VII SA/Wa 142/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego oddala skargę 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] listopada 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwanej dalej "skarżącą", utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z [...] października 2018 r., znak: [...], dotyczące odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego nr 1 (magazynu) zlokalizowanego w budynku przy ul. [...] w [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu 10 października 2018 r. skarżąca złożyła do Prezydenta [...] z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności "lokalu użytkowego nr 1" (magazynu) o powierzchni 7,26 m2, zlokalizowanego w budynku przy ul. [...] w [...], dalej: "lokal użytkowy". Do wniosku skarżąca dołączyła niezbędne załączniki, w tym plan kondygnacji z wyszczególnionym lokalem użytkowym (inwentaryzacja w świetle tynków, skala 1:100), dokument potwierdzający tytuł własności skarżącej do lokalu użytkowego oraz kopię decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] maja 2010 r., którą udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 3 w zespole mieszkaniowo – usługowym "[...]" (drugi etap budowy) z usługami w parterze i garażem wbudowanym wraz z wjazdami, wybudowanego na działkach nr ewid. [...] z obrębu [...] oraz na części działki nr ewid. [...] również z obrębu [...] przy ul. [...] / [...] w [...]. 3. Postanowieniem nr [...] z [...] października 2018 r. Prezydent [...] odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności ww. lokalu użytkowego. Organ wydał przedstawione rozstrzygnięcie na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 995 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1817). Organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowy lokal użytkowy nr 1 to pomieszczenie gospodarcze o wymiarach 2,79 m x 2,66 m znajdujące się w zespole pomieszczeń gospodarczych od nr 1 do nr 8 w kondygnacji -1. Zgodnie z art. 2 ust 1 ustawy o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 716), samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu może stanowić odrębną nieruchomość. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (art. 2 ust. 2). Spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2 ww. ustawy stwierdza starosta w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3). Zdaniem organu odrębną nieruchomością lokalową może być tylko lokal mieszkalny lub lokal użytkowy, tj. lokal o innym przeznaczeniu. Dlatego też o tym, czy dane pomieszczenie (izba, zespół izb) jest lokale samodzielnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy przesądzać będzie jego przeznaczenie pozwalające na samodzielne funkcjonowanie lokalu. W opinii organu, pomieszczenie gospodarcze, którego funkcją jest przechowywanie rzeczy, niezależnie od tego, czy jest, czy też nie jest wydzielone trwałymi ścianami, nie może stanowić samodzielnego lokalu, tj. lokalu użytkowego. Takie pomieszczenie może być traktowane wyłącznie jako pomieszczenie przynależne w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy. Wynika to z wykładni przepisów ustawy, w której ustawodawca celowo rozróżnił lokale mieszkalne, lokale o innym przeznaczeniu, a także pomieszczenia pomocnicze oraz przynależne. Jednocześnie w powołanym przepisie wyraźnie wskazuje się w art. 2 ust. 1, co może stanowić odrębną nieruchomość. Przedstawione stanowisko jest zgodne z treścią § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych". W przepisie tym lokal użytkowy jest zdefiniowany jako jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Przez to ostatnie należy rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych. W tym stanie rzeczy organ uznał, że wskazany we wniosku skarżącej lokal użytkowy nr 4 (magazyn) ma charakter pomieszczenia gospodarczego (pomieszczenia przynależnego), a nie samodzielnego lokalu użytkowego (§ 3 pkt 13 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). W związku z tym organ odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego nr 1, znajdującego się w budynku przy ul. [...] w [...] w kondygnacji -1. 