II OSK 2778/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2511/18 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2018 r. nr 1552/2018 w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia opinii dotyczącej stanu technicznego obiektu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2511/18 oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej zwanej Spółką) na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2018 r., nr 1552/2018 w przedmiocie uchylenia postanowienia w całości i nałożenia obowiązku przedłożenia opinii dotyczącej stanu technicznego obiektu. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Legionowie postanowieniem z dnia 2 lipca 2018 r., nr 66/18, na podstawie art. 81c ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm.; dalej zwanej ustawą) nakazał [...] S.A. Oddział [...] wykonanie i dostarczenie opinii dotyczącej stanu technicznego słupa elektroenergetycznego wysokiego napięcia o konstrukcji stalowej kratowej, podtrzymującego przewody linii napowietrznej dystrybucyjnej 110 kV relacji [...]-[...], zlokalizowanego na posesji w [...] przy ul. [...], w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym postanowienie stanie się ostateczne. Wydanie postanowienia poprzedziła przeprowadzona przez organ w dniu 28 czerwca 2018 r. kontrola stanu budowli (słupa), wybudowanego w 1979 r. Oględziny stalowej konstrukcji kratowej nie wykazały zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi. Brak jest widocznych uszkodzeń oraz ognisk korozji konstrukcji. Jedynie powłoka malarska zabezpieczająca stalową kratową konstrukcję słupa miejscowo jest niedokładnie położona, co może skutkować powstawaniem ognisk korozji. Fundament betonowy słupa posiada widoczne niewielkie miejscowe ubytki betonu, co nie zmienia jego właściwości konstrukcyjnych. Organ I instancji podał, że do chwili orzekania nie przedstawiono dokumentacji związanej z prowadzeniem prawidłowej eksploatacji i utrzymaniem we właściwym stanie technicznym tego obiektu. Jego zdaniem brak realizacji systematycznych przeglądów technicznych i bieżącej konserwacji może zagrażać życiu, zdrowiu i bezpieczeństwu mienia. Mając to na uwadze organ I instancji uznał, że w celu ustalenia faktycznego stanu technicznego słupa, konieczne jest wykonanie opinii technicznej, gdyż pozwoli to na obiektywne i jednoznaczne zajęcie stanowiska w sprawie. Wskazał, że opinia powinna m.in. określać stan faktyczny obiektu, a w przypadku stwierdzenia zagrożeń wskazać jakie roboty i zabezpieczenia należy wykonać, w celu bezpiecznego użytkowania ww. słupa elektroenergetycznego. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2018 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy nakazał Spółce wykonanie i doręczenie do PINB w Legionowie opinii dotyczącej stanu technicznego przedmiotowego słupa elektroenergetycznego w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. W motywach rozstrzygnięcia podał, że w całości akceptuje ustalenia organu I instancji. Jak stwierdził, przesłanka istnienia uzasadnionych wątpliwości nie może być automatycznie utożsamiana z samym faktem wykonania ww. słupa w odległym czasie, tj. w 1979 r. Niemniej dowodem uzasadniającym wątpliwości co do stanu technicznego przedmiotowego słupa jest jego ocena zawarta w informacji z dnia 13 kwietnia 2018 r. w której wskazano, że stan techniczny izolacji, słupów, przewodów i fundamentów sieci relacji [...]-[...] oceniony został na 3 w odniesieniu do wszystkich ww. elementów i brak jest planowanych działań dotyczących poprawy jej stanu technicznego. Zaznaczył przy tym, że w treści zażalenia wskazano, że dla oceny stanu technicznego poszczególnych elementów napowietrznych linii 110 kV przyjęta jest pięciostopniowa skala oceny, gdzie 1 oznacza element wymagający natychmiastowej naprawy, zaś 5 oznacza element w bardzo dobrym stanie technicznym. Stanowisko to poparł także wynikami kontroli podczas której ustalono, że ubytki powłoki malarskiej mogą skutkować powstaniem ognisk korozji, a także zauważonym zaniedbaniem w zakresie obowiązku prowadzenia książki obiektu, której brak organ I instancji ustalił podczas spotkania