II FSK 3491/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska, Protokolant Paweł Koluch, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. O. i T. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 1341/16 w sprawie ze skargi M. O. i T. O. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 9 września 2016 r. nr [...], [...], 12 września 2016 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. i 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. O. i T. O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 10800 (słownie: dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 26 stycznia 2017 r., I SA/Kr 1341/16, w sprawie ze skarg M. O. i T. O. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 9 i 12 września 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. oraz 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, obecnie t.j. Dz.U. z 2018 r., poz 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargi. 2. Skarżący wnieśli skargę kasacyjną i zaskarżyli powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj. art.3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ) i c) p.p.s.a. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, pomimo, że w postępowaniu prowadzonym przez organ podatkowy doszło do następujących uchybień, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: - art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "o.p.") poprzez nie wzięcie pod uwagę niepodjęcia przez organ podatkowy wszelkich możliwych działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz dokonanie oceny pozyskanych dowodów i materiałów w sposób dowolny nieobiektywny jak również naruszenie zasady, która stanowi, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, - art. 123 o.p. poprzez nie wzięcie pod rozwagę niezapewnienie stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, - art. 21 § 3 i § 3a o.p. poprzez bezpodstawne ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego, a w konsekwencji zarzucono, że powyższe uchybienia przełożyły się na: - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ podatkowy podjął wszelkie możliwe działania mające na celu wszechstronne wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dokonał oceny pozyskanych dowodów i materiałów w sposób obiektywny jak również, że nie naruszono zasady, która stanowi, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 123 o.p. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ podatkowy zapewnił skarżącym czynny udział w prowadzonym postępowaniu, - naruszenie prawa procesowego tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) i art. 90 ust. 12 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 720), art. 21 § 3 i 3a o.p. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ podatkowy prawidłowo ustalił stan faktyczny i zasadnie pozbawił spółkę prawa do odliczenia podatku naliczonego z zakwestionowanych faktur, w konsekwencji czego wydał zaskarżone wcześniej decyzje. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, oraz o przeprowadzenie rozprawy. 3. Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Na początek przypomnieć – przede wszystkim stronie skarżącej – należy, że na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach zarzutów kasacyjnych, sformułowanych, przedstawionych i uzasadnionych zgodnie z wymogami i standardami wynikającymi z art. 174 p.p.s.a. i art. 176 p.p.s.a. Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej w przeważającej mierze przesłanek prawnej poprawności nie spełnia. Całkowicie nieadekwatne do sprawy są zarzuty kasacyjne podnoszące naruszenie wskazywanych w nich unormowań ustawy o podatku od towarów i usług oraz dotyczące pozbawienia bądź ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego (VAT). Rozpoznawana sprawa dotyczy bowiem podatku dochodowego od osób fizycznych, nie podatku od towarów i usług. Nieprawidłowy jest również zarzut podnoszący naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Zarzut ten skierowany jest przeciwko odmowie przesłuchania podatnika w charakterze strony; normatywnie adekwatne w tym zakresie byłyby odpowiednie – pominięte w kasacji - przepisy regulujące postępowanie dowodowe, to jest art. 188 o.p. (żądanie przeprowadzenia dowodu) i art. 199 o.p. (dowód z przesłuchania strony), nie zaś powołany przez autora skargi kasacyjnej art. 123 o.p. Pozostałe zarzuty kasacyjne wywiedzione w przedmiocie zakresu i oceny materiału dowodowego w sprawie są natomiast niezasadne. Skarżący po raz kolejny prezentują swoje stanowisko odnośnie do stanu faktycznego, które było przedmiotem zgodnych z prawem rozważań i ocen Sądu pierwszej instancji w sprawie niniejszej. Sąd pierwszej instancji przedstawił to w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z wymogami i standardami prawnymi wynikającymi z art. 141 § 4 p.p.s.a., który to przepis, notabene, nie został uwzględniony w treści skargi kasacyjnej. Analizy i konstatacje Sądu pierwszej instancji zawarte z tym uzasadnieniu nie naruszają zasad i granic zasady swobodnej oceny dowodów, odnoszą się dostatecznie konkretnie do zgromadzonego w postępowaniu podatkowym materiału dowodowego. Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.