4. Zażalenie na ww. postanowienie Prezydenta [...] złożyła skarżąca "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Skarżąca zarzuciła organowi niewłaściwą interpretację przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ustawy o własności lokali poprzez przyjęcie, że pomieszczenie gospodarcze, którego funkcją jest przechowywanie rzeczy nie może stanowić samodzielnego lokalu, lecz powinno być traktowane wyłącznie jako pomieszczenie przynależne. Zdaniem skarżącej jedynym kryterium uzasadniającym wyodrębnienie lokali zgodnie z przepisami ustawy o własności lokali jest faktyczna samodzielność takiego lokalu. Dzięki niej określone pomieszczenie może stać się odrębną nieruchomością. Lokal posiada cechę samodzielności, o ile funkcjonalnie nie stanowi on części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. O tym, czy dany lokal może być uznany za samodzielny decyduje jego wydzielenie trwałymi ścianami, swobodny dostęp do niego przez właściciela lub mieszkańca i możliwości korzystania z niego bez wymogu korzystania z innych samodzielnych lokali. Zdaniem skarżącej przedmiotowy lokal użytkowy nr 1 spełnia ten warunek. Błędne jest przy tym stanowisko organu, według którego o samodzielności decyduje funkcja lokalu. Potwierdzenie takiej opinii można znaleźć w orzecznictwie sądów administracyjnych. Błędne jest również dokonywanie interpretacji przepisów ustawowych przez odwołanie się do przepisów o charakterze technicznym. Z powyższych powodów skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Prezydenta [...] nr [...] z [...] października 2018 r. i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. 5. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] listopada 2018 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta [...]. Organ odwoławczy wydał wskazane rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., a także art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., a także art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570). Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: (1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz jednocześnie (2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie ma również przepis prawa materialnego, a mianowicie art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Oceniając zasadność postanowienia organu pierwszej instancji organ odwoławczy przyjął, że art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali nakazuje stosowanie przepisów o samodzielności lokalu mieszkalnego do lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne, tj. lokali użytkowych. W związku z tym należy sprawdzić, czy przedmiotowy lokal użytkowy nr 1 spełnia kryterium przeznaczenia na stały pobyt ludzi. Badając taką okoliczność organ odwoławczy wziął pod uwagę § 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, z którego wynika, że do takiej kategorii zaliczone są pomieszczenia, w których te same osoby przebywają ponad 4 godziny na dobę. Jednocześnie organ uznał, że nie ma potrzeby, aby w pomieszczeniu przeznaczonym na magazyn na stałe przebywały określone osoby przez tak długi czas. W związku z tym przedmiotowy lokal użytkowy nr 1 nie może stanowić lokalu użytkowego, gdyż jego funkcje są odrębne. Badając parametry techniczne lokalu użytkowego nr 1 organ odwoławczy odwołał się również do § 57, § 58 i § 72 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zastosowanie tych przepisów do przedmiotowego lokalu (magazynu) prowadzi do wniosku, że nie spełnia on warunków uznania za samodzielny lokal użytkowy. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z 19 grudnia 2018 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta [...] nr [...], jak i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1) art. 2 ustawy o własności lokali poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu. Zdaniem skarżącej powołany przepis nie formułuje kryterium funkcji lokalu jako kluczowego dla możliwości ustanowienia odrębnej własności lokalu, włącznie z funkcją magazynową. 2) przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. Rozwijając własne stanowisko skarżąca podkreśliła w szczególności, że art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, formułujący kryteria samodzielności lokalu mieszkalnego lub użytkowego ogranicza się do wskazania przesłanek technicznych takich jak: wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku, w wyniku czego izba lub zespół izb może być wykorzystywana dla zaspakajania potrzeb mieszkaniowych lub celów innych niż mieszkalne. Wszelkie inne okoliczności, zdaniem skarżącej, nie mogą ograniczać prawa właściciela budynku do wyodrębniania samodzielnych lokali użytkowych. Zdaniem skarżącej sam fakt uznania przedmiotowego lokalu użytkowego nr 1 za "pomieszczenie gospodarcze" nie może przesądzać o tym, że należy je traktować wyłącznie jako "pomieszczenie przynależne", a zatem nie mogące posiadać cechy samodzielności. Odpowiednie stosowanie przepisu odnoszącego się do samodzielnego lokalu mieszkalnego nie oznacza bowiem pełnego związania lokali przeznczonych na cele inne niż mieszkalne tymi samymi kryteriami. Dodatkowo, skarżąca powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśliła, że przy wydawaniu zaświadczenia o samodzielności lokalu brak jest podstaw do zastosowania kryteriów wynikających z prawa budowalnego i przepisów wykonawczych do tej ustawy. 7. Odpowiadając w dniu 16 stycznia 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia zostały wskazane w jego uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą należy uznać za nietrafne, a zatem pozostają one bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 8. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 9. Po rozpatrzeniu skargi spółki [...] sp. z o.o. oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i prawnej argumentacji stron, Sąd postanowił oddalić skargę, gdyż uznał, że argumentacja organów administracji właściwych w sprawie jest bardziej przekonywująca niż argumentacja skarżącej. Kluczowe znaczenie dla sprawy miał jednak argument, który nie był podniesiony przez żadną ze stron. Dla stwierdzenia, czy magazyn mieszczący się w piwnicy (kondygnacja nr -1) budynku mieszkalnego wielorodzinnego może stanowić samodzielny lokal użytkowy niezbędne jest przede wszystkim ustalenie, czy może być on odrębnym przedmiotem własności. Należy bowiem zauważyć, że deweloper nie dysponuje własnością powierzchni pomieszczenia piwnicy, nawet jeśli jest ona faktycznie podzielona lub wyodrębniona poprzez wybudowanie ścian, zamontowanie drzwi i wprowadzenie podobnych rozwiązań technicznych. Deweloper w takim budynku dysponuje jedynie udziałem we współwłasności części wspólnych budynku. Od strony prawnej, gdyby doszło do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego nr 1 (magazynu), stroną zbywającą musieliby być wszyscy współwłaściciele w częściach ułamkowych przedmiotowego pomieszczenia magazynowego. Jak się wydaje skarżąca spółka przyjęła natomiast bezpodstawnie, że dokonanie czynności administracyjnej, to jest wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 k.p.a., zapewni jej samodzielną możliwość zbycia takiego lokalu użytkowego. Zdaniem Sądu stanowisko skarżącej w tym zakresie jest błędne i z tego względu odmowę wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego należy uznać za prawnie prawidłowe rozwiązanie. Powyższe stanowisko uzasadnione jest nie tylko z uwagi na treść i sposoby stosowania przepisów prawa cywilnego o obrocie nieruchomościami, ale ze względu na cele leżące u podstaw uchwalenia ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Ustawa ta bowiem jako lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu cywilnego o obrocie nieruchomościami, a także o zarządzie nieruchomościami, została wprowadzona, aby w sposób powszechnie zrozumiały umożliwić działanie inwestorów indywidualnych (deweloperów) i ponoszenie przez nich ryzyka ekonomicznego i technicznego budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Z tych powodów wyprowadzanie z przepisów ustawy o własności lokali rozwiązań, które są sprzeczne z przedstawionym powszechnie rozumianym sposobem inwestowania w nieruchomości i obrotu nieruchomościami, należy uznać za naruszenie przepisów ustawy. Należy przy tym stwierdzić, że stanowisko skarżącej spółki godzi w przyjętą w polskiej kulturze prawnej zasadę, że wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco (exceptiones non sunt extendendae). Skarżąca uznaje bowiem, że przymiot samodzielności może przysługiwać nie tylko lokalom mieszkalnym posiadającym cechy wskazane w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali oraz lokalom wykorzystywanym z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (lokalom użytkowym), chociaż posiadającym te same cechy choć stosowane odpowiednio. Skarżąca twierdzi, że status samodzielnego lokalu może być przyznany również pomieszczeniom, które nie pełnią funkcji wskazanych przez ustawę. Rozwiązanie takie jest niewątpliwie przykładem wykładni rozszerzającej, gdyż prowadziłoby do uznania samodzielności nowej kategorii pomieszczeń. Z tego względu stanowisko skarżącej nie zasługuje na uznanie za prawidłowe. 