I SA/Po 48/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec A. z siedzibą w P. na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., wystawionego przez P. S. obejmującego zaległości w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do marca 2017 r. w kwocie [...]zł. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. wierzyciel zwrócił się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w związku ze złożonym przez zobowiązaną podaniem o odroczenie terminu płatności. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. zawieszono postępowanie egzekucyjne zgodnie z wnioskiem wierzyciela na okres od dnia [...] kwietnia 2017 r. do [...] maja 2017 r. W dniu [...] maja 2017 r. P. S. ponownie zwrócił się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do dnia [...] grudnia 2017 r., z uwagi na wydanie decyzji z dnia [...] maja 2017 r. odraczającej zapłatę zaległości do dnia [...] grudnia 2017 r. Postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało zawieszone postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny w dniu [...] marca 2018 r. dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej spółki w firmie [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (zawiadomienie o zajęciu z dnia [...] marca 2018 r., doręczone zobowiązanej w dniu [...] marca 2018 r., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] marca 2018 r.). Zajęcie to okazało się nieskuteczne. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony spółce w dniu [...] maja 2018 r. Pismem z [...] maja 2018 r. spółka wniosła na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm. - dalej: u.p.e.a.) zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego. W treści pisma pełnomocnik strony wskazał, że ww. czynność egzekucyjna została dokonana z naruszeniem prawa, ponieważ skarżąca w tytule wykonawczym została błędnie oznaczona jako zobowiązany. Wskazano, że spółka jest właścicielem nieruchomości, jednak nie jest ich posiadaczem samoistnym. W rzeczywistości zatem obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm. - dalej: u.p.o.l.), ciąży na posiadaczu samoistnym. Z uwagi na wniesiony zarzut Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a., pismem z [...] czerwca 2018 r., zwrócił się do wierzyciela o wydanie stanowiska w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. P. S. działając jako wierzyciel, postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie P. S.. Rozstrzygnięcie to jest ostateczne. Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P., postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. uznał wniesiony zarzut strony za nieuzasadniony, wyjaśniając, że spółka A. w dniu [...] lutego 2017 r. złożyła deklarację DN-1 za rok 2017 na podatek od nieruchomości położonych na terenie Gminy Miasta S.. Na podstawie danych w Ewidencji gruntów i budynków oraz zapisów w księgach wieczystych ustalono, że spółka w okresie od dnia [...] października 2014 r. do [...] lutego 2018 r. była użytkownikiem wieczystym działek położonych w S.. Wobec powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu spółki. Ponadto organ wskazał, że ocena zarzutu dokonana przez wierzyciela jest wiążąca w tej sprawie, zgodnie z treścią art. 34 § 1 u.p.e.a. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wniosła zażalenie, żądając jego uchylenia, uznania zarzutu za zasadny oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia strona wskazała na: - bezpodstawne uznanie zarzutu, w zakresie błędu co do osoby zobowiązanego za nieuzasadniony, pomimo iż zarzut ten powinien zostać uwzględniony jako, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne narusza art. 33 § 1 pkt 4 i 6 u.p.e.a. w zw. art.3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., - w przedstawionym przypadku skarżąca nie jest podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku od nieruchomości. Uzasadniając wniesione zażalenie skarżąca powieliła argumenty przedstawione w zarzutach odnośnie błędu co do podmiotu zobowiązanego do rozliczenia podatku od nieruchomości i podkreśliła, że egzekucja jest w związku z tym niedopuszczalna. Spółka konsekwentnie kładzie nacisk na rozróżnienie obowiązków właściciela nieruchomości i samoistnego posiadacza tych nieruchomości, powołując się na ustawę o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem skarżącej, okolicznością decydującą jest fakt, że spółka nie miała dostępu do nieruchomości, a zatem obciążenie jej "zastępczo" obowiązkiem podatkowym jest niezgodne z prawem. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "K.p.a."), w związku z art. 18 i art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w treści zarzutów oraz zażalenia spółka powołała się na brak dostępu do nieruchomości, które pozostają we władaniu posiadacza samoistnego. Zobowiązana nie przedstawiła jednak żadnych dowodów na potwierdzenie wskazanych okoliczności, nie wyjaśniła, kto jest posiadaczem samoistnym gruntów i budynków oraz na jakiej podstawie. Okoliczności, na które powołuje się zobowiązana powinny stanowić uzasadnienie do złożenia korekty deklaracji DN-1 na podatek od nieruchomości. Ponieważ spółka nie złożyła takiej korekty, pozostaje świetle przepisów ustawy podatnikiem podatku od nieruchomości i jest zobowiązana do zapłaty kwoty objętej tytułem wykonawczym. Ponadto organ zwrócił uwagę na wiążący charakter stanowiska wierzyciela, wynikający z art. 34 § 1 u.p.e.a. W dniu [...] czerwca 2018 r. P. S. wydał postanowienie, w którym uznał zarzuty strony za