II SA/Gd 899/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Ośrodka Ruchu Drogowego w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 24 lipca 2018 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Ośrodka Ruchu Drogowego w G. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga A. (dalej: A.), reprezentowanego przez radcę prawnego A. P., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W związku z pismem Wójta Gminy, po przeprowadzonym postępowaniu Starosta decyzją nr [..] z dnia 24 lipca 2018 r. zobowiązał A., do sporządzenia i przedłożenia Staroście w P. przeglądu ekologicznego dotyczącego działalności B. zlokalizowanego na działkach: nr [..]-[..]. W uzasadnieniu organ powołał się na protokół z kontroli nr [..] przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na terenie B. Do protokołu dołączono wyniki pomiarów hałasu wykonane w dniu 1 czerwca 2018 r. podczas treningów do zawodów [..]. Pomiary wykazały, że równoważny poziom hałasu emitowanego do środowiska w porze dnia wynosi: 52,3 dB w punkcie pomiarowym w świetle okna zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przy ul. B. oraz 53,7 dB - na terenie otaczającym budynek przy ul. B. (przy granicy działki). Wyniki pomiarów nie odpowiadają normom rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Uznano, że hałas związany z działalnością B. przekraczający 50 dB w porze dnia należy uznać za uciążliwy dla ludzi mieszkających w sąsiedztwie a ponadto ścieranie opon, okładzin hamulcowych i asfaltu podczas jazd na torach szkoleniowych może negatywnie oddziaływać na środowisko. W związku z tym na podstawie art. 237 ustawy Prawo ochrony środowiska zobowiązano A. do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Od powyższej decyzji A. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, art. 8 w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwą ocenę całokształtu materiału dowodowego oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 237 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędne zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że w sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające sporządzenie przeglądu ekologicznego w sytuacji, gdy organ nie rozważył, czy udowodnienie negatywnego oddziaływania na środowisko jest możliwe przy użyciu innych środków dowodowych niż przegląd ekologiczny. Decyzją sygn. akt [..] z dnia 23 października 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty. W ocenie Kolegium możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko działalności podmiotu korzystającego ze środowiska w tej sprawie wynika z ustaleń związanych z przekroczeniem norm hałasu wynikających z kontrolnych pomiarów dokonanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska oraz faktu powstawania odpadów powstających w procesie ścierania opon, okładzin hamulcowych i asfaltu podczas jazd na torach szkoleniowych, również wynikającego z protokołu kontroli prowadzonej przez WIOŚ w 2018 r. Przeprowadzenie przeglądu ekologicznego jest uzasadnione również tym, że na skutek wadliwych ustaleń co do odległości terenów mieszkalnych od granic zakładu nie przeprowadzono oceny oddziaływania inwestycji na środowisko przed wydaniem pozwolenia na budowę B. W tym kontekście Kolegium przypomniało, że Starosta wydał dla A. decyzję z dnia 23 lipca 2018 r. o dopuszczalnym poziomie hałasu. Kolegium podkreśla, iż negatywne oddziaływanie na środowisko nie wiąże się wyłącznie z ustaleniem, czy dana instalacja (działalność podmiotu korzystającego ze środowiska) przekracza lub nie przekracza określonych prawem wartości maksymalnych jako bezpiecznych dla środowiska. Nie można wykluczyć negatywnego oddziaływania innych elementów albo nawet hałasu mieszczącego się w normie, natomiast odczuwalnego dotkliwie przez mieszkańców. Nietrafny jest zatem zarzut, że wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wyklucza wydanie decyzji w sprawie przeglądu ekologicznego, a kwestia występowania odpadów nie została poprzedzona kontrolą, czy przekroczone zostały dopuszczalne poziomy emisji związków chemicznych. Na powyższą decyzję A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając jej: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 237 w zw. z art. 240 i art. 241 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez błędne zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że w sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające sporządzenie przeglądu ekologicznego w sytuacji, gdy organ nie rozważył, czy stwierdzenie