II OSK 2542/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Prokuratora Rejonowego w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 59/19 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia 30 marca 2016 r., Nr ... w sprawie przyjęcia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy P. uchyla zaskarżony i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. | Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 59/19, po rozpoznaniu sprawy w trybie | |uproszczonym ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia 30 marca 2016 r., Nr ... w sprawie przyjęcia regulaminu | |utrzymania czystości i porządku na terenie gminy P.: 1) stwierdził nieważność Załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej: § 5| |ust. 1, § 11 ust. 3 co do słów: "Popiół po przestudzeniu należy umieszczać w pojemnikach metalowych lub plastikowych przeznaczonych do ich | |selektywnego zbierania, a poza sezonem grzewczym, tj. od 1 maja do 31 października należy dostarczać popiół do gminnego punktu selektywnego | |zbierania odpadów komunalnych"; § 15 ust. 5 co do słów: "natomiast psy należące do rasy psów niebezpiecznych mogą być wyprowadzane tylko na | |smyczy i w kagańcu"; § 15 ust. 6 pkt 2; 2) oddalił skargę w pozostałym zakresie. | | Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy. Prokurator Rejonowy w B. wniósł skargę na w/w uchwałę w zakresie przepisów § 5 ust. 1, § 11 ust.| |2 i 3, § 15 ust. 5 i 6 pkt 2 oraz § 17 regulaminu. Wnosił o stwierdzenie nieważności z powodu naruszenia istotnego przepisów prawa, a to art.| |7 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (dalej u.s.g.), art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b, ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy | |z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 250 ze zm.) (dalej u.c.p.g.); § 115, § 118 w| |zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". | |W odpowiedzi na skargę Rada Gminy P., wniosła o jej oddalenie. | |Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy art. 4 ust. 1 i 2 u.c.p.g. Zgodnie z art.| |4 ust. 1 u.c.p.g., uchwała jest aktem prawa miejscowego. Zakres i treść aktu prawa miejscowego uwarunkowana jest podstawami i granicami | |upoważnienia ustawowego. Dla oceny zgodności z prawem konieczne jest zarówno to, czy nie narusza regulacji ustawy zawierającej delegację do | |wydania aktu, ale również Konstytucji RP oraz innych ustaw bezpośrednio lub pośrednio związanych z regulowaną materią. | | | | | | | | | |Sygn. akt II OSK 2542/19 | |Zakres regulacji wyznacza art. 4 ust. 2 u.c.p.g. Ponadto, zgodnie z art. 4 ust. 2a u.c.p.g. regulamin może wprowadzić obowiązek selektywnego | |zbierania i odbierania odpadów komunalnych innych niż wymienione w ust. 2 pkt 1 lit. a u.c.p.g. Wskazane w art. 4 ust. 2 | |u.c.p.g. elementy uchwały w przedmiocie utrzymania porządku i czystości w gminach mają charakter wyczerpujący, co oznacza, że nie wolno w nim| |zamieszczać postanowień, które wykraczałyby poza treść art. 4. Jednocześnie wyznaczone są w tym przepisie elementy obligatoryjne, co oznacza,| |że w uchwale muszą znaleźć się w tej materii postanowienia. | | Wskazując na model prawidłowej regulacji wynikający z obowiązujących przepisów prawa Sąd poddał kontroli zaskarżoną uchwałę. | | Oceniając zgodność z prawem § 15 ust. 5 uchwały nakładający obowiązek wyprowadzania psów rasy niebezpiecznej tylko na smyczy i w kagańcu, | |organ gminy naruszył nakaz tworzenia przepisów w sposób zrozumiały i jasny dla adresatów, przy użyciu jednakowych określeń do oznaczenia | |jednakowych pojęć. Organ nie posłużył się kategorią ustawową, używając pojęcia niezdefiniowanego, nieprecyzyjnego, i wysoce ocennego. Nadto | |Sąd wskazał, że narusza art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. Przepis ten upoważnił do określenia obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, | |mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego | |użytku. Natomiast w odniesieniu do pierwszej części § 15 ust. 5 regulaminu o treści: "Na