II SAB/Lu 94/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia NSA Witold Falczyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Koła [...] nr [...] "[...]" w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Koło [...] nr [...] "[...]" w [...] do rozpoznania wniosku S. P. z dnia 20 października 2013 r. w punktach 1, 2, 3; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny; IV. przyznaje adwokat M. J. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) w tym 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. [...] r. S. P. zwrócił się do Inne z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej polegającej na podaniu ile i jakich gatunków zwierzyny dzikiej drobnej i grubej odstrzeliło koło na poszczególnych dzierżawionych obwodach łowieckich w roku gospodarczym [...]; na jakim obszarze upraw rolnych i w uprawach jakich roślin wystąpiły w tym roku szkody od zwierzyny dzikiej; w jakiej wysokości (sumarycznie) koło wypłaciło odszkodowania w poszczególnych dzierżawionych obwodach; w jakiej wysokości składki członkowskie opłacali członkowie koła w roku gospodarczym [...] oraz, czy koło korzystało w tym roku gospodarczym z dotacji państwowych, od władz samorządowych, dotacji unijnych i subwencji lub innych form wsparcia finansowego i w jakiej wysokości. Wnioskodawca wskazał, iż domaga się udostępnienia powyższych informacji poprzez umożliwienie mu przeglądania w uzgodnionym terminie w siedzibie koła łowieckiego, ewentualnie przesłania mu żądanych informacji w formie wydruku pocztą na podany adres. W skardze z dnia [...] r. wnioskodawca zarzucając naruszenie przepisów ustawy z dnia [...]. o dostępie do informacji publicznej w tym art. 13 poprzez niedochowanie 14 dniowego terminu na udostępnienie informacji wniósł o nakazanie kołu łowieckiemu rozpatrzenie złożonego wniosku i udzielenie żądanych informacji oraz wymierzenia grzywny osobie odpowiedzialnej za udzielenie informacji. Zdaniem skarżącego K., mimo, że jest zobowiązane do udostępnienia informacji zlekceważyło otrzymane zapytanie i nie udzieliło na nie odpowiedzi. Wykonując zadania z zakresu ochrony zwierzyny dzikiej gospodaruje majątkiem Skarbu Państwa, ponadto otrzymuje subwencje i dotacje od samorządów lokalnych oraz korzysta z dopłat unijnych. Zdaniem skarżącego suweren, jakim jest naród, a więc i poszczególni obywatele mają prawo wiedzieć, w jaki sposób koło łowieckie wypełnia funkcje ochronne nad ich własnością. W dniu [...]. K. Ł. złożyło odpowiedź na skargę z dnia [...]. Z jej treści wynika, że w piśmie z dnia [...]. nadanym [...]. skarżącemu udzielono odpowiedzi również na pytania zawarte w jego wniosku z dnia [...]. Jednocześnie wyjaśniono, że przedmiotowy wniosek dotyczył informacji przetworzonych, w związku z czym skarżący winien uprawdopodobnić, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący nie wykazał istnienia tej przesłanki. Prezes Koła wskazał również, że wnioskodawca jest pełnoprawnym członkiem Kola, w związku z czym ma dostęp do dokumentów będących w jego posiadaniu. Żądane w niniejszej sprawie informacje skarżący mógł pozyskać biorąc udział w obradach walnego zgromadzenia członków Koła. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący podtrzymał złożoną skargę i wskazał, że nie domagał się informacji przetworzonej i wbrew twierdzeniom Prezesa Koła - nie mógł wejść w posiadanie informacji publicznej "w inny sposób". Wyrokiem z dnia [...]. ( II SAB/Lu [...] ) Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. Podzielając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 28 listopada 2013 r. (sygn. akt I OZ 1155/13 - publ. CBOSA) Sąd uznał, że w świetle art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej koła łowieckie są "innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne" , są zatem zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Koła łowieckie wykonują zadania administracji państwowej związane z łowiectwem w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1226 ze zm.). Są one podstawowymi podmiotami wydzierżawiającymi obwody łowieckie, a zatem to na nich, na dzierżawionym obwodzie, spoczywa obowiązek realizacji celów i zadań łowiectwa, tj. prowadzenia gospodarki łowieckiej rozumianej – w myśl art. 8 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie – jako element ochrony środowiska przyrodniczego, obejmującego