II OSK 2422/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 134/19 w sprawie ze skargi M. B. na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie powołania składu osobowego Komisji Rozwoju Regionalnego, Gospodarki i Bezpieczeństwa 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 134/19, oddalił skargę M. B. na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie powołania składu osobowego Komisji Rozwoju Regionalnego, Gospodarki i Bezpieczeństwa. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji w § 1 zaskarżonej uchwały ustalono, spośród członków Sejmiku Województwa [...], skład osobowy stałej Komisji Rozwoju Regionalnego, Gospodarki i Bezpieczeństwa w liczbie 15 radnych. W § 2 określono, że Komisja na swoim pierwszym posiedzeniu dokona podziału pełnionych funkcji. W § 3 wykonanie uchwały powierzono Przewodniczącemu Sejmiku Województwa [...]. Podstawę materialną uchwały stanowił art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 913, poz. 1000, poz. 1432) – dalej: "u.s.w." w związku z § 19 ust. 1 i 2 pkt 5 Statutu Województwa [...] (tekst jedn. Dz. Urz. Woj. [...]. z 2017 r. poz. 5236 ze zm.). M. B. wniósł skargę na powyższą uchwałę zaskarżając ją w całości. Uchwale zarzucił naruszenie art. 23 ust. 1 i 3 u.s.w. oraz § 12 ust. 1 i § 19a ust. 3 Statutu Województwa [...] (uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r.) w związku z art. 28 u.s.w. oraz art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 1 u.s.w., które to naruszenie skutkowało odmową powołania skarżącego w skład Komisji Rozwoju Regionalnego, Gospodarki i Bezpieczeństwa w sytuacji, w której zgłosił swój udział w tej komisji i udziałem tym nie przekroczyłby górnego limitu liczby komisji stałych Sejmiku, w których by zasiadał. Strona podniosła także, że wszyscy radni będącymi członkami PiS zasiadają w 3 komisjach, zaś ograniczenia pracy do jedynie 2 komisji stałych dotknęły jedynie radnych opozycyjnych. Jakkolwiek z punktu widzenia matematyki daje to możliwość uzyskania przez PiS większości w każdej z komisji stałych, to jednak jest niezgodne z art. 28 u.s.w. oraz § 12 ust. 1 i § 19a ust. 3 Statutu Województwa [...] w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 1 u.s.w. Nadto takie uprzywilejowanie radnych jednego klubu względem radnych innego klubu nie wydaje się być przyzwoite, i podważa zasadę wyrażoną w art. 1 ust. 1 u.s.w. W ocenie skarżącego zaskarżona uchwała narusza w sposób bezpośredni jego interes prawny, albowiem w istotny sposób ograniczono mu możliwość wykonywania mandatu radnego. W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa [...] wniósł o jej oddalenie. W piśmie wskazano, że przedmiotowa uchwała dotycząca powołania składu osobowego Komisji Rozwoju Regionalnego, Gospodarki i Bezpieczeństwa nie jest aktem prawa miejscowego, ale de facto uchwałą regulującą skład wewnętrznego organu Sejmiku. Podkreślono, że w art. 90 ust. 1 u.s.w. ustawodawca zastrzegł, że skarga do sądu nie służy od wszystkich aktów stanowionych przez organy województwa, ale tylko od aktów prawa miejscowego. Nie oznacza to jednak, że skarżący jest pozbawiony swoich praw. Może on zgłosić do wojewody swoje zastrzeżenie z wnioskiem o wszczęcie postępowania nadzorczego w tym zakresie w trybie rozdziału 7 ustawy. Tym samym, już z tej przyczyny skarga winna ulec oddaleniu. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał skargę za niezasadną. Sąd ten wskazał, że zaskarżona uchwała ustala spośród członków sejmiku 15-osobowy skład tej stałej Komisji w proporcji 8/7. Jak wynika z załączonych dokumentów, po ustaleniu w wyniku głosowania nad poszczególnymi kandydatami, radnych, którzy wejdą do komisji i po uzyskaniu ich zgody, podjęta została zaskarżona uchwała (24 głosy za uchwałą, 6 głosów przeciw, 1 głos wstrzymujący się). Wcześniej, w imiennym głosowaniu radny Sejmiku M. B. nie został powołany do składu osobowego Komisji Rozwoju Regionalnego Gospodarki i Bezpieczeństwa (3 radnych głosowało za, 17 przeciw i 0 wstrzymujących). Podjęcie tej uchwały, jak wynika z załączonego protokołu nr [...] z II sesji Sejmiku Województwa [...] poprzedziło głosowanie nad wnioskiem formalnym o ustalenie sposobu głosowania nad powołaniem składów osobowych wszystkich komisji Sejmiku w ten sposób, aby nad każdą ze zgłoszonych kandydatur odbywało się odrębne głosowanie. Za tym wnioskiem głosowało 17 radnych przy 13 głosach przeciw, 1 wstrzymującym się i 2 osoby nie głosowały. Uznając skargę na przedmiotową uchwałę za dopuszczalną, Sąd pierwszej instancji podniósł, że w świetle obowiązujących przepisów u.s.w. trudno dopatrzeć się naruszenia interesu prawnego skarżącego. Radny wywodzi, że skoro zgłosił swój udział do Komisji Rozwoju Regionalnego, Gospodarki i Bezpieczeństwa to powinien zostać do tej Komisji wybrany skoro nie przekroczyłoby to