10. Nie tracąc z oczu przedstawionych wyżej argumentów, Sąd podziela również stanowisko organów administracji właściwych w sprawie, że istotnym kryterium samodzielności lokalu mieszkalnego lub lokalu użytkowego jest funkcja, jaką taki lokal pełni. Ma być to mianowicie izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych lub innych celów użytkowych. Wprowadzenie przez ustawodawcę kategorii "celu" wykorzystania lokalu oznacza – wbrew stanowisku spółki skarżącej – że kluczowym, choć nie jedynym warunkiem samodzielności, jest właśnie funkcja lokalu, czyli społeczne skutki przyjęcia określonego rozwiązania (uchwalenia ustawy, zawarcia umowy, konwencjonalnej decyzji o przeznaczeniu rzeczy itp.), w tym realizowanie założonych celów (vide: S. Wronkowska, Z. Ziembiński, Zarys teorii prawa, Poznań 1997, s. 232-233). Nie powinno się zatem ignorować warunku, że samodzielnym lokalem może być tylko takie pomieszczenie, które co do zasady, a nie na zasadzie wyjątku, jest przeznaczone na stały pobyt ludzi. Przyjęcie stanowiska przeciwnego oznaczałoby bowiem pomijanie przesłanki wprost wskazanej w przepisie ustawy. W tym też zakresie klauzula odpowiedniego stosowania przepisów o samodzielności lokali mieszkalnych nie powinna prowadzić do eliminacji wskazanego przeznaczenia lokalu. Należy też dodać, że cecha zapewnienia możliwości stałego pobytu ludzi w pomieszczeniu uznawanym za samodzielny lokal koresponduje z powyższą ideą uchwalenia ustawy o własności lokali dla uregulowania powszechnie rozumianych sposobów korzystania z nieruchomości i obrotu nieruchomościami. Uznanie, że funkcje określonego pomieszczenia lub pomieszczeń stanowi istotne kryterium nadania takiemu pomieszczeniu samodzielności w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, prowadzi do wniosku, że trafna jest wykładnia systemowa przyjęta przez organy administracji w rozpatrywanej sprawie, polegająca na rozróżnieniu lokali samodzielnych i "pomieszczeń przynależnych" (art. ust. 2 oraz art. 2 ust. 4 ustawy). Rozróżnienie to wynika wprost ze struktury wewnętrznej ustawy. Istotą "przynależności" jest również funkcja określonego pomieszczenia, a mianowicie zapewnienie właścicielowi określonego samodzielnego lokalu możliwości realizowania innych potrzeb, takich jak: składowanie rzeczy, parkowanie pojazdu itp. Pomieszczenie przynależne musi wszakże być praktycznie (funkcjonalnie) określonym samodzielnym lokalem wyodrębnionym w budynku. Ustawa o własności lokali w ten sam sposób wskazuje na możliwość wykorzystania pomieszczeń magazynowych zlokalizowanych w budynku. Mogą być one wyłącznie pomieszczeniami przynależnymi do określonych samodzielnych lokali. Tymczasem, żądanie samodzielności magazynu o powierzchni 7,26 m2 takiego funkcjonalnego związania, ani nie zapewnia, ani nie przewiduje. Przeciwnie wydanie skarżącej zaświadczenia o samodzielności magazynu byłoby podstawą do wprowadzenia takiego pomieszczenia do obrotu prawnego jako odrębnej nieruchomości lokalowej. W tym sensie, zdaniem Sądu, zamierzenie skarżącej pozostaje w sprzeczności z ustawą o własności lokali. 11. Sąd stwierdza również, że powoływane przez skarżącą Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do samodzielności lokali przeznaczonych na cele inne niż mieszkalne do wniosków innych niż przyjęte przez Sąd. Orzeczenia te bowiem dotyczą stanów faktycznych istotnie odmiennych niż występujący w rozpatrywanej sprawie (np. ciągu komunikacyjnego – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3174/15, albo braku podstaw do stosowania kryteriów wynikających z ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1653/11). Skarżąca nie wykazała zatem, aby jej stanowisko znajdowało oparcie w dotychczasowym dorobku sądów administracyjnych, zwłaszcza Naczelnego Sądu Administracyjnego. 12. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.