ochronę zwierząt łownych, gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Sąd zwrócił jednak uwagę, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy stosowanie jej przepisów jest niedopuszczalne wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznej, są dla wnioskodawcy osiągalne w innym trybie. Skoro skarżący jest członkiem przedmiotowego Koła, ma zapewniony dostęp do żądanych informacji na podstawie art. 32 ust. 3 Prawa łowieckiego, co wyłącza możliwość udostępnienia mu tych informacji w żądanej formie w trybie przepisów powołanej ustawy. W konsekwencji nie można zarzucić, aby koło łowieckie pozostawało w bezczynności. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wnioskodawcy Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2016r. ( I OSK 2763/14 ) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylił. Sąd nie zgodził się z poglądem, że skarżący ma dostęp do żądanych informacji w trybie określonym w Statucie [...] Z. Ł. jako członek tego zrzeszenia i w związku z tym do załatwienia jego wniosku nie stosuje się przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w tej materii powołał się na swoje wcześniejsze orzecznictwo oraz orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, z art. 61 ust. 1 i 4 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że przepisy podustawowe, a tym bardziej nie mające waloru powszechnie obowiązującego regulacje wewnętrzne, nie mogą wykluczać, czy ograniczać dostępu do informacji publicznej przysługującego każdemu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Czynić to mogą bowiem tylko przepisy konstytucyjne lub zgodne z nimi przepisy ustawowe. Potencjalna możliwość skorzystania z trybu dostępu do informacji publicznej gwarantowanego w akcie wewnętrznym nie może zatem wyłączać dopuszczalności skorzystania z trybu ustawowego. Z samej zatem okoliczności, że skarżący jest członkiem [...] Z. Ł. nie można wywodzić, że nie może on uzyskać tych informacji w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Statut [...] Z. Ł. jest bowiem aktem o charakterze wewnętrznym, a zatem nie może modyfikować czy wyłączać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, w tym określających dostęp do informacji publicznej. W tej sytuacji wybór trybu uzyskania pożądanej informacji przez skarżącego (ustawowy lub statutowy) należał do niego, nie zaś do kompetencji adresata wniosku o informację. W motywach uzasadnienia wyroku NSA zwrócił ponadto uwagę, że skarga dotyczy jednej sprawy, tj. sprawy nie udzielenia informacji przez K. Ł. na wnioski złożone do dnia wniesienia skargi. Niezasadnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że każdy wniosek z poszczególnej daty stanowi odrębną sprawę administracyjną, zaś wniesiona skarga w jego zakresie – odrębną sprawę sądowoadministracyjną w rozumieniu art. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy zatem uwzględnić, że organ oceniając charakter informacji (prosta czy przetworzona) powinien ją analizować nie w perspektywie pojedynczego wniosku z jednej daty, lecz w zakresie wszystkich wniosków przez niego rozpatrywanych w danej materii (informacji publicznej) i od tego samego wnioskodawcy. Jednocześnie sąd odwoławczy udzielił wskazówek co do sposobu rozumienia informacji prostej i przetworzonej oraz wskazał na konieczność uwzględnienia specyficznego charakteru stowarzyszeń, zrzeszeń czy innych nietypowych podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej przy ocenie sposobu udostępnienia przez nie informacji. Zwrócił uwagę, że podmioty te zwykle nie dysponują takimi środkami i zasobami, jak typowe podmioty zobowiązane do udostępniania informacji publicznej (dlatego w szerszym zakresie mogą udostępniać informację np. w postaci jej wyłożenia do wglądu niż w formie kserokopii czy skanu). W tym kontekście Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował konieczność udokumentowania (np. pismem) przez podmiot zobowiązany, że przed wniesieniem skargi przez skarżącego K. zapewniło mu realny dostęp do żądanej – objętej niniejszą sprawą – informacji, z którego by skarżący nie skorzystał. Zagwarantowanie wnioskodawcy warunków dostępu do informacji (np. przez poinformowanie go na piśmie o możliwości zapoznania się z nią w danym, konkretnym miejscu i czasie) czyniłoby dalsze żądania i skargi do sądu administracyjnego