limitu określonego w Statucie (3 Komisji). Fakt zgłoszenia miałby zrodzić po stronie radnego interes prawny, a niewybranie go ten interes miałoby naruszyć – ograniczając w istotny sposób możliwości wykonywania mandatu. Takiego rozumowania Sąd Wojewódzki nie podzielił. Nie można bowiem stwierdzić, że uchwała pozbawiła skarżącego zagwarantowanych przez przepisy prawa uprawnień, a co za tym idzie, że naruszyła interes prawny radnego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 i ust. 2 u.s.w. sejmik województwa może powoływać ze swojego grona stale i doraźne komisje do wykonywania określonych zadań. Statut Województwa określa ich przedmiot działania, zakres zadań, zasady dotyczące składu, organizację wewnętrzną i tryb pracy komisji powoływanych przez Sejmik Województwa. Liczba radnych w poszczególnych Komisjach uzależniona jest od sejmiku, który może określić minimalny i maksymalny skład liczbowy. Sejmik dokonując wyboru radnych do Komisji powinien kierować się zasadą równości radnych i zapewnić im możliwość uczestniczenia w pracach Sejmiku i wykonywania mandatu radnego. Nie oznacza to jednak, że radny musi być wybrany do każdej z Komisji, do której się zgłosi lub zostanie zgłoszony - w niniejszej sprawie do każdej z 3 Komisji. Sąd meriti wskazał, że obowiązek radnego brania czynnego udziału w pracach organów Sejmiku dotyczy tych organów, do których został on wybrany. Przepisy nie gwarantują natomiast radnemu prawa działania we wszystkich komisjach, do których się zgłosi. Sejmik może powoływać ze swojego grona komisje, ustalać ich skład osobowy i liczbowy. Przepis art. 23 ust. 3 u.s.w. stanowi, że radny jest obowiązany brać udział w pracach organów samorządu województwa oraz wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych, do których został wybrany lub desygnowany, a więc nakłada obowiązek uczestniczenia w pracach organu, ale wtedy, kiedy radny do danego organu został wybrany (lub wyznaczony jeżeli taki tryb ustalenia składu organu został przewidziany), nie przyznaje natomiast radnemu roszczenia o wybranie go do konkretnej Komisji. Granice mające zagwarantować każdemu radnemu pracę w organach Sejmiku określa Statut Województwa [...]. Przepis § 19a pkt 3 Statutu stanowi, że radny jest obowiązany być członkiem co najmniej 1, lecz nie więcej niż 3. To unormowanie statutu jest realizacją zasady równości radnych. Z tych uregulowań nie da się, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, wyprowadzić obowiązku powołania radnego do Komisji, do których zgłosił swój udział. Ze statutu wynika jednoznacznie obwiązek, a zarazem uprawnienie radnego do bycia członkiem przynajmniej 1 Komisji. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się w tej sytuacji naruszenia interesu prawnego skarżącego i dlatego skargę w tej sprawie oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", albowiem radnemu nie przysługuje wiążące roszczenie o wybranie go do określonej Komisji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. B.. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 23 ust. 1, 2 i 3 u.s.w. oraz § 12 ust. 1 i § 19a ust. 3 Statutu Województwa [...] (uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r.) w zw. z art. 28 ust. 1 i 2 u.s.w oraz art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 1 u.s.w., a także art. 90 ust. 1 u.s.w. w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.w. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zróżnicowanie pozycji poszczególnych radnych sejmiku województwa polegające na uniemożliwieniu tylko niektórym radnym pracy we wszystkich komisjach stałych, do których zgłosili swój udział, nie jest sprzeczne zasadą równości radnych sejmiku województwa, i w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżona uchwała nie narusza interesu prawego i uprawnienia skarżącego, pomimo że zgłosił swój udział jako radny sejmiku w Komisji Rozwoju Regionalnego, Gospodarki i Bezpieczeństwa, udziałem tym nie przekroczyłby górnego limitu liczby komisji stałych sejmiku, w których by zasiadał, a mimo to nie został do niej wybrany czym ograniczono jego prawo do zasiadania jedynie do dwóch komisji stałych, podczas gdy wszyscy radni będącymi członkami tzw. partii rządzącej zasiadają w trzech komisjach stałych; 2. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) - dalej: "P.u.s.a." w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. oraz art. 147 § 1 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] w sprawie powołania składu osobowego Komisji Rozwoju Regionalnego, Gospodarki i Bezpieczeństwa, narusza interes prawny i uprawnienia skarżącego; b) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku z kontroli i wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na całkowitym braku dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącego zarzutu zróżnicowania pozycji poszczególnych radnych Sejmiku Województwa [...], które w ocenie skarżącego jest sprzeczne z zasadą równości radnych sejmiku województwa; c) art. 106 § 3 i 4 P.p.s.a. oraz art. 229 K.p.a. i 230 K.p.c. obu w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżący nie udowodnił że uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] w sprawie powołania składu osobowego Komisji Rozwoju Regionalnego, Gospodarki i Bezpieczeństwa prowadzi do sprzecznego z zasadą równości radnych zróżnicowania pozycji poszczególnych radnych Sejmiku Województwa [...], podczas gdy okoliczność ta (fakt, że radni będącymi członkami tzw. partii rządzącej zasiadają każdy w trzech komisjach stałych, podczas gdy radni opozycyjni każdy jedynie w dwóch komisjach stałych) nie była kwestionowana przez stronę przeciwną. W oparciu o wskazane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Sejmik Województwa [...] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, ewentualnie w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego wyroku o oddalenie skargi jako bezzasadnej oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 i 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw. W niniejszej sprawie ziściły się za to warunki odstępstwa od zasady jawności i bezpośredniości postępowania, bowiem pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie zrzekł się w jej imieniu rozprawy, a strona przeciwna w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 P.p.s.a.). Rozpoznając w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów postępowania podnieść należy, iż są one niezasadne. Nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Uwzględniając normatywną treść tego przepisu, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W rozpatrywanej sprawie – abstrahując od merytorycznej oceny tych czynności – Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę, ustalonego przez właściwe organy, stanu faktycznego, jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej. Wyjaśnił też podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., należy wskazać, że ten zarzut został sformułowany nieprawidłowo. Nie mógł zatem zostać uwzględniony. Należy bowiem pamiętać, że wskazane przepisy mają charakter prawnoustrojowy i nie mogą stanowić samoistnej podstawy kasacyjnej bez wskazania konkretnej normy procesowej, która została naruszona. Fakt, że skarżący kasacyjnie nie podziela oceny Sądu pierwszej instancji nie oznacza, że Sąd naruszył art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. Stawiając ten zarzut skarżący kasacyjnie powiązał co prawda naruszenie przepisów ustrojowych z przepisami postępowania sądowoadministracyjnego, tj. art. 3 § 1 P.p.s.a., jednakże nie mogło to przynieść zamierzonego skutku. Przepis ten ma bowiem charakter kompetencyjny i nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, zatem o jego naruszeniu można mówić jedynie w sytuacji wykroczenia poza kompetencje sądu, zastosowania środka nieprzewidzianego w ustawie, bądź w sytuacji, gdy sąd uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której w przepisie mowa. Przepis ten nie określa wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Zatem sama tylko okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z orzeczeniem Sądu pierwszej instancji nie oznacza naruszenia tego przepisu. Przechodząc do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że liczba radnych w poszczególnych komisjach uzależniona jest od woli sejmiku, który może określić w statucie minimalny i maksymalny skład liczbowy komisji. Podkreślić przy tym trzeba, że ustalając skład osobowy poszczególnych komisji, sejmik powinien kierować się zasadą równości radnych, jako mieszkańców danej wspólnoty regionalnej, zobowiązanych zgodnie z art. 23 u.s.w. do uczestniczenia w pracach organów województwa, i zapewnić im możliwość czynnego uczestnictwa w pracach poszczególnych komisji. Wskazać w tym miejscu należy na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r. sygn. akt III ARN 56/95 (OSNP 1996/18/257), w którym uznano, że rada gminy jest władna uchwalić ograniczenie liczbowego składu swoich komisji, przy czym okoliczność, że w wyniku wyborów radny nie został członkiem żadnej z komisji, nie może być utożsamiona z naruszeniem prawa. W powołanym wyroku Sąd Najwyższy uznał, że: "przepis art. 24 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że radny obowiązany jest brać udział w pracy rady gminy i jej organów (...) do których został wybrany (...), stwarza dla radnego obowiązek udziału w pracach organów gminy tylko wówczas, jeśli został do tych organów wybrany. Nie stwarza jednak w żadnym wypadku uprawnienia radnego do wybrania go do konkretnego organu, lub nawet do któregokolwiek z organów rady, a tym bardziej roszczenia o włączenie go do składu konkretnego