III OSK 1904/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tamara Dziełakowska sędzia del. WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 30/19 w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 30/19, oddalił skargę M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 listopada 2018 r., nr [...], w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji decyzją nr [...] z dnia 10 października 2018 r. Prezydent Miasta J., działając na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 2 w związku z art. 9e ust.,2 , art. 9zb ust. 1 oraz art. 9zc ust.1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1454, ze zm.), orzekł o nałożeniu na M. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: M. J. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" z siedzibą w K. – przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z terenu J., 10.000 zł kary za naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 9e ust. 2 cytowanej ustawy, tj. za mieszanie, w dniu 8 maja 2018 r. w dzielnicy J. – D., selektywnie zebranych odpadów ze zmieszanymi odpadami komunalnymi. Decyzja została doręczona na adres siedziby skarżącego w dniu 15 października 2018 r. (co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki). Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 listopada 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 129 § 1 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od doręczenia decyzji stronie; uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Kolegium ustaliło, że decyzja organu pierwszej instancji doręczona została na adres siedziby skarżącego w dniu 15 października 2018 r., (co potwierdza zwrotne poświadczenie odbioru z datą, podpisem osoby odbierającej przesyłkę i pieczęcią firmową skarżącego), a sposób doręczenia nie był przez skarżącego w żaden sposób kwestionowany. Odwołanie zostało natomiast sporządzone i wniesione za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 30 października 2018 r., (co potwierdza adnotacja na kopercie). Kolegium wskazało, że bieg terminu na wniesienie odwołania rozpoczął się zatem w dniu 16 października 2018 r. i upłynął w dniu 29 października 2018 r. - zgodnie z art. 57 § 1 K.p.a. Jednocześnie Kolegium zauważyło, że decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o przysługujących środkach, sposobie i terminie wniesienia od niej odwołania. Natomiast skarżący wnosząc odwołanie nie odniósł się do opóźnienia, nie podał przyczyn uchybienia terminowi i nie wystąpił o jego przywrócenie. Nie ulegało zatem wątpliwości, że odwołanie wniesione zostało po terminie określonym w art. 129 § 2 K.p.a., tj. po upływie czternastu dni od doręczenia decyzji stronie. Skargą z dnia 18 grudnia 2018 r. skarżący zarzucił wymienionemu postanowieniu rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść wydanego postanowienia, a to art. 129 § 2 w związku z art. 40 § 1 K.p.a., poprzez błędną subsumcję i przyjęcie, że do wniesienia odwołania doszło z naruszeniem czternastodniowego terminu na jego wniesienie, pomimo, że w sprawie ustanowiony został pełnomocnik, a zatem termin na wniesienie odwołania rozpoczął bieg z dniem doręczenia decyzji pełnomocnikowi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu wskazał, że z przedłożonych akt administracyjnych wynika, iż przesyłka zawierająca decyzję wymierzająca skarżącemu karę pieniężną została skierowana na adres siedziby skarżącego i odebrana w dniu 15 października 2018 r. przez pracownika skarżącego, będącego upoważnionym do odbioru przesyłek (dowód: zwrotne poświadczenie odbioru z datą, podpisem osoby odbierającej przesyłkę i pieczęcią firmową skarżącego- w aktach administracyjnych). W ocenie Sądu meriti organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że decyzja została doręczona skarżącemu prawidłowo, a termin do wniesienia odwołania od doręczonej decyzji upływał w dniu 29 października 2018 r. Uwzględniając fakt, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta J. zostało napisane i nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 30 października 2018 r., a wraz z nim nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, uznać należy, że organ odwoławczy - stwierdzając uchybienie terminu - orzekł zgodnie z prawem. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów Sąd Wojewódzki wskazał, że stronami postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na skarżącego byli skarżący (M. J. prowadzący firmę: M. J. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]") oraz [...] S.A. z siedzibą w K., co wyraźnie zaznaczone zostało w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przez organ pierwszej instancji z dnia 13 lipca 2018 r. W konsekwencji odpisy pism w postępowaniu administracyjnym doręczane były zarówno skarżącemu jak i [...] S.A. z siedzibą w K., jako "liderowi konsorcjum", którego członkiem jest skarżący. Nietrafny jest, więc zarzut o prowadzeniu przez organ korespondencji wyłącznie z [...] S.A. Pisma kierowane przez [...] S.A. do organu uznać należy za przedstawiające wyłącznie jej samodzielne stanowisko. W postępowaniu przed organem pierwszej instancji skarżący de facto pozostał bierny, nie zajął stanowiska. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że stosownie do art. 23 ust. 1 Prawa zamówień publicznych, wykonawcy mogą wspólnie ubiegać się o udzielenie zamówienia; w tym przypadku ustanawiają pełnomocnika do reprezentowania ich w postępowaniu o udzielenie zamówienia albo reprezentowania w postępowaniu i zawarcia umowy w sprawie zamówienia publicznego. Powyższe unormowanie wyraźnie wskazuje, że w zakres pełnomocnictwa udzielonego w postępowaniu o udzielenie zamówienia nie wchodzi reprezentacja w innych postępowaniach, w tym przypadku w sprawie o nałożenie kary pieniężnej na podstawie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Jednocześnie, zgodnie z art. 33 § 1 K.p.a. pełnomocnikiem strony może być jedynie osoba fizyczna, posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnikiem nie może być zatem osoba prawna, w tym przypadku spółka prawa handlowego [...] S.A. Zarówno postępowanie administracyjne jak i sądowe wymaga przedłożenia pełnomocnictwa na piśmie – w aktach brak jest dokumentu wskazującego na umocowanie [...] S.A., (czy też dalszego pełnomocnictwa) do reprezentowania skarżącego w którymkolwiek z postępowań. Sąd meriti wskazał również, że w odwołaniu od decyzji pełnomocnik skarżącego nie podniósł zarzutu nieprawidłowego doręczenia i kwestii pełnomocnictwa. Jednocześnie w komparycji odwołania pełnomocnik wskazał, że skarżący działa w ramach konsorcjum, jednakże wyraźnie określił osobę pełnomocnika – adw. W. W. W konsekwencji za niezasadne Sąd Wojewódzki uznał zarzucane organowi naruszenia. Ewentualne powody przekroczenia terminu do wniesienia odwołania i ich ocena jako niezawinionej przyczyny opóźnienia mogłyby stanowić przedmiot postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, którego skarżący nie zainicjował. Mając na względzie powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", orzekł o jej oddaleniu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. J. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 145 § 1 pkt c P.p.s.a. w zw. z art 129 § 2 K.p.a. w zw. z art. 40 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi w sytuacji, gdy postanowienie SKO zostało wydane przy błędnym przyjęciu, że skarżący uchybił terminowi do złożenia odwołania; 2) przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 145 § 1 pkt c P.p.s.a. w zw. z art. 9 K.p.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi w sytuacji, gdy strona nie była informowana o przebiegu postępowania w zakresie wpływającym na kształtowanie jej obowiązków. Powyższe uchybienie przepisom postępowania miało zaś zasadniczy wpływ na wynik postępowania- skutkowały bowiem odmową uchylenia skarżonego postanowienia i co za tym idzie pozostawieniem w obrocie postanowienia obarczonego wadami i niezasadnie odrzucającego skargę skarżącego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej Instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał m.in., że fakt udzielenia pełnomocnictwa przez członków konsorcjum liderowi, do reprezentowania ich przy wykonywaniu czynności związanych z umową pozostaje bezsporny. Z historii korespondencji związanej ze zgłoszeniem rzekomych nieprawidłowości w wykonywaniu umowy wyraźnie wynika, że organ gminy nie zawiadamiał wszystkich członków konsorcjum i nie prowadził z nimi rozmów w przedmiocie udzielenia wyjaśnień, a ograniczył się w tej kwestii do prowadzenia rozmów z pełnomocnikiem wykonawców w osobie lidera konsorcjum. Fakt ten wynika przede wszystkim z treści pism składanych w postępowaniu przez lidera tj. pisma konsorcjum z dnia 2 sierpnia 2018 r. oraz z dnia 6 września 2018 r. - a zatem uznać należy go za przyznany. Okoliczność uznania lidera konsorcjum za pełnomocnika stron znajduje poparcie również w fakcie doręczenia liderowi decyzji administracyjnej, skierowanej zasadniczo do członka konsorcjum w osobie skarżącego, jak również skarżonego postanowienia SKO, do którego wydania doszło na skutek odwołania skarżącego, złożonego przez odrębnie ustanowionego pełnomocnika. W przypadku uznania, że lider nie realizował w niniejszej sprawie funkcji pełnomocnika trudno uznać na jakiej podstawie miałoby dojść do doręczenia mu decyzji adresowanej personalnie do innego podmiotu. W świetle powyższego wobec doręczenia liderowi konsorcjum niekorzystnej decyzji Prezydenta Miasta J. nr [...] z dnia 10 października 2018 r. skarżący zaskarżył w/w orzeczenie w terminie liczonym od momentu doręczenia decyzji pełnomocnikowi. W ocenie autora skargi kasacyjnej mimo, że odwołanie wniesione zostało w terminie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 16 listopada 2018 r. wydanym w toku postępowania odrzuciło w/w odwołanie argumentując, jakoby wniesione zostało po upływie ustawowego terminu. Stanowisko takie bezzasadnie podzielone zostało również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w skarżonym niniejszą skargą wyroku. Pismem z dnia 30 lipca 2019 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie trzeba wskazać, że skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, pomimo wniosku o rozpoznanie jej na rozprawie. Nastąpiło to na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: "ustawa COVID" oraz zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej NSA. Sąd kasacyjny w obecnym składzie podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. II OPS 6/19 (ONSAiWSA 2021 r., nr 3, poz. 35), zgodnie z którym powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie istnieją takie okoliczności, które w stanie pandemii oraz w okresie jednego roku po jego zakończeniu nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym było więc dopuszczalne. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi też żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art 129 § 2 K.p.a., art. 40 § 1 i art. 9 K.p.a.. Podkreślić należy, że w przypadku oddalenia skargi można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonego postanowienia. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją, stosowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, normy prawnej. W rozpoznanej sprawie Sąd Wojewódzki nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie może natomiast stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przy tym podobnie, jak przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., również przepis art. 151 tej ustawy stanowi jedynie wynik kontroli przez sąd zaskarżonego aktu. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tych przepisów jest zawsze następstwem złamania innych przepisów. W przedmiotowej sprawie Sąd Wojewódzki nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego dotyczących doręczenia decyzji, dlatego prawidłowo oddalił skargę. Skoro Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, to nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a. Jak podniesiono wyżej rozstrzygnięcie oparte na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza, że zainicjowany skargą strony proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie ujawnił wad postępowania, które obligowałyby sąd do wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego uzasadnieniem (wyjaśnieniem) dla rozstrzygnięcia wynikającego z art. 151 P.p.s.a. są przede wszystkim te oceny Sądu, w których zawarta jest aprobata dla poczynań organu odwoławczego. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza przede wszystkim, że Sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu nie stwierdził żadnej kwalifikowanej wady skutkującej sankcją nieważności oraz że nie wystąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Wojewódzki zasadnie uznał, że decyzja została doręczona skarżącemu prawidłowo, a termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 29 października 2018 r. Zaznaczyć trzeba, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta J. zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 30 października 2018 r., jednakże wraz z nim nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy zasadnie zatem stwierdził uchybienie terminu w złożeniu odwołania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że ewentualne powody przekroczenia terminu do wniesienia odwołania i ich ocena jako niezawinionej przyczyny opóźnienia: "mogłyby stanowić przedmiot postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, którego skarżący nie zainicjował". Z akt sprawy wynika, że stronami postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej byli: skarżący oraz [...] S.A. z siedzibą w K., co zostało wyraźnie zaznaczone w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przez organ pierwszej instancji z dnia 13 lipca 2018 r. W konsekwencji odpisy pism w postępowaniu administracyjnym doręczane były zarówno skarżącemu jak i "liderowi konsorcjum", którego członkiem jest skarżący. Skarżący podnosi, że wobec doręczenia liderowi konsorcjum niekorzystnej decyzji Prezydenta Miasta J. nr [...] z dnia 10 października 2018 r. zaskarżył w/w orzeczenie w terminie liczonym od momentu doręczenia decyzji pełnomocnikowi. Sąd Wojewódzki prawidłowo zauważył, że w aktach organu I instancji brak jest pełnomocnictwa udzielonego przez członków konsorcjum liderowi tego konsorcjum. Jednocześnie nawet gdyby pełnomocnictwo zostało udzielone, to zostało ono udzielone w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i upoważnia do reprezentowania wykonawców w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, albo w postępowaniu o zawarcie umowy w sprawie zamówienia publicznego. Postępowanie przed organem pierwszej instancji nie dotyczyło jednak udzielenia zamówienia publicznego, a naruszenia zakazu wynikającego z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Co istotne udzielone pełnomocnictwo nie obejmowało swym zakresem postępowania przed organem pierwszej instancji. Nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 9 K.p.a. dotyczącego braku informowania strony o przebiegu postępowania w zakresie wpływającym na kształtowanie jej obowiązków. Zgodnie z treścią art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że w toczącym się przed organami administracji postępowaniu nie doszło do naruszenia zasady informowania. Sąd Wojewódzki trafnie zauważył, że w komparycji odwołania pełnomocnik wskazał, że skarżący działa w ramach konsorcjum, jednakże wyraźnie określił osobę pełnomocnika – adw. W. W. W odwołaniu od decyzji pełnomocnik nie podniósł jednak zarzutu nieprawidłowego doręczenia, jak też kwestii udzielonego pełnomocnictwa. W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.