II OSK 2638/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 48/19 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 48/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2018 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę na rzecz inwestora, [...] sp. z o.o. z siedzibą w O., budynku pensjonatu "[...]" z garażami podziemnymi i przejazdem bramowym dla drogi wewnętrznej w poziomie garaży jako pierwszego etapu budowy zespołu budynków pensjonatów "[...]", na działce nr [...] w obrębie [...] miasta O. przy ul. [...], oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w O., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła: I. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi, mimo że zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu z uwagi na uchybienie przepisom postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez organy wydające decyzje w pierwszej i drugiej instancji, a polegające na ustaleniu z naruszeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, że projektowany budynek, oprócz mieszkania właściciela składa się jedynie z dwóch odrębnych funkcjonalnie całości (jednostek mieszkalnych 5-pokojowych), a zatem nie posiada co najmniej 7 pokoi, podczas gdy w projektowanym budynku znajduje się 19 jednostek mieszkalnych, a zatem spełniony jest wymóg posiadania co najmniej 7 pokoi; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi, mimo że zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu z uwagi na uchybienie przepisom postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez organy wydające decyzje w pierwszej i drugiej instancji, a polegające na ustaleniu z naruszeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, że projektowany obiekt nie spełnia standardów wymaganych przepisami prawa dla pensjonatów, lecz będzie pełnił funkcję budynku mieszkalnego wielorodzinnego, podczas gdy z opisu inwestycji i zastosowanych w projekcie rozwiązań funkcjonalno-przestrzennych wynika, że planowana inwestycja spełnia wszystkie określone przepisami prawa wymagania dla pensjonatów, a fachowa i kompetentna analiza parametrów technicznych wynikających z usytuowania obiektu prowadzi do konstatacji, że zaprojektowany obiekt nie spełnia warunków technicznych wymaganych dla budynków wielorodzinnych wobec czego nie może funkcjonować zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi jako budynek mieszkalny wielorodzinny; 3) art. 141 ust. 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia niezawierającego odniesienia się do konkretnego stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia; II. w granicach wskazanych w art. 174 § 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego tj.: 1) art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące oddaleniem skargi w sytuacji, gdy wniosek o pozwolenie na budowę spełniał wszelkie wymogi formalne wynikające z przepisów prawa, tj. był kompletny, posiadał wymagane opinie oraz uzgodnienia, a przede wszystkim był zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych; 2) art. 36 pkt 3 ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zaprojektowanie w budynku 19 jednostek mieszkalnych składających się z kilku pomieszczeń nie spełnia wymogu posiadania przez pensjonat co najmniej 7 pokoi; 3) lp. 16 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepisy tego aktu prawnego stawiają wymóg zapewnienia salonu wielofunkcyjnego, podczas gdy z przepisu jednoznacznie wynika, że pensjonat powinien posiadać hall recepcyjny wielofunkcyjny o określonej powierzchni w zależności od kategorii pensjonatu; 4) art. 64 ust. 1, art. 74 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 6 u.p.z.p. poprzez oddalenie skargi na decyzję, która w sposób ewidentny narusza konstytucyjne prawo własności skarżącego i uniemożliwia realizowanie inwestycji pomimo dysponowania przez skarżącego odpowiednim tytułem prawnym oraz jednoczesnego niewystępowania okoliczności podnoszonych zarówno przez organ I, jak i II instancji, stanowiących podstawę wydania kwestionowanych decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że wbrew stanowisku sądu wojewódzkiego, w przedmiotowym budynku zaprojektowano (nie uwzględniając mieszkania właściciela) 19 jednostek mieszkalnych, co umożliwia wynajęcie samodzielnych lokali na rzecz co najmniej 19 różnych osób. Przeciwne ustalenia