I SA/Ol 236/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka asesor WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2019 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia "[...]", nr: "[...]" w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej M. C. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. , , Przedmiotem skargi M.C. (dalej: "strona" lub "skarżąca") jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "organ" lub "KIS") dotyczące pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego stosownie do art. 89b ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: "ustawa VAT"). We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej strona przedstawiła stan faktyczny, z którego wynika, że w latach 2010 - 2011 nabywała towar od M. K., zaś podatek naliczony z faktur VAT wystawionych przez M. K. strona prawdopodobnie odliczała na bieżąco w deklaracjach VAT, przy czym nie ma co do tego pewności, ze względu na brak dokumentacji wynikający z przedawnienia zobowiązań podatkowych za ww. okres. Zarówno strona, jak i M. K. były czynnymi, zarejestrowanymi podatnikami VAT. Strona jest nim nadal, nie ma natomiast wiedzy na temat M. K. Terminy zapłaty faktur przypadały na 2010 i 2011 r. M. K. uznała, że strona nie uiściła na jej rzecz zapłaty. Po upływie 180 dni od terminu płatności należności wynikających z faktur, nieopłaconych zdaniem M. K., zawiadomiła ona stronę o zamiarze skorygowania podatku należnego zgodnie z art.89a ust.2 ustawy VAT. Były to zawiadomienia z dnia 15 listopada 2012 r. i z dnia 20 listopada 2013 r. Następnie pismami z dnia 15 stycznia 2013 r. i 20 stycznia 2014 r. zawiadomiła stronę o skorygowaniu podatku należnego za grudzień 2012 r. oraz za IV kwartał 2013 r. Strona nie wie, czy M. K. dokonała korekt. Strona nie skorygowała podatku naliczonego, bowiem uważa, że dokonała zapłaty należności wynikających z faktur. M. K. złożyła w 2013 i 2014 r. 25 pozwów o zapłatę, z których 24 zostały oddalone wyrokiem wydanym przez Sąd Rejonowy. Z uzasadnienia wyroku wynika, że doszło do zapłaty wszystkich należności wymienionych w pozwach 1-24. M.K. wniosła apelację. Na rozprawie przed Sądem Okręgowym w dniu 9 maja 2018 r. strony zawarły ugodę, z której wynika, że strona zobowiązuje się zapłacić M. K. 150.000 zł, co obejmuje wszystkie ww. roszczenia K. wobec strony we wszystkich ww. sprawach. W dniu 9 maja 2018 r. strona uiściła na rzecz M. K. ww. kwotę. Na podstawie przedstawionego stanu faktycznego strona zadała dwa pytania: 1. Czy w opisanej sytuacji strona ma obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego stosownie do art.89b ust.1 ustawy VAT? 2. Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, to o jakie kwoty i za jakie okresy powinna to zrobić? Zdaniem strony – nie ma obowiązku dokonania korekty. Wskazując na art.89a i art.89b ustawy VAT w brzmieniu do końca 2012 r. wskazuje na dwie przesłanki powstania po stronie odbiorcy faktury obowiązku korekty, tj. istnienie wierzytelności z uprawdopodobnioną nieściągalnością oraz wystosowanie do dłużnika odpowiedniego zawiadomienia. W niniejszej sprawie zaistniała tylko druga przesłanka, tj. zawiadomienie dłużnika. W kwestii istnienia wierzytelności strona wskazała, że faktury opłacała na bieżąco i nie ma zobowiązań wobec ich wystawcy, co potwierdza wyrok Sądu Rejonowego. Zawarcie ugody sądowej oznacza, że K. zrezygnowała z jakichkolwiek roszczeń. A nawet, gdyby tak nie było, to według strony, zapłata 150.000 zł tytułem ugody zmodyfikowała stosunek prawny pomiędzy stronami w taki sposób, że łączna wartość wszystkich faktur wynosi 150.000 zł. Aby rozważać konieczność korekty podatku naliczonego, M. K. powinna wystawić faktury korygujące, gdyż doszło do obniżenia ceny. Jednak z uwagi na upływ przedawnienia wynikającego z art.70 §1 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: "Op") nie ma podstaw do wystawienia faktur