II GSK 1326/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. S.A. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2199/18 w sprawie ze skargi D. S.A. w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 17 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie naruszenia zakazu niezgodnej z przepisami reklamy aptek oraz nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2019 r., oddalił skargę D. S.A. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 17 września 2018 r., w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: decyzją z 15 września 2017 r., Podlaski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny: stwierdził naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 499., dalej: u.p.f.), poprzez prowadzenie w okresie od 8 stycznia do 28 lutego 2017 r., reklamy w postaci emisji spotów reklamowych w stacjach telewizyjnych 27 aptek ogólnodostępnych oraz ich działalności na terenie województwa podlaskiego; umorzył postępowanie w sprawie wydania nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy aptek ogólnodostępnych oraz ich działalności na terenie województwa podlaskiego należących do sieci D.. A. D. O Z. poprzez emisję spotów reklamowych w stacjach telewizyjnych, w których reklamowano "D. P."; nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 40.000 złotych z tytułu naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 u.p.f., w zakresie stwierdzonego naruszenia. Główny Inspektor Farmaceutyczny objętą skargą decyzją, uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie punktu I i w tym zakresie stwierdził naruszenie zakazu reklamy aptek i ich działalności, o którym stanowi art. 94a ust. 1 u.p.f. poprzez prowadzenie w okresie od 8 stycznia 2017 r. do 28 lutego 2017 r., telewizyjnej kampanii polegającej na emisji w stacjach telewizyjnych 4 spotów reklamujących produkty "D. P." - stanowiących skojarzeniową reklamę 27 aptek ogólnodostępnych występujących pod wspólną marką D. A. D. o Z., należących do sieci aptek D. A. D. o Z., zlokalizowanych na terenie województwa podlaskiego. W pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Zdaniem organu poprzez promocję "D. P.", spółka w sposób pośredni reklamowała również działalność aptek ogólnodostępnych należących do jej sieci. Wskazał, że identyfikacja apteki lub aptek, których dotyczy reklama, może polegać w szczególności na wskazaniu logo/logotypu/marki, jaką posługują się apteki. W przedmiotowych spotach reklamowych nie wskazano konkretnych aptek sieci – D.. D. o Z., niemniej przekaz filmu pozostawał czytelny - promowane były produkty marki "D.". Organ przyjął wobec tego, że spoty reklamowe, zwłaszcza że emitowane były w 85 publicznych i prywatnych stacjach telewizyjnych, dotyczyły wszystkich aptek sieci Aptek – D.. D. o Z., położonych na terenie województwa podlaskiego. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził za zasadne przyjęcie przez organy, że skarżąca spółka dopuściła się naruszenia zakazu reklamy apteki oraz jej działalności, o którym mowa w przepisie art. 94a ust. 1 p.f., co dało podstawę do nałożenia stosownej kary pieniężnej, w oparciu o przepis art. 129b ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Sąd I instancji stwierdził, że w dacie wszystkich kontroli apteki prowadzonej przez skarżącą spółkę oraz wydania obu decyzji, przepis art. 94a ust. 1 p.f. stanowił o zakazie reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Zakaz ten nie obejmował jedynie informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. W ocenie Sądu oznaczało to, że zakaz ten został rozszerzony w stosunku do poprzednio obowiązującego, w kierunku jakiejkolwiek reklamy aptek, punktów aptecznych oraz ich działalności. Sąd powołując się na judykaturę stwierdził, że reklama jest szeroko pojmowanym informowaniem potencjalnych klientów o preferencjach obowiązujących w danej aptece, co z kolei ma zachęcać potencjalnych klientów do korzystania z tej właśnie apteki. Reklamą działalności apteki będzie więc zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu towarów sprzedawanych w aptece - niezależnie od form i metod jej prowadzenia oraz użytych do jej realizacji środków - jeśli jej celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów medycznych. Wobec tego, w ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że poprzez promocję "D. P." skarżąca w sposób pośredni reklamowała także działalność aptek ogólnodostępnych należących do sieci "D. A. D. o Z.", w tym zlokalizowanych na terenie województwa podlaskiego. Podobieństwo zachodzące między oznaczeniem stosowanym do "D. P." oraz aptek - "D. A. D. o Z." było na tyle wyraźne, że umożliwiało konsumentom powiązanie reklamy danego produktu z miejscem jego sprzedaży. Logo "D. P." oraz "D. A. D. o Z." zawierają ten sam sygnet - na białym tle pomarańczowo granatowy krzyż. Z kolei w logotypie, do elementu w postaci akronimu D. - od słów D. o Z., dodane są określenia precyzujące rodzaj oferowanej usługi produktu lub działalności - "P." lub "d. o z. A.". W konsekwencji, zdaniem Sądu I instancji, emisja spornych spotów reklamowych stanowiła formę prowadzenia działalności reklamowej zachęcającej do zakupu w aptece należącej do wspólnej sieci aptek prowadzonych przez skarżącą, spełniając tym samym kryteria definicji reklamy apteki. Działania skarżącej odpowiadały reklamie, w rozumieniu art. 94a ust. 1 p.f., gdyż wykraczały poza sferę, którą ustawodawca wyłączył spod tego zakazu. Sąd I instancji za prawidłowa uznał także ocenę organu, że kwota 40.000 zł kary była adekwatna do stwierdzonego naruszenia prawa w zakresie zakazu reklamy odnoszącej się na terenie województwa podlaskiego do 27 aptek. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej: p.p.s.a.). D. S.A. w W., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: A. naruszenie prawa materialnego, to jest: a) przepisu art. 94a ust. 1 p.f. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że prowadzenie w okresie od 8 stycznia 2017 r. do dnia 28 lutego 2017 r. telewizyjnej kampanii reklamowej - polegającej na emisji w stacjach telewizyjnych 4 spotów reklamujących produkty "D. P." stanowiło naruszenie zakazu reklamy 27 aptek ogólnodostępnych występujących pod wspólną marką D. A. D. o Z./należących do sieci aptek D. A. D. o Z. zlokalizowanych na terenie województwa podlaskiego i ich działalności, b) przepisu art. 129b ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 94a ust. 1 p.f. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że prowadzenie w okresie od 8 stycznia 2017 r. do dnia 28 lutego 2017 r. telewizyjnej kampanii reklamowej - polegającej na emisji w stacjach telewizyjnych 4 spotów reklamujących produkty "D. P." stanowiło naruszenie zakazu reklamy 27 aptek ogólnodostępnych występujących pod wspólną marką D. A. D. o Z./należących do sieci aptek D. A. D. o Z. zlokalizowanych na terenie województwa podlaskiego i ich działalności, co powinno skutkować nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 40.000 zł z tytułu naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 p.f.; B. naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie i oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi pomimo, iż zaskarżona decyzja znak [...] Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 17 września 2018 r. naruszała wskazane wyżej przepisy prawa materialnego, jak również przepisy postępowania, tj.: a) art. art. 6, 7, 11, 75 § 1, 77 § 1 i § 4, 80 i art. 107 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 94a ust. 2 p.f., poprzez niedopuszczenie jako dowodów wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie było sprzeczne z prawem oraz brak wszechstronnej i wyczerpującej oceny materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało błędnymi ustaleniami dotyczącymi charakteru i istoty prowadzenia w okresie od 8 stycznia 2017 r. do dnia 28 lutego 2017 r. telewizyjnej kampanii reklamowej - polegającej na emisji w stacjach telewizyjnych 4 spotów reklamujących produkty "D. P.", a w konsekwencji do wadliwego uznania tych działań za reklamę 27 aptek ogólnodostępnych występujących pod wspólną marką D. A. D. o Z., należących do sieci aptek D. A. D. o Z., zlokalizowanych na terenie województwa podlaskiego i ich działalności, b) art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 94a ust. 1 p.f. poprzez ich błędną wykładanię i niewłaściwe zastosowanie polegające na umorzeniu postępowania administracyjnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy w zakresie pkt II decyzji znak [...] Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Białymstoku z dnia 15 września 2017 r. umarzającej postępowanie w sprawie wydania nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy aptek ogólnodostępnych oraz ich działalności z uwagi na zaprzestanie prowadzenia ww. reklamy aptek ogólnodostępnych i ich działalności przed wydaniem decyzji przez organ I instancji - pomimo nieprowadzenia przez skarżącą reklamy 27 aptek ogólnodostępnych występujących pod wspólną marką D. A. D. o Z., należących do sieci aptek D. A. D. o Z. zlokalizowanych na terenie województwa podlaskiego i ich działalności, c) art. 15 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz bezstronności, poprzez zajęcie merytorycznego, odmiennego od stanowiska organów I instancji w takich sprawach, stanowiska przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego rozstrzygniętego decyzją znak [...] Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Białymstoku z dnia 15 września 2017 r. przed wydaniem tej decyzji przez Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, co miało bezpośredni wpływ na treść decyzji znak [...] Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 15 września 2017 r. poprzez przyjęcie merytorycznego stanowiska organu II instancji; - co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi skutkujące brakiem wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwych decyzji administracyjnych – Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 17 września 2018 r., znak [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 15 września 2017 r., znak [...] - wydanych w niniejszej sprawie, a w rezultacie naruszenie art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjnie poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 17 września 2018 r., znak [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 15 września 2017r., znak [...]. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Główny Inspektor Farmaceutyczny, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw albowiem podniesione w niej zarzuty wraz z pomieszczoną w uzasadnieniu argumentacją nie podważają prawidłowości oceny rozstrzygnięć organów inspekcji farmaceutycznej, jakiej dokonał Sąd I instancji. Odnosząc się do zarzutów pomieszczonych w petitum skargi kasacyjnej odnieść się należy w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu z punktu B ppkt c) jej petitum, w ramach którego strona podnosi naruszenie art. 15 i art. 8 § 1 k.p.a. związanego z pismem Głównego Inspektora Farmaceutycznego dotyczącym zapoznania się przez wojewódzkiego Inspektora z aktualnym orzecznictwem odnoszącym się do kwestii zakazu określonego w art. 94a u.p.f. przy rozstrzyganiu spraw w tym przedmiocie oraz powiadomienia GIF o podjętych działaniach, w którym to piśmie i wynikającymi z niego konsekwencjami strona upatruje naruszenia zasad postępowania określonych w powołanych przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a które to naruszenie skutkowało zaakceptowaniem przez Sąd I instancji istnienia wadliwych decyzji. Jak słusznie uznał Sąd I instancji treść pism Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 6 lutego i 3 marca 2017 r. nie zawierały nakazu podjęcia przez organ I instancji konkretnego rozstrzygnięcia. Pisma te zawierały w istocie polecenie dotyczące konieczności zapoznania się z aktualnym orzecznictwem i rozważnie zasadności wszczęcia postępowania w sprawie. Wbrew temu co zdaje się sugerować autor skargi kasacyjnej, nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia, że rzeczone pisma nakazywały organowi niższej instancji określony kierunek rozstrzygania w sprawach w przedmiocie badania naruszenia zakazu z powołanego art. 94a ust. 1 u.p.f. Nie zmierzały również do "wymuszenia" zmiany dotychczasowego stanowiska na wojewódzkim inspektorze farmaceutycznym i narzucenia odmiennego załatwiania spraw związanych z zakazem reklam aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Jak już wskazano Główny Inspektor Farmaceutyczny wyłącznie polecił organowi I instancji zapoznanie się z aktualnym orzecznictwem związanym z zakazem reklamy, co znajduje swoje racjonalne uzasadnienie w fakcie, iż ustawa prawo farmaceutyczne