I SA/Gd 485/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Asystent Sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 2 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec i kwiecień 2017 rok oddala skargę. "A" sp. z o.o. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie hotele i podobne obiekty zakwaterowania, jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka złożyła korekty deklaracji podatkowych VAT-7 za miesiące od lutego do kwietnia 2017 r. Za ww. okres Naczelnik Urzędu Skarbowego, przeprowadził wobec spółki kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem z tytułu podatku od towarów. Ze sporządzonego na protokołu wynika m.in., że spółka w okresie od lutego 2017 r. do kwietnia 2017 r.: 1) nieprawidłowo rozliczała otrzymane na poczet usług zaliczki, tj. w dacie wykonania usługi zamiast w dacie otrzymania zaliczki przez co: (a) zaniżyła podatek należny za luty 2017 r. w stawce VAT 8% o kwotę 631,86 zł, w stawce VAT 23% o kwotę 1.095.78 zł i za marzec 2017 r. w stawce VAT 23% o kwotę 560,98 zł; (b) zawyżyła podatek należny za marzec 2017 r. w stawce VAT 8% o kwotę 184,82 zł, w stawce VAT 23% o kwotę 1.095,78 zł i za kwiecień 2017 r. w stawce VAT 8% o kwotę 447,04 zł. w stawce VAT 23% o kwotę 560.98 zł. 2) zawyżyła podatek naliczony o kwotę 27,64 zł. z tytułu rozliczenia w lutym 2017 r. faktury wystawionej na inny podmiot gospodarczy, 3) zawyżyła podatek naliczony z tytułu rozliczenia faktur, które nie dokumentują faktycznych czynności, wystawionych przez "B" P.D. odpowiednio: w lutym 2017 r. o kwotę VAT 22.609,- zł. wynikającą z faktury z dnia 3 lutego 2017 r., w marcu 2017 r. o kwotę VAT 27.600,- zł. wynikającą z faktury z dnia 23 marca 2017 r. oraz w kwietniu 2017 r. o kwotę VAT 23.230,- zł, wynikającą z faktury z dnia 18 kwietnia 2017 r. Strona pismem z dnia 9 kwietnia 2018 r. wniosła zastrzeżenia do protokołu. W ocenie spółki organ podatkowy nie wykazał, że zakwestionowane faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W piśmie z dnia 16 kwietnia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że zastrzeżenia strony są nieuzasadnione. Wskazano, że kontrolujący podejmowali szereg czynności zarówno wobec strony jak i jej kontrahenta, celem ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych opisanych w zakwestionowanych fakturach. Żądane przez nich dokumenty nie zostały jednak przedstawione, świadek – P.D. - nie stawił się na przesłuchanie, nie zostały złożone wymagane wyjaśnienia dotyczące zafakturowanych zdarzeń, zaś ani strona ani jej pełnomocnik nie przedstawili żadnych wniosków dowodowych, które umożliwiłyby wyjaśnienie sprawy. Stąd też organ nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w protokole z kontroli. W dniach 12 czerwca 2018 r. oraz 2 lipca 2018 r. spółka złożyła korekty deklaracji VAT-7 za okres objęty ww. kontrolą, które uwzględniały w całości dokonane w toku kontroli ustalenia. W korektach tych spółka wykazała w miejsce podatku do zwrotu podatek do zapłaty za luty 2017 r. w kwocie 12.833,- zł, za marzec 2017 r. 5.726,- zł i za kwiecień 2017 r. 4.121,- zł. Spółka nie dokonała jednak zapłaty ww. zobowiązań podatkowych oraz nie zwróciła nienależnie pobranych zwrotów VAT. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] 2018 r., wszczął wobec spółki postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku VAT za luty, marzec i kwiecień 2017 r. w trybie art. 112b i art. 112c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm., dalej jako "u.p.t.u."). W wyniku tego postępowania w dniu [...] 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję, w której ustalił spółce dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług: * na podstawie art. 112c pkt 2 u.p.t.u. za luty 2017 r. w kwocie 22.609,- zł, za marzec 2017r. w kwocie 26.880,- zł, za kwiecień 2017 r. w kwocie 22.222,- zł oraz - na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. za luty 2017 r. w kwocie 527,- zł. Strona odwołała się od powyższej decyzji. Decyzją z dnia [...] 