terenach użytku publicznego psy mogą być | |wyprowadzane tylko na smyczy", Sąd przyjął, że nie narusza ta regulacja przepisu prawa i stanowi prawidłowe zrealizowanie upoważnienia | |ustawowego. Nie powiela również regulacji art. 10a ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, a określa środek kontroli nad zwierzęciem, które w | |zasadniczy sposób zwiększa prawdopodobieństwo zniwelowania uciążliwości i zagrożenia dla osób przebywających na terenie przeznaczonym do | |użytku publicznego, bardziej niż kontrola werbalna czy kontrola gestem. Regulacja § 15 ust. 5 regulaminu precyzuje, zgodnie z upoważnieniem | |ustawowym, obowiązek mający na celu ochronę przed zagrożeniem ze strony zwierząt i ich uciążliwością. Sąd wskazał na regulację art. 77 ustawy| |z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1094 ze zm.), w której ustawodawca przewidział dwa rodzaje środków | |ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia, którym uchybienie zagrożone jest odpowiedzialnością za wykroczenia. Artykuł art. 4 ust. 2 pkt 6 | |u.c.p.g. daje podstawy do określenia środków zwyczajnych stosowanych w celu ochrony przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi. | | | | | |Sygn. akt II OSK 2542/19 | | Za niedopuszczalne i ustanowienie z przekroczeniem delegacji ustawowej Sąd ocenił regulację § 15 ust. 6 pkt 2 regulaminu. W przepisie tym | |zakazano wprowadzania zwierząt do obiektów użyteczności publicznej, z wyłączeniem obiektów przeznaczonych dla zwierząt. Postanowienie to nie | |dotyczy osób niewidomych korzystających z pomocy psów przewodników. Artykuł 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g., nie upoważnił do wprowadzenia zakazu, a | |jedynie do ustalenia sposobu postępowania ze zwierzętami domowymi w taki sposób, by ich pobyt na terenie przeznaczonym do wspólnego użytku | |nie był uciążliwy oraz nie zagrażał przebywającym tam osobom. | | Za niedopuszczalną i ustanowioną z przekroczeniem delegacji ustawowej Sąd uznał regulację w § 5 ust. 1 regulaminu, który ustalił dla | |właścicieli obowiązek niezwłocznego uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości a | |także części innych nieruchomości służących do użytku publicznego. Regulacja ta narusza art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., stanowiąc w części jego| |powtórzenie wraz z nieuprawnioną modyfikacją. | | Z przekroczeniem delegacji ustawowej są postanowienia § 11 ust. 3 regulaminu od słów "Popiół po przestudzeniu należy umieszczać w | |pojemnikach metalowych lub plastikowych przeznaczonych do ich selektywnego zbierania, a poza sezonem grzewczym, tj. od 1 maja do 31 | |października należy dostarczać popiół do gminnego punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych". Tak określone zasady postępowania z | |popiołem wykraczają poza delegację ustawową określoną w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a u.c.p.g. Oznacza to, że organ wykroczył poza upoważnienie.| |Wyeliminowanie w tym przedmiocie regulacji § 11 ust. 3 regulaminu nie eliminuje selektywnego zbierania popiołu, jako odpadu komunalnego jako,| |że kwestia ta jest uregulowana w § 10 ust. 4 pkt 3 regulaminu. | | Oddalając skargę w pozostałym zakresie Sąd stwierdził, że zawarte w § 11 ust. 2 regulaminu zakazu umieszczania śniegu i lodu w pojemnikach | |na odpady komunalne zmieszane lub pojemnikach na odpady selektywnie zebrane, a także w § 11 ust. 3 regulaminu zakazu umieszczania w | |pojemnikach gorącego popiołu, mieściło się w tej kompetencji, jako odnoszącej się do odpadów komunalnych. W ocenie Sądu organ był uprawniony | |do wprowadzenia zakazu mieszania poszczególnych frakcji odpadów, w tym popiołu, ze sobą | |oraz śniegiem i lodem. Określenie zakazu mieszania w pełni wpisuje się w zamierzone cele ustawodawcy, nie powielając przy tym przepisów | |innych ustaw. Pozwala bowiem przeciwdziałać sytuacjom, w których takie mieszanie odpadów selektywnie zbieranych | | | |Sygn. akt II OSK 2542/19 | |uniemożliwia ich odzysk, co bezsprzecznie negatywnie wpływa na