II OSK 1432/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant referent stażysta A. T. po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 208/16 w sprawie ze skargi A. S. i A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 listopada 2015 r. znak ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 208/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S i A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 listopada 2015 r., znak ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zaskarżoną decyzją z dnia 19 listopada 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. S i A. S. od decyzji Wojewody P. z dnia 23 września 2015 r., znak: ..., odmawiającej stwierdzenia, na wniosek A. S, nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 3 czerwca 2008 r., Nr ... i ..., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej N. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych w zabudowie bliźniaczej przy ul. I. ... i ... na działkach o nr ew. ... i ..., KM ..., obr. G. oraz wewnętrzną instalację gazu, zmienionej decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 3 września 2008 r., znak: ... i ... oraz decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 29 października 2013 r., znak: ... utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Sąd podał, że organ drugiej instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że inwestor - N. Sp. z o.o. (obecnie M. Sp. z o.o.) - do wniosku z dnia 26 października 2007 r. o pozwolenie na budowę spornej inwestycji dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działkami o nr ew. ... i ..., obr. G. Do wniosku inwestor dołączył decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 listopada 2006 r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce zabudowy istniejącej i budowie dwóch trzykondygnacyjnych budynków mieszkalnych wielorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą techniczną na dz. o nr ew. ..., ..., KM ..., obr. G., położonych w G. przy ul. I. ...,... GINB wskazał, że analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją decyzji Prezydenta Miasta z dnia 3 czerwca 2008 r. nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia wymogów zawartych w decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 30 listopada 2006 r., znak: .... Za niezasadny organ uznał zarzut rażącego naruszenia ustaleń ww. decyzji Prezydenta Miasta z dnia 30 listopada 2006 r., w zakresie wymogów dotyczących dopuszczalnej wysokości elewacji frontowej. Stosownie do treści ww. decyzji o warunkach zabudowy, wysokość projektowanej elewacji frontowej powinna wynosić 10 m. organ wyjaśnił, że w dacie wydania kontrolowanej decyzji pozwoleniu na budowę brak było legalnej definicji pojęcia "elewacja frontowa". Prawnie zdefiniowany nie był też termin "elewacja". Objaśnień takich nie zawierały również przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 3 czerwca 2008 r., Nr ... i .... Zatem w stanie prawnym aktualnym na dzień wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia nie funkcjonowały jakiekolwiek unormowania, które regulowałby sposób obliczania wysokości elewacji frontowej. W ocenie organu powyższe uwagi wskazują, że ewentualne uchybienie w zakresie wymogów dotyczących wysokości elewacji frontowej nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Niezależnie od powyższego organ stwierdził, że przekroczenie warunków zabudowy w zakresie dopuszczalnej wysokości elewacji frontowej miałoby miejsce w analizowanym przypadku wyłącznie w sytuacji uznania, iż elewacją frontowej jest płaszczyzna ściany budynku zaprojektowana w dalszej odległości, choć widoczna z ulicy I. Przy takim założeniu wysokość elewacji frontowej projektowanego budynku wynosiłaby ok. 11,80 m. Tym samym ewentualne przekroczenie omawianego wymogu decyzji o warunkach zabudowy byłoby nieznaczne - o ok. 1,80 m. Podkreślono jednak, że wysokość płaszczyzny ściany budynku zaprojektowanej w bliższej odległości od strony ul. I. wynosi 9,99 m - nie narusza zatem wymagania określonego w decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie organu, nawet w przypadku uznania, iż w analizowanym przypadku doszło do przekroczenia dopuszczalnej wysokości elewacji frontowej, stwierdzone uchybienie nie mogłoby być uznane za "rażące naruszenie prawa", gdyż by uznać dane uchybienie za "rażące" koniecznym jest stwierdzenie, iż wywołuje ono skutki społeczno-gospodarcze niemożliwie do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie organu, nie sposób uznać, że w niniejszej sprawie skutki takie byłyby spowodowane nieznacznym przekroczeniem