II SA/Wa 2224/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Konrad Łukaszewicz, Protokolant referent stażysta Paulina Lichowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2019 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę W sprawie niniejszej po rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej J. R. z dnia [...] września 2018 r., dotyczącego udostępnienia: - dokumentów w formie scan lub pdf złożonych przez Fundację [...] do konkursu "[...]", w I i II edycji. - scanu lub pdf projektu [...]; - informacji, którą przedstawił podmiot nt. swojego doświadczenia oraz doświadczenia osób zaangażowanych w realizację projektu, w tym ich kwalifikacje merytoryczne oraz doświadczenie w dziedzinie objętej tematyką zajęć oraz w zakresie działań popularyzatorskich, z uwzględnieniem działań skierowanych do osób w wieku poprodukcyjnym. - sprawozdania fundacji [...] z realizacji grantów uzyskanych w konkursie "[...]" I i II edycji, w formie skan lub pdf. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że na podstawie komunikatów Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 października 2016 r. (M.P. poz. 980) oraz 17 października 2017 r. (M.P. poz. 967) ustanowiono program pod nazwą "[...]", w ramach którego został ogłoszony konkurs na finansowanie projektów. Celem programu jest upowszechnianie nauki oraz badań naukowych i ich zastosowań wśród słuchaczy Uniwersytetów Trzeciego Wieku. W I edycji programu dokonano oceny 85 wniosków złożonych w terminie, zespół specjalistyczny powołany do oceny wniosków sporządził listę 16 projektów rekomendowanych do finansowania i przedstawił ją ministrowi wraz z proponowaną wysokością dofinansowania i uzasadnieniem. W oparciu o rekomendacje zespołu minister podjął decyzję o przyznaniu środków finansowych na realizację projektów w ramach programu lub o odmowie ich przyznania. Natomiast w ramach programu w II edycji nabór wniosków zakończył się 4 grudnia 2017 r. Wnioski zostały poddane wstępnej weryfikacji pod względem spełniania warunków formalnych, którą pozytywnie przeszło 49 zgłoszeń. Dalszym etapem prac nad wnioskami była ocena merytoryczna przez zespół specjalistyczny, która zakończyła się wyłonieniem 20 najlepszych projektów. Wyniki konkursu zostały ogłoszone na stronie internetowej Strona 2 z 6 — Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego w dniu 21 lutego 2018 r. pod adresem: https://www.gov.pl/nauka/6-mln-zl-dla-uniwersvtetow-trzeciego-wieku Dalej podniesiono, że prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego. Okoliczność, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej, nie skutkuje tym, że możliwy jest do niej nieograniczony dostęp, a w szczególności, że zasady i tryb dostępu nie mogą być uregulowane w sposób odmienny niż w ustawie o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2013 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 384/13). Założeniem jest jednak, że ograniczenie musi mieć charakter wyjątkowy; może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwanej dalej "u.o.d.d.i.p.", nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy). Ponadto, przepis art. 5 ust. 2 przywołanej ustawy stanowi, że prawo do informacji może ulec ograniczeniu m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Tajemnica przedsiębiorcy została więc wprost wskazana jako dobro chronione, stanowiące przeszkodę w udostępnienie informacji publicznej. W ocenie organu, treść wniosków złożonych w konkursie określa zaplanowane do realizacji obszary prac badawczych, uznane przez wnioskodawców za realne oraz warte podjęcia i możliwe do wykonania w jednostkach zgłaszających, pod warunkiem uzyskania wnioskowanych kwot dotacji. W związku z powyższym, ujawnienie treści zgłoszonych wniosków jest narażeniem podmiotów je składających na szkody, polegające na możliwości wykorzystania informacji przez inny podmiot do realizacji własnych zadań badawczych, pozwalających na uzyskanie korzyści gospodarczych, a zatem potencjalnie konkurencyjnych w stosunku do wniosków zgłoszonych i ocenionych w konkursie. Zauważono, że w dniu złożenia niniejszego wniosku obowiązywały przepisy art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki, natomiast od dnia 1 października 2018 r. zastosowanie mają przepisy ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, zwanej dalej p.o.s.w.i.n. Przedmiotowy wniosek dotyczy udostępnienia informacji publicznej o postępowaniu w sprawie wniosków o przyznanie środków finansowych przeznaczonych na finansowanie programów lub przedsięwzięć ustanawianych przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Zgodnie z art. 365 pkt 7 p.o.s.w.i.n. Minister jest dysponentem ww. środków finansowych pochodzących z budżetu państwa. Zatem, w niniejszej sprawie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, działając