sądu, polegające na przyjęciu, że w projektowanym budynku wyodrębnia się dwa lokale mieszkalne, liczące po kilka pokoi, zdaniem skarżącej kasacyjnie, świadczą o błędzie w ustaleniach faktycznych, który miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto, za niewłaściwe skarżąca kasacyjnie uznała stanowisko sądu wojewódzkiego, zgodnie z którym planowany budynek nie spełnia pozostałych wymogów dotyczących pensjonatu, podnosząc, że sąd ten nie odniósł się do zarzutów podnoszonych w skardze, a jedynie powtórzył argumentację organu drugiej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. Zarzuty skargi kasacyjnej, w części tożsame z zarzutami skargi wniesionej do sądu wojewódzkiego, oparto o obie podstawy z art. 174 p.p.s.a., tj. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W tej sytuacji w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero gdy postawiony zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego zostanie uznany za nieusprawiedliwiony, Naczelny Sąd Administracyjny może przystąpić do oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, przy czym ocenia je w oparciu o ustalony wcześniej w sprawie stan faktyczny. W zasadzie wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do ustalenia, co jest przedmiotem inwestycji skarżącej kasacyjnie – pensjonat, zgodnie z jej twierdzeniami, czy też wielorodzinny budynek mieszkalny, jak wskazują organy architektoniczno-budowlane oraz sąd wojewódzki. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów – art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.). Wskazać należy, że wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji był dwukrotnie rozpoznawany przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. W niniejszej sprawie organy ustaliły, że projektowany budynek pensjonatu "[...]" z garażami podziemnymi i przejazdem bramowym dla drogi wewnętrznej w poziomie garaży (stanowiący pierwszy etap budowy zespołu budynków pensjonatów), będzie w rzeczywistości stanowił budynek mieszkalny wielorodzinny z zaprojektowanymi do jego obsługi komórkami lokatorskimi w poziomie garażu. Powyższe oraz fakt, że inwestor nie wykonał niektórych z nałożonych na niego obowiązków, określonych w postanowieniu z [...] czerwca 2017 r. w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, doprowadziło do uznania, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ pierwszej instancji stwierdził, że funkcja planowanych obiektów jest niezgodna z przeznaczeniem terenu "[...]’", gdyż zaprojektowano w rzeczywistości nie pensjonaty, a wielorodzinne budynki mieszkalne; projektowana zabudowa ma cztery kondygnacje nadziemne, w sytuacji gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza wysokość nowej zabudowy do trzech kondygnacji nadziemnych (tego poglądu nie podzielił organ odwoławczy stwierdzając, że nadbudówka nad trzecią kondygnacją to kondygnacja techniczna, a więc liczba kondygnacji budynku jest prawidłowa); projektowana wycinka zieleni nie została uzgodniona z odpowiednim organem ochrony środowiska, oraz że nie został spełniony nakaz odprowadzenia ścieków deszczowych z istniejących i projektowanych powierzchni szczelnych ulic, placów i parkingów do sieci kanalizacji deszczowej. Natomiast organ drugiej instancji, po rozpoznaniu odwołania inwestora, w zaskarżonej decyzji wskazał, w zakresie oceny zgodności inwestycji z przepisami planu miejscowego, że funkcja planowanej inwestycji jest niezgodna z funkcją ustaloną w planie jako funkcja hotelarska, rozumiana jako krótkotrwałe, ogólnodostępne wynajmowanie miejsc noclegowych oraz świadczenie w obrębie obiektu usług z tym związanych, gdyż zaprojektowano budynki mieszkalne wielorodzinne z mieszkaniami na pobyt długoterminowy, a nie krótkoterminowy. W ocenie organu odwoławczego, zgodnie z art. 36 pkt 3 ustawy o usługach hotelarskich, pensjonat musi posiadać co najmniej 7 pokoi. W ocenie wojewody, pokój w rozumieniu tej ustawy to wydzielone pomieszczenie posiadające bezpośredni dostęp z korytarza. Natomiast projektowany budynek ma posiadać wydzielone lokale mieszkalne, w których znajdują się pokoje. Wejście do tych lokali, zwanych przez inwestora "jednostkami mieszkalnymi", odbywa się z korytarza głównego (holu) do przedpokoju, a następnie do pokoi. Takie rozwiązanie uniemożliwia wejście do każdego z pokoi bezpośrednio z korytarza i jest typowym