wysokości elewacji frontowej. W ocenie organu drugiej instancji w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia ustaleń ww. decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 30 listopada 2006 r. w zakresie wymogów dotyczących dopuszczalnej ilości kondygnacji. Stosownie do treści ww. decyzji o warunkach zabudowy, dopuszczalna ilość to trzy kondygnacje. Sporna inwestycja w części frontowej obejmuje trzy kondygnacje, natomiast w tylnej części spornej inwestycji na trzeciej kondygnacji zaplanowano antresolę. Zgodnie z § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), antresola to górna część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamknięta przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Odnosząc się do stanowiska organu wojewódzkiego zaprezentowanego w decyzji z dnia 23 września 2015 r., znak: ..., iż w ocenie Wojewody P. projektowana antresola jest czwartą kondygnacją, albowiem "swoim obrysem (...) wykracza poza obrys pomieszczenia z którego jest wydzielona w taki sposób, że znajduje się nad stropem pośrednim również innych pomieszczeń", organ wskazał, że w świetle przywołanej wyżej definicji legalnej antresoli nie ma wymogu, by antresola pokrywała się w obrysie z pomieszczeniem, nad którym się znajduje. Tym samym, w ocenie organu, nie można uznać by w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia wymogów ww. decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 30 listopada 2006 r. w zakresie dopuszczalnej ilości kondygnacji. Jednocześnie uznano, że nie stanowi naruszenia warunków określonych w ww. decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 30 listopada 2006 r., zaprojektowanie balkonów poza nieprzekraczalną linią zabudowy. Organ wskazał, że linia zabudowy reguluje usytuowanie ściany zewnętrznej (lica) budynku w określony wiążący sposób, a nie każdej jego części dodatkowej (drugorzędnej), jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy, które stosownie do § 12 ust. 5 rozporządzenia mogą przekraczać minimalną odległość od granicy działki sąsiedniej. Ponadto mając na uwadze zarzuty odwołania wskazano, że kwestionowane pozwolenie na budowę nie narusza wymogów decyzji o warunkach zabudowy dotyczących geometrii dachu. Z dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika, że dach projektowanych budynków w zabudowie bliźniaczej jest płaski, ale dwupoziomowy, z uwagi na okoliczność, że cześć frontowa spornej inwestycji jest niższa niż tylna część tej inwestycji. W świetle tych okoliczności organ drugiej instancji uznał, że w analizowanym przypadku nie został rażąco naruszony art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie organu analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 3 czerwca 2008 r., nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś unormowaniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Z analizowanego projektu zagospodarowania terenu wynika, że sporna inwestycja ścianami z otworami okiennymi i drzwiowym znajduje się w odległości 5 m od granicy działki o nr ew. ..., obr. G., 4 m od granicy działki o nr ew. ..., obr. G., 5,5 m od granicy działki drogowej o nr ew. ..., obr. G., oraz o 42,5 m od granicy działki o nr ew. ..., obr. G. Tym samym w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Stosownie do treści unormowania § 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że, projekt zagospodarowania terenu zakłada usytuowanie spornej inwestycji w odległości ok. 10 m od budynku na działce o nr ew. 114, obr. G. Ze znajdującej się w aktach sprawy "symulacji wykonanej w okresie równonocy wiosennej", sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymującą się zaświadczeniem o wpisie na listę właściwego samorządu zawodowego, stwierdzono jednoznacznie cyt. "wg § 60 ust. 1. Warunków Technicznych warunek zostaje spełniony, ponieważ czas nasłonecznienia pomieszczeń przesłanianych jest dłuższy niż 3 h w okresie równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00 i wg analizy wynosi 5 godzin". Natomiast na działce skarżących o nr ew. ..., obr. G., ani w odległości 9,99 m ani w odległości 11,80 m od spornej inwestycji nie znajduje się budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Tym samym należy stwierdzić, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na uznanie, że sporna inwestycja została zaprojektowana z rażącym przekroczeniem norm wynikających z przepisów § 13, § 57 § 1 oraz § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ dodał również, że inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 14 (dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej), § 