na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa, zobligowany jest do zastosowania normy przewidzianej w art, 381 p.o.s.w.i.n. Przepis art. 381 p.o.s.w.i.n. przesądza, że wnioski, opinie, umowy i raporty dotyczące zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. b oraz pkt 7 stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co w dalszej konsekwencji skutkuje również ograniczeniem dostępu do tych dokumentów na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacje o wynikach realizacji zadań finansowanych ze środków finansowych na naukę, podlegające ochronie na podstawie art. 381 p.o.s.w.i.n., mogą być udostępnione wyłącznie przez uprawniony podmiot, który otrzymał środki na realizację zadań. Organ wywiódł więc, że skoro wnioski, recenzje, umowy i raporty z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę są ustawowo zaliczone do kategorii tajemnicy przedsiębiorstwa to choć stanowią informację publiczną, nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów u.o.d.d.i.p. Zgodnie z wolą ustawodawcy, w odniesieniu do wniosków, opinii, umów i raportów dotyczących zadań finansowanych ze środków finansowych, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego został zwolniony z obowiązku samodzielnego ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki przepisu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Dokumentom tym ustawa nadaje status tajemnicy przedsiębiorstwa bez żadnych uwarunkowań, i co istotne, bez ograniczeń czasowych. Rozpatrywany wniosek o udostępnienie informacji publicznej bezspornie dotyczy dokumentów złożonych w związku z ubieganiem się o przyznanie środków finansowych przeznaczonych na finansowanie przedsięwzięć ustanowionych przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, zgodnie z art. 365 pkt 7 p.o.s.w.i.n. Reasumując, z przywołanych powyżej powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a także uwzględniając aktualne stanowisko judykatury, wynika jednoznacznie, że z mocy prawa żądane przez Wnioskodawcę informacje mają status informacji chronionej i występują ustawowe okoliczności nakazujące ograniczenie prawa do informacji publicznej. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiódł J. R.. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie 1) art. 61 ust. l w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę prawa do uzyskiwania informacji o działalności władz publicznych, poprzez błędne zastosowanie, polegające na niezasadnym dokonaniu ograniczenia tego prawa w niniejszej sprawie, 2) art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP"), w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, poprzez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w mniejszej sprawie znajdą zastosowanie przepisy innych ustaw określające odmienne zasady i tryb dostępie do informacji publicznych. 3) art. 5 ust 2 UDIP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę ograniczania dostępności informacji publicznej ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzi potrzeba zastosowania tego przepisu, gdyż w wyniku udostępnienia żądanych informacji nie dojdzie do ujawnienia informacji mających jakąkolwiek wartość gospodarczą, 4) art. 15 ust 1 ustawy o zasadach finansowania nauki, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że wszystkie informacje żądane w pkt 1 wniosku z 18 kwietnia 2018 r. mieszczą się w zakresie zastosowania tego przepisu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o 1) uchylenie zaskarżanej decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, 2) zasądzenie od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na moją rzecz zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że argumentacja organu co do podstaw niezrealizowania wniosku jest wewnętrznie sprzeczna. Z jednej strony wskazuje się na to, że w sprawie znajdą zastosowanie przepisy odmiennie określające zasady i tryb dostępu do informacji (a zatem, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie znajdzie zastosowania z uwagi na art. 1 ust. 2 UDIP), a z drugiej strony wskazuje się, że dostępność żądanej we wniosku informacji podlega ograniczeniu ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy. Obydwa stanowiska względem wniosku wzajemnie się wykluczają, bo jeśli nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej z powodu zastosowania art 1 ust. 2 UDIP, to nie ma podstawy do wydania na podstawie art. 16 ust. 1 UDIP decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, zatem nie ma podstawy do ograniczenia dostępności żądanej informacji. W związku z tym w niniejszej sprawie w sposób błędny zastosowano art. 1 ust. 2 UDIP. Podniesiono również, iż organ w błędny sposób dokonał uznania, że informacje, o których udostępnienie zwrócił się we wniosku z 24 września 2018 r., objęte są zakresem zastosowania art. 15 ust. i ustawy o zasadach