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że wbrew zarzutom pełnomocnika w sprawie prawidłowo zastosowano art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. d oraz art. 112c pkt 2 u.p.t.u. Z treści tych przepisów wynika, że organ podatkowy ma obowiązek w każdym przypadku stwierdzenia u podatnika nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT, ustalić dodatkowe zobowiązanie (sankcję). Przy czym wysokość tej sankcji wynosi co do zasady 30% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego albo kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe. Możliwość ustalenia jej w niższej wysokości - na podstawie art. 112b ust. 2 - tj. w wysokości 20% dopuszczalna jest jedynie wówczas, gdy podatnik spełni łącznie dwa warunki, tj. gdy po zakończeniu kontroli podatkowej (pozostałe sytuacje odnoszące się do kontroli celno-skarbowej nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż taka kontrola nie była prowadzona wobec podatnika): złoży korektę deklaracji uwzględniającą stwierdzone nieprawidłowości i jednocześnie wpłaci kwotę zobowiązania podatkowego lub zwróci nienależną kwotę zwrotu. Niespełnienie jednego z powyższych warunków wyklucza więc możliwość ustalenia dodatkowego zobowiązania w niższej (20%) wysokości. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie w stosunku do: zaniżonego przez spółkę podatku należnego za luty 2017 r. - w toku kontroli stwierdzono bowiem, że podatnik nie opodatkował otrzymanych w tym miesiącu zaliczek na poczet usług, co stanowi naruszenie art. 19a ust. 8 u.p.t.u. zawyżonego podatku naliczonego za ten okres w kwocie 28,- zł - wynikającego z faktury wystawionej na inny podmiot gospodarczy, co stanowiło naruszenie przepisów art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Zaniżenie zobowiązania podatkowego z powyższych tytułów w miesiącu lutym 2017 r. wyniosło zatem 1.756,- zł. Przy czym, spółka choć pierwotnie wniosła zastrzeżenia do protokołu z kontroli, to jednak nie odniosła się w nich do powyższych ustaleń, a następnie - w dniu 2 lipca 2018 r. - złożyła korektę deklaracji VAT-7 za luty 2017 r., w której uwzględniła w całości stwierdzone nieprawidłowości, w tym również w ww. zakresie. Nie zapłaciła jednak wykazanego w korekcie zobowiązania podatkowego, jak również nie zwróciła do urzędu skarbowego otrzymanego wcześniej, a nienależnego zwrotu podatku VAT wynikającego z pierwotnie złożonej deklaracji. Stąd też organ I instancji zasadnie ustalił spółce w tym zakresie dodatkowe zobowiązanie w kwocie 527,- zł, tj. w wysokości stanowiącej 30% kwoty 1.756,- zł - zaniżenia zobowiązania podatkowego z ww. tytułów. W odniesieniu do pustych faktur organ zastosował art. 112c pkt. 2 u.p.t.u. Z analizy tego przepisu wynika, że w przypadku gdy podatnik posługuje się fakturami stwierdzającymi czynności niedokonane, to - niezależnie od tego czy złożył korektę zgodną z ustaleniami organu podatkowego i dokonał wpłaty zobowiązania podatkowego lub/i zwrócił nienależną kwotę zwrotu to obligatoryjnie ustala się wysokość dodatkowego zobowiązania w wysokości 100% podatku naliczonego wynikającego z tzw. pustych faktur. W niniejszej sprawie taka właśnie sytuacja miała miejsce. W toku kontroli bowiem naczelnik urzędu skarbowego stwierdził, że ujęte przez spółkę w deklaracjach VAT-7 za miesiące od lutego do kwietnia 2017 r. faktury, wystawione przez "B" P.D., nie dokumentują faktycznych czynności. Strona i jej kontrahent nie przedłożyli żadnych dowodów, na podstawie których możliwe byłoby ustalenie okoliczności i sposób wykonania robót. Składane zaś przez pełnomocnika ogólne wyjaśnienia, wobec braku dowodów je potwierdzających, nie poddają się żadnej ocenie. Co więcej uniemożliwili też przeprowadzenie dowodów przez kontrolujących, w tym: dowodu z oględzin - z uwagi na niestawiennictwo się w wyznaczonym dniu przedstawicieli spółki, dowodu z przesłuchania w charakterze strony M.B. oraz przesłuchania w charakterze świadka P.D. - gdyż ww. nie stawili się na wezwanie celem przeprowadzenia tych dowodów oraz dowodu z przesłuchania osób wskazanych w wyjaśnieniach jako