korygujących. Ponadto zgodnie z art.89b ust.1 ustawy VAT, dłużnik ma obowiązek pomniejszenia podatku naliczonego o kwotę podatku wynikającą z nieuregulowanych faktur za okres, w którym dokonał odliczenia, czyli w tym przypadku za lata 2010 – 2011. Nie jest to możliwe ze względu na upływ przedawnienia. W zakresie pytania nr 2 strona uważa, że kwota wynikająca z ugody powinna zostać zaliczona zgodnie z art.451 §3 Kc na poczet najwcześniejszych faktur, czyli wystawionych w 2010 r. Organ uznał, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych i wezwał stronę do usunięcia braków poprzez doprecyzowanie przedstawionego stanu faktycznego o następujące informacje: 1. Czy strona dokonała odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych w latach 2010 i 2011 od M. K.? 2. Czy strona w ciągu 14 dni od otrzymania zawiadomień z dnia 15 listopada 2012 r. oraz z dnia 20 listopada 2013 r., o których mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6 ustawy VAT uregulowała należności na rzecz M. K.? 3. Jakie były powody zawarcia na rozprawie w Sądzie Okręgowym dniu 9 maja 2018 r. ugody, z której wynika, że M.C. zobowiązała się zapłacić na rzecz M. K. kwotę 150.000 zł? Ponadto organ zwrócił się do strony o przeformułowanie pytania nr 2 w taki sposób, aby dotyczyło ono stosowania konkretnego przepisu ustawy VAT w skonkretyzowanym stanie faktycznym, z którego wynikać będą prawa lub obowiązki wnioskodawcy na gruncie prawa podatkowego oraz o przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie tego przeformułowanego pytania nr 2. Strona uzupełniła wniosek w ten sposób, że potwierdziła, iż dokonała odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych w latach 2010 i 2011 od M.K. Nie uregulowała należności na rzecz M. K. w ciągu 14 dni od otrzymania zawiadomień z dnia 1 listopada 2012 r. oraz 20 listopada 2013r., gdyż stała na stanowisku, że żadnych zaległości wobec niej nie posiadała, albowiem należności opłacała na bieżąco. W kwestii przyczyn zawarcia ugody sądowej powołała się na treść art.14b §2 i 3 Op i wskazała, że we wniosku przedstawiła stan faktyczny w sposób szczegółowy opisując zawartą ugodę oraz dołączając do wniosku jej kserokopię. Stwierdziła, że oczekuje od organu oceny swojego stanowiska odnośnie opisanego stanu faktycznego, który jest taki, że ugoda została zawarta. Powody jej zawarcia nie mogą podlegać ocenie prawnej. Przedmiotem oceny wniosku ma być ocena prawna stanu faktycznego, czyli zawarcie ugody, nie zaś intencji i powodów, dla których ten stan zaistniał. Można się tylko domyślać, że obydwie strony chciały zakończenia sporu. W kwestii żądanego przez organ przeformułowania pytania nr 2 strona podtrzymuje swoje pytanie zawarte we wniosku, twierdząc, że nie ma podstaw do jego przeformułowania. Pytanie to dotyczy stosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego, tj. art.89b ust. l ustawy VAT. Podatniczka chce wiedzieć, w przypadku obowiązku dokonania korekty stosownie do art.89b ust.1, o jakie kwoty i za jakie okresy ma dokonać korekt. Postanowieniem z dnia "[...]" KIS pozostawił bez rozpatrzenia wniosek M.C. o wydanie interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu wskazał, że strona jedynie częściowo uzupełniła wniosek, bowiem nie wskazała powodów zawarcia ugody przed Sądem Okręgowym i nie przeformułowała pytania nr 2, tak, aby dotyczyło stosowania konkretnego przepisu ustawy VAT w skonkretyzowanym stanie faktycznym i nie przedstawiła własnego stanowiska co do stanu faktycznego zawartego w tym pytaniu. Według organu informacja na temat powodów zawarcia ugody sądowej stanowiła element niezbędny dla wydania interpretacji indywidualnej w zakresie stwierdzenia, czy strona ma obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego stosownie do art.89b ust.l ustawy VAT. We wniosku strona wskazała, że nie skorygowała podatku naliczonego, stojąc na stanowisku, że należności