18 (miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo) i § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. W rezultacie organ drugiej instancji stwierdzi, że w analizowanym przypadku nie został rażąco naruszony art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ zaznaczył też, że ewentualne kwestie realizacji inwestycji niezgodnie z projektem nie podlegają ocenie w ramach niniejszego postępowania, w którym dokonywana jest ocena inwestycji w jej projektowanym kształcie. W ocenie organu drugiej instancji na uwzględnienie w niniejszym postępowaniu nie zasługuje zarzut wygaśnięcia kwestionowanego pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. Ze znajdującej się w aktach sprawy kopii dziennika budowy spornej inwestycji wynika, że budowę rozpoczęto przed upływem 2 lat od dnia w którym kwestionowane pozwolenie na budowę stało się ostateczne. Tym samym nie zaszły okoliczności określone w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu, że sporna inwestycja będzie powodować stałe uciążliwości przez hałas i smród spalin pojazdów mechanicznych stwierdzono, że brak jest jakichkolwiek dokumentów wskazujących, iż projektowana inwestycja stanowi źródło ponadnormatywnego hałasu. Za chybiony organ uznał również zarzut naruszenia § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 121, poz. 1139). Sporna inwestycja zgodnie z § 8 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. stanowi budynek niski - do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie, albowiem stosownie do § 2 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. ilekroć w rozporządzeniu użyte są określenia dotyczące grup wysokości - należy przez to rozumieć określenia zawarte w § 8 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Z projektu budowlanego części "dane dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej budynku" wynika, że kategoria zagrożenia ludzi to ZL IV. W związku z tym organ uznał, że w analizowanej sprawie nie zachodzi potrzeba doprowadzenia do spornej inwestycji drogi pożarowej o utwardzonej nawierzchni, o której mowa w § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. Podsumowując powyższe rozważania, organ drugiej instancji wskazał, że nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 3 czerwca 2008 r., Nr ... i ..., naruszała rażąco przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, w tym przepisy ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w pełni podzielił argumentację organu przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podzielił stanowisko, że na tle wykładni art. 35 ustawy Prawo budowlane - organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu. Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Zdaniem Sądu, wydając decyzję o pozwoleniu na budowę organ administracji architektonicznej miał obowiązek po myśli art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), według stanu na dzień 3 czerwca 2008 r. ustawy Prawo budowlane, sprawdzenia czy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska. Sąd podkreślił, że trudno jest mówić o rażącym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy ocenie podlegają parametry nie zdefiniowane ustawowo (wysokość elewacji frontowej, forma dachu). Nadto Sąd podzielił stanowisko organu co do tego, że w części projektowanych lokali przewidziano antresole, które nie powodują powstania kolejnej kondygnacji. Sąd wskazał, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ nie stosował przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a w związku z tym nie można zarzucić mu naruszenia tych przepisów. Sąd stwierdził, że organ słusznie uznał, iż w analizowanej sprawie nie zachodzi potrzeba doprowadzenia do spornej inwestycji drogi pożarowej o utwardzonej nawierzchni, o której mowa w § 11 ust. 1 ww. obowiązującego wówczas rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. Wskazał również, że twierdzenie o wygaśnięciu pozwolenia na budowę nie zostało w żaden sposób przez skarżących udokumentowane. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżących, które sprowadzały się do zakwestionowania usytuowania spornych budynków względem granicy ich działki, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie projektowana inwestycja nie narusza żadnych przepisów prawa. Zdaniem Sądu nie można nakazać inwestorowi planowania swojego przedsięwzięcie tak, aby najbardziej odpowiadało zamierzeniom sąsiadów. Skarżący wskazywali, że praktycznie jedynym dla nich do zaakceptowania usytuowaniem spornych budynków jest budowa w granicy ich działki. Jednak, zdaniem Sądu, takie usytuowanie pozbawione było prawnego uzasadnienia. W ocenie Sądu podstawowym problemem w zagospodarowaniu działki skarżących są jej wymiary, a nie analizowane zamierzenie inwestycyjne. Nie możne więc inwestor ponosić odpowiedzialności za mankamenty działek sąsiednich. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. W skardze kasacyjnej A. S zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i dwóch poprzedzających go decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 19 listopada 2015 r. i Wojewody P. z dnia 23 września 2015 r. oraz stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 3 czerwca 2008 r. zmienionej decyzjami z dnia 3 września 2008 r. i z dnia 29 października 2013 r. w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającej go decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w całości i przekazanie sprawy Wojewodzie P. do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 173, art. 174, art. 175 § 1 i art. 177 § 1 "ppsa kpa" zaskarżono ww. orzeczenie w całości zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - art. 2, art. 31 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez przyjęcie, że organ administracji publicznej w G. na terenie swojej jurysdykcji administracyjnej może ignorować zasady demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego przede wszystkim podstawową zasadę sprawiedliwości społecznej oraz, że developer w postępowaniu o udzielenie mu pozwolenia na budowę a zwłaszcza przy projektowaniu swojej inwestycji zwolniony jest z obowiązku respektowania i szanowania praw innych osób/właścicieli sąsiadujących z jego inwestycją nieruchomości/, pomimo że taka sytuacja wyłącza stosowanie zasady równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne i takiego przedsiębiorcy i osób nie zajmujących się taką działalnością , - art. 140 Kodeksu cywilnego przez przyjęcie, że właściciel nieruchomości może utracić prawo do korzystania z niej w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego z wyłączeniem innych osób zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swojego prawa, m.in. do jej zabudowy zgodnie z decyzją o warunkach jej zabudowy lub przepisami prawa miejscowego tylko dlatego, że na sąsiedniej nieruchomości inna osoba /developer/ wcześniej zrealizuje bez jego wiedzy i zgody zabudowę wielkogabarytowym obiektem budowlanym, -art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że nie każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, także jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego i osób trzecich oraz że nie każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób, - art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - przez przyjęcie, że osoba, której uda się wcześniej zabudować swoją nieruchomość, może rozmiarami swojej inwestycji legalnie pozbawić lub znacznie ograniczyć prawo innej osoby do zabudowy jej nieruchomości, - przez przyjęcie, że obiekty budowlane można projektować i budować bez zapewnienia odpowiedniego ich usytuowania na działce budowlanej i bez poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich oraz - przez przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu działki stanowiący część projektu budowlanego nie musi zawierać układu komunikacyjnego i układu zieleni ze wskazaniem wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu nie tylko do istniejącej ale i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, - § 12 ust.2, ust. 3 pkt 1 i 2, ust. 5 pkt 1, § 13, § 14, § 18, § 19, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez przyjęcie, że organ administracji publicznej w toku postępowania zmierzającego do zatwierdzenia inwestorowi projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na jego nieruchomości nie musi badać czy zamierzone usytuowanie budynku, jego rodzaj oraz gabaryty nie pozbawią właściciela sąsiedniej nieruchomości prawa do jej zabudowy tak ze względu na jej szerokość /15 m/, jak i potrzebę zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynkach na obu sąsiadujących działkach gruntu oraz konieczność ochrony przed hałasem, smrodem spalin i drganiami związanymi ze skupieniem na niewielkiej nieruchomości około 30 pojazdów mechanicznych, - § 11 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych przez przyjęcie, że nie jest wymagane doprowadzenie do 4 kondygnacyjnego budynku mieszkalnego zawierającego 16 mieszkań, przeznaczonego na stały pobyt ponad 50 osób, utwardzonych dróg pożarowych zapewniających dojazd do obiektu budowlanego o każdej porze roku pojazdów strażackich. Ponadto zarzucono orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszenie przepisów postępowania a mianowicie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez przyjęcie, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu tych przepisów zatwierdzenie weryfikowaną decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 3 czerwca 2008 r. projektu budowlanego inwestora w rażącej kolizji z wydaną mu wcześniej decyzją o warunkach zabudowy, przede wszystkim co do ilości kondygnacji /cztery zamiast trzech/, rodzaju i geometrii dachu /dwupoziomowy zamiast płaskiego/, wysokości budynku /13 m zamiast 10 m/ oraz, zdaniem skarżącego, nielegalne ograniczenie przez organ architektoniczno-budowlany w G. obszaru oddziaływania realizowanego przez dewelopera tuż przy granicy działek nr ... i nr ... obiektu o olbrzymich gabarytach z panoramicznymi oknami i balkonami na wszystkich ścianach budynku tylko do jego nieruchomości z zamiarem pozbawienia właścicieli tych nieruchomości prawa do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, które było prowadzone tylko z udziałem developera i tylko z uwzględnieniem jego finansowych interesów z rażącym naruszeniem praw i interesów osób trzecich. W piśmie procesowym z 19 czerwca 2017 r. M. Spółka z o.o. z siedzibą w G. wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej ewentualnie o oddalenie w całości, jako oczywiście bezzasadnej. Wniosek o odrzucenie skargi kasacyjnej oparła na wskazaniu, że spółka M. Sp. z o.o. na podstawie umowy sprzedaży zawartej 15 września 2016 r. w formie aktu notarialnego, ze skarżącymi A. i A. S. nabyła nieruchomość gruntową położoną w G. przy ul. I. .., stanowiącą działkę nr ... o obszarze 0,0987 ha dla której Sąd Rejonowy w G., V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze ... W piśmie procesowym z 25 lipca 2017 r. A. S zarzucił, że nie jest zasadne stanowisko o utracie interesu skarżącego, przedmiotem postępowanie jest bowiem zabudowa działek ... i ..., która wyłączyła możliwość zabudowy działki nr ... Zmusiło to skarżących do sprzedaży działki ... M. sp. z o.o. w G. za sumę jaką zaoferowała, która jest poniżej wartości. Wartość wynosiła co najmniej 950 000 zł, a sprzedano za kwotę 650 000 zł, a zatem za cenę mniejszą od faktycznej ceny rynkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej nie wyłącza ustalenia legitymacji do wniesienia skargi kasacyjnej. W uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04 po rozpoznaniu zagadnienia wstępnego budzącego wątpliwości przyjęto: "Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, może z urzędu badać, czy skarga ta została wniesiona przez stronę (art. 173 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.)." Skarga kasacyjna może być wniesiona przez podmiot mający interes prawny w sprawie, w udzieleniu mu ochrony prawnej na drodze postępowania sądowoadministrayjnego. Przy ustaleniu interesu prawnego w sprawie należy uwzględnić następstwo prawne. W przypadku gdy przedmiotem są prawa zbywalne w miejsce dotychczasowego właściciela nieruchomości wchodzi jego następca prawny. Nie oznacza to, że mogą wystąpić okoliczności, które zachowują interes prawny dotychczasowego właściciela. Dotyczy to jednak przypadków, gdy ma to wpływ na jego uprawnienia lub obowiązki. Nie obejmuje to jednak sporu o wysokość ceny sprzedaży nieruchomości. W sprawie poza sporem jest, że wnoszący skargę kasacyjną sprzedał nieruchomość, z której to przysługujące mu prawa własności położonej w obszarze oddziaływania nieruchomości będącej przedmiotem udzielenia pozwolenia na budowę, wywodził interes prawny. Nieruchomość została sprzedana inwestorowi M. Sp. z o.o. Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z 3 czerwca 2008 r. Nr ... i ..., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej N. Sp. z o.o. obecnie M. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji przeszło na nabywcę, który mógłby wywodzić interes prawny. W sprawie inwestor, w sposób nie budzący wątpliwości, nie ma interesu prawnego w zastosowaniu wobec decyzji przyznającej mu uprawnienie sankcji nieważności. Podniesione przez skarżącego argumenty zachowania interesu prawnego wywodzone z uzyskania ceny za sprzedaż działki nr ... nie dają podstaw do uwzględnienia. Podważenie aktu notarialnego nie może nastąpić na drodze administracyjnej, jak i nie można wywieść wpływu wadliwości decyzji na wadliwość umowy sprzedaży nieruchomości. Z tych względów, że skargę kasacyjną wniósł podmiot, który w sprawie nie ma interesu prawnego do żądania udzielenia mu obrony w tym trybie, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. ----------------------- 11