wnioskodawcy bezzasadne, a nawet mogłyby być one wówczas poczytywane jako niezasługujące na ochronę nadużycie prawa do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim zaznaczyć należy, że zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 1270, ze zm.), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zatem związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku dotyczącą art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015r. , poz. 2058 ze zm. ) w związku z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2168 ze zm.) i § 60 ust. 1 i 2 oraz § 67 Uchwały [...] K. Z. D. PZŁ z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie uchwalenia Statutu [...] Z. Ł. zgodnie z którą za błędne uznano przyjęcie, że skarżący ma dostęp do żądanych informacji w trybie określonym w Statucie [...] Z. Ł. jako członek tego zrzeszenia i w związku z tym do załatwienia jego wniosku nie stosuje się przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie budzi zastrzeżeń uwaga skarżącego, według którego koło łowieckie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Kwestia ta była rozważana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym już wyroku z dnia [...]., a przedstawione wtedy stanowisko podziela także sąd w niniejszej sprawie. Ma ono zresztą potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego, który na tle art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, według którego zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wyjaśnił, że podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są zatem nie tylko szeroko pojęte władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, do których zalicza się również Polski Związek Ł. oraz jego komórki organizacyjne w tym koła łowieckie ( tak w postanowieniu NSA z dnia 28 listopada 2013r. I OZ 1155/13 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). W wyroku z dnia [...]. ( I OSK 1974/14 opubl. w CBOSA ) Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił natomiast uwagę, że zrzeszeniu jakim jest Polski Związek Ł. nie sposób stawiać analogicznych wymagań, jak organom administracji. W konsekwencji nie każda informacja będąca w dyspozycji [...] Z. Ł. bądź odnosząca się do jego funkcjonowania będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez ten związek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko te kwestie względem podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej, pozostałą zaś materię a contrario uznać należy za niepubliczną, a zatem stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy. za niebędącą informacją publiczną. Zdaniem sądu znajduje to potwierdzenie w samym art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, wskazującym, że "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa." Zdaniem NSA przyjęcie, że od wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy podmiotów można żądać innych informacji, niż z zakresu wykonywania zadań władzy publicznej, czy gospodarowania mieniem publicznym – byłoby nadmierną ingerencją w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą poza standard konstytucyjny. W ocenie sądu odwoławczego zadania [...] Z. Ł. o charakterze publicznym zostały określone w art. 34 ustawy – Prawo Ł. i tylko w tym zakresie uznać je należy za informacje publiczne. Chodzi tu o 1) prowadzenie gospodarki łowieckiej; 2) troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa L. Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących; 3) pielęgnowanie historycznych wartości kultury materialnej i duchowej łowiectwa; 4) ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych;5) czuwanie nad przestrzeganiem przez członków [...] Z. Ł. prawa, zasad etyki, obyczajów i tradycji łowieckich; 6) prowadzenie dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego; 7) organizowanie szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego; 8) prowadzenie i popieranie działalności wydawniczej i wystawienniczej o tematyce łowieckiej; 9) współpracę z pokrewnymi organizacjami zagranicznymi; 10) wspieranie i prowadzenie prac naukowych w zakresie gospodarowania zwierzyną ; 11) prowadzenie i popieranie hodowli użytkowych psów myśliwskich i ptaków łowczych; 12) realizację innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska. W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, że