organu, czego mógłby dochodzić w drodze sądowej. W istocie rzeczy taka interpretacja przepisu art. 24 ustawy prowadziłaby do praktycznego zakwestionowania zasady, iż komisje rady pochodzą z wyborów, i że tylko radni decydują o tym, kto konkretnie wejdzie w ich skład. Gdyby zaś wejście w skład komisji rady można było uzyskać w drodze procesu sądowego, znaczyłoby to, że w tym zakresie "państwo demokracji" może być zastępowane przez "państwo sądów", co w świetle cyt. przepisu art. 24 ust. 1 ustawy musiałoby być - tak jak w innych przypadkach sądowej kontroli nad wyborami - bardzo wyraźnie przewidziane przez konkretny przepis ustawowy. Takiego zaś przepisu nie ma i w świetle systemowej wykładni całości przepisów rozdziału 3 ustawy nie ma też żadnych podstaw do kreowania go w drodze interpretacji. Zasadą jest bowiem swoboda rady w kształtowaniu swych organów, a odmienne rozwiązania mogą mieć tylko wyjątkowy charakter.". Zaprezentowane powyżej poglądy są aktualne także w odniesieniu do sejmiku województwa, bowiem regulacje prawne są w tym względzie niemal identyczne. Z jednej strony art. 23 ust. 3 u.s.w. zobowiązuje radnego sejmiku do czynnego udziału w pracach organów samorządu województwa oraz wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych, do których został wybrany lub desygnowany, z drugiej jednak strony przepis ten w końcowej swej części wyraźnie akcentuje, w związku z treścią art. 28 u.s.w., że to sejmik określa, kto może być członkiem właściwej komisji. Należy także zważyć, że w istocie rzeczy sejmik województwa nie powołuje członków komisji, ale ich wybiera. Wybór następuje poprzez głosowanie, zwykłą większością głosów i mogą w nim uczestniczyć także ci radni, którzy kandydują w skład poszczególnych komisji. Trzeba mieć na względzie, że radny zgodnie z art. 23 ust. 1 u.s.w. powinien się kierować przede wszystkim dobrem wspólnoty samorządowej województwa, a z treści ślubowania, określonego w art. 22 ust. 1 u.s.w., wynika, że swoje obowiązki ma traktować rzetelnie i sumiennie. Treść ślubowania wskazuje, że zawiera ono oświadczenie o podjęciu przez radnego obowiązków wynikających z mandatu. Z uregulowaniami art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 u.s.w. korespondują postanowienia art. 23 ust. 3 u.s.g. nakładające na radnego obowiązek brania udziału w pracach organów samorządu województwa oraz wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych, do których został wybrany lub desygnowany. Z założenia, więc radny powinien aktywnie uczestniczyć w pracach rady i komisji, działać w interesie społeczności regionalnej, kierując się dobrem wojewódzkiej wspólnoty samorządowej, pozostawiając jednak na uboczu działalności publicznej swój własny interes, czy interes ugrupowania politycznego, którego jest członkiem. Podkreślić trzeba, że żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie nakłada na sejmik województwa obowiązku odebrania od radnego oświadczenia, czy wyraża zgodę na kandydowanie do składu określonej komisji. Sąd pierwszej instancji zatem zasadnie wskazał, że zarówno przepisy u.s.w., jak i statutu Województwa [...] nie nakładają obowiązku powołania radnego do określonej komisji, do której zgłosił swój udział. Granice mające zagwarantować każdemu radnemu pracę w organach Sejmiku określa Statut Województwa [...], który w § 19a pkt 3 Statutu stanowi, że radny jest obowiązany być członkiem co najmniej 1, lecz nie więcej niż 3 Komisji. To unormowanie statutu, na co prawidłowo zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, jest właśnie realizacją zasady równości radnych wobec prawa. Z tych uregulowań nie da się wyprowadzić obowiązku powołania radnego do Komisji, do których zgłosił swój udział. Ze statutu wynika jednoznacznie obwiązek, a zarazem uprawnienie radnego do bycia członkiem przynajmniej 1 Komisji. Stąd nie sposób dopatrzyć się naruszenia interesu prawnego skarżącego. Radnemu nie przysługuje bowiem wiążące roszczenie o wybranie go do określonej Komisji. Szczegółowa analiza obowiązujących rozwiązań normatywnych pozwala uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż radnemu nie przysługuje wiążące sejmik roszczenie o wybranie go do określonej komisji (por. Cz. Martysz, Komentarz do art. 28, [w:] B. Dolnicki (red.), Ustawa o samorządzie województwa. Komentarz, WKP 2012 r.). Odnosząc się z kolei do podniesionej w skardze kasacyjnej okoliczności, że radni będącymi członkami tzw. partii rządzącej zasiadają - każdy w trzech komisjach stałych, podczas gdy radni opozycyjni - każdy jedynie w dwóch komisjach stałych, wskazać należy, że zarzut ten, jako mający charakter polityczny, a nie prawny, uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jednocześnie, na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a., odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.