględnieniu. W pierwszej kolejności należało dokonać oceny, czy zaskarżoną decyzję z [...] września 2018 r. wydał właściwy organ. Jak stanowi art. 26 ust. 5 ustawy SENT, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.). Zgodnie z art. 221a § 2 O.p., w przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji innej niż decyzja, o której mowa w § 1, odwołanie od tej decyzji służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego. Stosownie do treści art. 221a § 3 O.p. jeżeli nie można ustalić właściwego dyrektora izby administracji skarbowej zgodnie z § 2, odwołanie służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego ze względu na siedzibę naczelnika urzędu celno-skarbowego, który wydał decyzję. Zaznaczenia wymaga, że jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2 (art.17 § 1 O.p.). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd, zaprezentowany w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku - z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 52/18 oraz z dnia 5 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 359/18 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), że odwołanie od decyzji naczelnika urzędu celno-skarbowego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w trybie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego (w tej sprawie - administracyjnego). Ustawodawca w analizowanym przepisie ustanawia bowiem właściwość miejscową przy wnoszeniu odwołania, wskazując na dyrektora izby administracji skarbowej, który co do zasady byłby właściwy nie z uwagi na naczelnika urzędu celno-skarbowego wydającego decyzję, lecz dla kontrolowanego. Odnośnikiem czasowym przy przyjmowaniu właściwości miejscowej w tym przypadku jest dzień zakończenia postępowania podatkowego – a w niniejszej sprawie administracyjnego (por. L. Etel red.; Dowgier Rafał, Pietrasz Piotr, Popławski Mariusz, Stachurski Wojciech, Teszner Krzysztof, Komentarz Ordynacja podatkowa, 2018). W niniejszej sprawie organem pierwszej instancji, który nałożył karę pieniężną był naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów (miejscem kontroli był [...]), stosownie do treści art. 26 ust. 2 ustawy SENT. Odwołanie od tej decyzji rozpatrzył Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...]. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] obarczona jest wadą, którą Sąd ma obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu na mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.. Przepis ten stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Przepis art. 247 § 1 pkt 1 O.p. wskazuje, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Skarżąca ma siedzibę w N., położonym w województwie [...], wobec czego nieprawidłowo w rozpoznawanej sprawie przyjęto, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] jest właściwy do rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w [...]. Skoro skarżąca ma siedzibę w [...], to właściwy do rozpatrzenia odwołania jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], mimo że - z uwagi na miejsce kontroli przewozu towarów - właściwy do wydania decyzji w pierwszej instancji był Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w [...]. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] dotknięta jest wadą nieważności, określoną w art. 247 § 1 pkt 1 O.p., co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (pkt 1 wyroku). Przedstawiona w odpowiedzi na skargę argumentacja mająca obalić przedstawione stanowisko nie przekonuje. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku). Z powodu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Sąd nie mógł odnieść się do merytorycznych aspektów sprawy.