rozwiązaniem stosowanym w lokalach mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych. Ponadto z projektu wynika, że zaprojektowano lokal mieszkalny na parterze o powierzchni 117,55 m2 dla właściciela pensjonatu. Na kondygnacjach wyższych w tym samym pionie znajdują się dwa kolejne, identyczne mieszkania o tej samej powierzchni, nazwane jednostkami mieszkalnymi 5-pokojowymi w pensjonacie. W ocenie organu odwoławczego, inwestor, pod nazwą pensjonat, usiłuje uzyskać pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, co jest niezgodne z funkcją określoną w planie miejscowym. W związku z powyższym uznać należy, że stan faktyczny sprawy został wnikliwie i dokładnie ustalony, a twierdzenia organów architektoniczno-budowlanych znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy i nie budzą wątpliwości. Oznacza to, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasad ogólnych oraz przepisów postępowania administracyjnego, wskazanych w skardze kasacyjnej – nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Podobnie, nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Na podstawie ww. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naruszenie tego przepisu jest więc możliwe wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów w nim wymienionych, przy czym skarżący musi wskazać, jakich konkretnie elementów w nim brakuje oraz wykazać ich wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku zawierają również wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn oddalenia skargi, a więc zastosowania art. 151 p.p.s.a. To, że strona nie zgadza się z oceną stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji – materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, dokonaną przez sąd pierwszej instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia ww. przepisów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 463/17, LEX nr 2627812). Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy, co następuje. Przede wszystkim, zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu ze wskazanymi tam przepisami oraz jego kompletność. Wśród ww. obowiązków znajduje się także konieczność sprawdzenia, czy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego i innymi aktami prawa miejscowego, ewentualnie z decyzją o warunkach zabudowy, w razie braku planu miejscowego. Jak wynika z akt administracyjnych, przedmiotowa inwestycja położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora U. w O. - rejon [...], uchwalonym przez Radę Miasta Olsztyna uchwałą Nr LII/599/09 z dnia 16 listopada 2009 r. Teren pod projektowanymi budynkami oznaczono jako [...]. Plan miejscowy dla terenu inwestycji oznaczonego jako [...] w § 9 pkt 16 określa jego funkcję podstawową jako usługi turystyki: pensjonaty, gastronomia, a jako funkcję dopuszczalną: usługi ochrony zdrowia i opieki społecznej; inne usługi turystyki; sportu i rekreacji; biura; zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna, adaptowana; jedno mieszkanie w pensjonacie. W § 2 pkt 5 ppkt 2 planu wskazano, że przez usługi turystyki należy rozumieć kompleksowe obiekty i zespoły obiektów o funkcjach hotelarskich (obejmujących hotel, motel, pensjonat, schronisko młodzieżowe, dom wycieczkowy, kemping), gastronomicznych i rekreacyjnych, wraz z urządzeniami terenowymi, przeznaczone do obsługi turystów i mieszkańców miasta oraz pokoje gościnne jako baza noclegowa dla funkcji sportowej lub gastronomicznej; funkcje hotelarskie rozumie się jako krótkotrwałe, ogólnodostępne wynajmowanie miejsc noclegowych oraz świadczenie w obrębie obiektu usług z tym związanych. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, projektowane zamierzenie budowlane jest pensjonatem. W ocenie zarówno organów administracji architektoniczno-budowlanej, jak i sądu wojewódzkiego, takie stanowisko jest błędne. Pogląd ten należy uznać za słuszny. Zgodnie z art. 36 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 238 ze zm.), pensjonatem jest obiekt posiadający co najmniej 7 pokoi, świadczący dla swoich klientów całodzienne wyżywienie. Jak słusznie wskazał sąd wojewódzki, choć przedmiotowy budynek posiada więcej niż siedem pokoi, to jednak całościowa ocena inwestycji prowadzi do wniosku, że nie jest to cecha przesądzająca, że jest on pensjonatem. Budynek ten, zgodnie z projektem, składa się z