V SA/Wa 194/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2019 r. sprawy ze skargi G. G. na rozstrzygnięcie zawarte w piśnie Samorządu Województwa Mazowieckiego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie pomocy finansowej uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie. Przedmiotem skargi G. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej: skarżący lub strona) jest rozstrzygnięcie Samorządu Województwa M.o (dalej: Samorząd Wojewódzki lub organ) zawarte w piśmie z [...] września 2018 r., nr [...] pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek o przyznanie pomocy złożony w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z 25 lipca 2017 r. skarżący za pośrednictwem Lokalnej Grupy Działania "[...]" zwrócił się o przyznanie pomocy w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020 na operację pt. "Rozwój prowadzonej działalności [...] poprzez otworzenie sklepu internetowego oraz zatrudnienie pracownika" (dalej: wniosek). Pismem z 4 czerwca 2018 r. skarżący został wezwany do usunięcia określonych w piśmie braków wniosku. W piśmie wskazano również, że w przypadku, gdy w terminie nie zostaną usunięte braki lub poprawione oczywiste omyłki wniosek o przyznanie pomocy zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia, o czym podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy zostanie pisemnie poinformowany. W dniu 20 czerwca 2018 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa M. wpłynęło pismo wnioskodawcy z załącznikami, nadane w urzędzie pocztowym w dniu 16 czerwca 2018 r., w którym skarżący wskazał, że przekłada stosowne uzupełnienia do wniosku skorygowane zgodnie z pismem Pismem z 25 września 2018 r. na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 140 ze zm., dalej ustawa o rozwoju lokalnym), Samorząd Województwa pozostawił bez rozpatrzenia wniosek o przyznanie pomocy złożony w dniu 25 lipca 2017 r., gdyż strona nie uzupełniła w terminie wszystkich żądanych braków. W uzasadnieniu organ wskazał, że wezwanie do usunięcia braków zostało skutecznie doręczone w dniu 12 czerwca 2018 r. i skarżący w wymaganym terminie nie usunął wszystkich braków. W szczególności: 1) dołączone do wniosku o przyznanie pomocy formularze rozliczeniowe ZUS z ostatnich 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o przyznanie pomocy (Sekcja B.VII. Załącznik B.VI.) oraz dołączona do wniosku dokumentacja nie pozwalają na potwierdzenie stanu zatrudnienia w przedsiębiorstwie; 2) przedłożone dokumenty potwierdzające posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości, na której zaplanowano do realizacji operację nie potwierdzają, że Oświadczenie właściciela nieruchomości o wyrażeniu zgody na realizację operacji (Sekcja B.VII. Załącznik B.VI.) zostało podpisane przez osobę uprawnioną, będącą właścicielem nieruchomości. Ponadto, oświadczenie nie zawiera wszystkich niezbędnych skreśleń; 3) z informacji wynikających z aplikacji SHRIMP oraz informacji publikowanych przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wynika, że nie dołączono wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, jakie podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc oraz w okresie 2 poprzedzających go lat (Sekcja B.VII. Załącznik B.VIII). Ponadto, nie przedstawiono szczegółowych informacji o każdej z otrzymanej pomocy de minimis w bieżącym roku podatkowym oraz w dwóch poprzedzających go latach podatkowych oraz nie uaktualniono związanych z tym wartości (Sekcja B.IV. Pole 3. Limit pomocy); 4) nie przedstawiono szczegółowych informacji o planowanych do realizacji zadaniach oraz nie określono charakteru kosztów. Ponadto, nie przedstawiono szczegółowego uzasadnienia konieczności poniesienia poszczególnych kosztów oraz parametrów technicznych lub jakościowych charakteryzujących dane koszty (Sekcja B.V. Zestawienie rzeczowo-finansowe operacji, Sekcja B.Vl. Opis zadań wymienionych w zestawieniu rzeczowo- finansowym operacji); 5) w dołączonym do wniosku Oświadczeniu podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy o wielkości przedsiębiorstwa (Sekcja B.VII. Załącznik B.V.) nie zawarto danych identyfikujących podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy. Ponadto, nie przedstawiono informacji o wszystkich przedsiębiorstwach powiązanych/partnerskich z przedsiębiorstwem ubiegającym się o przyznanie pomocy; 6) nie skorygowano biznesplanu (Sekcja B.VII. Załącznik 8.4) zgodnie z wezwaniem oraz nie dołączono wyjaśnień; 