negatywnego oddziaływania na środowisko jest możliwe przy użyciu innych środków dowodowych niż przegląd ekologiczny oraz błędne zastosowanie i wskazanie metody badawczej, nieadekwatnej do zakresu badania, jaki obejmuje zobowiązanie skarżącego do sporządzenia przeglądu ekologicznego; II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, w tym niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w konsekwencji podjęcie przez organ arbitralnego rozstrzygnięcia – wydania decyzji w trybie dowolnego uznania administracyjnego przede wszystkim z pominięciem interesu skarżącego ; 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, podczas gdy obowiązkiem organu odwoławczego jest sporządzenie adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w tym ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku przez organ stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy; 3. art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie okoliczności, na podstawie których stwierdzono, iż istnieje możliwość negatywnego oddziaływania działalności na środowisko; 4. art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; 5. art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. powinien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, uchylenie decyzji organu I instancji, wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów tj. wyników badań hałasu w środowisku z dnia 8 września 2018 r. (raport z badań [..]) oraz wyników badań hałasu w środowisku z dnia 12 września 2018 r. (raport z badań [..]) na okoliczność nieprzekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku. Skarżący zauważył, że określenie zakresu nałożonego obowiązku z całą pewnością winno doczekać się wszechstronnego uzasadnienia, które odnosić się będzie do konkretnych okoliczności sprawy, nie zaś nawiązywać wyłącznie w ogólny sposób do uznaniowości rozstrzygnięcia. Zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego powinien być określony w taki sposób, aby nawiązywał do okoliczności faktycznych stwierdzonych w konkretnej sprawie. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa sam problem nadmiernego hałasu nie stanowi jeszcze przesłanki do sporządzenia przeglądu ekologicznego – w szczególności, kiedy przekroczenie dopuszczalnych norm było tak niewielkie, a ponadto została wydana decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu, zatem bezprzedmiotowe stało się przeprowadzenie przeglądu ekologicznego. Jeżeli organ odwoławczy swoje ustalenia odnośnie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku opiera na wynikach pomiarów hałasu sporządzonych przez WIOŚ, to wskazano, że pomiary te zostały przeprowadzone przez WIOŚ z naruszeniem szeregu zasad pomiaru, niezgodnie z metodyką referencyjną uregulowaną rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobranej wody. Skarżący wskazał także, iż istotne znaczenie ma również okoliczność, że podczas wcześniej przeprowadzonej kontroli WIOŚ w kwietniu 2018 r. nie wykazano przekroczenia norm hałasu. Również wyniki badań hałasu w środowisku, przeprowadzonych na zlecenie skarżącego, z dnia 6 września 2018 r., 8 września 2018 r. i 12 września 2018 r. nie wykazały przekroczenia norm hałasu. W ocenie skarżącego wskazując na zjawisko powstawania odpadów w procesie ścierania się opon, okładzin hamulcowych i asfaltu podczas jazd na torach szkoleniowych organ odwoławczy nie wyjaśnił jednak, o jakich dokładnie substancjach mowa, brak jest także dowodów na fakt ich wytwarzania. A zatem jest to okoliczność niewystarczającą do zobowiązania skarżącego do przeprowadzenia przeglądu ekologicznego również w tym zakresie. Ponadto skarżący przypomina, iż z protokołu kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ z 2018 r. wynika jednoznacznie, że nie stwierdzono żadnych wykroczeń, ani nie nałożono na skarżącego żadnych kar w zakresie negatywnego oddziaływania na środowisko, czy też przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu bądź emisji substancji, czy składowania odpadów a to na organie spoczywa obowiązek przedstawienia w decyzji przesłanek uzasadniających nałożenie obowiązku przeprowadzenia przeglądu ekologicznego. Co więcej nałożenie tego obowiązku nie powinno mieć miejsca, gdy cel stojący przed przeglądem ekologicznym mógłby zostać osiągnięty w drodze innych środków dowodowych. W decyzji organu I instancji nie ograniczono zakresu sporządzenia przeglądu wskazując tylko ogólne sformułowania, co powinno się znaleźć w przeglądzie ekologicznym, niczym nie ograniczając jego zakresu, a