wykonawcy robót - z uwagi na nie podanie - pomimo wielokrotnych wezwań w tym zakresie ich danych osobowych. Ponadto w treści protokołu kontroli szczegółowo opisano podejmowane przez kontrolujących czynności mające na celu zbadanie faktycznego przebiegu zdarzeń wynikających z faktur wystawionych przez "B" P.D. jak i ich rezultaty, oraz dokonano obszernej oceny dokonanych ustaleń. Stąd też za niezrozumiałe uznać należy zarzuty odwołania, że nałożenie sankcji nie zostało poprzedzone przeprowadzeniem postępowania dowodowego. Dyrektor wskazał, że zastosowany w sprawie przepis art. 112c w zw. z art. 112b u.p.t.u., nie obliguje organu do prowadzenia w tym trybie odrębnego postępowania dowodowego. Nadto spółka złożyła korektę deklaracji po kontroli, co zamyka drogę do dalszego procedowania w tym zakresie. Zatem organ I instancji przy wyliczeniu wysokości dodatkowego zobowiązania uwzględnił wszystkie okoliczności, w tym również fakt, że w deklaracjach za marzec i kwiecień 2017 r. podatnik zawyżył kwotę podatku należnego odpowiednio o 720,- zł oraz 1.008,- zł. Spółka nie zgadzając się ze stanowiskiem organu zaskarżyła ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc uchylenie w całości decyzji organów I i II instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 112b ust. 1 pkt 1, art. 112c pkt 2 u.p.t.u., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a także art. 210 § 1 pkt 6, art. 201 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej jako "O.p."), poprzez brak uzasadnienia prawnego decyzji oraz art. 122 oraz 187 O.p., poprzez brak zbadania stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sporne jest to, czy w sprawie wystąpiły przesłanki do określenia spółce dodatkowego zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. d) u.p.t.u., w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub kwotę różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe, zamiast wykazania kwoty zobowiązania podatkowego podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego - naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego określa odpowiednio wysokość tych kwot w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego albo kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe. Stosownie do art. 112b ust. 2 pkt 1 ww. ustawy jeżeli po zakończeniu kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo w trakcie kontroli celno-skarbowej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, podatnik złożył korektę deklaracji uwzględniającą stwierdzone nieprawidłowości i wpłacił kwotę zobowiązania podatkowego lub zwrócił nienależną kwotę zwrotu, wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego wynosi 20% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego albo kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe. Z przytoczonych przepisów wynika, że ustawodawca wprowadził obowiązek obligatoryjnego nałożenia sankcji na podatnika, u którego wykryto nieprawidłowości związane z zaniżeniem zobowiązania podatkowego lub zawyżeniem kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Wyrazem tych sankcji jest określenie przez organ podatkowy dodatkowego zobowiązania podatkowego w VAT. Tym samym zbadania wymagało, czy ustalony w sprawie stan faktyczny pozwalał na zastosowanie ww. przepisów. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji w toku kontroli podatkowej stwierdził, że podatnik zaniżył podatek należny za luty 2017 r. o kwotę 1.728 zł, bowiem nie opodatkował otrzymanych w tym miesiącu zaliczek na poczet usług, co stanowi naruszenie art. 19a ust. 8 u.p.t.u. oraz zawyżył podatek naliczony za ten okres wynikający z faktury wystawionej na inny podmiot gospodarczy w kwocie 28,- zł, co stanowiło naruszenie przepisów art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Stwierdzone w protokole zaniżenie zobowiązania podatkowego z powyższych tytułów w lutym 2017 r. wyniosło zatem 1.756,- zł. Spółka złożyła korektę deklaracji VAT-7 za luty 2017 r., w której uwzględniła w całości stwierdzone nieprawidłowości. Jednakże nie zapłaciła