z przedstawicielem Spółki w dniu 12 czerwca 2018 r. Organu II instancji przyjął zatem, że kwestia stanu technicznego elementów sieci może wywoływać uzasadnione wątpliwości, co uzasadnia nałożenie na Spółkę obowiązku przewidzianego w art. 81c ust. 2 ustawy. Wyjaśnił następnie, że uchylenie kontrolowanego postanowienia uzasadnione było błędnym wskazaniem adresata obowiązku określonego w powołanym przepisie. Zauważył, że organ I instancji nieprawidłowo oznaczył adresata obowiązku, bowiem nałożył go na oddział spółki akcyjnej [...] S.A. Tymczasem oddział spółki nie posiada osobowości prawnej, nie może być również uznany jako odrębna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, o której mowa w art. 29 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.; dalej zwanej k.p.a.), cały czas pozostaje bowiem częścią spółki. Dlatego oddział spółki prawa handlowego nie może występować samodzielnie w obrocie prawnym i być adresatem decyzji administracyjnej. Organ II instancji uznał, że błędne określenie strony poprzez wskazanie Oddziału zamiast Spółki, stanowi uchybienie procesowe będące podstawą do reformatoryjnego uchylenia postanowienia. Uchybienie to nie stanowi jednak podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Rozpoznając wniesioną przez Spółkę skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny na wstępie nie podzielił jej stanowiska, że organ odwoławczy nie mógł orzec reformatoryjnie w sprawie, która od początku była prowadzona przeciwko Oddziałowi Spółki a nie samej Spółce. Nie zgodził się, że adresowanie wszelkich pism, w tym w szczególności zawiadomienia o wszczęciu postępowania do Oddziału, nie zaś do Spółki, powoduje, że postanowienie PINB obarczone było wadą powodującą jego nieważność z mocy prawa, bowiem mogło zostać wydane jedynie względem podmiotu posiadającego zdolność prawną i sądową, a w konsekwencji także dalsze ewentualne kroki powinny być kierowane wyłącznie przeciwko temu podmiotowi. Sąd potwierdził, że w sprawie doszło do uchybień procesowych na etapie postępowania przed organem I instancji, polegających na kierowaniu korespondencji, jak również samego rozstrzygnięcia, do Oddziału Spółki, nie zaś do samej Spółki, zgodnie z adresem wskazanym w KRS. Jednak w jego ocenie, pomimo wadliwego doręczania korespondencji, jak i wydania postanowienia przez PINB nominalnie względem Oddziału Spółki, sama Spółka była w pełni świadoma toczącego się postępowania i jego stanu o czym świadczy m.in. wywiedzenie w terminie ustawowym zażalenia, nie zaś wniosku o stwierdzenie nieważności wydanego postanowienia, czy też wniesienie zażalenia przez oddział z powołaniem się na udzielone przez Spółkę pełnomocnictwo. Jednocześnie Sąd wytknął, że Spółka nie zauważa, iż tryb odwoławczy ma swoiście rozumiane pierwszeństwo przed trybem nadzorczym (stwierdzenia nieważności). Wyjaśnił, że jeżeli strona uprawniona wnosi w przewidzianym terminie odwołanie (tutaj zażalenie), podnosząc w nim zarzuty właściwe trybowi odwoławczemu, nie zaś trybowi nadzorczemu (zarzuty nieważności zaskarżonego aktu), to wówczas zarówno podniesiona wadliwość jak i ewentualnie ustalone uchybienie spełniające kryteria wady kwalifikowanej z art. 156 § 1 k.p.a., są przez organ odwoławczy badane i korygowana w trybie właściwym dla rozpatrzenia odwołania. Tym samym organ w postępowaniu odwoławczym nie stwierdza nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz w zależności od stwierdzonego uchybienia orzeka w ramach uprawnień przewidzianych w art. 138 § 1 i 2 k.p.a. W konsekwencji, zdaniem Sądu, organ odwoławczy dostrzegając to, że organ I instancji prowadził postępowanie względem niewłaściwego podmiotu (w ramach wewnętrznej organizacji Spółki), słusznie orzekł reformatoryjnie, uchylając skierowany względem Oddziału Spółki nakaz i kierując go już prawidłowo względem Spółki. Podkreślił przy tym, że pomimo wadliwych zawiadomień w sprawie oraz skierowania i doręczenia samego postanowienia względem Oddziału Spółki, wywiodła w terminie ustawowym zażalenie, w którym nie podnosiła dlaczego ta akurat wada postępowania PINB ma istotne znaczenie w sprawie i jak się ona przekłada