finansowania nauki. Warto w tej mierze wskazać na wyrok WSA w Warszawie z 16 października 2017 r. (II SA/Wa 457/17, wyrok nieprawomocny), w którym wskazano, że wniosek obejmujący realizacją programu prowadzonego przez Ministra Nauki i Szkolnictwa wyższego, a obejmujący informacje w zakresie co najmniej: 1. wnioskodawcy, 2. tytułu projektu, 3. kierownika projektu, 4. informacje o ocenach recenzentów i recenzentek co do poszczególnych wniosków złożonych w konkursie, 5. listy recenzentów zewnętrznych (imię, nazwisko, tytuł lub stopień naukowy), 6. skanu listy rankingowej ocenionych wniosków, którą zespół specjalistyczny przedłożył Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego, nie mieści się w dyspozycji art. 15 ust. 1 lub ust. 3 ustawy o zasadach finansowania nauki: "pytania mają charakter pytań o postępowanie, natomiast nie dotyczą w żaden sposób danych wymienionych w art. 15 ust. 1 i 2 u.o.z.fn. Organ w odczuciu skarżącego zatem błędnie odczytał treść art. 15 u.o.z.fn., jako przepisu, który w ogóle uniemożliwia udostępnienie informacji o przebiegu konkursu" (uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 16 października 2017 r., II SA/Wa 457/17). Podobna sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Wniosek dotyczący dokumentów w złożonych przez Fundację [...] do konkursu "[...]", w I i II edycji, projektu [...], informacji, którą przedstawił podmiot nt. swojego doświadczenia oraz doświadczenia osób zaangażowanych w realizację projektu, w tym ich kwalifikacje merytoryczne oraz doświadczenie w dziedzinie objętej tematyką zajęć oraz w zakresie działań popularyzatorskich, z uwzględnieniem działań skierowanych do osób w wieku poprodukcyjnym, sprawozdania fundacji [...] z realizacji grantów uzyskanych w konkursie "[...]" I i II edycji" nie jest wnioskiem dotyczącym wniosków, recenzji, umów i raportów z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę, o których stanowi art. 15 ust. 1 ustawy o zasadach finansowania nauki. Wniosek dotyczył informacji o postępowaniu konkursowym, w tym o wykazaniu przez podmiot biorący udział w naborze spełnienia wymogów postawionych w tymże konkursie a także przedstawionego sprawozdania z realizacji grantów. Ponadto wskazano w skardze, że organ odmówił a priori udostępnienia wszystkich informacji objętych wnioskiem, podczas gdy powinien ocenić możliwość udostępnienia poszczególnych informacji, objętych zakresem wniosku. Podkreślono również, iż każdy ma prawa wiedzieć co robią władze publiczne, dlaczego oraz na co wydatkują pieniądze publiczne, czyli te, pochodzące od obywateli. Europejski Trybunał Praw Człowieka w sprawach TASZ przeciwko Węgrom (nr skargi 37374/05, wyrok z 14 kwietnia 2009 r.), Młodzieżowa Inicjatywa na Rzecz Praw Człowieka przeciwko Serbii (nr skargi 48135/06, wyrok z 25 czerwca 2013 r.), Ósterreichische Yereinigungzur Erhaltung, StSrkungund Schafifungeineswirtschaftlichgesunden landundforstwirt-schaftłichen Grundbesitzes przeciwko Austrii (nr skargi 39534/07, wyrok 28 listopada 2013 r.) odwołał się do prawa do informacji publicznej i stwierdził w wyroku Młodzieżowa Inicjatywa na Rzecz Praw Człowieka przeciwko Serbii, że silna demokracja wymaga transparentności, do której prawo mają wszyscy obywatele. Europejski Trybunał Praw Człowieka w sprawie TASZ przeciwko Węgrom, nr 37374/05 uzasadnił swoją decyzję słowami, iż opinia publiczna ma prawo do dostępu do informacji o znaczeniu publicznym, a organy państwowe, jako te, które posiadają monopol informacyjny, mogą znacząco utrudniać szerzenie prawa do informacji publicznej, a tym samym naruszać art. 10 Konwencji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy w jej realiach faktycznych organ powołując się na art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej mógł odmówić udostępnienia żądanych danych. W ocenie tut. Sądu na wyżej postawione pytanie należało udzielić pozytywnej odpowiedzi. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do tej informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W razie ustalenia, że w sprawie występuje jedna z powyższych przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, na podmiocie pytanym ciąży bezwzględny obowiązek odmowy udostępnienia żądanych danych. Przechodząc do materii zakwalifikowania przez organ informacji objętych wnioskiem, do kategorii danych stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy to działanie to jawiło się jako prawidłowe. Na wstępie podkreślenia wymaga to, że organy władzy publicznej obowiązane są stosować obowiązujące prawo. Muszą więc stosować przepisy tych ustaw, które obowiązują w dacie wydawania decyzji. W myśl zaś przepisu art. 381 ust. 1, obowiązującej w dniu wydania skarżonej decyzji ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - wnioski, opinie, umowy i raporty dotyczące zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. b