II OSK 2795/19

Dnia 3 grudnia 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K., T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 maja 2019 r. sygn. akt II SA/OL 193/19 w sprawie ze skargi D. K., T. K. na decyzję Wójta Gminy Biskupiec z dnia 4 listopada 2011 r. nr XI/84/11 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 9 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 193/19 oddalił skargę D. K. i T. K. (dalej skarżący) na uchwałę Rady Gminy Biskupiec z 4 listopada 2011 r., nr XI/84/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy Biskupiec w obrębie geodezyjnym Szwarcenowo. Sprawę tą rozstrzygał Sąd I instancji wskutek przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 153/17. Sąd I instancji wskazał, że działka skarżących oznaczona ewidencyjnie nr [...] w dużej części jest położona na terenie objętym zaskarżonym planem miejscowym, na obszarze oznaczonym w planie jako [...] tereny zabudowy zagrodowej, [...]-tereny upraw rolnych wyłączone z możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych, [...]i [...] tereny kompleksów leśnych, [...]–tereny zieleni oraz [...]ciągi pieszo jezdne. Działka ta nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem oznaczonym w planie miejscowym jako [...]- tereny rolne i lokalizacji elektrowni wiatrowych, aczkolwiek obszar ten znajduje się w niedużej odległości od granicy działki. Skarżący nie wykazali, w jaki sposób ewentualny brak zachowania procedury w tym zakresie naruszył ich interes prawny. Co więcej - wobec braku jakichkolwiek norm odległościowych na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały - Sąd I instancji nie znalazł przepisu prawa pozwalającego na ustalenie, które konkretnie z działek o przeznaczeniu rolniczym o III lub wyższej klasie gruntu nie zostały objęte zgodą właściwego Ministra. Ponadto w ocenie Sądu stwierdzenie takiego uchybienia musiałoby skutkować stwierdzeniem nieważności planu co do całego obszaru przeznaczonego pod elektrownie wiatrowe, a to z kolei wykraczałoby poza naruszenie interesu prawnego skarżących. Z podobnych względów Sąd i instancji wskazał, iż nie mógł ocenić zasadności podnoszonego przez skarżących naruszenia przepisów co do skali, w jakiej winien być sporządzony załącznik graficzny do planu miejscowego. Skarżący nie są także uprawnieni do kwestionowania ewentualnego naruszenia przepisów dotyczących ochrony przyrody czy ochrony środowiska. Należy bowiem zważyć, że skarżący powołali się na kwestie szkodliwości oddziaływania elektrowni wiatrowych oraz naruszenie ich prawa do nieograniczonego widoku. Jak jednak wskazano wyżej szczegółowe kwestie dotyczące lokalizacji elektrowni wiatrowych, a także ich oddziaływania, są przedmiotem postępowania na etapie procedury inwestycyjnej. Natomiast prawo do widoku nie jest uprawnieniem prawnie chronionym, a w związku z tym skarżący nie mogą upatrywać w tym naruszenia ich praw jako właścicieli nieruchomości. Ponadto zarzuty skarżących dotyczą zapisów w odniesieniu do działek niestanowiących ich własności, a w związku z tym mogą oni kwestionować je tylko w takim zakresie, w jakim ewentualne naruszenie przepisów prawa mogłoby oddziaływać na ich interes prawny. Takie oddziaływania nie sposób się jednak dopatrzyć. 2. Skarżący wnieśli od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania - art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej Ppsa) w zw. z art.133 § 1 Ppsa w zw. z art. 134 § 1 Ppsa (w zw. z art. 1 Ppsa w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 133 ze z.; dalej Pusa) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 Ppsa) - przez orzekanie z naruszeniem związania wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 grudnia 2018 r., przy niewłaściwej realizacji wskazań; a także przez niewłaściwą wadliwą kontrolę sądową postępowania skarżonego organu; a także przy naruszeniu prawa skarżących do merytorycznego rozpoznania sprawy w sądowym postępowaniu dwuinstancyjnym (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji); 2) przepisów postępowania - art. 141 § 4 Ppsa (w zw. z art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 1 Ppsa w zw. z art. 1 § 1 i § 2 Pusa oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 Ppsa) - przez niewłaściwe uzasadnienie wyroku, w tym przez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów lub przez ogólnikowe odniesienie się do zarzutów, a nadto przez brak wskazania w uzasadnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia odnośnie nieuwzględnionych zarzutów - a tym samym stanowi naruszenie uniemożliwiające w istocie kontrolę instancyjną orzeczenia