nieuzasadnione. Następnie, postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie P. S.. Oznacza to, iż organ egzekucyjny, a także organ odwoławczy nie były uprawnione do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w tym trybie stanowiska wierzyciela, lecz zostały zobowiązane do przyjęcia stanowiska prezentowanego przez wierzyciela w ostatecznym postanowieniu. W świetle ustaleń wierzyciela badanie kwestii obowiązku podatkowego i posiadania samoistnego na tym etapie postępowania wykracza poza uprawnienia organu egzekucyjnego i organu odwoławczego. Odnośnie natomiast naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. tj. zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego organ odwoławczy wskazał, że został on podniesiony dopiero na etapie zażalenia, nie był rozpatrywany ani przez organ egzekucyjny ani też przez organ wierzycielski. Rozpatrywanie zatem przez organ odwoławczy zarzutu, który nie został zgłoszony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W skardze wniesionej na ww. postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji, umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz zasądzenia kosztów procesowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. przez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu egzekucyjnego 2. art. 33 § 1 pkt 4 i 6, art. 59 § 1 pkt 2, 4 i 7 u.p.e.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l. polegające na ich niezastosowaniu i dokonaniu czynności egzekucyjnej w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone z uwagi na fakt, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości w stosunku do spółki nie istniało, zaś postępowanie egzekucyjne jest prowadzone w stosunku do niewłaściwego podmiotu - spółki, która w związku z tym, iż nie była posiadaczem samoistnym nieruchomości nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Skarżąca zaznaczyła, że wielokrotnie podnosiła, iż w przedmiotowym okresie była właścicielem nieruchomości, ale faktycznie posiadaczem samoistnym był inny podmiot. Jeżeli faktycznie nieruchomością władał inny podmiot niż właściciel, to organ egzekucyjny powinien uwzględnić argumenty spółki i w efekcie umorzyć postępowanie egzekucyjne. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., bowiem nieruchomością władał faktycznie posiadacz samoistny (podmiot inny niż właściciel), który powinien być uznany za podatnika podatku od nieruchomości. Powyższe naruszenie doprowadziło do utrzymania w mocy postanowienia organu egzekucyjnego, co z kolei stanowiło naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 33 § 1 pkt 4 i 6, art. 59 § 1 pkt 2, 4 i 7 u.p.e.a. Skarżąca stwierdziła, że w sprawie zachodzą przesłanki do uznania zarzutu za uzasadniony i umorzenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ nie była ona podatnikiem podatku od nieruchomości. Obowiązek podatkowy wobec spółki nigdy nie istniał, postępowanie egzekucyjne jest obarczone błędem co do osoby zobowiązanego i tym samym prowadzenie egzekucji wobec spółki należy uznać za niedopuszczalne. Odpowiadając na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Na wstępie należy wskazać, że zarzuty są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. Katalog zarzutów ma charakter zamknięty i zawarty został w przepisie art. 33 u.p.e.a. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy ostateczne rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Obowiązuje przy tym siedmiodniowy termin na zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem zaskarżenia, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia tego postępowania. Oznacza to, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich wniesienie. Podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Zaznaczyć również należy, że stosowanie do art. 34 § 1 u.p.e.a, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie złożonych zarzutów, z tym że w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny nie był jednocześnie wierzycielem, dlatego obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów i był stanowiskiem wierzyciela związany. Ten element procesowy eksponował w postanowieniu zarówno organ egzekucyjny, jak i organ nadzoru. W tej sytuacji, ze względu na związanie tych organów stanowiskiem wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a., nieodzownym było poddanie kontroli Sądu stanowiska wierzyciela. Wymaga bowiem wyjaśnienia, że pomimo, że brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. dalej p.p.s.a.) wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru. Skoro postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Dlatego też, uwzględniając art. 134 § 1 p.p.s.a., według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz dysponując zakresem uprawnień ujętych w art. 135 tej ustawy, Sąd dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego, ale także postanowień wierzyciela. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok NSA z dnia [...] stycznia 2012 r., II GSK 1490/10; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09, dostępne w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym Sąd dokonując oceny zgodności z prawem postanowienia wierzyciela z [...] czerwca 2018 r., utrzymanego w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2018 r., które wywołały wyżej opisany skutek związania organu egzekucyjnego stwierdził, że są one zgodne z prawem. Z treści ww. postanowień wynika, że [...] lutego 2017 r. spółka złożyła deklarację DN-1 za rok 2017 na podatek od nieruchomości położonych na terenie Gminy Miasta S.. Deklaracja została podpisana przez prezesa zarządu spółki W. B.. Na podstawie danych zawartych w Ewidencji gruntów i budynków oraz zapisów w księgach wieczystych ustalono, że w okresie od [...] października 2014 r. do [...] lutego 2018 r. spółka była użytkownikiem wieczystym położonych w S. działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] - a zatem wszystkich wskazanych w deklaracji. Jak podkreśliły organy zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji złożona deklaracja stanowiła podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Natomiast, jeżeli spółka nie była podatnikiem podatku od nieruchomości to winna złożyć korektę deklaracji. Spółka jednakże na potwierdzenie wskazanych okoliczności żadnych dowodów nie przedstawiła. Ponadto nie wyjaśniła, kto jest posiadaczem samoistnym gruntów i budynków oraz na jakiej podstawie. Jednocześnie należy podkreślić, że zarówno wierzyciel jaki i organ egzekucyjny nie mogą ponownie rozpatrywać sprawy od strony merytorycznej, gdyż postępowanie egzekucyjne nie jest postępowaniem administracyjnym rozpoznawczym, lecz jest postępowaniem następczym służącym realizacji obowiązków ustalonych w postępowaniu rozpoznawczym. Dopiero wyeliminowanie z obrotu prawnego (skuteczne skorygowanie) deklaracji bądź decyzji podatkowej może odnieść skutek dla postępowania egzekucyjnego. Tym samym okoliczności, na które powołuje się zobowiązana powinny stanowić uzasadnienie do złożenia korekty deklaracji DN-1 na podatek od nieruchomości. Ponieważ spółka nie złożyła takiej korekty, pozostaje świetle przepisów ustawy podatnikiem podatku od nieruchomości i jest zobowiązana do zapłaty kwoty objętej tytułem wykonawczym. Natomiast inne okoliczności np. brak dostępu do nieruchomości, pozostawanie nieruchomości w posiadaniu innej osoby nie mogły być przedmiotem badania przez wierzyciel, jak i organ egzekucyjny. Skoro zatem wierzyciel prawidłowo uznał za niezasadny zarzut - błędu, co do osoby zobowiązanej, to w świetle przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny jako związany wypowiedzią wierzyciela nie mógł kwestionować takiego rozstrzygnięcia. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Stanowisko wierzyciela odnośnie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a jest wiążące także dla odwoławczego organu egzekucyjnego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstaw do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 34 § 1 u.p.e.a.). W orzecznictwie wskazuje się wprost, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 359/12, sygn. akt II FSK 1262/12 oraz z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08). Prawidłowo zatem organ egzekucyjny przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, zbadał jej dopuszczalność oraz formalną poprawność tytułu wykonawczego, działając w myśl art. 29 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym na organy egzekucyjne nałożony został obowiązek zbadania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny nie był natomiast uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. To wyraźne wyłączenie dopuszczalnego zakresu badania tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny na etapie jego skierowania przez wierzyciela w sposób jednoznaczny potwierdza, iż badanie to ma charakter formalny ( por. wyrok z dnia 13 grudnia 2012 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w sygn. akt II FSK 945/11). Odnosząc się natomiast do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., zgłoszonego w postępowaniu odwoławczym, Sąd podziela stanowisko organu, że zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów ich uzupełniać, powołując nowe podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Po upływie siedmiodniowego terminu zobowiązany może jedynie skorzystać z możliwości obrony przed egzekucją przez przedstawienie organowi egzekucyjnemu dowodów stwierdzających m.in. wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku w trybie art. 45 u.p.e.a. Uchybienie terminu do wniesienia zarzutów powoduje ich bezskuteczność, a tym samym niemożność ich rozpatrzenia. Zasadnie zatem organ nadzoru zarzutu tego nie rozpatrzył. Nie znajdują również uzasadnienia zarzuty naruszenie art. 59 § 1 pkt 2, 4 i 7 u.p.e.a., ponieważ przepisy te nie mogły znaleźć zastosowania w sprawie. Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Podstawą do umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku zasadności wniesionych zarzutów jest wobec tego art. 34 § 4 u.p.e.a., a nie art. 59 u.p.e.a. Na rozróżnienie umorzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na uwzględnienie zarzutów zobowiązanego i umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a. wskazuje także treść art. 59 § 3 u.p.e.a., który stanowi, iż w przypadkach określonych w art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. Stanowisko to wyrażane jest w orzecznictwie sądowym, gdzie podkreśla się, że rozpoczęcie przez zobowiązanego postępowania w przedmiocie zarzutów i ewentualne ich uwzględnienie, a przez to umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., czynić będzie bezprzedmiotowym wydanie postanowienia w tym samym przedmiocie w trybie art. 59 tej ustawy. Z kolei odmowa uwzględnienia zarzutów jest równoznaczna z odmową umorzenia postępowania egzekucyjnego i w tym wypadku organ nie wydaje odrębnego postanowienia na podstawie art. 59 u.p.e.a. W tej sytuacji skierowany przez spółkę zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2, 4 i 7 u.p.e.a. nie zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.