II OSK 2738/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2360/18 w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 sierpnia 2018 r. znak DOA.7110.150.2018.SPE w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2360/18 oddalił skargę S. L. (dalej zwanego inwestorem) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 sierpnia 2018 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Starosta [...] decyzją z dnia 24 stycznia 2017 r., nr 34/2017/C zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę obejmującą dwa budynki inwentarskie (o łącznej obsadzie 39,96 DJP), cztery silosy paszowe z fundamentami typ "MICHAŁ H514/2" o ładowności 17,4 t każdy oraz dwa zbiorniki bezodpływowe na ścieki bytowe "WOBET HYDRET" o pojemności 4 m3 każdy, zaprojektowanych jako I etap zabudowy zagrodowej w obrębie [...], Gmina [...]. Wojewoda Pomorski, po rozpoznaniu wniosku Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, decyzją z dnia 23 lutego 2018 r., znak [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Pomorski WIOŚ wniósł odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia 9 sierpnia 2018 r. uchylił decyzję Wojewody z dnia 23 lutego 2018 r. W motywach rozstrzygnięcia wskazał w szczególności, że z części opisowej projektu budowlanego wynika, że "w każdym z obu budynków zaprojektowano pomieszczenie chowu [...] o powierzchni użytkowej 1681,6 m2. Zwierzęta chowane są w kojcach. W budynku zaplanowano 39 kojców z obsadą po 21 szt. oraz 9 kojców z obsadą po 20 szt., co daje łącznie 999 szt. [...] (19,98 DJP). W obu budynkach zakłada się hodowlę 1998 sztuk [...] na cykl (39,96 DJP). [...] będą przywożone i umieszczane w ww. budynkach, gdy osiągną wiek 21 dni. Przebywać będą do czasu gdy osiągną 2 miesiące. W obiekcie planuje się zatem - 9,3 cyklu rocznie, po 39 dni każdy. Przewidziane jest utrzymanie odpowiedniej ilości zwierząt w kojcach zbiorowych zgodnie ze współczynnikiem powierzchni przeznaczonej na jedno zwierzę. GINB podkreślił, że na str. 7 projektu budowlanego wskazano, że "łączna obsada projektowanych budynków oraz łączna obsada gospodarstwa wynosić będzie 39,96 DJP (współczynnik przeliczeniowy sztuk zwierząt na DJP wynosi: 1 [...] do 2 miesięcy = 0,02 DJP co łącznie daje: 1998 szt. [...] x 0,02 = 39,96 DJP). Projektowane budynki zlokalizowane będą w zabudowie siedliskowej, w odległości powyżej 100 m od terenów mieszkaniowych, innych zabudowanych, zurbanizowanych niezabudowanych oraz rekreacyjno-wypoczynkowych. Tym samym w projekcie stwierdzono, że "Realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego nie kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.; dalej zwanego rozporządzeniem z 9 listopada 2010 r.) przedsięwzięcie do 40 DJP nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jak i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ II instancji powołał następnie § 2 ust. 1 pkt 51, § 3 ust.1 pkt 103 lit. b rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., a także § 2 pkt 20 i § 24 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r., nr 56 poz. 344, ze zm.; dalej zwanego rozporządzeniem z 15 lutego 2010 r.) i stwierdził, że mając na uwadze, iż [...] przebywać będą w budynkach aż do osiągnięcia wieku dwóch miesięcy, ich waga znajdzie się w przedziale od 20 do 30 kg, zatem powierzchnia kojca powinna wynosić w przeliczeniu na jedną sztukę 0,3 m. Tym samym w kojcu o wymiarach 4,5 m x 7,05 m i powierzchni inwentarskiej 31,7 m2 - ilość stanowisk wynosi 105 (31,7 m2: 0,3 m2), natomiast łącznie w 40 kojcach o takich samych wymiarach ilość stanowisk wynosi 4200. W kojcu o wymiarach 4,7 m x 7,05 m i o powierzchni inwentarskiej 33,1 m2 ilość stanowisk wynosi 110 (33,1 m2 : 0,3 m2), natomiast łącznie w 4 kojcach o takich samych wymiarach ilość stanowisk wynosi 440. W kojcu o wymiarach 6,13 m x 7,05 m o powierzchni inwentarskiej wynoszącej 43,2 m2 ilość stanowisk wynosi 144 (43,2 m2: 0,3 m2) natomiast łącznie w 4 kojcach o takich samych wymiarach ilość stanowisk wynosi 576. Łącznie zatem w jednym budynku inwentarskim ilość stanowisk wynosi łącznie 5216 stanowisk, zaś w obu budynkach inwentarskich ilość stanowisk wynosi 10432. Wyjaśnił przy tym, że załącznik do rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. ustala, iż współczynnik przeliczeniowy [...] do 2 miesięcy na duże jednostki przeliczeniowe inwentarza wynosi 0,02. Tym samym biorąc pod uwagę, że rzeczywista ilość stanowisk w planowanych budynkach inwentarskich wynosi 10432 to DJP spornego przedsięwzięcia wynosić będzie 208,64. Reasumując organ II instancji uznał, że inwestycja zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust.1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie m.in. w otulinach parków krajobrazowych). Sporna inwestycja zlokalizowana jest w otulinie Parku Krajobrazowego [...]