wykazanego w korekcie zobowiązania podatkowego, również nie zwróciła do urzędu skarbowego otrzymanego z pierwotnej deklaracji nienależnego zwrotu podatku VAT. Uwzględniając powyższy stan faktyczny należało stwierdzić, że spółka niewątpliwie wypełniła przesłanki z art. art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. d) u.p.t.u. Po zakończeniu kontroli podatkowej spółka złożyła korektę deklaracji uwzględniającą stwierdzone nieprawidłowości i nie rozliczyła kwoty zobowiązania podatkowego wypełniając tym samym warunki do określenia dodatkowego zobowiązania w kwocie 30% kwoty zaniżenia. Tym samym, w ustalonym stanie faktycznym sprawy, zachodziły podstawy do obciążenia spółki kwotą, o jakiej mowa w zaskarżonej decyzji. Sąd poddał kontroli również prawidłowość zastosowania przez organ art. 112c pkt. 2 u.p.t.u. i nie stwierdził żadnych nieprawidłowości. Zgodnie z tym przepisem w zakresie, w jakim w przypadkach, o których mowa w art. 112b ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1, odpowiednio zaniżona kwota zobowiązania podatkowego, zawyżona kwota zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, zawyżona kwota różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe, lub wykazanie kwoty zwrotu różnicy podatku lub kwoty zwrotu podatku naliczonego, lub kwoty różnicy podatku do obniżenia za następne okresy rozliczeniowe, w miejsce wykazania kwoty zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie na rachunek urzędu skarbowego, wynikają w całości lub w części z obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur, które stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego w części dotyczącej podatku naliczonego wynikającego z powyższych faktur wynosi 100%. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że w przypadku gdy podatnik posługuje się fakturami stwierdzającymi czynności niedokonane (tzw. puste faktury), to - niezależnie od tego czy złożył korektę zgodną z ustaleniami organu podatkowego w tym zakresie i dokonał wpłaty zobowiązania podatkowego lub/i zwrócił nienależną kwotę zwrotu - wysokość dodatkowego zobowiązania ustala się w wysokości 100% podatku naliczonego wynikającego z tzw. pustych faktur. W niniejszej sprawie taka właśnie sytuacja miała miejsce. W toku kontroli naczelnik urzędu skarbowego stwierdził, że ujęte przez skarżącą spółkę w deklaracjach VAT-7 za miesiące od lutego do kwietnia 2017 r. faktury, wystawione przez "B" P.D. nie dokumentują faktycznych czynności. Z treści protokołu z kontroli wynika, że podatnik oraz jego kontrahent nie przyczynili się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nie przedłożyli bowiem żadnych dowodów, na podstawie których możliwe byłoby ustalenie okoliczności i sposób wykonania robót. Wskazania wymaga, że w treści protokołu kontroli szczegółowo opisano zarówno podejmowane przez kontrolujących czynności mające na celu zbadanie faktycznego przebiegu zdarzeń wynikających z faktur wystawionych i jak i ich rezultaty, oraz dokonano obszernej oceny dokonanych ustaleń. Stąd też za niezrozumiałe uznać należy zarzuty, że nałożenie sankcji nie zostało poprzedzone przeprowadzeniem postępowania dowodowego. W odniesieniu do zarzutów skargi wyjaśnienia wymaga, że zastosowane w sprawie przepisów art. 112b i art. 112c u.p.t.u., nakładających na organ podatkowy obowiązek ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w sytuacjach opisanych w dyspozycji ww. przepisów, nie obliguje tego organu do prowadzenia w tym trybie odrębnego postępowania dowodowego. Jego zastosowanie jest bowiem jedynie konsekwencją stwierdzonych na wcześniejszym etapie np. w toku kontroli nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT. Postępowanie podatkowe prowadzone w trybie przepisów art. 112b – 112c u.p.t.u., tj. w sprawie określenia stronie dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług, jest odrębnym postępowaniem od postępowania kontrolnego zakończonego stosownym protokołem kontroli. Ponieważ spółka złożyła korektę deklaracji VAT za okres objęty kontrolą, uwzględniając w całości