7) nie skorygowano zawartych we wniosku danych, zgodnie z pismem z 4 czerwca 2018 r. oraz nie dołączono wyjaśnień. Pismem z 5 listopada 2018 r. strona złożyła skargę na ww. rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M.. W uzasadnieniu skargi strona stanęła na stanowisku, że pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy jest wadliwe zarówno z powodów formalnych, jak i merytorycznych. Skarżący odniósł się do poszczególnych powodów pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia i w szczególności wskazał, iż przesłał organowi wymagane przez niego dokumenty i uzupełnienia. W odniesieniu do 1 punktu wskazał, że ponownie załączył wymagane formularze rozliczeniowe i na ich podstawie dokonał poprawy wniosku w całym wymaganym przez organ zakresie. Ponadto złożył stosowne wyjaśnienia w piśmie z 14 czerwca 2018 r. Wobec powyższego, zdaniem strony, organ miał możliwość przeanalizowania procesu obliczania przeprowadzonego przez stronę. W odniesieniu do pkt 2 również skarżący podkreślił, że przedstawił stosowne wyjaśnienia. Podkreślił, że umowa dzierżawy była załączona do pierwotnego wniosku i organ w piśmie wzywającym skarżącego do poprawy nie kwestionował prawidłowości składanego podpisu na dokumencie. Podobnie strona wskazała, w odniesieniu do pozostałych powodów pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, że złożyła wymagane przez organ dokumenty, złożyła wyjaśnienia oraz uzupełniła wniosek o przyznanie pomocy, tj. wszystkie posiadane zaświadczenia o uzyskaniu pomocy de minimis, posiłkując się danymi z Systemu Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej (pkt 3), poprawiła biznes plan i złożyła wyjaśnienia (pkt 4, 6), poprawiła "Oświadczenie podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy o wielkości przedsiębiorstwa" (pkt 5), skorygowała i uzupełniła pola wniosku o przyznanie pomocy (pkt 7). W odpowiedzi na skargę Samorząd Województwa wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Zakres kontroli administracyjnej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1- 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: ppsa), akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na co wskazuje treść art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 4 ppsa. Kryterium legalności, przewidziane w art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno aktu, jak i czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 146 § 1 ppsa, sąd uwzględniający skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd stwierdza czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Sąd, zgodnie z treścią art. 134 ppsa, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego przez Zarząd Województwa M., w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności zarówno z przepisami procesowymi, jak i z normami prawa materialnego, sąd uznał, że narusza ono przepisy prawa. W pierwszej kolejności sąd wskazuje, że akt w postaci pozostawienia wniosku o przyznanie pomocy bez rozpatrzenia podlega kontroli sądowoadministracyjnej. W ocenie sądu, możliwość złożenia skargi w sprawie, wynika z treści art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, który stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W ocenie sądu pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy wyczerpuje znamiona aktu władczego, skierowanego do indywidualnego podmiotu, którego treść kształtuje uprawnienia wnioskodawcy. Z tego powodu jest aktem o jakim stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. W ocenie sądu prawo do sądu, jako prawo podstawowe ma być zrealizowane wszędzie tam, gdzie przepisy prawa wyraźnie nie ograniczają sądowej kontroli działań administracji (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2017r., II GSK 940/17). Za powyższym przemawia także fakt, że na mocy art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 627 ze zm., dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju) pomoc w ramach działań i poddziałań, w tym w zakresie wsparcia na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność (art. 3 ust. 1 pkt 14 lit. b) jest przyznawana na podstawie umowy o przyznaniu pomocy zawieranej, pod rygorem nieważności, w formie pisemnej. Przepisy regulujące to poddziałanie wprost wskazują, że do postępowania w tym poddziałaniu nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej (art. 34 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju). Zatem w stosunku do sytuacji skarżącego nie