. Tym samym, zdaniem GINB, stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353, ze zm.) inwestor zobowiązany był wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Tymczasem w aktach sprawy brak jest takiego dokumentu, dlatego też - w ocenie GINB - doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.) w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł inwestor kwestionując jej prawidłowość. Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniając zaskarżony wyrok wskazał, że z uwagi na charakter budynku objętego pozwoleniem na budowę (służący hodowli [...]) niezbędna była ocena prawidłowości ustalenia przez organy obsady inwentarza w przeliczeniu na DJP. Sąd przyjął, że przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę organ nie jest związany stanowiskiem inwestora określającym planowaną obsadę inwentarza i w związku z tym powinien samodzielnie, w oparciu o stosowne przepisy, ją zweryfikować. W kontekście tego zwrócił uwagę na zmianę prawa - § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. - jaka nastąpiła od dnia 1 sierpnia 2013 r., a która znowelizowała m.in. rozumienie pojęcia DJP - za które uznaje się obecnie maksymalną możliwą obsadę inwentarza. Co prawda taki zapis o DJP nie został powtórzony w § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia, lecz zdaniem Sądu pojęcie i zakres znaczeniowy DJP należy rozumieć jednakowo (tak samo w § 3 ust. 1 pkt 103 jak w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia). Przemawia za tym po pierwsze odesłanie w § 3 ust. 1 pkt 103 do § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia, po drugie spójność przyjętych regulacji. Jak dalej zwrócił uwagę nie ma już wątpliwości, że przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklaracja co do ilości zwierząt planowanych do hodowania np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę został złożony przez inwestora w czasie obowiązywania już powyższej zmiany (wniosek z dnia 21 listopada 2016 r.). Sąd za prawidłowe uznał wyliczenia GINB, zgodnie z którymi łącznie w jednym budynku inwentarskim ilość stanowisk dla zwierząt wynosi łącznie 5.216 stanowisk, zaś w obu budynkach inwentarskich ilość stanowisk wynosi 10.432. Uwzględniając zaś współczynnik przeliczeniowy [...] do 2 miesięcy na duże jednostki przeliczeniowe inwentarza, który wynosi 0,02, DJP spornego przedsięwzięcia wynosić będzie 208,64. Jednocześnie, w ocenie Sądu, rozstrzygając, czy przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, inwestor powinien uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie dysponował swobodą, w ramach której mógłby przyznać pierwszeństwo interesowi ekonomicznemu strony nad interesem ogólnym w postaci uwzględniania wymagań ochrony środowiska. W konsekwencji nie podzielił zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.) w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. poprzez uznanie, że dla planowanej inwestycji niezbędne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł inwestor, zaskarżając go w całości. Jednocześnie zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego w postaci regulacji § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b w zw. z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ustalenie wskaźnika dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) jako maksymalnej możliwej obsady inwentarza jest uzależnione wyłącznie od norm powierzchniowych określonych w treści § 24 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z 15 lutego 2010 r., podczas gdy normy te nie są jedynymi normami i wskazaniami mającymi zastosowanie podczas hodowli zwierząt gospodarskich, a ich stosowanie z wyłączeniem innych regulacji prowadzi do niewłaściwego przebiegu procesu hodowli i nie może być narzucone inwestorowi jako sprzeczne z celem realizowanej inwestycji; tym samym w sposób nieuprawniony określono maksymalną możliwą obsadę inwentarza na poziomie wyższym aniżeli rzeczywisty i zgodny z wszystkimi obowiązującymi inwestora normami i wskazaniami; 2. prawa materialnego w postaci § 24 ust. 3 pkt 2 lit c rozporządzenia z dnia 15 lutego 2010 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że waga [...], dla których przeznaczone są kojce w zrealizowanej inwestycji nie