ustalenia kontrolujących, to brak było podstaw do wszczęcia postępowania wymiarowego w trybie przepisów art. 86 u.p.t.u. Tym samym brak jest podstaw faktycznych i prawnych do prowadzenia postępowania podatkowego, w tym dowodowego. Skoro zaś w obrocie prawnym pozostaje skorygowana przez spółkę deklaracja VAT, zgodnie z przepisami art. 81 § 1 i § 2 O.p., to brak jest podstaw do wszczynania z urzędu przez organ podatkowy postępowania wymiarowego. Podkreślenia wymaga, że korekta deklaracji złożona po kontroli ma istotne znaczenie, gdyż zamyka drogę do dalszego procedowania w zakresie w jakim została złożona. Wynika to wprost z art. 165b § 1 O.p., który stanowi, że w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego postępowanie podatkowe wszczyna się tylko wówczas, gdy podatnik nie dokonał korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości. W tym przypadku dokonanie korekty deklaracji skutkuje tym, że zbędne jest wydanie decyzji podatkowej w zakresie w jakim prowadzona była kontrola. Nie zwalnia to jednak organu podatkowego od wszczęcia postępowania w sprawie określenia dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 112b i 112c u.p.t.u. Przepisy te nie dają bowiem możliwości odstąpienia od nałożenia wymienionych w nich sankcji (poza przypadkami wprost wymienionymi w art. 112b ust. 3 u.p.t.u., które jednak nie wystąpiły w niniejszej sprawie). W tej jednak sytuacji, z uwagi na fakt potwierdzenia przez podatnika poprzez złożoną korektę deklaracji zasadności stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości brak jest podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. W świetle powyższego zasadne jest stwierdzenie, że niezależnie od tego, która z powyższych sytuacji wystąpi w sprawie, ustalenie sankcji w postaci dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w przepisach art. 112b i 112c u.p.t.u. dokonywane jest na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku kontroli i/lub postępowania wymiarowego. Nie prowadzi się natomiast postępowania dowodowego co do okoliczności uzasadniających zastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy podatnik złoży korektę deklaracji. W realiach rozpoznawanej sprawy spółka kwestionuje w istocie wyłącznie ustalenia kontrolujących wyrażone w protokole kontroli, które w całości zaakceptowała składając korektę deklaracji VAT-7. W tej sytuacji, skoro w obrocie prawnym pozostaje korekta deklaracji uwzględniająca ustalenia kontrolujących dotyczące zawyżenia przez spółkę deklarowanej pierwotnie podatku, to organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie, dotyczącej dodatkowego zobowiązania, nie miały żadnych podstaw do kwestionowania woli podatnika (spółki) wyrażonej w tejże korekcie. Tym samym nie miały podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego dotyczącego zobowiązania spółki z tytułu VAT, skoro w ocenie organów w skorygowanej deklaracji zostały wykazane prawidłowe dane. Z uwagi na powyższe za chybione należało uznać zarzuty dotyczące nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, gdyż dotyczą one danych wykazanych przez spółkę w skorygowanej deklaracji VAT. Organ przy wyliczeniu wysokości dodatkowego zobowiązania zarówno na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. d) w związku z art. 112b ust. 2 pkt 1 jak i art. 112c pkt 2 u.p.t.u. - uwzględnił wszystkie mogące mieć wpływ na nie okoliczności. Zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne. W jej uzasadnieniu organ podatkowy odniósł się bowiem do stanu faktycznego sprawy, który determinował zastosowanie w sprawie konkretnych przepisów prawa materialnego. Przepisy te zostały ponadto przywołane w całości, a ich literalne brzmienie jest zrozumiałe, nie budzi wątpliwości co do sposobu w jaki zostały zastosowane. W tej sytuacji stwierdzić należy, że wydana przez decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego, a podniesione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego są bezzasadne. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił jako bezzasadną.