oraz stanowi o naruszeniu prawa skarżących do merytorycznego rozpoznania sprawy w sądowym postępowaniu dwuinstancyjnym (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji); 3) przepisów postępowania - art. 134 §1 Ppsa (w zw. z art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 1 Ppsa w zw. z art.1 § 1 i § 2 Pusa oraz art. 3 §1 i § 2 pkt 5 Ppsa) - przez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi lub przez ogólnikowe odniesienie się do zarzutów, w tym błędną ocenę zarzutów (ich treści/znaczenia), a w związku z tym przez nierozpoznanie istoty zarzutów - a tym samym stanowi o naruszeniu prawa skarżących do merytorycznego rozpoznania sprawy w sądowym postępowaniu dwuinstancyjnym (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji); 4) przepisów postępowania - art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 134 § 1 Ppsa (w zw. z art. 1 Ppsa w zw. z art. 1 § 1 i § 2 Pusa oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 Ppsa) oraz w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP: a) w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.; dalej upzp) w zw. z art. 14 ust. 3 upzp w zw. z art. 17 pkt 6 c upzp w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1-10 i ust. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161; dalej ogril) w zw. z art. 4 pkt 6 ogril w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 (w tym pkt 1, 2, 5) i ust. 3 ogril - przez błędną akceptację przez sąd błędnego ustalenia stanu faktycznego przez skarżony organ oraz błędnego przyjęcia przez skarżony organ dopuszczalności w okolicznościach skarżonej uchwały o planie ulokowania inwestycji elektrowni wiatrowych bez uprzedniego w tym zakresie przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a tym samym przez błędne ustalenie stanu faktycznego także przez Sąd I instancji prowadzące do błędnej oceny stanu faktycznego, b) w zw. z art. 16 ust. 1 i ust. 2 upzp w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587; dalej rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r.) – przez błędną akceptację przez Sąd błędnego ustalenia stanu faktycznego przez skarżony organ oraz błędnego przyjęcia przez skarżony organ dopuszczalności w okolicznościach skarżonej uchwały sporządzenia planu w skali 1:2000 (zamiast w skali 1:1000), a tym samym przez błędne ustalenie stanu faktycznego także przez Sąd I instancji prowadzące do błędnej oceny stanu faktycznego, c) w zw. z art. 9 ust. 1 i ust. 4 upzp, w tym w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3-9 oraz ust. 2 pkt 9 oraz ust. 2a oraz ust. 4 upzp w zw. z rozporządzeniem w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz art. 11 upzp oraz w zw. z art. 32 ust. 1, ust. 2, ust. 3 upzp oraz art. 33 upzp - przez błędną akceptację przez sąd błędnego sporządzenia planu i przyjęcia uchwały XI/84/11 bez uprzednich koniecznych zapisów (obowiązującego) studium jako podstawy Planu - studium w treści zgodnej z Planem (art. 9 ust. 1 i ust. 4 upzp), a tym samym przez błędne ustalenie stanu faktycznego także przez sąd I instancji prowadzące do błędnej oceny stanu faktycznego, d) w zw. z art.15 ust. 2 pkt 1-12 upzp oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a oraz pkt 5 upzp - przez błędną akceptację przez sąd błędnego sporządzenia Planu i przyjęcia uchwały XI/84/11 bez spełnienia wymogów z art. 15 ust. 2 pkt 1-12 upzp oraz art.15 ust. 3 pkt 3a oraz pkt 5 upzp, a w tym przez błędną akceptację braku właściwego określenia granic terenów pod budowę urządzeń elektrowni wiatrowych oraz granic ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko, a także przez błędną akceptację braku określenia granic terenów rekreacyjno-wypoczynkowych; 5) naruszenie prawa materialnego: a) art. 1 ust. 2 pkt 3 upzp w zw. z art. 14 ust. 3 upzp w zw. z art. 17 pkt 6 c) upzp w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1-10 i ust. 2 pkt 1-3 ogril w zw. z art. 4 pkt 6 ogril w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 (w tym pkt 1,2, 5) i ust. 3 ogril (w tym w zw. z art. 133 §1 Ppsa w zw. z art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 1 Ppsa w zw. z art. 1 § 1 i § 2 Pusa oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 Ppsa) - przez błędne zastosowanie; b) art. 16 ust. 1 i ust. 2 upzp w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. (w tym w zw. z art. 133 §1 Ppsa w zw. z art.134 §1 Ppsa w zw. z art. 1 Ppsa w zw. z art. 1 § 1 i § 2 Pusa oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 Ppsa) - przez błędną wykładnię, a także przez błędne zastosowanie, c) art. 9 ust. 1 i ust. 4 upzp, w tym