dwóch odrębnych funkcjonalnych całości (oprócz mieszkania właściciela), a pojedynczych pokoi w nim się znajdujących nie sposób traktować odrębnie. Niewątpliwie z projektu budowlanego wynika, że dla właściciela obiektu zaprojektowano na parterze odrębny funkcjonalnie lokal mieszkalny o powierzchni 117,55 m2. Z kolei na kondygnacjach wyższych w tym samym pionie znajdują się dwa kolejne, dokładnie takie same mieszkania, o takiej samej powierzchni, które określono jednostkami mieszkalnymi 5-pokojowymi w pensjonacie. Wspomniane jednostki mieszkalne w rzeczywistości są wyodrębnionymi samoistnymi mieszkaniami, stanowiącymi funkcjonalną całość. Są to w istocie wydzielone mieszkania, w których znajdują się pokoje. Do pojedynczych pokoi nie ma odrębnego wejścia z korytarza – układ komunikacyjny jest zaprojektowany w ten sposób, że z korytarza wchodzi się do przedpokoju i dopiero stąd do poszczególnych pokoi. Jest to rozwiązanie charakterystyczne dla lokali mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych. Co więcej, każda ze wskazanych jednostek mieszkalnych dysponuje odrębnym przyłączem poszczególnych mediów, takich jak woda, centralne ogrzewanie, dostęp do ciepłej wody użytkowej, odrębne przyłączenie elektryczne, które wyposażono w miejsce do zainstalowania urządzenia pomiarowego, odrębną instalację telekomunikacyjną (antenową). Takie rozwiązania w zakresie przyłączy również są charakterystyczne dla lokali mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych, tak samo jako to, że każda z jednostek mieszkalnych posiada odrębny aneks kuchenny z doprowadzeniem zasilania elektrycznego trójfazowego. Rację ma więc sąd wojewódzki twierdząc, że jeżeli budynek miałby pełnić rolę pensjonatu to zupełnie bezcelowe byłoby tak ścisłe (łącznie z osobnymi instalacjami i licznikami) wyodrębnianie dwóch samodzielnych jednostek mieszkalnych. W odniesieniu do wymogu wynikającego z załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U. z 2017 r., poz. ), który określa wymagania co do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych, dla pensjonatów, stwierdzić należy, że jest w nim mowa o minimalnej powierzchni hallu recepcyjnego w zależności od kategorii pensjonatu (lp. 16 ww. załącznika), ale również o bezpośrednim wejściu do hallu recepcyjnego, chronionym przed nadmiernym napływem powietrza z zewnątrz (lp. 2 ww. załącznika). Trudno jednak przyjąć, że recepcja składająca się jedynie ze stolika i krzesła, ustawionych na klatce schodowej, spełnia te wymogi, zwłaszcza że nie jest usytuowana w pobliżu wejścia głównego. Z przywołanego wyżej załącznika do rozporządzenia (lp. 6) wynika także, że w pensjonatach przewiduje się sale wielofunkcyjne, jednak takiego pomieszczenia nie uwzględniono w projekcie budowlanym. Na marginesie dodać należy, że zaplanowany magazyn sprzętu sportowego, na poziomie garaży, to de facto niedokończona przestrzeń na komórki lokatorskie, na co słusznie zwraca uwagę zarówno organ odwoławczy, jak i sąd wojewódzki. Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że projektowana inwestycja nie jest pensjonatem, jak ją przedstawia skarżąca kasacyjnie, ale budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, a więc nie spełnia wymogu zgodności z obowiązującym planem miejscowym w zakresie funkcji zabudowy. Nie ulega wątpliwości, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1954/17, LEX nr 2687274). Ponieważ postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. W razie niespełnienia wskazanych w niej przesłanek, organ ma więc obowiązek odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia prawa własności skarżącej kasacyjnie podkreślić należy, że prawo to nie jest prawem absolutnym, a więc może być ograniczane, w tym aktami prawa miejscowego wydanymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Korzystanie z prawa własności nie może też prowadzić do obejścia prawa, także w ten sposób, że faktyczna funkcja projektowanej inwestycji niezgodna jest z jej nazwą, a inwestor konsekwentnie posługuje się określeniami właściwymi dla projektu zamierzenia budowlanego, który zyskałby akceptację właściwych organów administracji architektoniczno-budowlanej, gdyby w rzeczywistości takie cechy posiadał. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) orzekł jak w wyroku. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.