I SA/Kr 199/17

|Sygn. akt I SA/Kr 199/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), , po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 24 marca 2017 r., sprawy ze skarg A.R. na postanowienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 20 grudnia 2016 r. nr [...] z dnia 21 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia części wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienia oraz postanowienia je poprzedzające, 2. zasądza na rzecz skarżącego od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 914 zł (słownie: dziewięćset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonymi postanowieniami z dnia 21 grudnia 2016 r. nr [...] oraz z dnia 20 grudnia 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów, po rozpatrzeniu zażaleń A.R., utrzymał w mocy własne postanowienia z dnia 10 października 2016 r. nr [...] oraz z dnia 7 października 2016 r. nr [...] o pozostawieniu części wniosków o wydanie interpretacji indywidualnych bez rozpatrzenia. Powyższe postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym. A.R. zwrócił się z wnioskami o wydanie interpretacji indywidualnych w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków związanych z wystąpieniem ze spółki komandytowej. W obydwu wnioskach sformułowano identycznie brzmiące pytanie nr 1 o treści "czy wnioskodawca stosując do otrzymanego na skutek wystąpienia majątku wyłączenie z przychodów z art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. b w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. b ustawy PIT powinien brać pod uwagę jedynie literalne brzmienie tych przepisów, skoro w jego ocenie spełnia warunki wyłączenia w tych przepisach zawarte, z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego w tym Ordynacji podatkowej, innymi słowy czy wobec tego w opisanym zdarzeniu przyszłym otrzymany majątek z tytułu wystąpienia będzie wyłączony z przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem PIT, o ile tylko wnioskodawca spełni warunki z art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. b w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. b ustawy PIT?" W uzasadnieniu swego stanowiska wnioskodawca zaprezentował odpowiedź twierdzącą, gdyż jego zdaniem w opisanym stanie faktycznym będzie korzystał ze zwolnienia podatkowego w świetle powyższych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca został następnie wezwany przez organ do uzupełnienia wniosków poprzez wyjaśnienie zakresu wniosków wyznaczonego pytaniem nr 1, tj. doprecyzowanie, do jakich konkretnie przepisów Ordynacji podatkowej wnioskodawca odwołuje się w swoim pytaniu oraz przedstawienie adekwatnego do przeformułowanego pytania stanowiska. W odpowiedziach wnioskodawca wyjaśnił, że jego pytanie zmierzało do ustalenia, czy wnioskodawca spełnia warunki wyłączenia z przychodów, o którym mowa w art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. b w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. b ustawy PIT oraz czy w przepisach tych wskazane są jedyne warunki wyłączenia z przychodów majątku otrzymanego czy też są inne przepisy wpływające na prawa i obowiązki wnioskodawcy, jako podmiotu otrzymującego majątek. W swoim stanowisku wnioskodawca wskazał wyraźnie, że spełnia warunki wyłączenia i nie dostrzega jakichkolwiek innych przepisów prawa podatkowego w tym Ordynacji podatkowej, które ograniczałyby przysługujące mu wyłączenie. Stąd nie był w stanie wskazać tych przepisów. Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów postanowieniami z dnia 7 października 2016 r. i 10 października 2016 r. pozostawił wnioski o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia w zakresie pytania 1. W uzasadnieniu wyjaśniono, że we wniosku przedstawiono własne rozumienie tylko przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bez odwołania do wspomnianych w pytaniu "innych przepisów prawa podatkowego, w tym Ordynacji podatkowej", przez co wniosek był niekompletny i niemożliwy do rozpoznania. Zdaniem organu, pomimo wezwania, wnioskodawca nie uzupełnił powyższego braku i nie udzielił odpowiedzi na sformułowane przez organ w wezwaniu pytanie. W zażaleniach na powyższe postanowienia wnioskodawca zarzucił naruszenie: 1. art. 14b § 1 oraz § 3 Ordynacji podatkowej poprzez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego mimo spełnienia wymogów określonych w powyższym przepisie, 2. art. 169 § 1 w zw. z art. 14h i 14g § 1 oraz art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej, poprzez zastosowanie tych przepisów do wniosku złożonego przez wnioskodawcę w sytuacji, gdy nie istniały przesłanki do ich zastosowania. Z uzasadnień przedmiotowych zażaleń wynika, że zdaniem wnioskodawcy uczynił on zadość wezwaniu organu. Wskazał bowiem jakie jego zdaniem przepisy znajdują zastosowanie w jego sytuacji, jaka jest w jego ocenie ich prawidłowa interpretacja oraz że nie widzi żadnych innych przepisów, które w jego sprawie mogłyby mieć zastosowanie. Uznanie przez organ, że istnieją inne przepisy mające zastosowanie do sytuacji prawnej wnioskodawcy, nie może być jego zdaniem podstawą pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia lecz uznania jego stanowiska za nieprawidłowe. Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienia przedstawił na wstępie przepisy regulujące tryb wydawania interpretacji indywidualnych, w szczególności art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej podkreślając, że zgodnie z art. 14b § 3 wnioskodawca zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia prawnego. Braki w tym zakresie są uzupełniane w trybie art. 169 Ordynacji podatkowej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ stwierdził, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa podatkowego, które mają być zinterpretowane przez organ. Organ nie może zatem wydać interpretacji na podstawie jakichkolwiek, nieskonkretyzowanych przez wnioskodawcę regulacji prawnych. Doprowadziłoby to bowiem do sytuacji, w której organ musiałby dokonać interpretacji wszelkich norm prawa podatkowego, mających jakikolwiek związek ze sprawą. Zdaniem organu nie jest możliwe wydanie w przedmiotowej sprawie interpretacji indywidualnych, skoro zakres pytania obejmuje oprócz wskazanego art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. b w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wszystkie pozostałe przepisy prawa podatkowego, z przepisami Ordynacji podatkowej włącznie. Od powyższych postanowień wnioskodawca złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o ich uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniom wnioskodawca zarzucił naruszenie: 1. art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz przepisu art. 14b § 1, art. 14b § 2a oraz 14b § 3 Ordynacji podatkowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy postanowienia l instancji, czego skutkiem jest niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wymagane przez te przepisy zostały spełnione przez wnioskodawcę, a jednocześnie brak było przesłanek, które stanowią podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej i odmowy wszczęcia postępowania, 2. art. 120 Ordynacji podatkowej mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie tego przepisu i działanie przez organ nie na podstawie przepisów prawa. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził bowiem arbitralnie i bez wyraźnej podstawy prawnej, że wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania innych przepisów prawa podatkowego, mających zastosowanie w sprawie, niż te których zastosowanie uznał wnioskodawca za uzasadnione, 3. art. 121 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h Ordynacji mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem Dyrektora, polegającym na wzywaniu podatnika do wskazania innych przepisów prawa podatkowego, niż te, które za znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie uznaje wnioskodawca, 4. art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wskazanie, iż wnioskodawca powinien wskazać inne przepisy prawa podatkowego, niż te, które uznaje za znajdujące zastosowanie w sprawie, co skutkuje przedłużaniem postępowania przez żadnego uzasadnienia prawnego i występowania w sprawie faktycznej konieczności uzupełnienia takich przepisów. W uzasadnieniu skarżący raz jeszcze podkreślił, że wymienił wszystkie przepisy, które jego zdaniem znajdują zastosowanie w jego sytuacji. Wzywanie wnioskodawcy do zmiany kwalifikacji prawnej stanowiska jest niedopuszczalne. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych postanowieniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Kr 199/17 i I SA/Kr 200/17 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 199/17, albowiem sprawy te pozostają ze sobą w związku faktycznym i prawnym, a strona skarżąca wystąpiła w nich z tożsamymi zarzutami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co do zasady Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonych postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że naruszają one prawo w sposób powodujący konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego, a zatem skargi zasługują na uwzględnienie. Istotą sporu między stronami stała się zasadność wydania przez organ interpretacyjny, jakim w dniu wydania skarżonego postanowienia był Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów, postanowień o pozostawieniu bez rozpatrzenia części