na wydane przez MWINB rozstrzygnięcie. Spółka, poza przywołaniem okoliczności skierowania postanowienia a wcześniej doręczeń do jej Oddziału, nie kwestionuje podjętych czynności merytorycznych w sprawie, w szczególności przeprowadzonych z pracownikiem Oddziału (zaś sensu largo z pracownikiem Spółki), oględzin spornego słupa. Nie wykazuje także, dlaczego to uchybienie procesowe ma wpływ i jaki na wynik sprawy, w szczególności jakie jeszcze inne środki dowodowe przedstawiłaby, gdyby to ona a nie jej Oddział brał udział w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Sąd uznał zatem, że uchybienie do jakiego doszło na etapie postępowania przed organem I instancji nie miało wpływu na jej wynik. Skarżąca skutecznie podjęła bowiem obronę w postępowaniu odwoławczym, zaś organ II instancji wadliwość tę wyeliminował. Niezależnie od powyższego Sąd nie podzielił zarzutów wskazujących na brak uzasadnionych podstaw do nałożenia obowiązku z art. 81c ust. 2 ustawy. Zgodził się, że o złym stanie technicznym obiektu nie może świadczyć sama tylko data jego budowy. Jednak, zdaniem Sądu odległa data budowy, wraz z innymi okolicznościami sprawy np. widocznym stanem obiektu, jego charakterem, brakiem szczegółowej dokumentacji budowlanej, czy wskazaniami będącymi podstawą interwencji organów, mogą przemawiać za potrzebą uzyskania opinii podmiotu fachowego o stanie technicznym. Jest to bowiem środek dowodowy, mający dopiero dać szerszy obraz kontrolowanego obiektu i ewentualny asumpt do dalszych działań. Sąd argumentował, że zarówno z protokołu oględzin, jak i z dołączonych do niego zdjęć wynika, iż ogólny stan słupa nie wskazuje na istnienie stanu awaryjnego, jednakże powłoka malarska zabezpieczająca konstrukcję jest niedokładnie położona, co może skutkować powstawaniem korozji, a nadto fundament betonowy słupa posiada widoczne, niewielkie miejscowe ubytki betonu. Zarazem, w opinii Sądu, brak dokumentów i możliwości oceny słupa może wskazywać na istniejące, nawet potencjalnie, zagrożenie dla życia, zdrowia lub mienia. Podkreślił, że stwierdzone uszkodzenia, zwłaszcza te dotyczące fundamentu słupa, co do którego brak jest szczegółowych danych technicznych wskazujących na warunki jego budowy, uzasadniają przyjęcie, iż konieczne jest zasięgnięcie opinii osoby uprawnionej. Sąd skonstatował, że w tych realiach nie można w sposób uzasadniony twierdzić, iż organy nie miały uzasadnionych podstaw by zażądać od zarządcy infrastruktury energetycznej, właściciela spornego słupa, przedłożenia odpowiedniego opracowania dotyczącego stanu technicznego tej budowli. Ocenianie każdego z wyżej powołanych uchybień technicznych, jak i braków w dokumentacji, czy wyjaśnień, samo w sobie nie daje jeszcze podstawy do nakazania przedłożenia opracowania, jednakże zestawienie tych okoliczności razem ze sobą, uzasadnia twierdzenie, iż wymagane jest przedłożenie przez Spółkę żądanego opracowania. Spółka wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości. Jednocześnie zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w związku z 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej zwanej p.p.s.a.) poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia wydanego z rażącym naruszeniem prawa w stopniu powodującym jego nieważność; 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 p.p.s.a., w związku z - art. 45 k.p.a. przez jego niezastosowanie i niedoręczenie pism w sprawie oraz w szczególności skarżonego postanowienia na adres siedziby strony skarżącej ujawniony we właściwym rejestrze - Krajowym Rejestrze Sądowym - to jest ul. [...],[...]; - art. 29 w zw. z art. 30 § 1 w zw. z art. 107 § 1 w zw. z art. 45 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i skierowanie zaskarżonego postanowienia do podmiotu, który nie jest osobą prawną i nie ma zdolności prawnej, a więc [...] S.A. Oddziała [...] - choć na etapie postanowienia 1552/2018 organ starał się w sentencji postanowienia wskazywać [...] S.A., co nie zmienia faktu, iż od początku postępowania korespondencja poprzedzająca wydanie postanowienia 1552/2018 była kierowana do innego podmiotu; - art. 7, art. 77 