VI SA/Wa 2439/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2016 r. sprawy ze skargi "V." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę w całości Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu [...] października 2011 r. ogłosił o postępowaniu konkursowym nr [...] w celu zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja lecznicza w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna na terenie Miasta R., na okres od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] grudnia 2014 r. W ogłoszeniu wskazano łączną wartość zamówienia nie większą niż 905.090,00 zł. Oferty należało składać do dnia [...] listopada 2011 r. do godz. 16.00, a ich otwarcie zapowiedziano na dzień [...] listopada 2011 r. na godz. 09.00. Oferty w ww. postępowaniu złożyły trzy podmioty: Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" s.c. z siedzibą w R. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w R. i "V." Sp. z o.o. z siedzibą w R. (Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]"). W części jawnej Komisja konkursowa stwierdziła prawidłowość ogłoszenia o postępowaniu, liczbę złożonych ofert oraz dokonała otwarcia ofert. Następnie, Komisja konkursowa, po usunięciu braków formalnych ofert, zakwalifikowała je do części niejawnej postępowania, w którym sporządziła ranking otwarcia. Oferta Spółki "[...]" zajęła drugą pozycję z łączną liczbą 37,50 punktów, w tym za ofertę cenową - 20,00 punktów, za jakość - 17,50 punktów i za dostępność - 10,00 punktów. Natomiast pozycję pierwszą w rankingu zajęła oferta Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" s.c. z siedzibą w R., która uzyskała łączną liczbę 47,50 punktów, w tym za kryterium cenowe 20,00 punktów, zaś za kryteria niecenowe 27,50 punktów. Na pozycji trzeciej w rankingu otwarcia znalazła się oferta Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w R., która otrzymała łączną liczbę 35,50 punktów, w tym za kryterium cenowe 13,00 punktów i za kryteria niecenowe 22,50 punktów. Po przeprowadzeniu negocjacji w dniu [...] grudnia 2011 r. Komisja konkursowa ustaliła ranking końcowy, w którym Spółka "[...]" zajęła trzecią pozycję z łączną liczbą 37,50 punktów (cena - 20,00 punktów, jakość - 17, 50 punktów, dostępność - 10,00 punktów). Na pierwszej pozycji rankingu końcowego znalazła się oferta Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" s.c. z siedzibą w R., która otrzymała 47,50 punktów (cena - 20,00 punktów, kryteria niecenowe - 27,50 punktów), natomiast drugą pozycję w rankingu zajęła oferta Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]t" Sp. z o.o. z siedzibą w R., która uzyskała 42,50 punktów (cena - 20,00 punktów, kryteria niecenowe - 22,50 punktów). W dniu [...] grudnia 2011 r. Komisja konkursowa dokonała rozstrzygnięcia postępowania, ogłaszając o wyniku konkursu i wybierając do zawarcia umów dwie oferty, które uzyskały najwyższą łączną liczbę punktów. W dniu [...] grudnia 2011 r. Spółka "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w R. (Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]") złożyła odwołanie od wyniku postępowania konkursowego, wnosząc o ponowne rozpatrzenie jej oferty lub zawarcie umowy w trybie rokowań, a także o udostępnienie przejrzystej i pełnej dokumentacji konkursowej, zastrzegając prawo do uzupełnienia odwołania po zapoznaniu się z dokumentami. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia oddalił wniesione odwołanie, uznając je za bezzasadne. Powyższą decyzję Spółka "[...]" uczyniła przedmiotem odwołania do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, który decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał ją w mocy. Od tej decyzji Spółka "[...]" wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 25 marca 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1735/12 uchylił obie podjęte w sprawie decyzje. Sąd wskazał, że organy NFZ uniemożliwiły stronie wgląd do dokumentacji konkursowej, a ponadto nie zgromadziły w sposób należyty materiału dowodowego i nie odniosły się w sposób pełny do wszystkich przywołanych przez skarżącą dowodów i argumentów na okoliczność braku podstaw do rozstrzygnięcia konkursu na jej niekorzyść, zwłaszcza w aspekcie niezastosowanych przy ocenie ofert kryteriów ciągłości i kompleksowości. Z tego względu Sąd przyjął, że wydane w sprawie decyzje są nieprawidłowe i podlegają uchyleniu. Od tego wyroku Prezes NFZ wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 17 września 2014 r. o sygn. akt II GSK 1714/13 oddalił ją. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w związku z art. 142 ust. 5 pkt 1, art. 154 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), oddalił odwołanie Spółki "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w R. (Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]"). W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że Spółka "[...]" znała rodzaj i treść kryteriów oceny ofert i nie zgłaszała do nich zastrzeżeń w toku konsultacji społecznych ani w chwili składania oferty. Zatem kwestionowanie przez nią kryteriów oceny - zdaniem organu - wykracza poza granice środka odwoławczego. Jedynie Prezes NFZ mocą swych zarządzeń może ustalać kryteria oceny w danym postępowaniu i czyni to przy uwzględnieniu specyfiki i rodzaju zamawianych świadczeń opieki zdrowotnej. W niniejszym postępowaniu oferty nie były oceniane według kryteriów ciągłości i kompleksowości, gdyż zarządzenie Prezesa NFZ nie przewidywało oceny ofert pod tym kątem. Oferty zostały ocenione pod względem cenowym, jakości i dostępności. Punktacja uzyskana przez Spółkę "[...]" kształtowała się tak samo zarówno w rankingu otwarcia, jak i w rankingu końcowym po przeprowadzeniu negocjacji. Oferta Spółki uzyskała trzecią pozycję w rankingu końcowym i z tego względu nie została wybrana do zawarcia umowy. Strona wiedziała o mankamentach swojej oferty, bowiem jej pełnomocnik przyznał, że w punkcie 1.3.1.1. błędnie została sformułowana odpowiedź "Tak", zamiast odpowiedzi "Nie", za co Spółka otrzymała 0 punktów (czy oferent zapewnia wanny do masażu wirowego kończyn górnych i kończyn dolnych - w miejscu ?). Wpłynęło to na ilość punktów uzyskanych za kryterium jakości, które zadecydowało o wyniku końcowym rankingu. Organ zaznaczył przy tym, że do akt postępowania administracyjnego włączone zostały oferty pozostałych oferentów oraz pełna dokumentacja postępowania konkursowego wobec wytycznych orzekających wcześniej Sądów obu instancji. Powyższą decyzję Spółka "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w R. (Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]") uczyniła przedmiotem odwołania do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, wnosząc o przeprowadzenie względem strony ponownego postępowania o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Spółka postawiła zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, w tym: art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), poprzez niezastosowanie się przez organ I instancji do wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku Sądu w zakresie przeprowadzenia dogłębnej analizy materiału procesowego i wyjaśnienia podstawy odstąpienia podczas oceny ofert od ustawowego kryterium ciągłości i kompleksowości; art. 7 i art. 8 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, w szczególności w zakresie analizy materiału dowodowego dotyczącego przyznania stronie przez Komisję konkursową właściwej liczby punktów za kryterium jakości w kontekście spełnienia wymogu zapewnienia w miejscu udzielania świadczeń wanny do masażu wirowego kończyn górnych i kończyn dolnych, a także w zakresie wyjaśnienia, na jakiej podstawie NFZ odstąpił w toku postępowania konkursowego od oceny kryterium ciągłości i kompleksowości; art. 134 ust. 1 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez oddalenie odwołania, pomimo prowadzenia postępowania w sposób niezapewniający równego traktowania wszystkich świadczeniodawców i z naruszeniem zasad uczciwej konkurencji, a w szczególności poprzez dowolne uznanie, że Komisja konkursowa przyznała właściwą liczbę punktów za kryterium jakości, przyjmując, iż oferent nie spełnia wymogu zapewnienia w miejscu udzielania świadczeń zdrowotnych wanny do masażu wirowego kończyn górnych i kończyn dolnych; art. 142 ust. 6 i 7 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w związku z art. 77 Kodeksu cywilnego, poprzez nieuwzględnienie odwołania, pomimo przeprowadzenia negocjacji z oferentami w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w sposób naruszający dobre obyczaje, a w szczególności poprzez uzyskanie od strony oświadczenia o niespełnieniu wymogu zapewnienia w miejscu udzielania świadczeń zdrowotnych wanny do masażu wirowego kończyn górnych i kończyn dolnych oraz prowadzenie negocjacji jedynie w celu spełnienia wymogów ustawowych, nie zaś w celu zawarcia umowy; art. 148 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez oddalenie odwołania, pomimo wadliwego porównania złożonych ofert, w szczególności z pominięciem kryterium ciągłości i kompleksowości, określonych w ww. ustawie. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, stosując art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 581 ze zm.) w związku z art. 5 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1290) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia Prezes NFZ wyjaśnił, że kryteria ciągłości i kompleksowości nie były przedmiotem oceny w tym postępowaniu. Zarówno kryteria oceny ofert i zasady przeprowadzenia konkursu były przedstawione oferentom w ogłoszeniu o postępowaniu, toteż Spółka "[...]", składając swoją ofertę, wiedziała, według jakich kryteriów będzie dokonywana ocena. Kryteria oceny ofert ustalane są dla potrzeb rodzaju zamawianych świadczeń, co oznacza, że nie w każdym postępowaniu kryteria oceny są takie same. W tym postępowaniu wszystkie oferty były oceniane według kryteriów: jakości, dostępności i ceny. Przepis art. 148 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie różnicuje kryteriów oceny ofert i nie wskazuje, które kryterium jest decydujące. Porównanie ofert jest bowiem wynikiem uzyskania łącznej oceny z wszystkich kryteriów, które są brane pod uwagę stosownie do danego rodzaju i zakresu świadczeń, a nie tylko ze względu na kryterium ceny. W tym postępowaniu oferta strony została oceniona najniżej z powodu uzyskanej punktacji za kryterium jakości. Zdaniem organu odwoławczego, w sytuacji, gdy Komisja konkursowa wezwała pełnomocnika strony do złożenia oświadczenia o pomyłce lub do złożenia oświadczenia, że sprzęt wykazany w formularzu ofertowym spełnia rolę również jako wanna do masażu kończyny górnej, a pełnomocnik w swym oświadczeniu w odpowiedzi na wezwanie wyjaśnił, że w punkcie 1.3.1.1. błędnie została sformułowana odpowiedź, bowiem zamiast "Tak", powinno być "Nie", trudno przyjąć, iż organ w tym względzie nieprawidłowo zastosował przepisy ustawy, skoro odwołującej Spółce została pozostawiona pewna swoboda co do udzielenia ostatecznej odpowiedzi w tym zakresie. Nieprzyznanie więc wyższej punktacji za kryterium jakości nie jest wynikiem nierównego traktowania oferenta i nie narusza zasad uczciwej konkurencji. Do zawarcia umów zostały wybrane dwie oferty, które uzyskały wyższą liczbę punktów niż Spółka. W ocenie Prezesa NFZ, wyliczenie punktacji i zindywidualizowana analiza wszystkich trzech ofert dowodzą, że Komisja konkursowa w stosunku do wszystkich oferentów zastosowała te same kryteria oceny ofert, stąd też zarzuty dotyczące zaniżenia przyznanej Spółce "[...]" punktacji są nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Spółka "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w R. wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Spółka postawiła analogiczne zarzuty, jakie zawarła w swym odwołaniu od decyzji organu I instancji, jednocześnie dodatkowo podnosząc, że w sprawie doszło również do naruszenia art. 140 i art. 146 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez określenie przedmiotu zamówienia w sposób niejednoznaczny i niewyczerpujący, a mianowicie niespójne określenie warunków wymaganych od świadczeniodawców oraz kryteriów oceny ofert w zarządzeniach Prezesa NFZ nr 55/2011/DSOZ oraz 53/2010/DSOZ, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia konkursu ofert, a nieuwzględniających ustawowych kryteriów ciągłości i kompleksowości. Zdaniem skarżącej, Prezes NFZ naruszył także art. 6 kpa, bowiem w sposób nieprawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, w szczególności w zakresie przyznanej Spółce punktacji za kryterium jakości, oraz nie wyjaśnił, dlaczego odstąpił od oceny kryterium ciągłości i kompleksowości. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca w skardze podnosi, że w sprawie został naruszony przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), bowiem - jej zdaniem - organy Narodowego Funduszu Zdrowia nie zastosowały się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 25 marca 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1735/12, gdyż nie przeprowadziły dogłębnej analizy materiału procesowego i nie wyjaśniły podstawy odstąpienia podczas oceny ofert od ustawowych kryteriów ciągłości i kompleksowości. Zgodnie z art. 153 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek [w:] System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319). Uregulowanie zawarte w art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r. o sygn. akt II OSK 1865/11, publ. LEX nr 1293568). Z art. 170 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 tej ustawy). Do naruszenia art. 153 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dochodzi wówczas, gdy organ nie stosuje się do wiążących wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku. Jednakże w niniejszej sprawie nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że organy Narodowego Funduszu Zdrowia uchybiły tej normie, bowiem materiał dowodowy został poddany ponownej analizie, czemu dano wyraz w motywach obu podjętych w sprawie decyzji. Również kwestia odstąpienia od oceny według kryteriów ciągłości i kompleksowości złożonych ofert została należycie wyjaśniona, w szczególności Prezes NFZ wskazał, powołując się na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, że ustawowe kryteria oceny mogą się zmieniać w zależności od zakresu i rodzaju świadczeń, na które przeprowadzany jest konkurs. Kryteria ocen w danym postępowaniu określa Prezes NFZ, co oznacza, że może zarówno rozszerzyć ustawowe kryteria oceny (kryteria dodatkowe), jak i zastosować w danym postępowaniu jedynie niektóre z ustawowych kryteriów (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2447/12 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2009 