z tych faktur zostały przez nią uiszczone. Zaś w dalszej części wniosku podała, że strony na rozprawie sądowej zawarły ugodę obejmującą całość roszczeń wobec strony. Na jej podstawie strona w dniu 9 maja 2018 r. zapłaciła M. K. 150.000 zł. Zdaniem organu informacje zawarte we wniosku są niejasne i budzące wątpliwość. Podane przez stronę informacje nie wyjaśniają, czy strona wcześniej uiściła należności ze wskazanych we wniosku faktur. Dlatego istotne dla stwierdzenia, czy strona ma obowiązek dokonania korekty, było udzielenie przez stronę jednoznacznej odpowiedzi na pytanie nr 3 (o powody zawarcia ugody sądowej). Organ przytoczył przepisy ustawy VAT dotyczące korekty VAT w zakresie nieściągalnych wierzytelności. Wskazał, że zgodnie z art.89b ust.1 ustawy VAT podatnik dłużnik ma obowiązek skorygowania odliczonego podatku naliczonego wynikającego z faktury, jeżeli nie ureguluje należności w terminie 180 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. Obowiązek dokonania takiej korekty ciąży na dłużniku bez względu na to czy jego wierzyciel skorzystał z ulgi na złe długi, czy też nie, tzn. czy wykorzystał możliwość odzyskania zapłaconego do urzędu podatku VAT po wystawieniu faktury, która nie została uregulowana przez kontrahenta (dłużnika). Organ podkreślił, że jeżeli w wezwaniu do uzupełnienia wniosku zredagował zacytowane wyżej pytania oznacza to, że przedstawione we wniosku informacje nie były wystarczające do wydania interpretacji we wnioskowanym zakresie. Zatem na podstawie udzielonej przez stronę odpowiedzi organ nie jest w stanie stwierdzić, czy strona ma obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego stosownie do art.89b ust.1 ustawy. Według organu nieudzielenie jednoznacznej i niebudzącej wątpliwości odpowiedzi na skierowane do strony pytanie nr 3 sformułowane przez organ w wezwaniu, powoduje, że niemożliwe staje się wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania oznaczonego we wniosku jako nr 1, a w konsekwencji również w zakresie pytania oznaczonego we wniosku jako nr 2, do przeformułowania którego strona została wezwana, a czego w odpowiedzi na wezwanie nie uczyniła. W zażaleniu złożonym na to postanowienie strona podniosła, że na tle tego stanu faktycznego zadała konkretne pytania i przedstawiła własne stanowisko. Wskazała, że powody, dla których została zawarta ugoda, mogą być tylko ewentualną przyczyną zaistnienia opisanego stanu faktycznego. Organ interpretacyjny zaś ma obowiązek ustosunkowania się do przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego i odpowiedzi na pytania co do tego stanu. Stan faktyczny jest zaś taki, że ugoda została zawarta i strona chce wiedzieć, czy i jaki ma ona wpływ na ewentualny obowiązek korekty, w tym celu złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji. Według strony działanie organu interpretacyjnego narusza art.14g §1 w zw. z art.14b §3 i art.14c oraz art.120, art.l21§1 oraz 169 §1 i 4 Op, gdyż wezwanie do uzupełnienia wniosku, a następnie pozostawienie go bez rozpatrzenia i faktyczna odmowa ustosunkowania się do przedstawionego przez stronę zaistniałego stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w tej sprawie, są działaniami mającymi stwarzać tylko pozory postępowania organu w zgodzie z tymi przepisami. Zaskarżonym postanowieniem KIS utrzymał w mocy własne postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu powtórzył argumenty zawarte w postanowieniu z "[...]". Ponadto przytoczył przepisy ustawy VAT dotyczące wniosku i wskazał na słownikową definicję pojęcia "wyczerpujący", użytego w art.14c §1-2 Op. Na jej podstawie wskazał, że wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego oznacza przedstawienie go wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, czyli w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi, co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Według organu strona