w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3-9 oraz ust. 2 pkt 9 oraz ust. 2a oraz ust. 4 upzp w zw. z rozporządzeniem w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz art. 11 upzp oraz w zw. z art. 32 ust. 1, ust. 2, ust. 3 upzp oraz art. 33 upzp - przez błędne zastosowanie; d) art. 15 ust. 2 pkt 1-12 upzp oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a oraz pkt 5 upzp - przez błędne zastosowanie, e) art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.; dalej usg) - przez błędne zastosowanie (odnośnie interesu prawnego skarżących); 6) naruszenie przepisów postępowania - art. 147 § 1 Ppsa i art. 151 Ppsa (w zw. z art.133 § 1 Ppsa w zw. z art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 1 Ppsa w zw. z art. 1 § 1 i § 2 Pusa oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 Ppsa) - przez pominięcie naruszeń prawa wskazanych zarzutami skargi i uzasadniających stwierdzenie nieważności - co stanowi także naruszenie prawa skarżących do merytorycznego rozpoznania sprawy w sądowym postępowaniu dwuinstancyjnym (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji), a także przez oddalenie skargi mimo zasadności jej uwzględnienia. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 4.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji. 4.3. W pierwszej kolejności należy wskazać, że nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Uwzględniając normatywną treść tego przepisu, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W rozpatrywanej sprawie – abstrahując od merytorycznej oceny tych czynności – Sąd I instancji przeprowadził kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego, jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej. Wyjaśnił też podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 4.4. Wbrew zarzutowi naruszenia art. 134 § 1 Ppsa (w zw. z art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 1 Ppsa w zw. z art. 1 § 1 i § 2 Pusa oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 Ppsa) - przez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi lub przez ogólnikowe odniesienie się do zarzutów, w tym błędną ocenę zarzutów (ich treści/znaczenia), stwierdzić należy, że Sąd I instancji rozpoznał istotę sprawy w granicach interesu prawnego skarżących. Tym samym brak odniesienia się do kwestii, które wykraczają poza interes prawny skarżących, nie ma jakiegokolwiek wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. 4.5. Nie został również naruszony art. 190 Ppsa w zw. z art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 1 Ppsa. W powołanym wyroku z 12 grudnia 2018 r. NSA nie zawarł wiążącej wykładni przepisów prawa materialnego, nakazując szczegółowo ocenić czy badany plan miejscowy jest dotknięty jest taką wadliwością w świetle art. 28 ust. 1 upzp. Przede wszystkim w wyroku tym wskazano, że skarga składana w trybie art. 101 ust. 1 usg nie ma charakteru actio popularis, a do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. W związku z tym NSA nakazał przede wszystkim ustalenie miejsca położenia działki skarżących o nr [...] oraz jej usytuowania względem terenów sąsiednich, a zwłaszcza tych przeznaczonych pod lokalizację elektrowni wiatrowych. 4.6. Kwestia ta ma kluczowe znaczenie dla sprawy, ponieważ wykazanie przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego jest nie tylko warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 usg, ale też determinuje zakres merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Ewentualne stwierdzenie nieważności uchwały w przedmiocie planu miejscowego powinno obejmować te jej ustalenia, które pozostają w związku z indywidualnym interesem podmiotu skarżącego i powodują dla niego następstwa w postaci ograniczenia bądź pozbawienia konkretnych uprawnień do danej nieruchomości. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że wyeliminowanie z obrotu planu miejscowego w szerszym zakresie wywołuje skutki prawne wobec innych podmiotów niebiorących udziału w postępowaniu sądowym i niemogących przez to bronić własnego interesu w sprawie. A zatem postanowienia planu, które nie naruszają indywidualnego interesu prawnego skarżącego nie mogą być zaskarżone przez skarżącego. Ewentualne uciążliwości, z którymi nie zgadza się skarżący nie mogą być przez niego kwestionowane, jeśli tylko nie naruszają indywidualnego, realnego interesu prawnego skarżącego. 4.7. O ile zatem merytoryczna kontrola uchwały w przedmiocie planu miejscowego zaskarżonej w trybie art. 101 ust. 1 usg dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, o tyle uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2992/14; wyrok NSA z 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1973/14). 