I SA/Łd 178/20

Dnia 17 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.),, Sędzia WSA Bożena Kasprzak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2020 roku sprawy ze skargi A spółki. z o.o. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 11 lutego 2020 roku nr 0113-KDIPT1-2.4012.707.2019.1.SM w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zastosowania stawki w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697, - (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji podatkowej z 11 lutego 2020 r. stwierdził, że stanowisko A spółki z o.o. w K. przedstawione we wniosku z 12 listopada 2019 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zastosowania stawki w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest nieprawidłowe. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca produkuje i sprzedaje artykuły z tworzyw sztucznych, w tym gąbki - zarówno do odbiorców krajowych, jak i zagranicznych. Jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym także jako podatnik VAT UE. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej współpracuje z podatnikami posiadającymi siedzibę w innych krajach UE, zarejestrowanymi do celów rozliczania podatku od wartości dodanej (podatnicy ci posiadają właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie dla nich właściwe, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej). wnioskodawca dokonuje wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o podatku o VAT. W 2018 roku wnioskodawca współpracował ze spółkami handlowymi z siedzibami na terytorium Unii Europejskiej, w szczególności prawa niemieckiego, włoskiego oraz portugalskiego, z grupy Lidl. Współpraca polegała na sprzedaży towarów (wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów) wnioskodawcy poszczególnym kontrahentom oraz ich dostawie do centralnego magazynu grupy Lidl w miejscowości P. w Niemczech. Następnie towary transportowane były z centralnego magazynu do poszczególnych kontrahentów. Wnioskodawca posiada następujące dokumenty związane z powyższymi transakcjami: 1) zamówienie dotyczące transakcji (wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów); 2) kopie faktur wystawianych Kontrahentom, zawierające informacje w zakresie warunków dostawy (DDP - Delivered Duty Paid), treść każdej z faktur zawiera numer dokumentu magazynowego (WZ); 3) dokumenty magazynowe (WZ), które zostały załączone do każdej z faktur opisanych powyżej, z których wynika przede wszystkich rodzaj oraz ilość dostarczanego klientowi towaru; 4) oryginały faktur wystawianych przez firmy spedycyjne w związku z obsługą spedycyjną towarów wysyłanych do Kontrahentów (z magazynu wnioskodawcy położonego w Polsce do centralnego magazynu grupy Lidl w miejscowości P. w Niemczech) wraz z dokumentami CMR (międzynarodowymi samochodowymi listami przewozowymi), z których wynika, iż towary zostały odebrane przez spedytora (przewoźnika) - dokumenty CMR zawierają numery dokumentów magazynowych (WZ) dostarczanych towarów, 5) potwierdzenia zapłaty za faktury opisane powyżej - w treści przelewów wskazano numery faktur, których dotyczy zapłata; 6) oryginały faktur wystawianych przez firmy transportowe w związku z transportem towarów wysyłanych do Kontrahentów (z centralnego magazynu grupy Lidl w miejscowości P. w Niemczech do poszczególnych Kontrahentów) wraz ze wskazaniem numerów dokumentów magazynowych (WZ) dostarczanych towarów, datą załadowania towarów z centralnego magazynu grupy Lidl w miejscowości P. w Niemczech oraz datą dostarczenia towarów bezpośrednio do kontrahenta. Z treści żadnego z powyższych dokumentów nie wynika jednoznacznie i wprost, że kontrahent poświadcza, iż towary zostały mu dostarczone w miejscu wskazanym na fakturze. Wnioskodawca, z uwagi na okoliczność, iż z powyższych dokumentów nie wynika jednoznacznie i wprost, że Kontrahent poświadcza, iż towary zostały mu dostarczone w miejscu wskazanym na fakturze, z ostrożności uznał, iż w odniesieniu do powyższych dostaw nie są spełnione warunki do zastosowania 0% stawki podatku od towarów i usług. Jednocześnie wnioskodawca rozważa złożenie korekt deklaracji podatkowych w celu wykazania, iż powyższe dostawy powinny być opodatkowane 0% stawką podatku od towarów i usług. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów udokumentowane przy pomocy dokumentów, o których mowa w poz. 74 powyżej, powinny, z uwagi na przepisy art. 42 ust. 1-3 oraz ust. 11-12 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką podatku od towarów i usług? Zdaniem wnioskodawcy, wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów udokumentowane przy pomocy dokumentów, o których mowa w poz. 74 powyżej, powinny być opodatkowane 0% stawką podatku od towarów i usług. Zdaniem wnioskodawcy, dokumenty będące w jego dyspozycji powinny być uznane za dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług. Dokumenty te należy bowiem uznać za "inne dokumenty" w rozumieniu art. 42 ust. 11 ustawy, albowiem wynika z nich, że dostawa wewnątrzwspólnotowa została wykonana. Tym samym wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów powinny być opodatkowane 0% stawką podatku od towarów i usług, co z kolei upoważnia Wnioskodawcę do złożenia korekt deklaracji podatkowych w celu wykazania, iż powyższe dostawy powinny być opodatkowane 0% stawką podatku od towarów i usług. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie interpretacji z 11 lutego 2020r. organ wyjaśnił, że są dwa podstawowe warunki, od spełnienia których uzależnione jest uznanie danej dostawy za dostawę o charakterze wewnątrzwspólnotowym, co uprawnia w konsekwencji do zastosowania preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0%. Pierwszy z tych warunków dotyczy aspektu prawnego transakcji, a jego spełnienie ma gwarantować, że czynność ta zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w państwie przeznaczenia i jako taka zostanie tam faktycznie opodatkowana. Drugi dotyczy aspektu faktycznego transakcji, a jego spełnienie pozwala na przyjęcie, że rzeczywiście nastąpił wywóz towarów z kraju i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Drugi z warunków dotyczy zatem faktycznych, a nie prawnych aspektów transakcji i został określony wprost w powołanym wyżej art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ wskazał ponadto, że ważne jest. aby posiadane przez podatnika dokumenty zawierały informacje, z których jednoznacznie wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony do nabywcy na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego. Tym samym prawo podatnika do zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0% uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że doszło do wywozu towaru z terytorium Polski i dostarczenie ich do nabywcy w innym kraju UE. W niniejszej sprawie, w ocenie organu z treści żadnego z posiadanych przez wnioskodawcę dokumentów nie wynika jednoznacznie i wprost, że kontrahent poświadcza, iż towary zostały mu dostarczone w miejscu wskazanym na fakturze. Tym samym dokumenty posiadane przez spółkę nie uprawniają jej do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla opisanych we wniosku transakcji wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Z dokumentów tych, bowiem nie wynika jednoznacznie, że towary będące przedmiotem dostaw - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi) - zostały dostarczone do nabywców - kontrahentów spółki, do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. W konsekwencji, opisane we wniosku transakcje należało opodatkować wg właściwej stawki podatku. W skardze A sp. z o.o. w K. zarzuciła naruszenie: - art. 42 ust. 11, w związku z art. 42 ust. 1 pkt 2 oraz art. 42 ust. 3 ustawy o podatku VAT, polegające na dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego - poprzez uznanie, że wskazane we wniosku o wydanie interpretacji dokumenty nie mogą być uznane za dowody, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, tj. za dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a tym samym, że do czynności opisanych przez skarżącego zastosowania nie ma stawka podatku 0%. W konsekwencji wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Analiza uzasadnienia zaskarżonej interpretacji indywidualnej wskazuje, że organ błędnie zinterpretował treść art. 42 ust. 3 zdanie pierwsze w związku z ust.11 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 106. Zgodnie z przywołanym przepisem dowodami, od których wskazania uzależnione jest uznanie dostawy za WDT opodatkowane stawką 0%, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Ustawodawca wskazał więc wyraźnie, że nie chodzi o to, by każdy z osobna dowód mieszczący się w katalogu wymienionym w art. 43 ust.3 i ust. 11 cytowanej ustawy o VAT potwierdzał, że towary zostały dostarczone do miejsca wskazanego na fakturze, a za wystarczające uznał gdy wszystkie zaprezentowane dowody oceniane łącznie potwierdzają tę okoliczność. Tymczasem organ w zaskarżonej interpretacji pominął powyższą literalną wykładnię art. 43 ust.3 w związku z ust.11 cytowanej ustawy podatkowej ograniczając się (za wnioskodawcą) do lakonicznego stwierdzenia, że z żadnego z dokumentów wymienionych we wniosku nie wynika, że okoliczność powyższa została spełniona. Godzi się więc podnieść, że tego rodzaju interpretacja przepisów nie odpowiada ich treści z przyczyny, o której była mowa wyżej, a co więcej jest niewystarczająca gdyż nie pozwala prześledzić toku rozumowania organu. W istocie bowiem z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji wynika jedynie to co wprost wskazał organ to jest, że żaden zaproponowany przez wnioskodawcę dowód rozpatrywany osobno nie potwierdza dostarczenie towaru do danego odbiorcy na terenie UE. Oznacza to, że organ dokonał wykładni przepisu, który nie istnieje, gdyż nie istnieje przepis, który nakazuje rozpatrywać czy każdy z osobna dowód potwierdza dostarczenie towaru do odbiorcy, a zaniechał dokonania wykładni przepisu, o który wnosił wnioskodawca to jest art. 43 ust. 3 w związku z ust. 11 ustawy o VAT. Powyższa sytuacja uniemożliwia kontrolę legalności zaskarżonej interpretacji i powoduje konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego jako naruszającej art. 14c § 2 o.p. W toku ponowionego postępowania organ uwzględni powyższe wywody a nadto rozważy czy w europejskim obrocie gospodarczym, na gruncie obowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług, można sobie wyobrazić dowody, które pełniej potwierdzają okoliczność będącą osią sporu w sprawie to jest dostarczenia towaru do odbiorcy w UE poza granicami kraju niż dowody wymienione w treści wniosku o interpretację. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 146 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) orzeczono jak w sentencji. dch