informacje dotyczące liczby i gatunków odstrzelonych zwierząt przez K. stanowi informację publiczną. Dane te mieszczą się bowiem w pojęciu gospodarki łowieckiej rozumianej zgodnie z art. 4 ust.1 ustawy Prawo Łowieckie jako działalność w zakresie ochrony, hodowli i pozyskiwania zwierzyny. Informacją publiczną są również dane dotyczące kwestii szkód i odszkodowań za szkody wyrządzone przez zwierzęta dzikie. Zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie sposobu postępowania przy szacowaniu szkód oraz wypłat odszkodowań za szkody w uprawach i płodach rolnych ( Dz. U z 45, poz. 272 ) wstępnego szacowania szkody, zwanego dalej "oględzinami", ostatecznego szacowania szkody oraz ponownego szacowania szkody dokonują upoważnieni przedstawiciele dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego, zwani dalej "szacującymi", przy udziale poszkodowanego albo jego pełnomocnika oraz, na żądanie jednej ze stron, przedstawiciela właściwej terytorialnie izby rolniczej. Według § 2 ust.5 z oględzin, ostatecznego szacowania szkody oraz ponownego szacowania szkody szacujący sporządzają protokół, zwany dalej "protokołem", który podpisują szacujący, poszkodowany albo jego pełnomocnik oraz przedstawiciel właściwej terytorialnie izby rolniczej, jeżeli uczestniczył w tej czynności. § 3 ust. 4 rozporządzenia stanowi natomiast, że podczas oględzin ustala się gatunek zwierzyny, która wyrządziła szkodę; rodzaj, stan i jakość uprawy; obszar całej uprawy szacunkowy obszar uprawy, która została uszkodzona oraz szacunkowy procent zniszczenia uprawy na uszkodzonym obszarze. Zgodnie z ust.2 oględzin nie dokonuje się w przypadku szkód w płodach rolnych; wyrządzonych przez dziki na łąkach i pastwiskach oraz w uprawach, jeżeli szkoda powstała i została zgłoszona bezpośrednio przed sprzętem uszkodzonej uprawy lub w jego trakcie. Wypłaty odszkodowań dokonują dzierżawcy lub zarządcy obwodów łowieckich w terminie trzydziestu dni od dnia sporządzenia protokołu ostatecznego szacowania szkody albo od dnia sporządzenia protokołu ponownego szacowania szkody, o ile ponowne szacowanie miało miejsce. Stosownie do § 4 ust.5 rozporządzenia podczas ostatecznego szacowania szkody ustala się gatunek zwierzyny, która wyrządziła szkodę; rodzaj uprawy lub płodu rolnego; stan i jakość uprawy lub jakość płodu rolnego; obszar całej uprawy lub szacunkową masę zgromadzonego płodu rolnego; obszar uprawy, która została uszkodzona lub szacunkową masę uszkodzonego płodu rolnego; procent zniszczenia uprawy na uszkodzonym obszarze; plon z 1 ha lub szacunkową masę uszkodzonego płodu rolnego; rozmiar szkody oraz wysokość odszkodowania. Wspomniane rozporządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia Ministra Środowiska zawartego w art. 49 ustawy prawo łowieckie, nie może zatem być wątpliwości, że udzielenie informacji stanowi w tym przypadku wypełnienie art. 34 pkt. 12 wspomnianej już ustawy Prawo Łowieckie. Nie budzi również wątpliwości, że charakter informacji publicznej stanowią informacje dotyczące uzyskania przez koło dotacji państwowych, samorządowych, unijnych, subwencji lub innych form wsparcia finansowego. Przesądza o tym art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy., pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a-c., oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Informacja związana z dotacjami, subwencjami, czy innymi formami wsparcia finansowego przekazanymi kołu przez Państwo lub samorządy mieści się w przywołanym pojęciu informacji o majątku publicznym i gospodarowaniu nim. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2015 r., ( I OSK 634/15 opubl. w CBOSA ) gospodarowanie mieniem publicznym jest sprawą publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem informacja z nim związana stanowi informację publiczną. Ubiegając się o pomoc finansową, a następnie je przyjmując, koło musiało godzić się, że informacja z tym związana będzie podlegała udostępnieniu publicznemu. Informacją publiczna nie jest natomiast informacja o składkach członkowskich, skoro nie została wymieniona w art. 34 ustawy Prawo łowieckie. Trzeba natomiast zgodzić się ze skarżącym, który uważa, że koło pozostawało w bezczynności przy rozpoznaniu wniosku z dnia [...]