nie zawiera na potrzeby ustanowionego zakazu definicji reklamy, która w sposób precyzyjny określałaby co jest, a co nie jest reklamą naruszającą zakaz z art. 94a ust. 1 ustawy. Skoro ramy interpretacyjne dozwolonej lub zabronionej reklamy kształtowane są przez praktykę i linię orzeczniczą sądów, zasadnym było skierowanie przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego, jako organ wykonujący zadania z inspekcji farmaceutycznej i organ odwoławczy (art. 112 ust. 1 i 3 u.p.f.), do organu niższej instancji zalecenia zapoznania się z aktualną linią orzeczniczą kształtującą zakres rozumienia reklamy, jako działania niedozwolonego ustawą. Nie można takiemu działaniu przypisać charakteru narzucającego czy przymuszającego do konkretnego rozumienia, interpretowania i stosowania niezdefiniowanych pojęć zawartych w ustawie, a jedynie odczytywać je należy jako podejmowane działań zmierzających do ujednolicenia praktyki organów inspekcji w stosowaniu przepisów ustawy nakładających na podmioty trudniące się obrotem szeroko rozumianych produktów farmaceutycznych zakaz określonych działań w związku z prowadzoną działalnością. W konsekwencji nie można również uznać, że pisma te jako zalecenie, nie zaś nakaz konkretnego i kierunkowego rozumienia i stosowania art. 94a u.p.f. powodowały niejako bezwarunkowe narzucenie przez organ odwoławczy swojego stanowiska interpretacyjnego organowi I instancji w sprawach naruszenia zakazu reklamy. Podsumowując brak jest podstaw do uznania, że sporne pisma Głównego Inspektora Farmaceutycznego z 6 lutego i 3 marca 2017 r. skutkowały naruszeniem zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), co czyni niezasadnym omawiany zarzut. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, tak naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania rozpoznane zostaną łącznie z uwagi na swój komplementarny charakter, który w swojej istocie zmierzają do podważenia prawidłowość zarówno wyroku, jak i zaskarżonej decyzji z uwagi na błędną, w ocenie strony, interpretację art. 94a ust. 1 u.p.f. i rozumienia "niedozwolonej reklamy" w aspekcie stanu faktycznego niniejszej sprawy. Powołany przepis stanowi, że zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Jak już wskazano, ustawa prawo farmaceutyczne nie zawiera legalnej definicji reklamy apteki. Ta została wypracowana w orzecznictwie organów i sądów administracyjnych. Dominująca i aktualna w orzeczeniach definicja określa, że reklamą jest każde działanie, które ma na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (por. wyroki NSA: z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1710/21; z dnia 27 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 1243/22; z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1139/19; z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 1318/19 i inne). Wskazania również wymaga, że wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez jego adresatów. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1020/19). Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy podzielić należy stanowisko organów i Sądu I instancji, że działania skarżącej związane z reklamą jej produktów w formie kampanii telewizyjnej prowadzonej w okresie od 8 stycznia do 28 lutego 2017 r., stanowiły niedozwoloną reklamę aptek w rozumieniu art. 94a ust. 1 u.p.f. Za słuszne uznać należy, zaaprobowane przez Sąd I instancji, stanowisko organów, że skarżąca spółka w ramach wymienionej kampanii reklamowej (spotów reklamowych) produktów "D. P." w sposób pośredni reklamowała również działalność sieci aptek "D. A. D. o Z.". Za trafnością tego stanowiska przemawiało, dostrzeżone przez organy, podobieństwo oznaczenia reklamowanych produktów - "D. P." z oznaczeniem punktów aptecznych - "A. D. D. o Z.". Jak słusznie stwierdziły organy i Sąd I instancji, loga "D. P." oraz "D. A. D. o Z." zaprojektowane zostały w podobny sposób. Zawierały one ten sam sygnet - na białym tle charakterystyczny pomarańczowo - granatowy krzyż zaś w logotypie do stałego elementu, jakim jest akronim części słownej loga D. o Z. "DOZ" dodano określenia wskazujące na rodzaj oferowanej usługi, działalności lub produktu. W logo "D. P." zamieszczony jest dopisek "P." zaś w logo A. DOZ umieszczono hasło "d. o z. A.". Taka konstrukcja oznaczenia produktu i sieci aptek słusznie powoduje, że ich umieszczenie w ramach reklamy umożliwi konsumentowi – nabywcy produktu jego powiązanie z konkretną apteką lub siecią aptek, jak w przypadku skarżącej. Reklama, jak zasadnie wskazał organ, przez cały czas jej trwania wyświetlała opisane logo produktu, które umieszczone było również na mikrofonie osoby występującej w spocie reklamowym. Podobieństwo logo produktu z logo sieci aptek wskazujące na unikalną i charakterystyczną markę przedsiębiorcy niewątpliwie budzić musi w odbiorcy reklamy skojarzenie pomiędzy reklamowanym produktem i podmiotem wytwarzającym i oferującym w sprzedaży rzeczone produkty. Wobec tego za zasadną uznać należy konstatację, że skojarzeniowy charakter reklamy powodował, że zawierała ona również informację adresowaną do nabywców nakierowaną na zakup wymienionych w reklamie produktów w konkretnych aptekach. W konsekwencji słusznym było również stwierdzenie, że emitowana w ramach kampanii reklama była niedozwoloną reklamą w rozumieniu art. 94a ust. 1 u.p.f. Skoro zaś niewadliwie dokonano klasyfikacji emitowanych spotów reklamowych, również niewadliwie organ zastosowała art. 129b ust. 1 u.p.f., stanowiąc, że karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Poczynione rozważania odnośnie zasadności stwierdzonego charakteru reklamy i jej zaklasyfikowania jako niedozwolonej, czynią równie niezasadnym zarzut z punktu B ppk b) petitum skargi kasacyjnej, w ramach którego strona podnosząc naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 94a ust. 1 u.p.f. wywodzi, że "podstawą umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie powinno być nieprowadzenie przez skarżącą reklamy aptek ogólnodostępnych wymienionych w pkt I decyzji organu I instancji i ich działalności, a nie zaprzestanie prowadzenia reklamy". Jak już stwierdzono, strona prowadziła zabronioną działalność reklamową, wobec zaś zaprzestania emisji spotów reklamowych przed wydaniem przez organ I instancji decyzji, bezprzedmiotowe było zastosowanie przez tenże organ art. 94a ust. 3 u.p.f., obligującego organ inspekcji do nakazania zaprzestanie prowadzenia niedozwolonej reklamy. Wobec tego niewadliwym było rozstrzygnięcie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, pomieszczone w punkcie 2 jego decyzji, umarzające postępowanie w tym zakresie. Poczynione rozważania dotyczące prawidłowości stwierdzonego naruszenia zakazu reklamowego, iż prowadzona przez stronę kampania reklamowa produktów poprzez wynikające z użytych form graficznych logotypów produktów tworzyło skojarzenie z siecią aptek "D.", czyni niezasadnym ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej, pomieszczony w punkcie B ppk a) jej petitum. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, organy w sposób kompletny ustaliły stan faktyczny w sprawie, a także zastosowały do niego właściwe przepisy prawa materialnego. Istotnie bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, czy emitowane w ramach kampanii reklamy były wyłącznie reklamą produktu, czy też z uwagi na wskazane podobieństwa logotypów sieci aptek i produktów, reklama poprzez swój skojarzeniowy charakter stanowiła niedozwoloną, w rozumieniu art. 94a ust. 1 u.p.f., reklamę działalności sieci aptek. Wskazania wymaga, że argumentacja skargi kasacyjnej odnosząca się do tego zarzutu nie wskazuje na konkretne wady postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy, w tym na dowodowy, jakie organ mógł lub powinien w ocenie strony przeprowadzić. W istocie motywy omawianego zarzuty stanowią polemikę strony opartą wyłącznie na jej przekonaniu o wyłącznym reklamowaniu produktu z wykładnią organu normy zawartej w art. 94a ust. 1 u.p.f. i zastosowaniu tego przepisu w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Reasumując, brak jest podstaw do stwierdzenia aby dokonując kontroli objętego skargą rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Farmaceutycznego, Sąd I instancji dopuścił się naruszenia wymienionych w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa procesowego i prawa materialnego, w konsekwencji czego zasadnie skargę strony oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.