4.8. Wnosząc skargę skarżący wskazywali na naruszenie swego interesu prawnego wynikające z przeznaczenia w zaskarżonym planie działki nr [...]. Postępowanie sądowe nie wykazało jednak aby ustalenia planu polegające na przeznaczeniu terenów pod elektrownie wiatrowe, powzięte z naruszeniem trybu wskazanego w art. 17 pkt 6 lit. c ustawy, miały jakikolwiek wpływ na wykonywanie przez stronę skarżącą dotychczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości stanowiącej jej własność. Z akt sprawy także nie wynika aby doszło do ograniczenia uprawnień skarżących w omawianym zakresie. Należy w pełni zgodzić się z Sądem I instancji, że prawo do widoku i wskazane przez skarżących niedogodności nie są uprawnieniami prawnie chronionymi, a w związku z tym skarżący nie mogą upatrywać w tym naruszenia ich praw jako właścicieli nieruchomości. 4.9. Analogicznie brak jest jakiegokolwiek powiązania normatywnego pomiędzy interesem prawnym skarżących, a brakiem wyznaczenia właściwego określenia granic terenów pod budowę urządzeń elektrowni wiatrowych oraz granic ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko, a także przez błędną akceptację braku określenia granic terenów rekreacyjno-wypoczynkowych. 4.10. Całkowicie niezasadny jest także zarzut błędnego zastosowania art. 16 ust. 1 i ust. 2 upzp w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez uznanie, że sporządzenie planu miejscowego przy wykorzystaniu mapy w skali 1:2000, pomimo nie wskazania jakichkolwiek okoliczności uzasadniających odstąpienie od sporządzenia planu w skali 1:1000, nie stanowi naruszenia zasad sporządzania planu, skutkującego nieważnością uchwały. Wskazać należy, że cel unormowania art. 16 ust. 1 upzp polega na tym, aby rysunek planu miejscowego był czytelny i nie powodował wątpliwości interpretacyjnych w odniesieniu do przeznaczenia terenów objętych tym planem. Sporządzenie części graficznej planu miejscowego w skali 1:2000 bez wskazania okoliczności uzasadniających przyjęcie, że zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 16 ust. 1 upzp, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności planu, jeśli mimo przyjęcia takiej skali rysunek planu jest czytelny, a odczytanie numerów działek objętych planem nie stanowi trudności. 4.11. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, nie było w przedmiotowej sprawie obowiązku dostosowania studium do treści art. 10 ust. 2a upzp. Przypomnieć trzeba, że art. 10 ust. 2a oraz 15 ust. 3 pkt 3a upzp wprowadzone zostały do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 155, poz. 1043) i weszły w życie 25 września 2010 r. Przepis art. 15 ust. 3 pkt 3a upzp, czytany łącznie z art. 10 ust. 2a, nałożył obowiązek określenia w planie miejscowym granic terenów pod budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW oraz granic ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Zgodnie jednak z art. 3 ust. 2 ustawy nowelizującej, do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro zatem studium zostało uchwalone 6 listopada 2008 r. to nie miał w sprawie zastosowania art. 10 ust 2a upzp i brak ustalenia w studium rozmieszczenia elektrowni wiatrowych nie daje podstaw do stwierdzenia, że zapisy przyjęte w planie miejscowym naruszają ustalenia studium. 4.12. W świetle powyższego uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo stosując art. 101 ust. 1 usg ograniczył badania legalności planu do interesu prawnego skarżących i w tym zakresie nie dopatrzył się takiej wadliwości planu miejscowego, która skutkowałoby stwierdzeniem nieważności tego planu. Nie został więc naruszony art. 147 § 1 Ppsa i art. 151 Ppsa (w zw. z art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 1 Ppsa w zw. z art. 1 § 1 i § 2 Pusa oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 Ppsa). 4.13. Wymyka się natomiast kontroli kasacyjnej zarzut nr 4, ponieważ w jego ramach przepisy procesowe zostały powiązane z zarzutami prawa materialnego, co w świetle art. 174 Ppsa jest niedopuszczalne, ponieważ są to dwa odrębne zarzuty. 4.14. W tym stanie rzeczy wszystkie podstawy kasacyjne są niezasadne. Natomiast prawa skarżących są obecnie chronione przepisami ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 654), określającej wymogi co do odległości od budynków mieszkalnych lub o funkcji mieszanej (art. 4 ust. 1) i kwestie odległości od zabudowań skarżących mogą być weryfikowane w oparciu o przepisy powołanej ustawy, niezależnie od zapisów zawartych w zaskarżonym planie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.