przekroczy 30 kg, podczas gdy waga wspomnianych zwierząt w okresie, w którym mają przebywać w tych kojcach, przekracza przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wartości, a czego skutkiem było niewłaściwe określenie wskaźnika DJP polegające na jego zawyżeniu względem rzeczywistych parametrów obiektu, którego dotyczy skarżona decyzja; 3. przepisów postępowania w postaci art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. poprzez uznanie, że dla realizowanej przez skarżącego inwestycji konieczne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a jej brak stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności prawomocnej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej zezwolenia na budowę, co miało wpływ na wynik sprawy, podczas gdy zdaniem inwestora wydanie decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji nie było konieczne i oczywiste, a jej brak nie stanowi rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W oparciu o podane zarzuty kasacyjne pełnomocnik inwestora wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był jedynie granicami złożonej skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zauważyć należy, że przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 sierpnia 2018 r., uchylająca w całości decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 23 lutego 2018 r. i stwierdzająca nieważność decyzji Starosty [...] z dnia 24 stycznia 2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dwóch budynków inwentarskich [...] oraz czterech silosów paszowych i dwóch zbiorników bezodpływowych na ścieki bytowe. Kontrolowane decyzje zapadły więc w postępowaniu nieważnościowym, którego celem, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, jest ustalenie czy kontrolowane w tym postępowaniu rozstrzygnięcie jest dotknięte którąś z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., na który powołał się GINB, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Brzmienie tego przepisu wskazuje, że zawiera on dwie niezależne od siebie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Zaistnienie którejkolwiek z nich daje podstawę do stwierdzenia nieważności danego aktu. Przy czym z "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki które wywołuje decyzja. A zatem o tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzja GINB nie narusza prawa, gdyż organ ten prawidłowo przyjął, że z uwagi na charakter inwestycji - budynki [...], konieczne było prawidłowe ustalenie przed wydaniem decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, obsady inwentarza w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe - DJP. Miało to istotne znaczenie z uwagi na ewentualną potrzebę przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku chowu lub hodowli zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 51 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Zasadnie również Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ nie jest związany stanowiskiem inwestora w zakresie określenia wskaźnika DJP i powinien samodzielnie w oparciu o stosowne przepisy obliczyć obsadę inwentarza dla planowanej inwestycji. Trafnie zauważył także, że od dnia 1 sierpnia 2013 r. nastąpiła zmiana prawa - § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r., zgodnie z którą do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza). Sąd wskazał, że wprawdzie sformułowanie o maksymalnej możliwej obsadzie inwentarza nie zostało powtórzone w § 3 ust. 1 pkt 103 ww. rozporządzenia, lecz w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że odnosi się to także do tego przepisu. Przemawia za tym odesłanie do § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia oraz wzgląd na spójność rozwiązań przyjętych w omawianym rozporządzeniu. Stanowisko takie przyjął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 4 lipca 2017r. sygn. akt II OSK 95/17, LEX nr 2340934 oraz z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 1839/19, LEX nr 3356972. Zawarte skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczą w istocie niewłaściwego wyliczenia współczynnika DJP bez uwzględnienia obsady inwentarza deklarowanej przez inwestora, tj. wskazanej w projekcie budowlanym ilości zwierząt obejmujących zwierzęta o innej niż przyjęte przez organ DJP. Natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania został ściśle powiązany z zarzutami naruszenia prawa materialnego. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że decyzja, której stwierdzono nieważność dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie zatem z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, do podstawowych obowiązków organu architektoniczno-budowlanego przed podjęciem decyzji o wydaniu pozwolenia na budowę należało zbadanie zgodności planowanej zabudowy z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności ustalenie czy ze względu na rozmiar inwestycji zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przy czym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...), jest wymagana w stosunku do przedsięwzięć polegających na chowie i hodowli zwierząt, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. Rozporządzenie to obejmuje chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP, dla których ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się obowiązkowo, a także do przedsięwzięć wymienionych w jego § 3 ust. 1 pkt 102 i 103, które fakultatywnie wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, tj. chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP lub nie mniejszej niż 40 DJP w zależności od odległości od terenów zabudowanych. Zauważyć należy, że ze znajdującego się w aktach sprawy projektu budowalnego wynika, że w każdym z dwóch projektowanych budynków tuczarni zaplanowano 39 kojców z obsadą po 21 sztuk oraz 9 kojców z obsadą 20 sztuk, co daje 999 sztuk [...]. Zatem łącznie w dwóch budynkach przewiduje się hodowlę 1998 sztuk [...] na cykl, co stanowi koncentrację zwierząt na poziomie 39,96 DJP (str. 4 i 7 opisu technicznego projektu architektoniczno-budowlanego). Natomiast przyjęty przez organ odwoławczy sposób przeliczenia maksymalnej obsady ilości sztuk zwierząt w projektowanej chlewni na duże jednostki przeliczeniowe inwentarza (DJP) przy zastosowaniu współczynników przeliczeniowych sztuk zwierząt na DJP określonych w rozporządzeniu RM z dnia 9 listopada 2010 r. wskazuje, że inwestor znacznie zaniżył ilość planowanej hodowli [...], a Starosta [...] wydając decyzję udzielającą pozwolenia na budowę nie zweryfikował podanych przez inwestora w tym zakresie danych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela przyjęty w zaskarżonej decyzji GINB sposób liczenia DJP dla planowanego przedsięwzięcia, a podjęta w skardze kasacyjnej próba zakwestionowania tych obliczeń okazał się nieskuteczna. Wskazywana przez skarżącego wyższa waga [...] również prowadzi do przekroczenia DJP, po którym niezbędne staje się przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Skarżący odwołuje się również do przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymaniu gatunków zwierząt gospodarskich dla których normy zostały określone w przepisach Unii Europejskiej nie odnosząc ich w żaden sposób do przedłożonego przez siebie projektu. To, że wskazane rozporządzenie nakłada obowiązek podejmowania działań minimalizujących agresję i zapobieganie walkom zwierząt oraz czasowe utrzymanie zwierząt chorych, zranionych, wskazujących agresję lub atakowanych przez inne zwierzęta oddzielnie nie oznacza, że skarżący w przedłożonym projekcie zastosował się do tych przepisów, wręcz przeciwnie projekt nie zawiera rozwiązań w tym zakresie i wskazuje, że w każdym z zaprojektowanych boksów odbywać się będzie hodowla [...], a nie ich izolowanie. Nadto wskazane przez skarżącego przepisy nie pozostają w kolizji z § 24 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia na podstawie którego organ ustalił obsadę inwentarza. W tej sytuacji zasadnie przyjął GINB, a Sąd pierwszej instancji zaakceptował to stanowisko, że poczynione ustalenia co do maksymalnej możliwej obsady inwentarza planowanego przedsięwzięcia dają podstawę do stwierdzenia, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na ilość hodowanych zwierząt oraz zlokalizowanie planowanej inwestycji w otulinie parku Krajobrazowego [...]. Tym samym inwestor zobowiązany był stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...), wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Brak przedłożenia takiej decyzji przez inwestora powodował, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę został wydana z rażącym naruszeniem art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) oraz § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. W związku z powyższym za niezasadny uznać należy także zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia postępowania administracyjnego, który jest jedynie konsekwencją omówionych wcześniej zarzutów o charakterze materialnym. Mając na uwadze, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.