oraz pkt 5, 7, 11 i 12 oraz dotyczące Mapy, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jak wynika z treści przywołanej regulacji, ustawodawca przesądził w niej wprost, jakie dokumenty należą do kategorii chronionej. Przy takim sformułowaniu przepisu, na pytanym podmiocie ciąży więc jedynie obowiązek analizy, czy żądane dane należą do wyszczególnionej w art. 381 ust. 1 w/w ustawy kategorii dokumentów. Pytany podmiot został zaś zwolniony przez twórcę omawianej regulacji z obowiązku dokonania samodzielnej oceny, czy sporne dane objęte wnioskiem, posiadają wartość gospodarczą o jakiej mowa w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Ustawodawca sam bowiem przesądził to, jakie dokumenty należą do powyższej kategorii. Na marginesie wyjaśnić dodatkowo należało różnice pomiędzy określeniami jakimi posługuje się ustawa o dostępie do informacji publicznej (tajemnica przedsiębiorcy) i ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tajemnica przedsiębiorstwa). W orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się dwa stanowiska, jeśli idzie o rozumienie użytego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcia tajemnica przedsiębiorcy. Zgodnie z pierwszym z nich pojęcie tajemnica przedsiębiorcy, o jakiej mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., utożsamia się z pojęciem tajemnica przedsiębiorstwa, której definicję zawiera art. 11 u.z.n.k. (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2950/14). Zgodnie z drugim stanowiskiem pojęcie tajemnica przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, której definicję zawiera art. 11 u.z.n.k. i przyjmuje się, że pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, ale w niektórych sytuacjach tajemnica przedsiębiorcy może być rozumiana szerzej. Co do zasady więc obydwa omawiane sformułowani są tożsame znaczeniowo. Biorąc pod uwagę powyższe, jak też to, że pytania inicjujące niniejsze postępowanie dotyczyły opisanego w art. 381 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, wniosku oraz raportu - zakwalifikowanych przez ustawodawcę do kategorii tajemnicy przedsiębiorstwa - pytany organ musiał wydać skarżoną decyzję odmawiając udostępnienia żądanych danych. Nie budzi bowiem wątpliwości tut. Sądu to, że dokumenty i informacje załączone do wniosku przez Fundację [...] stanowią część składową samego wniosku o dofinansowanie. Sprawozdanie z realizacji celów na jakie wyłożono publiczne środki stanowi zaś niewątpliwie rodzaj raportu dotyczącego zadań finansowanych ze środków państwowych. Zasadnie natomiast wywodzi skarżący, że organ błędnie, a właściwie zbędnie powołał w decyzji normę art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiącą o nienaruszaniu przez niniejszą ustawę przepisów innych ustaw odmiennie określających zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Odmowę udostępnienia żądanej informacji organ wywiódł bowiem co do zasady z powołanego w decyzji art. 5 ust. 2 UDIP, a nie z przepisów innych ustaw. Opierając się na treści art. 381 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, organ zakwalifikował jedynie żądaną informację do kategorii tajemnicy przedsiębiorstwa. Powyższy przepis nie ustanawiał jednak odmiennych zasad ani odmiennego trybu dostępu do informacji publicznej. Skoro więc ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce była jedynie narzędziem umożliwiającym kwalifikację charakteru żądanych danych (jako tajemnicy przedsiębiorstwa), to nie sposób uznawać, że przywołany akt prawny ustalał tryb i zasady dostępu do samej informacji. Tryb ten, w realiach faktycznych i prawnych sprawy określała bowiem nadal ustawa o dostępie do informacji publicznej. Powyższe sprawia, że wskazany błąd organu winien być zakwalifikowany do kategorii uchybienia. Nie każde jednak błędne zastosowanie prawa musi skutkować uchyleniem samej decyzji. Biorąc zaś pod uwagę fakt, że omawiane uchybienie, wynikające z błędu logicznego, miało wyłącznie charakter czysto formalny, to co do zasady nie rzutowało na poprawność samego rozstrzygnięcia. Usunięcie z podstawy prawnej skarżonej decyzji przepisu art. 1 ust. 2 UDIP wobec istnienia pozostałych prawidłowo przywołanych przepisów, nie wpływało bowiem na trafność samego rozstrzygnięcia. Stąd w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powyższe uchybienie nie powodowało konieczności uchylania skarżonej decyzji. Na zakończenie dodać należało, iż przywołany na str. 4 skargi wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie mógł stanowić wytycznych orzeczniczych w niniejszej sprawie. Wyrok tamten dotyczył bowiem innego aktu prawnego, nie obowiązującego już w dacie wydania skarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa w stopniu powodującym konieczność eliminacji rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).