znajdzie zastosowania uchwała NSA z 3 września 2013 r., I OPS 2/13 wskazująca, że cyt. "na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 kpa) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)". Należy wyjaśnić, że w sprawie zarówno nie znajdzie zastosowania dział II "Postępowanie", Rozdział I "Wszczęcie postępowania" kpa w którym znajduje się art. 64 kpa dotyczący pozostawienia podania bez rozpoznania, jak również Dział I "Przepisy ogólne", Rozdział 7 "Załatwianie spraw" kpa w którym znajduje się instytucja ponaglenia (art. 37 kpa). Dlatego też tej czynności nie można kwestionować skargą na bezczynność organu. Wobec powyższego sąd, mając na względzie konstytucyjne prawo do sądu oraz mając na uwadze, że art. 35 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju wskazuje na prawo podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy do złożenia skargi do sądu administracyjnego uznał, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa i rozpoznał skargę. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi należy zauważyć, że kwestie pomocy finansowej w ramach wdrażania operacji objętych Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" uregulowano w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności oraz w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach tego programu unormowano w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 664 ze zm., dalej: rozporządzenie LSR). Zadania instytucji zarządzającej w zakresie rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność zostały określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 str. 320, ze zm., dalej: rozporządzenie 1303/2013) oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia. Zadania instytucji zarządzającej wykonuje samorząd województwa jako instytucja pośrednicząca na podstawie przepisów o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. Zarząd województwa jest właściwym organem samorządu województwa do prowadzenia spraw związanych z przyznawaniem pomocy, które nie są rozstrzygane w formie decyzji, w tym także do odmowy przyznania pomocy. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy w wspieraniu rozwoju w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Podobny zapis posiada art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, który stanowi, że jeżeli nie są spełnione warunki udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zarząd województwa informuje zainteresowany podmiot o odmowie udzielenia tego wsparcia. W myśl art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1303/2013 wsparcie z właściwych EFSI rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność obejmuje wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność. Przechodząc do analizy powodów dla których organ pozostawił wniosek skarżącego bez rozpatrzenia należy stwierdzić, że Samorząd Województwa dokonał tego w sposób nieprawidłowy. Skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy. W myśl § 4 ust. 5 rozporządzenia LSR pomoc jest przyznawana podmiotowi spełniającemu warunki określone w § 3 i któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym", jeżeli spełnia wskazane w pkt 1- 9 warunki. Rozporządzenie LSR w § 19 ust. 1 wskazuje, co powinien zawierać wniosek o dofinasowanie. Natomiast art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym wskazuje na procedurę, którą stosuje się w wypadku stwierdzenia braków wniosku o dofinansowanie. I tak zgodnie z art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym w razie stwierdzenia, że wniosek o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zawiera braki lub oczywiste omyłki, zarząd województwa wzywa podmiot ubiegający się o wsparcie do usunięcia tych braków lub poprawienia oczywistych omyłek w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W sprawie, organ, po stwierdzeniu, że wniosek wymaga wyjaśnień oraz posiada braki i oczywiste omyłki na podstawie powołanego przepisu wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku w sposób wskazany w piśmie organu z 4 czerwca 2017 r. Skarżący w odpowiedzi na pismo organu zastosował się do wskazań i uzupełnił w określony sposób wniosek o dofinansowanie. Mając na uwadze przedmiot zaskarżenia, na wstępie należy zdefiniować co jest brakiem powodującym pozostawienie wniosku bez rozpoznania sprawy. Otóż z brakami mamy do czynienia, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa. Brak może dotyczyć określonego elementu treści wniosku, a także może również odnosić się do wymaganych prawem załączników do podania. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, organ mógł wezwać stronę do nadesłania dokumentów i wyjaśnień w zakresie wymogów stawianych przez przepisy prawa dla wniosków o pomoc w tym działalni w szczególności określonych w § 19 rozporządzenia LSR. W sprawie co jest niesporne organ wzywał stronę do poprawy, a skarżący przesłał, jak wskazuje wszystkie wymagane uzupełnienia. A więc uzupełnił wniosek w sposób, w jego ocenie, umożliwiający jego pozytywną ocenę. Sąd podkreśla, że z regulacji dotyczących uzupełniania wniosku zawartych w art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym wynika, że organ wzywa do poprawy wniosku pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Oznacza to, że w wypadku niezłożenia uzupełnień organ pozostawia wniosek bez rozpatrzenia. W sprawie strona złożyła uzupełnienia i dlatego też organ nie mógł pozostawić wniosku bez rozpatrzenia i zobowiązany był do jego merytorycznej oceny. W powyższym kontekście odrębną kwestią będzie, czy uzupełniania wniosku dają podstawę do pozytywnego dla strony skarżącej rozpoznania sprawy, tj. przyznania pomocy. Jednakże jest to już ocena merytoryczna wniosku i załączników a nie ocena formalna, jaką jest pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Dlatego też, skoro strona dokonała uzupełnień wniosku o pomoc, to organ winien ten wniosek rozpoznać merytorycznie i albo przyznać wnioskowaną pomoc, w wypadku stwierdzenia ku temu podstaw, albo też odmówić przyznania pomocy wskazując, że np. wniosek o pomoc nie został prawidłowo uzupełniony/poprawiony i tym samym nie zostały spełnione warunki przyznania pomocy. Należy w tym miejscu przypomnieć, że warunkiem przyznania pomocy jest złożenie przez wnioskodawcę rzetelnych danych, prawidłowo i kompletnie wypełnionego wniosku wraz z załącznikami. Zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W myśl art. 27 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Podkreślenia wymaga, że to na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku. Skarżący przystępując do konkursu powinien znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy wnioskodawca ubiegający się o wsparcie na operację w zakresie realizacji strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w ramach PROW 2014 - 2020 wyraża akceptację dla jego zasad i chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. W związku z powyższym organ nie może w formalnym rozstrzygnięciu, jakim jest pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia formułować merytorycznej oceny tego wniosku odnosząc się do treści wniosku i jego załączników. Pozostawienie bez rozpatrzenia jest rozstrzygnięciem formalnym, w którym jedynie stwierdza się określony fakt np. w postaci braku wymaganego dokumentu. W tym rozstrzygnięciu niedopuszczalne jest dokonywanie oceny merytorycznej wniosku o pomoc i dołączonych dokumentów, co w sprawie organ uczynił wskazując, że np. jego zdaniem załączone dokumenty nie potwierdzają określonej treści wniosku. Taka ocena musi zostać uzewnętrzniona w ocenie merytorycznej, którą będzie pozytywne rozpatrzenie wniosku (§ 22 rozporządzenia LSR) i wyznaczenie terminu stronie (§ 23 ust 1 rozporządzenia LSR) do podpisania umowy o przyznaniu pomocy, o której mowa w art. 34 ustawy o wspieraniu rozwoju lub odmowa przyznania pomocy, o której mowa w art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. Innymi słowy organ nie mógł formułować merytorycznych treści w piśmie pozostawiającym wniosek bez rozpatrzenia. Na marginesie zdziwienie sądu budzi zaskarżone rozstrzygnięcie organu, gdyż w innych podobnych sprawach organ wydawał rozstrzygnięcia merytoryczne – odmawiające przyznania pomocy (np. sprawa V SA/Wa 1249/18). Mając powyższe na względzie zarząd województwa ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę powyższą ocenę prawną i wyda stosowne rozstrzygnięcie merytoryczne. Konkludując sąd uznał, iż zarząd województwa błędnie zastosował art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym, gdyż brak było podstaw do pozostawienie wniosku skarżącego o pomoc bez rozpatrzenia. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy i jako takie uprawnia do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu na powyższe, sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza prawo i na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa orzekł jak w sentencji. ----------------------- 10