zgodnie z treścią art. 239 ustawy Prawo ochrony środowiska, organ jest władny ograniczyć jego zakres. Skarżący podniósł, iż nie można zgodzić się ze stwierdzeniem Kolegium, że o możliwości wystąpienia zagrożeń ma przesądzić lub temu zaprzeczyć wynik przeprowadzonego przeglądu ekologicznego, gdyż stwierdzenie takie jest sprzeczne z dyspozycją obowiązującej w tym zakresie normy prawa. Skarżący zarzucił także organowi dokonanie błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, pominięcie i nie odniesienie się do wszystkich wniosków skarżącego i wskazywanych przez niego dowodów oraz nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując podjęte rozstrzygnięcie i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sąd oddalił zawarty w skardze wniosek dowodowy strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego sygn. akt [..] z dnia 23 października 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty nr [..] z dnia 24 lipca 2018 r. zobowiązującą w terminie 270 dni od dnia wydania decyzji ostatecznej A., do sporządzenia i przedłożenia Staroście przeglądu ekologicznego dotyczącego działalności B., który winien zawierać: 1/ opis obejmujący: a/ rodzaj, wielkość i usytuowanie przedsięwzięcia wraz z informacją o jego stanie technicznym, b/ powierzchnię zajmowanego terenu, cl rodzaj technologii, d/ istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia obiekty mieszkalne i użyteczności publicznej, e/ istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, f/ istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia obiekty i obszary poddane ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, ustawy o lasach, ustawy - Prawo wodne, określenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 3/ opis działań mających na celu zapobieganie i ograniczanie oddziaływania na środowisko, 4/ porównanie wykorzystywanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska, 5/ wskazanie, czy dla przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania, określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich, 6/ zwięzłe streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w przeglądzie, 7/ nazwiska osób sporządzających przegląd. Podstawę prawną wzmiankowanych decyzji stanowią przepisy art. 237 i nast. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.). Zgodnie z art. 237 Prawa Ochrony Środowiska w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Decyzja wydana na tej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "może". Uznaniowość rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 237 Prawa Ochrony Środowiska nie oznacza jednak dowolności organu w tym zakresie. Nałożenie obowiązku sporządzenia i przedłożenia przez określony podmiot przeglądu ekologicznego wymaga wykazania możliwości negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. W decyzji wydanej na podstawie przywołanego przepisu winny być zatem wykazane w sposób racjonalny konkretne przyczyny związane z działalnością instalacji, które mogą potencjalnie w sposób negatywny wpływać na środowisko. Jednocześnie nałożenie obowiązku na stronę postępowania w tym zakresie winno być uzasadnione brakiem możliwości udowodnienia negatywnego oddziaływania na środowisko przy użyciu innych środków dowodowych. Decyzja wydana na podstawie art. 237 Prawa Ochrony Środowiska winna też wskazywać cel, któremu ma służyć wykonanie obowiązku wykonania i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Brak spełnienia wymogów, o których wyżej mowa przez organ skutkuje uznaniem, że wydana decyzja ma charakter decyzji nie tyle uznaniowej co dowolnej. Zgodnie z art. 238 Prawa Ochrony Środowiska Przegląd ekologiczny instalacji, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, powinien zawierać: 1) opis obejmujący: a) rodzaj, wielkość i usytuowanie instalacji wraz z informacją o jej stanie technicznym, b) powierzchnię zajmowanego terenu lub obiektu budowlanego, c) rodzaj technologii, d) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty mieszkalne i użyteczności publicznej, e) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, f) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty i obszary poddane ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, ustawy o lasach, ustawy - Prawo wodne oraz przepisów ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym; 2) określenie oddziaływania na środowisko instalacji, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej; 3) opis działań mających na celu zapobieganie i ograniczanie oddziaływania