III SA/Łd 637/18

Dnia 19 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Asesor WSA Małgorzata Kowalska, , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 maja 2016 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. M. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A1 kwotę 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r., poz. 23) oraz art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 966 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania B. S. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 maja 2016r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 14 kwietnia 2016 r. B. S. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, z którego wynikało, że zajmuje ona lokal bez tytułu prawnego, a wydatki za mieszkanie obejmują m.in. odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu. Do akt załączono też kserokopię wypowiedzenia B. S. umowy najmu z dnia 13.12.2012 r. dokonanego na podstawie art. 11 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, z którego to pisma wynika, że umowa najmu ulega rozwiązaniu z dniem 31.12.2015 r. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] odmówił przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego wskazując, ze nie posiada ona tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. W odwołaniu skarżąca podniosła, że umowa o najem lokalu mieszkalnego nie została jej nigdy skutecznie wypowiedziana i nie powinna płacić podwyższonego czynszu z tytułu bezumownego korzystania z lokalu. Wskazywała, że decyzja została wydana z pominięciem jej stanowiska w sprawie. Załączony dokument wypowiedzenia umowy najmu został podpisany przez osoby nie mające uprawnień do podpisywania takiego dokumentu. W załączonym potwierdzeniu listu poleconego z dnia 11 grudnia 2012r. nie znajdowało się pismo o wypowiedzeniu umowy najmu z dnia 13 grudnia 2012r. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny. Stosownie do ust. 2 powołanego wyżej przepisu dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust. 1. Jak wskazało SKO, z materiału zgromadzonego w aktach rozpatrywanej sprawy wynika, że w dniu 12 kwietnia 2016r. skarżąca złożyła do organu wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego z tytułu zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] m [...] w [...]. Administrator nieruchomości [...] wskazało we wniosku, że strona zajmuje lokal bez tytułu prawnego, natomiast stan należności głównych przypadających do zapłaty wynosi 1584, 84 zł. W aktach sprawy znajduje się również kopia umowy najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego złożona przez skarżącą z dnia 1 sierpnia 2001r. oraz wypowiedzenie umowy najmu zawartej w dniu 1 sierpnia 2001r. na lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...], że skutkiem w postaci rozwiązania umowy na dzień 31 grudnia 2015r. bez prawa do lokalu zamiennego lub socjalnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że w ustawie o dodatkach mieszkaniowych ustawodawca określił przesłanki, które muszą być spełnione, aby wniosek o przyznanie dodatku mógł zostać uwzględniony. Do przesłanek tych należą: posiadanie przez wnioskodawcę tytułu prawnego do lokalu rozumianego w sposób określony w art. 2 ustawy; spełnienie kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 3 ustawy; odpowiednia wielkość lokalu określona z uwzględnieniem tzw. normatywnej powierzchni. Wszystkie wyżej wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie, aby możliwe było przyznanie dodatku mieszkaniowego w wysokości ustalonej zgodnie z zasadami określonymi w art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy sprawy wskazuje, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, którego dotyczy wniosek. Nie zachodzi również sytuacja uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, tzn. skarżąca nie zajmuje lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego, oczekując na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny. Podnoszone przez stronę zarzuty o ewentualnych nieprawidłowościach w doręczeniu jej wypowiedzenia umowy o najem lokalu, nie mogą być, w ocenie organu, rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Jeżeli strona kwestionuje okoliczność dokonania skutecznego wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego, niewątpliwie powinna to samodzielnie wyjaśnić na drodze cywilnej, albowiem to strona a nie organ pomocy społecznej posiada tytuł podjęcia stosownych w tym zakresie działań. SKO w [...] wskazało także, że administrator nieruchomości potwierdził we wniosku, że strona zajmuje lokal bez tytułu prawnego od dnia 1 stycznia 2016r., a w aktach sprawy znajduje się wypowiedzenie umowy najmu przedmiotowego lokalu i dowód jego doręczenia stronie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. S. wyjaśniła, że posiada tytułu prawny do lokalu, którym jest umowa najmu z dnia 1 sierpnia 2001 r. Podkreśliła, że dokumenty w aktach sprawy zgromadzono bez jej wiedzy, a pismo zatytułowane "wypowiedzenie umowy najmu" jest wątpliwym dokumentem, przez nikogo potwierdzonym. W ocenie skarżącej decyzja została wydana bez uwzględnienia jej stanowiska w sprawie. Nie udowodniono skarżącej, że otrzymała "wypowiedzenie umowy najmu", a pismo to zostało podpisane przez osobę nie mającą uprawnień do podpisywania tego typu pism. Ponadto organ nie udowodnił, że administracja nieruchomościami, której pieczątka widnieje na tym piśmie ma uprawnienie do wypowiedzenia takiej umowy najmu. Z tego względu skarżąca zakwestionowała skuteczność wypowiedzenia jej umowy najmu, a samo wypowiedzenie umowy najmu uważa za niesłuszne i niesprawiedliwe, tak jak niesłuszna i niesprawiedliwa jest odmowa przyznania jej dodatku mieszkaniowego. Wskazała też, że toczy się spór przed Sądem Rejonowym dla [...] w [...] – sygn. [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji. Podkreśliło, że w chwili rozpoznawania wniosku strony organy dysponowały kopią umowy najmu lokalu, kopią wypowiedzenia tej umowy najmu przez administratora reprezentującego właścicieli obiektu wraz z dowodem jego doręczenia stronie oraz dokumentem administratora, z którego wynika brak tytułu prawnego strony do przedmiotowego lokalu. Strona w odwołaniu wskazywała zaś jedynie, że z tymi dokumentami się nie zgadza. W aktach sprawy nie było jakiegokolwiek dokumentu o posiadaniu przez nią tytułu prawnego do lokalu. Podkreślono, że na dzień wydania decyzji organ nie miał informacji o toczącej się sprawie cywilnej. Na rozprawie w dniu 11 maja 2017r. skarżąca popierając wniesioną skargę oświadczyła, że sprawa cywilna jest w toku i na ten moment nie jest ona rozstrzygnięta i najprawdopodobniej został wyznaczony następny termin rozprawy. Zdaniem skarżącej przedstawione dowody nie świadczą o tym, że skutecznie została wypowiedziana umowa najmu. Skarżąca złożyła do akt sprawy; kserokopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] wydanej w innej sprawie z jej wniosku z dnia 29 lipca 2016 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, gdzie SKO zajęło odmienne stanowisko i nakazało organowi I instancji bezsporne ustalenie, czy B. S. utraciła tytuł prawny do zajmowanego lokalu, oceniając prawidłowość dokonanego wypowiedzenia, pismo administracji nieruchomości z dnia 11 grudnia 2011r. i odpowiedź na powyższe pismo wskazując, że to pismo zostało nadane w dniu 11 grudnia 2011r. i odebrane przez nią 28.12.2012 r, a nie wypowiedzenie umowy najmu. Przedłożyła również zawiadomienie o rozliczeniu zużycia wody z marca 2016r. wraz z kserokopią koperty, w której zostało jej doręczone. Wyrokiem z dnia 11 maja 2017r. w sprawie III SA/Łd 942/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B. S. W uzasadnieniu wyroku sąd podzielił pogląd organów administracji, iż skarżąca od dnia 1 stycznia 2016r. nie posiada tytułu prawnego do lokalu a więc nie przysługuje jej prawo do dodatku mieszkaniowego. Od wymienionego wyroku B. S. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2018r. w sprawie I OSK 2519/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W uzasadnieniu wyroku NSA podniósł, że należy się zgodzić ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, dotyczącym braku uprawnień organów i sądu administracyjnego do oceny prawidłowości dokonanego przez wynajmującego wypowiedzenia skarżącej umowy najmu lokalu mieszkalnego. Umowa najmu jest bowiem umową prawa cywilnego i wszelkie kwestie z nią związane stanowią zagadnienia cywilne, które są przedmiotem spraw cywilnych. Tego rodzaju zaś sprawy - po myśli art. 2 §1 K.p.c. - są rozpoznawane przez sąd cywilny, o ile przepisy szczególne nie przekazują ich do rozpoznania innym organom. (art. 2 §3 K.p.c.). Stanowisko to nie powinno jednak prowadzić do uchylenia się od zbadania tej okoliczności przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o przyznanie dodatku mieszkaniowego, skoro przesłanką skuteczności wygaśnięcia stosunku najmu lokalu mieszkalnego jest skuteczne doręczenie oświadczenia o wypowiedzeniu umowy najmu. Warunek ten jest spełniony, gdy dojdzie ono do adresata w taki sposób, że będzie mógł zapoznać się z jego treścią. W ocenie NSA w sytuacji, gdy skarżącej umowa najmu lokalu została wypowiedziana, zarówno organy, jak i Sąd Wojewódzki powinny zbadać wnikliwie tę okoliczność. W rozpoznawanej sprawie kwestia wypowiedzenia umowy najmu nie została jednakże wystarczająco zbadana. Na kopii dokumentu, zawierającego oświadczenie woli wynajmującego o wypowiedzeniu skarżącej kasacyjnie umowy najmu lokalu mieszkalnego ze skutkiem prawnym na dzień 31 grudnia 2012 r. znajdowało się pokwitowanie odbioru tego dokumentu przez skarżącą, a konkretnie jedna strona zwrotnego potwierdzenia odbioru. Po pierwsze - na podstawie jednej strony zwrotnego potwierdzenia odbioru nie można ustalić jakiego pisma ta przesyłka dotyczyła (brak wskazania numeru przesyłanego pisma), a po drugie – tak jak wskazała skarżąca kasacyjnie – na pieczęci – datowniku placówki pocztowej uwidoczniona jest data 11 grudnia 2012 r. ("11121224"), natomiast pismo zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu umowy najmu nosi datę 13 grudnia 2012 r. Co sugerowałoby, że wskazane przez organy zwrotne potwierdzenie odbioru nie może dotyczyć pisma z 13 grudnia 2012 r. nr [...], gdyż data na potwierdzeniu odbioru jest wcześniejsza. Niewyjaśnienie tej okoliczności i niewłaściwa ocena tego dowodu w sprawie wskazuje, że nieuzasadniony pozostaje wniosek, że wypowiedzenie to było prawnie skuteczne. Taki wniosek wysnuły organy administracyjne i zaaprobował go Sąd Wojewódzki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2017r. poz.1369 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania a mianowicie art.7, 77 § 1 i 80 K.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2017r. poz.180 ze zm.), dalej u.d.m. Zgodnie z treścią art.2 ust.1 wymienionej ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych; 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego; 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych; 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem; 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Z wymienionego przepisu wynika, że jedną z przesłanek otrzymywania dodatku mieszkaniowego jest posiadanie jednego z tytułów prawnych do lokalu mieszkalnego określonych w art.2 ust.1 u.d.m. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja SKO w [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania B. S. prawa do dodatku mieszkaniowego od dnia 1 maja 2016r. z uwagi na brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu nr [...] przy ul. [...]. W ocenie organów w dniu 28 grudnia 2012r. B. S. skutecznie wypowiedziano umowę najmu lokalu ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2015r. W związku z czym od dnia 1 stycznia 2016r. skarżąca zajmuje lokal bez tytułu prawnego i nie przysługuje jej prawo do dodatku mieszkaniowego. Należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa była już rozpoznawana przez sądy administracyjne. Wyrokiem z dnia 11 maja 2017r. w spr. III SA/Łd 942/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B. S., która od tego wyroku wniosła skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2018r. w spr. I OSK 2519/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Łodzi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku w spr. I OSK 2519/17 NSA podniósł, że skoro przesłanką skuteczności wygaśnięcia stosunku najmu lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącą jest skuteczne doręczenie jej oświadczenia o wypowiedzeniu umowy najmu to okoliczność ta winna być dokładnie wyjaśniona. NSA stwierdził, że " w sytuacji gdy skarżącej umowa najmu lokalu została wypowiedziana, zarówno organy, jak i Sąd Wojewódzki powinny zbadać