wniosków skarżącego o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków związanych z wystąpieniem ze spółki komandytowej. Organ argumentował, że mimo wezwania strony do uzupełnienia braków wniosku, którego treść musi odpowiadać wymogom określonym w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, skarżący braków określonych w żądaniu organu nie uzupełnił, co musiało skutkować pozostawieniem wniosków bez rozpatrzenia. Natomiast zdaniem skarżącego jego wnioski spełniały wszelkie warunki konieczne do ich merytorycznego rozpatrzenia, w szczególności własne stanowisko w sprawie oceny prawnej. Odnosząc się do tak zarysowanej kwestii spornej należy w pierwszej kolejności przywołać przepisy prawa normujące procedurę udzielania indywidualnych interpretacji oraz istotę tej instytucji prawa podatkowego. Zgodnie zatem z art. 14b § 1-2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.), minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), przy czym wniosek o taką interpretację może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. W art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawodawca jednoznacznie wskazał na minimalne i zarazem konieczne wymogi, jakie taki wniosek musi zawierać. W myśl jednoznacznego brzmienia tego przepisu składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Odstępstwa od wymienionych wymogów nie zostały przewidziane. Wprost przeciwnie, w art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej ustawodawca postanowił, że wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Z przepisem art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej powiązana jest regulacja zawarta w art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, w którym ustawodawca określił istotę i zakres wydawanej interpretacji indywidualnej. Zgodnie z jego brzmieniem interpretacja taka zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Powyższe oznacza, że organ nie dokonuje samodzielnej, własnej interpretacji określonego przez stronę stanu faktycznego, ale ocenia, czy stanowisko wnioskodawcy, wyrażające się w określonej ocenie prawnej takiego stanu faktycznego, przedstawionej przez stronę jest prawidłowe, czy też nie. Stanowisko organu zawsze musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska), jakie w danym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) zaprezentował wnioskodawca przedstawiając własną ocenę prawną tego stanu faktycznego. Ponadto organ podatkowy musi wprost odnieść się do faktów/zdarzeń, jakie powołał wnioskodawca. W świetle powyższego indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego nie może stanowić porady prawnej, w której organ kwalifikowałby dane okoliczności faktyczne pod określoną normę prawną, która jego zdaniem miałaby w sprawie zastosowanie. Wprost przeciwnie, to sam wnioskodawca musi we wniosku przedstawić własną ocenę prawną, a zatem musi określić przepis prawa podatkowego, którego zastosowanie – w świetle tych okoliczności, które we wniosku przedstawił – budzi jego wątpliwości. Jak bowiem wynika z art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej, określone w tym przepisie uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy m.in. o tym, dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 3077/13, którego pogląd Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela, ocena prawna to wskazanie normy prawnej, którą wnioskodawca uważa za właściwą oraz uzasadnienie prawne tego wskazania. Z kolei wskazanie przepisów prawnych polega na skonkretyzowaniu przepisu lub grupy przepisów. Tylko wtedy organ może określić, czy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe. Przy czym w orzecznictwie przyjmuje się, że o ile opis stanu faktycznego może być sformułowany dowolnie, o tyle pytanie i stanowisko własne w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego musi być sformułowane w sposób, który nie rodzi wątpliwości co do tego, jakich przepisów dotyczy wniosek (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 1310/13). Niemniej jednak stan faktyczny (lub zdarzenie przyszłe) zawsze muszą być przedstawione w relacji do przepisów prawa wskazanych w stanowisku wnioskodawcy (por. wyroki NSA: z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1627/14 i z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1605/14). W literaturze wskazano, że przez stanowisko własne wnioskodawcy, o którym mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, należy rozumieć prawną kwalifikację przedstawionego stanu faktycznego, w którego obszarze będzie się toczyć postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010 r., s. 76 i nast.