. W świetle przepisów powołanej ustawy o bezczynności można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku określonym w art. 13 ust.1 nie udziela jej, nie wskazuje dodatkowego terminu jej udostępnienia, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, nie informuje, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej, nie jest w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3), lub że obowiązuje inny tryb udostępniania informacji (art. 1 ust. 2), odmawia udzielenia informacji lub umorzenia postępowania w formie decyzji administracyjnej (art. 16). W sprawie jest oczywiste, że koło łowieckie po otrzymaniu wniosku nie tylko w ustawowym terminie nie udzieliło żądanej informacji, ale w tym czasie nie podjęło żadnych czynności zmierzających do jego załatwienia. Jeśli nawet uważano, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną, jego rzeczą było wezwanie skarżącego do ujawnienia powodów, dla których spełnienie żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Efektem nie wykazania tej przesłanki byłaby odmowa udzielenia informacji w drodze decyzji w oparciu o art. 16 ust.1 ustawy. Co więcej, w orzecznictwie uważa się, że to podmiot do którego wpływa wniosek o udostępnienia informacji publicznej władny jest do samodzielnej oceny, czy ma ona charakter informacji publicznej. Podkreślenia jednak wymaga, że żądane informacje zostały jednak częściowo skarżącemu udostępnione. Powyższy wniosek uzasadnia znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia [...]. z którego wynika, że w załączeniu przesłano odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji publicznej m.in. z dnia [...]. Odpowiedź opatrzona jest datą [...]. Wspomniane pismo z [...]. zostało nadane jako przesyłka priorytetowa w dniu [...]. na adres skarżącego, który wprawdzie zaprzeczył, aby je otrzymał, nie przedstawił jednak żadnego innego pisma, które w tej dacie nadane w rzeczywiście zostało mu doręczone. Warto także zaznaczyć, że w dniu [...]. pełnomocnik skarżącego wykonał fotokopie całości akt sprawy, co oznacza, ze w tej dacie dysponował już znajdującym się w aktach wspomnianym pismem z [...]. Przesłanie żądanej informacji dopiero [...]. było naruszeniem dyspozycji wspomnianego przepisu art. 13 ust.1 ustawy zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak, niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust.2 i art. 15 ust.2, których w sprawie jednak nie zastosowano. Według wspomnianego pisma koło poinformowało skarżącego, że szkody występowały na łąkach, uprawach kukurydzy, ziemniaków, zbóż, wypłacono [...] złotych odszkodowań łowieckich oraz otrzymało dopłaty z Agencji Restrukturyzacji I Modernizacji Rolnictwa w kwocie [...]złotych. Brak jest natomiast odpowiedzi odnoszącej się do ilości i gatunków odstrzelonej zwierzyny dzikiej na poszczególnych obwodach łowieckich ( pkt.1 i 2 ) i obszarów upraw rolnych na jakich wystąpiły szkody ( pkt.3 ). W ocenie sądu bezczynności kola nie można jednak przypisać charakteru rażącego. Stan taki ma miejsce wówczas, gdy bez bliższego zapoznawania się ze sprawą widoczne jest nasilone, wadliwe działanie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji. W tym jednak przypadku należy uwzględnić charakter i specyfikę koła łowieckiego, które nie jest podmiotem dysponującym fachowym aparatem przygotowanym do opracowania i udostępnienia informacji, co podkreślił również Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym już wyroku z dnia [...]. Zgodzić należy się zatem, że wobec licznych wniosków o udzielenie informacji publicznej dotyczących kola, co nie tylko wynika z akt sprawy, ale jest znane sądowi z urzędu, opóźnienia w ich załatwieniu nie można kwalifikować jako rażącego, tym bardziej, że część żądanej informacji została już udzielona. Z tych samych powodów sąd nie uznał za uzasadnione wymierzenie grzywny z tytułu bezczynności. Z tych powodów na podstawie art. 149 § 1 pkt.1) i § 1 pkt.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) należało stwierdzić bezczynność Kola Łowieckiego " M. " , która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązać do udostępnienia informacji publicznej we wskazanym zakresie. O odmowie wymierzenia organowi grzywny orzeczono na podstawie art. 149 § 2 powołanej ustawy, natomiast o kosztach na podstawie art. 200 i 205 § 2 w związku z § 18 ust.1 pkt.1 lit.c) § 18 ust.1 pkt 2 lit.b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 461 ze zmianami).