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodnego, a przez to zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do podstawy i zasadności złożenia opinii technicznej co doprowadziło do nałożenia obowiązku złożenia opinii technicznej, pomimo tego iż dokonanie oceny stanu technicznego słupa była i jest możliwe, na podstawie oględzin, oraz dokumentacji która była dostępna w sprawie; - art. 80 k.p.a. przez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji dojście do przekonania, że stan techniczny słupa jest wątpliwy, a przez to konieczne jest złożenie ekspertyzy technicznej; - art. 6 w zw. z art 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i zobowiązanie do wykonania ekspertyzy technicznej w sytuacji gdy możliwie jest poczynienie ustaleń co do stanu technicznego obiektu na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także w oparciu o samodzielne ustalenia organu w ramach przysługujących mu kompetencji; - art. 81c ust. 2 ustawy poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy organ nie wykazał uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu i mimo tego zobowiązanie skarżącego do wykonania i dostarczenia ekspertyzy, pomimo spoczywania tego obowiązku na organie. Wobec powyższego pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w sprawie nie zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności postanowienia organu II instancji z tego powodu, że organ odwoławczy nie stwierdził nieważności postanowienia organu I instancji, a jedynie uchylił to postanowienia z uwagi na jego skierowanie do podmiotu nie mającego osobowości prawnej tj. oddziału spółki. Podzielić należy tutaj pogląd Sądu I instancji, że jeżeli uprawniona strona wnosi zażalenie podnosząc zarzuty właściwe trybowi odwoławczemu, nie zaś trybowi nadzwyczajnemu, to wówczas zarówno podniesione wadliwość, jak i ewentualne stwierdzone z urzędu uchybienia spełniające kryteria wady kwalifikowanej z art. 156 § 1 k.p.a. są badane i korygowane w trybie właściwym dla rozpoznania odwołania, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Nie jest więc słuszne stanowisko strony skarżącej kasacyjnie, że Sąd I instancji winien był wydać wyrok stwierdzający nieważność zaskarżonego postanowienia. Należy podkreślić, że nawet w sytuacji gdy w terminie otwartym do złożenie środka odwoławczego strona domaga się stwierdzenia nieważności postanowienia, wyłącznym trybem weryfikacji postanowienia, które jest nieostateczne jest postępowanie odwoławcze (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2009 r. sygn. akt II GSK 1116/08, LEX nr 552747). Zasadnie zatem organ odwoławczy potraktował stwierdzone uchybienie jako naruszenie przepisów postępowania i poddał je ocenie, skutkiem której uchylił postanowienie organu I instancji i orzekł co do istoty sprawy. Zasadnie również przyjął, że skierowanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania do oddziału spółki nie stanowiło uchybienia art. 10 § k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem uprawniony podmiot skorzystał z przysługujących mu praw i uczestniczył w czynnościach organu oraz wniósł w ustawowym terminie środek odwoławczy. Jednocześnie zarówno w skardze jak i w skardze kasacyjnej nie wskazał okoliczności, które uzasadniałyby istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy stwierdzonym uchybieniem a treścią wydanego orzeczenia. Stąd chybiony jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 w związku z 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 p.p.s.a. Chybiony jest również zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 45 k.p.a. art. 29 w zw. z art. 30 § 1 w zw. z art. 107 § 1 w zw. z art. 45 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a., wbrew bowiem twierdzeniom skargi kasacyjnej organ odwoławczy prawidłowo skierował zaskarżone postanowienie do [...] S.A. z siedzibą w [...] ul. [...] i na ten też adres doręczył skarżone postanowienie. Wskazane dane są zgodne z treścią aktualnego na dzień wydania postanowienia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Natomiast w zakresie dotyczącym istnienia podstaw do nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej, należy zauważyć, że dotyczyć ona ma nietypowego obiektu budowlanego, jakim jest wieża stalowa podtrzymująca linię wysokiego napięcia, stąd pracownicy organu uznali, że niezbędne jest posiadanie wiedzy specjalistycznej w tym zakresie, gdyż poza oględzinami zewnętrznymi nie byli w stanie określić rzeczywistego stanu technicznego obiektu, zwłaszcza, że właściciel wieży nie posiadał żadnej dokumentacji technicznej, z której wynikałby aktualny stan techniczny tego obiektu oraz potwierdzona była prawidłowa eksploatacja i utrzymanie we właściwym stanie technicznym. Właściciel wieży przedstawił jedynie zestawienie w formie tabeli wszystkich linii przesyłowych, gdzie dokonał ich oceny punktowej w skali pięciopunktowej i gdzie stan techniczny wieży oceniono na trzy, przy czym nie wyjaśniono jakie kryteria przyjęto w ocenie i co oznacza przyjęta punktacja. Mając również na uwadze, że wieża została wykonana ponad czterdzieści lat temu, zasadnym było powzięcie przez organ uzasadnionych wątpliwości co do jej aktualnego stanu technicznego i w konsekwencji zasadnym było również nałożenie wskazanego obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej przedmiotowej wieży. Z kolei podnoszona przez skarżącą kasacyjnie okoliczność, że cała linia podlega modernizacji, może także świadczy o konieczności wykonania niezbędnych napraw w związku ze złym stanem technicznym, co również uzasadnia trafności wydanego przez organ rozstrzygnięcia. Natomiast okoliczność, że spółka na bieżąco dokonuje weryfikacji stanu technicznego linii wysokiego napięcia oraz koniecznych napraw, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy zwłaszcza, że spółka na wezwanie organu nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających tą okoliczność. Wiedza pracowników organu nadzoru budowlanego i środki, którymi dysponują, nie były w niniejszej sprawie wystarczające do samodzielnego poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia. Ma zatem rację Sąd I instancji, że materiał zgromadzony w przedmiotowej sprawie potwierdza, iż zaistniała przesłanka uzasadnionych wątpliwości w rozumieniu art. 81c ust. 2 ustawy. Zastosowany przez organy wyżej wskazany przepis wskazuje na uzasadnione wątpliwości organu co do stanu technicznego obiektu budowlanego. Zawarte w art. 81 c ust. 2 ustawy sformułowania "uzasadnione wątpliwości" "ocen technicznych" oraz "ekspertyz", wskazują, że celem organu administracji, nakładającego obowiązek dostarczenia ekspertyzy lub oceny technicznej, jest uzyskanie takich informacji o obiekcie budowlanym, które wymagają posiadania wiedzy specjalistycznej. Organ administracji na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy, nakładając na stronę postępowania obowiązek dostarczenia ekspertyzy, w istocie dopuszcza dowód z opinii biegłego. Przeprowadzenie tego dowodu służyć ma uzyskaniu informacji na temat stanu technicznego obiektu budowlanego oraz czynności jakie należy w związku z ustalonym stanem technicznym podjąć. Zasadniczą podstawą prawną przeprowadzania dowodu z opinii biegłego jest art. 84 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Art. 81c ust. 2 ustawy jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 84 § 1 k.p.a. Co do zasady rację ma skarżąca kasacyjnie spółka, że dopuszczając dowód z oceny technicznej lub ekspertyzy na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy należy mieć na uwadze szczególne uwarunkowania postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. W sytuacji, gdy organy te zatrudniają pracowników posiadających ponadprzeciętną wiedzę z zakresu budownictwa, którzy mogą samodzielnie dokonywać ustaleń w przedmiocie "stanu technicznego". Jednakże przepis art. 81c ust. 2 ustawy winien być stosowany wówczas, gdy wiedza pracowników organu nadzoru budowlanego i środki, którymi dysponują, nie będą wystarczające do samodzielnego poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II OSK 917/12) i właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Nie sposób w tej sytuacji uznać zasadności podnoszonych w tym zakresie zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.