nie uzupełniła wniosku w zakresie żądanym przez organ, czym uniemożliwiła wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku VAT w zakresie objętym pytaniami strony. Organ zauważył przy tym, że nie przysługują mu uprawnienia do prowadzenia postępowania dowodowego oraz prowadzenia sporu co do stanu faktycznego. W ocenie organu informacje zawarte we wniosku były niejednoznaczne i budzące wątpliwość. Bowiem strona twierdzi, że dokonała zapłaty za faktury, lecz jednocześnie wskazuje, że zawarła z M. K. ugodę, na podstawie której dokonała zapłaty, co wyczerpało wszystkie roszczenia K. Sama informacja o zawarciu wskazanej ugody i domysły, że "obydwie strony chciały zakończenia sporu", według organu, nie wyjaśnia, czy strona wcześniej uiściła należności ze wskazanych we wniosku faktur. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie art.169 §1 i §4 w związku z art.14h, art.14g §1, 14b§3, art.14c, art.120 oraz art.121§1 Op poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sytuacji, gdy wniosek ten spełniał wymogi opisane w art.14b §3 Op. W uzasadnieniu skarżąca wskazała na różnice pomiędzy zakresami postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej oraz postępowania podatkowego, polegającą na tym, że organ interpretacyjnych nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich działań niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego. Podkreśliła, że we wniosku o wydanie interpretacji i jego uzupełnieniu wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny. Wskazała, że przedłożyła organowi, nawet dwukrotnie, ugodę zawartą przed Sądem Okręgowym. Wypełniła więc w całości dyspozycję art.14b §3 Op w zakresie przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. Na tle tego stanu faktycznego zadała konkretne pytania i przedstawiła własne stanowisko. Powody, dla których została zawarta ugoda, mogą być tylko ewentualną przyczyną zaistnienia opisanego stanu faktycznego. Organ interpretacyjny zaś ma obowiązek ustosunkowania się do przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego i odpowiedzi na pytania co do tego stanu. Nie może też żądać zmiany zadanych przez stronę pytań. Powtórzyła, że stan faktyczny jest taki, że po pierwsze: skarżąca nie dokonywała żadnych korekt podatku naliczonego, po drugie: ugoda została zawarta, a jej treść została przestawiona organowi interpretacyjnemu. Skarżąca chce wiedzieć, czy i jaki ma ona wpływ na ewentualny obowiązek korekty, w tym celu złożyła wniosek o udzielenie interpretacji. Dodała, że organ interpretacyjny nie ma prawa, aby na podstawie art.169 §1 w związku z art.14h Op zażądać od wnioskodawcy modyfikacji opisu stanu faktycznego sprawy oraz postawionego przez wnioskodawcę pytania według własnego uznania. Uprawnienia organu ograniczone są wyłącznie do żądania od wnioskodawcy podania brakujących informacji faktycznych, przytoczenia przepisów prawa podatkowego, które zdaniem wnioskodawcy wymagają wykładni lub wskazania okoliczności faktycznych odnoszących się bezpośrednio do osoby wnioskodawcy oraz skutków podatkowych jakie mogą zaistnieć po jego stronie. Zdaniem skarżącej działanie organu interpretacyjnego stanowi jaskrawe naruszenie wskazanych w petitum skargi przepisów Op, gdyż wezwanie do uzupełnienia wniosku, a następnie pozostawienie go bez rozpatrzenia i utrzymanie w mocy tego rozstrzygnięcia, co sprowadziło się do faktycznej odmowy ustosunkowania się do przedstawionego przez skarżącą zaistniałego stanu faktycznego i jej stanowiska w tej sprawie, jest działaniem mającym stwarzać tylko pozory postępowania organu w zgodzie z przepisami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna wydana na podstawie art.14b §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. DzU 2019, poz.900). Zgodnie z art.14b §2 i §3 Op wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Na podstawie art.14c §1 i §2 Op interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Zgodnie z art.14g §1 Op wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art.14b §3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV (art.14h Op). Skarga jest zasadna. Rację ma bowiem skarżąca, zarzucając organowi, że żądał uzupełnienia wniosku bez wykazania zasadności takiego żądania oraz że nie powinien żądać od strony zmiany zadanych pytań. Przedstawione przez organ uzasadnienie żądania uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie przyczyn zawarcia ugody sądowej nie wyjaśnia, dlaczego organ powinien znać motywy zawarcia ww. ugody. Wynika z tego uzasadnienia, że bez wskazania przyczyn zawarcia ugody organ nie jest w stanie odpowiedzieć na zadane pytanie o korektę podatku naliczonego. W zaskarżonym postanowieniu stwierdzono (str.10), że "jeżeli organ w wezwaniu do uzupełnienia wniosku zredagował zacytowane wyżej pytania oznacza to, że przedstawione we wniosku informacje nie były wystarczające do wydania interpretacji we wnioskowanym zakresie". Zdaniem Sądu taka argumentacja nie pozwala na stwierdzenie, że bez poznania przyczyn zawarcia ugody sądowej pomiędzy wystawcą i odbiorcą faktur – nie jest możliwa odpowiedź na pytanie o wpływ tejże ugody na obowiązek korekty, o której mowa w art.89b ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.). Przepis ten mówi, że w przypadku otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6 i nieuregulowania należności w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia, podatnik (dłużnik) jest obowiązany do odpowiedniego pomniejszenia podatku naliczonego podlegającego odliczeniu lub w przypadku jego braku, do odpowiedniego powiększenia kwoty podatku należnego, o kwotę podatku wynikającą z nieuregulowanych faktur, poprzez korektę deklaracji za okres, w którym dokonał odliczenia. Zgodnie z ust.4 art.89b ustawy VAT w przypadku uregulowania należności po dokonaniu korekty, o której mowa w ust.1, podatnik ma prawo do zwiększenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym należność uregulowano, o kwotę podatku, o której mowa w ust.1. W przypadku częściowego uregulowania należności podatek naliczony może zostać zwiększony w odniesieniu do tej części. Na str. 5-6 zaskarżonego postanowienia KIS wskazał, że "w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej nie może być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do jednoznacznego określenia opisanego zdarzenia, jak również toczyć się spór co do przedstawionego stanu faktycznego. Co szczególnie istotne, to na organie spoczywa obowiązek dokonania oceny, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco, czy też nie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy - w trybie art.169 §1 w zw. z art.14h Ordynacji podatkowej - wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku - co uczyniono w przedmiotowej sprawie." Organ podkreślił też, że do niego należy ocena, czy strona usunęła braki formalne podania, przy czym ocena ta sprowadza się do prostego porównania, tego, do czego była wzywana i tego, co uczyniła. Te jak najbardziej słuszne założenia nie zostały jednak spełnione w rozpatrywanej sprawie. Nie negując wyżej przedstawionego prostego sposobu oceny usunięcia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji, za punkt wyjścia przyjąć należy ustalenie zasadności zażądania od strony, aby uzupełniła wniosek. W ocenie Sądu organ nie wskazał konkretnego powodu, dla którego było konieczne, aby poznał przyczyny zawarcia ugody, kopia której znajduje się w aktach sprawy. Nie wynika z treści ugody, co kierowało stronami sporu podczas jej zawarcia, przy czym należy zauważyć, że przyczyny te mogą być dowolne. W odpowiedzi na wezwanie organu oraz w kolejnych pismach skarżąca słusznie podnosiła, że organ nie musi znać przyczyn zawarcia ugody, a ponadto wskazała na prawdopodobną przyczynę w postaci chęci zakończenia sporu. Zdaniem Sądu organ powinien