środowisko i sprzeciwia się założeniom jego ochrony. Przepis art. 1a u.c.p.g. | |stanowi, że w sprawach dotyczących postępowania z odpadami komunalnymi w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się przepisy | |ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Skoro w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6 u.c.p.g. zobowiązano gminę do selektywnego zbierania odpadów | |komunalnych obejmujących co najmniej określone frakcje odpadów, a w art. 4 ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. upoważniono do określenia wymagań w tym | |zakresie, to były podstawy do wprowadzenia w § 11 ust. 2 i 3 uchwały zakazu mieszania poszczególnych frakcji odpadów ze sobą oraz ze | |śniegiem, lodem i popiołem. Tego rodzaju zasady w sposób prawidłowy zrealizowały upoważnienie ustawowe. | | Jednocześnie, Sąd ocenił, że § 17 ust. 1 regulaminu nie wykracza poza delegację ustanowioną przepisem art. 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g, zgodnie | |z którym regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wyznaczania obszarów podlegających | |obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. | | Przepis § 17 ust. 1 regulaminu ustanowił, że na terenie gminy P. wyznacza się następujące obszary podlegające obowiązkowej deratyzacji oraz| |terminy jej przeprowadzania: 1) sołectwo P. - październik każdego roku; 2) sołectwo N. - październik każdego roku; 3) sołectwo J. - | |październik każdego roku; 4) sołectwo G. - październik każdego roku; 5) sołectwo J. - październik każdego roku; 6) sołectwo Z. - październik | |każdego roku; 7) sołectwo S. - październik każdego roku; 8) sołectwo B. - październik każdego roku; 9) sołectwo C. - październik każdego | |roku; 10) sołectwo N. - październik każdego roku; 11) sołectwo G. P. - październik każdego roku. | | Przepis art. 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g. upoważnia organ gminy do wyznaczenia obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej | |przeprowadzania. Zakładając racjonalność ustawodawcy należy przyjąć, że celem upoważnienia zawartego w tej regulacji było zobligowanie organu| |gminy do kazuistycznego wskazania obszarów na terenie gminny, | |które ze względu na szczególne usytuowanie, otoczenie czy realizowane tam funkcje bądź inne okoliczności, wymagają poddania ich obowiązkowej | |deratyzacji. | | W ocenie Sądu regulacja zawarta w § 17 ust. 1 zaskarżonego regulaminu określa obszary podlegające obowiązkowej deratyzacji oraz terminy jej| |przeprowadzenia. Określenie | | | | | | | | | | | |Sygn. akt II OSK 2542/19 | |obszarów deratyzacji poprzez wskazanie sołectw gminy nie może świadczyć o błędnym zrealizowaniu upoważnienia z art. 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g. | |Sołectwo to bowiem pewien obszar gminy, który umożliwia skonkretyzowanie terenu, bez potrzeby szczegółowego jego opisywania. Sołectwo nie | |stanowi przy tym całego obszaru gminy. | | W orzecznictwie wskazuje się zaś, że ustalenie, a następnie wskazanie konkretnych obszarów gminy, jak również częstotliwości podejmowanych | |w tym zakresie działań są wyłączną kompetencją gminy, gdyż to właśnie jej organy są najlepiej zorientowane gdzie i w jakim zakresie konieczne| |jest podjęcie działań deratyzacyjnych. | | Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami | |administracyjnymi, skargę w zakresie § 11 ust. 2 i § 11 ust. 3 co do słów: "zabrania się umieszczania w pojemnikach gorącego popiołu" oraz § | |15 ust. 5 co do słów: "na terenach użytku publicznego psy mogą być wyprowadzane tylko na smyczy" a także § 17 uchwały. Co do pozostałego | |zakresu zaskarżenia, Sąd stwierdził nieważność na podstawie art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, | |uwzględniając skargę Prokuratora i uznając, że doszło w tym przypadku do istotnego naruszenia prawa, uzasadniającego wyeliminowanie tych | |postanowień z obrotu prawnego. | | Prokurator Rejonowy w B. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w części w jakiej Sąd pierwszej instancji oddalił skargę. | | Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu: | |1) art. 4 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez błędne przyjęcie, że § 11 ust.| |2 i ust. 3 w zakresie słów "Zabrania się umieszczania w pojemnikach gorącego popiołu" regulaminu nie wykraczał poza zawartą w tym przepisie | |delegację ustawową, podczas gdy, zapisy te stanowią przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego poprzez nałożenie zakazu, do którego | |określenia Rada nie była upoważniona, a polegającego na zakazie umieszczenia w pojemnikach na odpady komunalne zmieszane lub pojemnikach i | |workach na odpady selektywnie zebrane, odpadów niezgodnych z ich przeznaczeniem, śniegu, lodu i gorącego popiołu, | |2) art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w zw. z art. 7 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i | |art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przez błędne przyjęcie, że nałożenie w § 15 ust. 5 zdanie pierwsze uchwały, obowiązku | | | |Sygn. akt II OSK 2542/19 | |wyprowadzania wszystkich psów na smyczy, nie stanowi przekroczenia zakresu upoważnienia ustawowego, podczas, gdy zapis ten wykracza poza | |delegację ustawy upoważniającej, a ponadto ustanawia nakaz bardziej rygorystyczny niż w obowiązujących w tej materii przepisach ustawowych, | |3) art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w zw. z § 115, w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa | |Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. | |40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przez błędne przyjęcie, że wyznaczanie obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji jedynie przez | |wymienienie terenów całych sołectw, wypełnia delegację ustawową i nie stanowi przekroczenia zakresu upoważnienia ustawowego podczas, gdy | |zapis § 17 regulaminu jest w tym zakresie nie wystarczający, bo nie wskazuje skonkretyzowanych obszarów, które ze względu na swoje | |właściwości i cechy indywidualne wymagają okresowej deratyzacji, a wskazanie jedynie nazw całych sołectw jest niewystarczające, przez co | |zaskarżony przepis nie zawiera wymaganej techniką prawodawczą kompleksowości i tym samym nie wypełnia delegacji ustawowej. | | Na tych podstawach wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i wydanie w trybie art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami | |administracyjnymi wyroku stwierdzającego nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie w jakim Sąd oddalił skargę. | | Oświadczył, że zrzeka się rozprawy. | | Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: | | Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 | |ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność | |postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, | |przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany | |był granicami skargi kasacyjnej. | | Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Podstawową przesłankę prawidłowości aktu prawa miejscowego wyznacza art. | |94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc, że organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego "na podstawie i w | |granicach upoważnień zawartych w ustawie". | | | |Sygn. akt II OSK 2542/19 | |Podstawę i granice upoważnienia do podjęcia uchwały w sprawie przyjęcia regulaminu utrzymaniu czystości i porządku na terenie gminy reguluje | |ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Podstawę prawną reguluje art. 4 ust. 1 u.c.p.g., stanowiąc: | |"Rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na | |terenie gminy, (...); regulamin jest aktem prawa miejscowego". Granice upoważnienia wyznacza art. 4 ust. 2 u.c.p.g. stanowiąc: "Regulamin | |określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy (...)", następnie wyliczając materię przedmiotową wymagań. Dla | |określenia zakresu przedmiotowego zasad wyznaczających te wymagania, rada gminy nie ma pozostawionej swobody, a jest związana bezwzględnie | |granicami upoważnienia ustawowego, poza które nie może w