wnikliwie tę okoliczność. W rozpoznawanej sprawie kwestia wypowiedzenia umowy najmu nie została jednakże wystarczająco zbadana. Na kopii dokumentu, zawierającego oświadczenie woli wynajmującego o wypowiedzeniu skarżącej kasacyjnie umowy najmu lokalu mieszkalnego ze skutkiem prawnym na dzień 31 grudnia 2012 r. znajdowało się pokwitowanie odbioru tego dokumentu przez skarżącą, a konkretnie jedna strona zwrotnego potwierdzenia odbioru. Po pierwsze - na podstawie jednej strony zwrotnego potwierdzenia odbioru nie można ustalić jakiego pisma ta przesyłka dotyczyła (brak wskazania numeru przesyłanego pisma), a po drugie – tak jak wskazała skarżąca kasacyjnie – na pieczęci – datowniku placówki pocztowej uwidoczniona jest data 11 grudnia 2012 r. ("11121224"), natomiast pismo zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu umowy najmu nosi datę 13 grudnia 2012 r. Co sugerowałoby, że wskazane przez organy zwrotne potwierdzenie odbioru nie może dotyczyć pisma z 13 grudnia 2012 r. nr [...], gdyż data na potwierdzeniu odbioru jest wcześniejsza. Niewyjaśnienie tej okoliczności i niewłaściwa ocena tego dowodu w sprawie wskazuje, że nieuzasadniony pozostaje wniosek, że wypowiedzenie to było prawnie skuteczne. Taki wniosek wysnuły organy administracyjne i zaaprobował go Sąd Wojewódzki." Zgodnie z treścią art.190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się kserokopia pisma wynajmującego o wypowiedzeniu skarżącej umowy najmu z dnia 13 grudnia 2012r. oraz kserokopia potwierdzenia odbioru tego pisma przez B. S. Należy zaznaczyć, że załączono tylko drugą stronę tego potwierdzenia. Brak jest natomiast pierwszej jego strony i nie wiadomo jakiego pisma dotyczyło to potwierdzenie. Nadto na potwierdzeniu znajduje się pieczęć urzędu pocztowego z datą 11 grudnia 2012r. zaś pismo o wypowiedzeniu posiada datę 13 grudnia 2012r. W związku z czym powstaje wątpliwość czy potwierdzenie to dotyczy przesyłki zawierającej wypowiedzenie umowy najmu. Dodać należy, że B. S. cały czas kwestionuje fakt doręczenia jej wypowiedzenia umowy najmu lokalu. Na rozprawie w dniu 11 maja 2017r. podniosła, że przesyłka, którą jej doręczono 28 grudnia 2012r. nie zawierała wypowiedzenia umowy najmu lecz pismo zarządcy nieruchomości z 11 grudnia 2012r. o udostępnienie lokalu w celu usunięcia pionu kanalizacyjnego sąsiedniego mieszkania. Na pismo to skarżąca udzieliła odpowiedzi pismem z 3 stycznia 2018r. (oba pisma złożono na rozprawie k.42-43,44). Obowiązkiem organów administracji było dokładne wyjaśnienie okoliczności czy doszło do skutecznego doręczenia skarżącej wypowiedzenia umowy najmu. Należało zatem załączyć pierwszą stronę potwierdzenia odbioru przesyłki celem ustalenia co ona obejmowała oraz wyjaśnić rozbieżność pomiędzy datą na pieczęci urzędu pocztowego (11 grudnia 2012r.) a datę pisma o wypowiedzeniu (13 grudnia 2012r.). Organy administracji jednak tego nie uczyniły. Nie wiadomo zatem czy faktycznie doszło do skutecznego doręczenia B. S. wypowiedzenia umowy najmu i czy rzeczywiście od dnia 1 stycznia 2016r. zajmuje ona lokal bez tytułu prawnego. Organy administracji naruszyły zatem przepisy art.7, 77 § 1 i 80 K.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1c.) p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]. Na podstawie art.250 p.p.s.a. sąd przyznał adwokatowi M. M. kwotę 590,40 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu oraz w uzasadnieniu wyroku NSA w spr. I OSK 2519/17. Należy załączyć pierwszą stronę potwierdzenia odbioru przesyłki, która, w ocenie organów, jest dowodem doręczenia skarżącej wypowiedzenia umowy najmu oraz wyjaśnić rozbieżność dat na pieczęci urzędu pocztowego na potwierdzeniu odbioru (11 grudnia 2012r.) oraz na piśmie o wypowiedzeniu umowy najmu (13 grudnia 2012r.). W razie konieczności należy przeprowadzić dalsze czynności procesowe. Należy również odnieść się do twierdzeń skarżącej, że przesyłka doręczona jej w dniu 28 grudnia 2012r. nie zawierała wypowiedzenia umowy najmu lecz pismo zarządcy nieruchomości z 11 grudnia 2012r. o udostępnienie lokalu mieszkalnego celem usunięcia pionu kanalizacyjnego. Po zebraniu całego materiału dowodowego należy dokonać jego wnikliwej analizy a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. R.T.