poprzestać na tych wyjaśnieniach strony. Z żadnego przepisu nie wynika, z jakich przyczyn można zawrzeć ugodę sądową, a z jakich nie można. Nie jest także dokumentowane przez sąd, z jakich przyczyn do ugody doszło. Zatem przyczyny te byłoby obecnie trudno jednoznacznie ustalić, zwłaszcza, że organ miał do dyspozycji jedynie wyjaśnienia jednej ze stron ugody. Dlatego, nawet gdyby skarżąca bardziej dokładnie wskazała przyczyny zawarcia ugody, byłyby to jedynie spekulacje na ten temat, nie mające w istocie znaczenia dla odpowiedzi na pytanie zadane przez skarżącą. Zdaniem Sądu, udzielenie odpowiedzi na pytanie o związek pomiędzy zawarciem między wystawcą faktur a ich odbiorcą ugody sądowej - a koniecznością dokonania przez odbiorcę faktur korekty, o której mowa w art.89b ustawy VAT, nie wymaga ustalenia przyczyn zawarcia ugody. Wymaga natomiast oceny wpływu jej zawarcia na obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego. Zatem słusznie zauważyła skarżąca, że zawarcie ugody jest faktem, co do skutków którego miał wypowiedzieć się organ, oceniając, czy należy zawarcie ugody potraktować jako dokonanie zapłaty, czy też nie ma do tego podstaw na gruncie ww. przepisów ustawy VAT. To właśnie tego dotyczyło pytanie, zaś rolą organu było ustalenie, czy i jaki wpływ okoliczność zawarcia ugody miała dla ewentualnego obowiązku dokonania korekty. Jak wyżej wyjaśniono, przyczyny zawarcia ugody nie mają dla tej oceny żadnego znaczenia. Sąd nie podziela także stanowiska organu co do potrzeby modyfikacji pytania nr 2. Skarżąca pytała, czy jeśli wskutek zawarcia ugody powinna dokonać korekty podatku naliczonego stosownie do art.89b ust.1 ustawy VAT, to o jakie kwoty i za jakie okresy powinna to zrobić, przy czym wskazała, jakie jest jej stanowisko w tej kwestii, tj. uważa, że kwota wynikająca z ugody powinna zostać zaliczona zgodnie z art.451 §3 Kc na poczet najwcześniejszych faktur, czyli wystawionych w 2010 r. Pytanie to zdaniem Sądu zostało sformułowane w sposób na tyle zrozumiały, że możliwe jest, choć być może trudne, udzielenie odpowiedzi, zaś organ nie wykazał, z czego wynika niezrozumiałość pytania w świetle art.89b ustawy VAT. Zgodnie z art.169 §1 i §4 Op, w razie, gdy podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. W ocenie Sądu doszło do naruszenia art.169 Op §1 i §4 Op oraz art.14g §1 poprzez zbędne wezwanie strony do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie przyczyn zawarcia ugody oraz w poprzez zażądanie od strony modyfikacji zawartego we wniosku pytania o to, o jakie kwoty i za jakie okresy powinna dokonać korekty. W sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające zastosowanie ww. przepisu, ale jedynie w odniesieniu do pytań organu o to, czy skarżąca odliczyła podatek naliczony z faktur wystawionych przez M. K. oraz o to, czy skarżąca w ciągu 14 dni od otrzymania zawiadomień uregulowała należności z faktur. Na te pytania skarżąca udzieliła odpowiedzi. W związku z powyższym, Sąd uznał, że organ niezasadnie skorzystał z możliwości żądania uzupełnienia stanu faktycznego poprzez żądanie wskazania przyczyn zawarcia ugody oraz bezpodstawnie żądał modyfikacji zadanego przez skarżącą pytania, wobec czego należało, na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: "ppsa"), uchylić zaskarżone postanowienie. Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku, tj. rozpatrzy wniosek o wydanie interpretacji zgodnie ze stanem faktycznym w nim przedstawionym i uzupełnionym, w zakresie dotyczącym obu przedstawionych przez skarżącą pytań. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na zasadzie art.200, art. 205 §2 i 4 oraz art.209 ppsa oraz §3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU poz. 1687). Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony wpis sądowy (100 zł), opłata skarbowa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - doradcy podatkowego (480 zł).