na środowisko; 4) porównanie wykorzystywanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143; 5) wskazanie, czy dla instalacji konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania, określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich; 6) zwięzłe streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w przeglądzie; 7) nazwisko osoby lub osób sporządzających przegląd. Jednocześnie należy zauważyć, iż powyższy przepis dotyczy wyłącznie instalacji, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Natomiast bezsporne w sprawie jest, iż przedsięwzięcie A. jedynie potencjalnie znacząco oddziałuje na środowisko, albowiem zostało wymienione w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 71). W tej sytuacji zastosowanie ma art. 240 Prawa Ochrony Środowiska, zgodnie z którym jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z funkcjonowania instalacji, która nie jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ właściwy do nałożenia obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego określa, które z wymagań wymienionych w art. 238 należy spełnić, sporządzając przegląd. Zatem organ określając w decyzji wymogi przeglądu ekologicznego winien odnieść je do realnie istniejącej sytuacji związanej ze stwierdzonym zanieczyszczeniem, szczegółowo uzasadniając, dlaczego przyjął taki a nie inny zakres nałożonego obowiązku. Odnosząc powyższe rozważania do oceny przedmiotowej sprawy w ocenie sądu zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów decyzji uznaniowej określonej przywołanymi wyżej przepisami. Należy bowiem zauważyć, że jako okoliczności wskazujące na możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko A. wskazano przekroczenie norm hałasu, wynikający z kontrolnych pomiarów dokonanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska oraz fakt powstawania odpadów w procesie ścierania opon, okładzin hamulcowych i asfaltu podczas jazd na torach szkoleniowych. Kwestia przekroczenia norm hałasu była jednakże przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 października 2018 r. sygn. akt: [..], co jest znane sądowi z urzędu bowiem dotyczy sprawy o sygn. akt II SA/Gd 898/18 . Natomiast okoliczność związana z powstawaniem odpadów, o których wyżej mowa nie została przez organy obu instancji przedstawiona w sposób na tyle wyczerpujący aby właściwie uzasadniała konieczność sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Nadto zauważyć należy, że środki służące ochronie środowiska, życia i zdrowia ludzi zapobiegające i zmniejszające negatywny wpływ na środowisko oraz zdrowie ludzi wynikający z wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi określa ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 992). Za przyczynę uzasadniającą nałożenie obowiązku, o którym mowa w art. 237 Prawa Ochrony Środowiska nie może zostać również uznana przywołana przez organy okoliczność braku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko przed wydaniem pozwolenia na budowę B. Bezspornym jest bowiem fakt, że decyzja Wójta Gminy z dnia 25 czerwca 2012 r. znak [..] stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania [..] na środowisko pozostaje nadal w obrocie prawnym. Zauważyć również należy, iż zakres wymagań przeglądu ekologicznego określony zaskarżoną decyzją niemal w pełni odpowiada zakresowi wskazanemu w art. 238 Prawa Ochrony Środowiska mimo, iż w przedmiotowej sprawie winien mieć zastosowanie art. 240 tej ustawy. W tym zakresie brak jakiegokolwiek uzasadnienia dotyczącego zakresu wymagań jakie winien spełniać przegląd ekologiczny w niniejszej sprawie. Sąd odmówił przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę skarżącą dowodu z dokumentów: wyników badań hałasu w środowisku z dnia 08 września 2018 r. (raport z badań [..]) oraz wyników badań hałasu w środowisku z dnia 12 września 2018 r. (raport z badań [..]) na okoliczność nieprzekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Dowody na które powołuje się strona skarżąca nie zostały przedłożone w toku postępowania administracyjnego. Natomiast dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, WKP 2018). Mając powyższe na uwadze sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z uzasadnienia niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t,j. Dz.U. z 2018 r, poz. 265). Na wysokość zasądzonej kwoty kosztów 697 zł, składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w kwocie 480 zł oraz zwrot równowartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictw w kwocie 17 zł.