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że organ nieprawidłowo uznał, iż zaistniały okoliczności uzasadniające pozostawienie wniosków skarżącego bez rozpoznania. Organ zarzucił wnioskodawcy, że ten powołał się na nieokreśloną grupę przepisów, w tym Ordynacji podatkowej, nie precyzując ich przy tym należycie. Faktycznie, pierwsza część pytania nr 1, brzmiąca: "czy wnioskodawca stosując do otrzymanego na skutek wystąpienia majątku wyłączenie z przychodów z art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. b w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. b ustawy PIT powinien brać pod uwagę jedynie literalne brzmienie tych przepisów, skoro w jego ocenie spełnia warunki wyłączenia w tych przepisach zawarte, z pominięciem innych przepisów prawa podatkowego w tym Ordynacji podatkowej" - została sformułowana w sposób, który mógł sugerować, że wnioskodawca dostrzega w porządku prawnym dodatkowe normy prawne, które ewentualnie mogą znaleźć w jego przypadku zastosowanie, jednakże ich nie sprecyzował. Druga część pytania, precyzująca wątpliwość wnioskodawcy jest jednak całkowicie jednoznaczna. Wnioskodawca skonkretyzował w niej wypowiedź pytając, "czy w opisanym zdarzeniu przyszłym otrzymany majątek z tytułu wystąpienia będzie wyłączony z przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem PIT, o ile tylko wnioskodawca spełni warunki z art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. b w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. b ustawy PIT". Również stanowisko wnioskodawcy w tym zakresie nie pozostawia wątpliwości, że jego zdaniem powołane przepisy stanowią wyłączną podstawę prawną do kwalifikacji podatkowej opisanego przez niego zdarzenia. Znalazło to także potwierdzenie w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji oraz w zażaleniu, w których to pismach wnioskodawca stwierdził jednoznacznie, że w jego ocenie żadne inne przepisy nie będą miały w jego sprawie zastosowania, dlatego nie może ich wskazać. Patrząc na sprawę pod kątem formalnym należy ponadto wskazać, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej (ORD-IN) stanowi formularz, którego wzór został określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie wzoru wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz sposobu uiszczania opłaty od wniosku. Każda z wyszczególnionych w tym formularzu pozycji służy zamieszczeniu stosownej informacji niezbędnej do wydania interpretacji indywidualnej, przy czym wymaga podkreślenia, iż pozycje te są w sposób czytelny i jednoznaczny opisane. W pozycji E.61 strona wskazała adekwatne w jej przekonaniu przepisy prawa podatkowego, które znajdują w jej sprawie zastosowanie i które podlegać mają interpretacji. Prawdą jest, że interpretacja podatkowa nie stanowi swoistej porady prawnej, w której organ dokonuje samodzielnej kwalifikacji prawnej zaprezentowanego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego lecz dokonuje oceny zaprezentowanego przez wnioskodawcę stanowiska prawnego. Stąd też zasadnym jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania w sytuacji, gdy wnioskodawca oczekuje dokonania przez organ kwalifikacji prawnej nie prezentując w ogóle swojego stanowiska w tej sprawie. W przedmiotowych wnioskach zaprezentowano jednak stanowcze stanowisko, z którego wynika, że zdaniem wnioskodawcy spełnia on przesłanki wymienione w art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. b w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które to stanowisko jak najbardziej nadaje się do oceny przez organ. Również z rubryki E.61 nie wynika, aby wnioskodawca domagał się interpretacji nieokreślonej grupy przepisów. Należy zatem uznać, że pomimo rodzącemu w pierwszej chwili wątpliwości sformułowaniu pierwszej części pytania nr 1, wnioskodawca zaprezentował jednak stanowcze stanowisko prawne. Rację ma również wnioskodawca twierdząc, że jeżeli jego ocena co do poprawnej kwalifikacji prawnej jest błędna, organ powinien dać temu wyraz w merytorycznej odpowiedzi, uznającej jego stanowisko za niezasadne, a nie w odmowie wydania interpretacji. Tym samym, pozostawiając wnioski skarżącego bez rozpatrzenia, a następnie utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy organ dopuścił się obrazy art. 14g i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy. Zważywszy na powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) uchylił zaskarżone postanowienia, jak i postanowienia je poprzedzające. Ponownie rozpatrując sprawę organ interpretacyjny będzie zobowiązany do merytorycznego rozpatrzenia wniosków skarżącego o udzielenie indywidualnych interpretacji podatkowych. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 w zw. z art. 205 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.