regulacji regulaminu wykroczyć. Przesądza o tym expressis verbis art. 4 ust. 2 | |u.c.p.g., nie otwierając możliwości przekroczenia tych granic. Wyznaczona materia regulacji nie jest otwarta przez ustanowienie, iż regulamin| |może w szczególności dotyczyć, a zamknięta przez zakreślenie granic: regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na | |terenie gminy, które enumeratywnie następnie wylicza. Dla określenia granic regulacji przedmiotowej rada gminy jest związana nie tylko art. 4| |ust. 2 u.c.p.g. ale regulacją przyjętą w całym zakresie przedmiotowym u.c.p.g. oraz w ustawach materialnoprawnych. Konsekwentnie przyjęte w | |regulaminie zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy nie mogą wkraczać w regulację ustawową zawartą w u.c.p.g., jak i w | |ustawach materialnoprawnych, takich jak ustawa o odpadach. | | W świetle tak wyznaczonych granic regulacji regulaminu zasadny jest zarzut przekroczenia w § 11 ust. 2 i ust. 3 regulaminu, granic | |określonych w art. 4 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3 lit. b u.c.p.g. ustanawiając zakaz umieszczania w pojemnikach gorącego popiołu. Sąd | |nie ocenił czy ustanowiony zakaz mieści się w udzielonej delegacji ustawowej. Nie może być uznane za rozważenie granic ustawowych powołanie | |się na art. 1a u.c.p.g. Według art. 1a u.c.p.g.: "W sprawach dotyczących postępowania z odpadami komunalnymi w zakresie nieuregulowanym w | |niniejszej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (...)", a to wyłącza wprowadzenie w tym przedmiocie | |regulacji w regulaminie. O odesłaniu do przepisów odrębnych przesądza art. 5 ust. 1 pkt 3 lit. b u.c.p.g., stanowiąc o tym, że właściciele | |nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz | |nieczystości | | | | | |Sygn. akt II OSK 2542/19 | |ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Wykluczenie regulacji w u.c.p.g. i przepisach odrębnych daje podstawy do| |wprowadzenia regulacji w regulaminie w tym zasad selektywnego zbierania. | | Zasadny jest zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 u.c.p.g. w zakresie nie zastosowania przez Sąd środka prawnego wobec przyjętej regulacji | |regulaminu § 15 ust. 5. Wedle pierwszej części § 15 ust. 5 regulaminu: "Na terenach użytku publicznego psy mogą być wyprowadzane tylko na | |smyczy". Sąd ocenił, że przyjęcie w tej materii regulacji nie przekracza granic upoważnienia. Ta ocena nie uwzględnia granicy upoważnienia | |wyznaczonego w art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g., a nadto ocena o tym, że nie powiela regulacji art. 10a ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt oraz | |wypełnia regulację art. 77 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń. Granicą upoważnienia jest określenie obowiązków osób utrzymujących| |zwierzęta domowe, mające na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do| |wspólnego użytku. Wymaga to szczególnego rozpoznania w świetle regulacji art. 10a ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. | | Zasadny jest zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g. oceny zgodności z przepisami prawa zapisu regulaminu § 17. Wprowadzony zapis | |obejmuje sołectwa Gminy P. Wyliczone sołectwa obejmują wyczerpująco wszystkie jednostki pomocnicze Gminy P.. Zapis ten zatem równie mógł | |zostać zastąpiony "podlega obowiązkowej deratyzacji teren Gminy P.". Artykuł 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g. stanowi o wyznaczeniu obszarów | |podlegających obowiązkowej deratyzacji. Wyliczenie sołectw Gminy P. nie realizuje zatem upoważnienia ustawowego wyznaczenia obszarów, co do | |których zasadne jest poddanie obowiązkowej deratyzacji. Brak zatem w zaskarżonym wyroku rozpoznania w stanie faktycznym sprawy, skoro | |wyliczenie sołectw tylko pozornie wskazuje na określenie obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji. | |W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 185 § 1 ustawy – Prawo o | |postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. | | | | |