r. o sygn. akt II GSK 748/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W analizowanym postępowaniu kryteria ciągłości i kompleksowości w ogóle nie podlegały ocenie, toteż nie mogły wpływać na przyznawaną oferentom punktację. Natomiast Spółka w rzeczy samej zmierza do zakwestionowania wyniku końcowego konkursu, mając świadomość, że ani na etapie tworzenia rankingu otwarcia, ani też podczas negocjacji i ustalania rankingu końcowego kwestii tych nie podnosiła. Wypływa z tego wniosek, że w sytuacji, gdyby jej ocena i punktacja za kryterium jakości nie zaważyła na wyniku konkursu, to z pewnością nie zwracałaby uwagi organu na odstąpienie od oceniania ofert według kryteriów ciągłości i kompleksowości. Warto podkreślić, że wszystkie trzy oferty uzyskały taką samą liczbę punktów za kryterium cenowe i dostępności, natomiast kryterium różnicującym oferty było kryterium jakości. Organy NFZ obu instancji w pełni zasadnie argumentują, że art. 148 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 581 ze zm.) nie różnicuje kryteriów oceny ofert i nie wskazuje, które kryterium jest decydujące. Porównanie ofert jest bowiem wynikiem uzyskania łącznej oceny z wszystkich kryteriów, które są brane pod uwagę stosownie do danego rodzaju i zakresu zamawianych świadczeń, a nie tylko ze względu na kryterium ceny. W tym postępowaniu oferta strony została oceniona najniżej z powodu uzyskanej punktacji za kryterium jakości. W sytuacji, gdy Komisja konkursowa wezwała pełnomocnika strony do złożenia oświadczenia o pomyłce lub do złożenia oświadczenia, że sprzęt wykazany w formularzu ofertowym spełnia rolę również jako wanna do masażu kończyny górnej, a pełnomocnik w swym oświadczeniu w odpowiedzi na wezwanie wyjaśnił, że w punkcie 1.3.1.1. błędnie została sformułowana odpowiedź, bowiem zamiast "Tak", powinno być "Nie", trudno przyjąć, iż organ w tym względzie nieprawidłowo zastosował przepisy ustawy, skoro odwołującej Spółce została pozostawiona pewna swoboda co do udzielenia ostatecznej odpowiedzi w tym zakresie. Co więcej, po przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2011 r. negocjacjach Spółka w ogóle nie podnosiła tej kwestii przed Komisją konkursową ani też nie wnosiła zastrzeżeń co do zastosowanych kryteriów oceny ofert. Jest to o tyle istotne, że podczas negocjacji strony nie tylko mogą ustalać szczegóły realizowania zamówienia, ale także mogą weryfikować te ustalenia, które były przedmiotem oceny Komisji konkursowej w oparciu o dane przedstawione w samej ofercie. Zatem - jak trafnie wskazuje organ - nieprzyznanie wyższej punktacji za kryterium jakości nie jest wynikiem nierównego traktowania oferenta i nie narusza zasad uczciwej konkurencji, wszak do zawarcia umów zostały wybrane dwie oferty, które przygotowały lepsze oferty i tym samym uzyskały wyższą liczbę punktów niż skarżąca Spółka. Zarówno wyliczenie punktacji i zindywidualizowana analiza wszystkich trzech ofert dowodzą, że Komisja konkursowa w stosunku do wszystkich oferentów zastosowała te same kryteria oceny ofert, stąd też zarzuty dotyczące zaniżenia przyznanej Spółce "[...]" punktacji są nieuzasadnione. Również zarzut strony skarżącej, że procedowanie organów narusza dobre obyczaje jest całkowicie bezzasadny, bowiem w procedurze administracyjnej, a taka obowiązuje przed organami NFZ, w której to procedurze podejmowane są decyzje administracyjne, nie mają zastosowania zasady współżycia społecznego. Różnica w punktacji przełożyła się na ukształtowanie rankingu końcowego, w którym Spółka uzyskała najmniejszą liczbę punktów. Zdaniem Sądu, nie można wobec tego zgodzić się ze Spółką, że zostały naruszone przepisy art. 134 ust. 1, art. 140, art. 142 ust. 6 i 7, art. 146, art. 148 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, bowiem oferty konkurentów były lepsze, a przez to uzyskały więcej punktów. Z analizy zgromadzonej dokumentacji wynika, że Komisja konkursowa stosowała szczegółowe warunki oceny ofert, a wszystkie złożone oferty były oceniane w sposób obiektywny. Warunki oceny ofert były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania, w związku z czym nie doszło do naruszenia zasad równego traktowania. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że interes prawny Spółki doznał uszczerbku. Podejmując rozstrzygnięcia, organy NFZ prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23). Podstawy prawne rozstrzygnięć wynikają z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 kpa. Nie można też organom zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Skarżąca Spółka nie wykazała również, że w sprawie naruszono art. 8 kpa. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 kpa). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organy NFZ argumentacja jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżąca Spółka nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.