IV SA/Po 267/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędzia WSA Anna Jarosz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant sekr. sąd. Agata Żebrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Dyrektora Z. Z. P. G. W. W. [...] w K. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie opłaty stałej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Z.Z.P.G.W.W.P. w K. na rzecz P. K. W. B. A. S.A. z siedzibą w T. kwotę 2.155 zł (dwa tysiące sto pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W informacji z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], Dyrektor P. G. W. W. P. – Z. Z. w K. na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 z późn. zm., dalej "pr. wod.") ustalił wobec P. K. W. B. A. S.A. w T. (dalej powoływana także jako "skarżąca") opłatę stałą w łącznej wysokości [...] zł. Organ administracji publicznej dodał zarazem, że powyższa opłata została obliczona zgodnie z art. 271 ust. 3 i 5 pr. wod. oraz § 10 ust. 1 i § 15 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. poz. 2502). Opłata stała w wysokości [...] zł została wyliczona jako iloczyn jednostkowej opłaty wynoszącej [...] zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni, oraz maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 33.20000000 m3/h i wynoszącym po przeliczeniu 0.00922220 m3/s. Natomiast opłata stała w wysokości [...] zł została wyliczona jako iloczyn jednostkowej opłaty wynoszącej [...] zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni, oraz maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 300.00000000 m3/h i wynoszącym po przeliczeniu 0.08300000 m3/s. Reklamację na powyższą informację złożyła P. K. W. B. A. S.A. w T. . W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że sposób wyliczenia opłaty stałej jest nieprecyzyjny. Na podstawie informacji z dnia [...] maja 2018 r. nie można ustalić, za co została naliczona rozważana opłata. Ponadto P. K. W. A. S.A. w T. podniosła, że w świetle art. 271 ust. 5 pr. wod. opłata stała pobierana jest za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Tymczasem wody pochodzące z odwodnienia zakładu górniczego nie stanowią ścieków w rozumieniu art. 16 pkt 61 lit. e pr. wod. Wobec tego wprowadzanie do wód – wód pochodzących z odwodnienia odkrywki nie jest objęte opłatą za usługi wodne. Skarżąca nie wykonała również doprowadzalnika który pozwoliłby na doprowadzenie-pobór wód z Rowu A. Organ administracji publicznej przyjął poza tym wadliwie za podstawę do swoich wyliczeń Qmax godzinowe, którego wartość nie odpowiada wartości Qmax rocznego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], Dyrektor P. G. W. W. P. – Z. Z. w K. na podstawę art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 1 pkt 2 i 4, art. 14 ust. 2, art. 14 ust. 5 pkt 2 pr. wod. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.) określił wobec P. K. W. B. S.A. w T. opłatę stałą w wysokości [...] zł, w tym [...] zł za pobór wód powierzchniowych; [...] zł za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. W uzasadnieniu organ administracji publicznej wyjaśnił, że w świetle art. 16 pkt 61 lit. e pr. wod. wprowadzane do wód lub do ziemi wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych stanowią co do zasady ścieki. Z definicji legalnej w art. 6 pkt 18 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2017 r., poz. 2126 z późn. zm., dalej "pr. geo. i gr.") wynika, że zakres wyrażenia "zakład górniczy" obejmuje zarówno podziemne zakłady górnicze, jak i odkrywkowe zakłady górnicze. Wody pochodzące z odwodnienia odkrywkowych zakładów górniczych są zatem ściekami w rozumieniu art. 16 pkt 61 lit. e pr. wod. Wprowadzanie takich ścieków do wód podlega więc na podstawie art. 268 ust. 1 pkt 2 pr. wod. opłacie za usługi wodne. Organ administracji publicznej zaznaczył również, że obowiązek zapłaty omawianej należności wiąże się z wydaniem pozwolenia wodnoprawnego. Bez znaczenia pozostaje zatem kwestia wykonania doprowadzalnika przez skarżącą. Fakt ten mógłby mieć natomiast znacznie przy ustalaniu opłaty zmiennej. Ponadto współczynnik Qmax został prawidłowo wyliczony. Zgodnie z art. 271 ust. 3 i 5 pr. wod. oraz § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 1 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r. opłatę stałą ustala się w odniesieniu do określonej w pozwoleniu wodnoprawnym lub pozwoleniu zintegrowanym wartości maksymalnego poboru wód lub maksymalnej ilości ścieków wprowadzonych do wód lub do ziemi. Jeżeli wartości te nie zostały wskazane w wymienionych pozwolenia, za podstawę wyliczenia opłaty stałej należy przyjąć wielkość poboru wód lub ilość ścieków wprowadzonych do wód lub do ziemi. Wniosek ten pozostaje w zgodzie z funkcją rozważanej należności, naliczanej za gotowość środowiska do udostępnienia zasobów wody lub przyjęcia ścieków. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że skarżącej przysługuje z pozwolenie wodnoprawne Marszałka Województwa W. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], na korzystanie z wód w zakresie poboru wód powierzchniowych w ilości 33,2 m3/h oraz wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi w ilości 300 m3/h. Podmiot ten jest zatem obowiązany na mocy art. 268 pkt 1 pr. wod. do ponoszenia opłaty stałej. Organ administracji publicznej dodał zarazem, że w informacji z dnia [...] maja 2018 r. nieprawidłowo wyliczono wysokość rozważanej należności za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi. Opłata ta powinna bowiem wynosić [...] zł, a nie jak pierwotnie wskazano [...] zł. Skargę na powyższą decyzję złożyła P. K. W. B. A. S.A. w T. , wnosząc zarazem o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wprowadzanie do wód lub do ziemi wód pochodzących z odwodnienia zakładu górnego powinno być zwolnione od opłat za usługi wodne. Ściekami w świetle art. 16 pkt 61 lit. e pr. wod. nie są bowiem niezanieczyszczone wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych. Stwierdzenie to ma istotne znaczenie, gdyż w niniejszej sprawie wody nie są wtłaczane do górotwóru. Skarżąca jedynie odprowadza wody niezanieczyszczone pochodzące z odwodnienia zakładu górniczego. Jedynym oddziaływaniem na wspomniane wody jest ich przepompowanie, a zatem nie stanowią one ścieków. Ponadto zgodnie z art. 279 pkt 3 pr. wod. nie ustala się opłat za usługi wodne polegające na wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków będących wodami zasolonymi, jeżeli suma chlorków i siarczanów nie przekracza w tych wodach 500 mg/l. Ustawodawca nie wskazuje przy tym, czy powyższe wyłączenie odnosi się opłaty stałej czy do opłaty zmiennej. Wobec tego należy uznać, że wymieniony przepis mógł znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ administracji publicznej nie wykonał w tej mierze niezbędnych pomiarów. Tymczasem, zdaniem skarżącej, wartość graniczna, o której mowa w art. 279 pkt 3 pr. wod., nie została przekroczona. K. jest przy tym zbadanie rzeczywistej emisji chlorków i siarczanów. P. K. W. B. A. S.A. w T. zaznaczyła również, że pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] lutego 2013 r. zostało wydane na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 z późn. zm.). Ustawodawca przewidywał w tym przepisie, że maksymalną ilość wody pobieranej lub odprowadzanej ustala się w m3 na godzinę i m3 na rok. Tym samym maksymalna wartość wymienionych parametrów została określona dwojako. Określenie maksymalnej wartości danego parametru w ujęciu godzinowym nie oznacza bowiem, że podmiot, któremu udzielono pozwolenia wodnoprawnego, korzysta z tego zezwolenia w pełnym zakresie przez cały rok. Wobec tego kluczowego znaczenia nabiera wartość współczynnika rozliczanego w ujęciu rocznym, także na potrzeby ustalania należności publicznoprawnych. Skarżąca podkreśliła poza tym, że opłata stała nie ma charakteru fiskalnego, lecz jest środkiem pobudzającym ograniczenie oddziaływania na środowisko. Z takim założeniem nie daje się pogodzić stanowisko, w świetle którego obowiązek poniesienia opłaty występuje zawsze wtedy, gdy z samego pozwolenia wodnoprawnego wynika możliwość określonej w nim emisji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor P. G. W. W. P. – Z. Z. w K. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ administracji publicznej wyjaśnił, że wysokość opłaty stałej określa się w świetle art. 271 ust. 5 pr. wod. na podstawie maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, określonej w pozwoleniu wodnoprawnym. Rzeczywista ilość substancji w ściekach wprowadzonych do wód lub ziemi nie ma znaczenia prawnego. Okoliczność ta może mieć natomiast znaczenie przy ustalaniu wysokości opłaty zmiennej. W rozpatrywanej sprawie maksymalna wartość sumy chlorków i siarczanów w wodach pochodzących z odwodnienia zakładu górniczego została określona na 1.500 mg/l, a zatem istotnie przekracza wartość wymienioną w art. 279 ust. 3 pr. wod. Ponadto, wbrew wywodom skarżącej, wartość współczynnika stanowiącego podstawę do ustalenia wysokości opłaty stałej określa się na podstawie jego maksymalnej godzinowej wartości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Podstawę rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy – Prawo wodne. Zgodnie z art. 273 ust. 1 pr. wod. wysokość opłaty stałej za: 1) pobór wód podziemnych, 2) pobór wód powierzchniowych, 3) odprowadzanie do wód: a) wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, b) wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast, 4) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi - ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 273 ust. 1 pr. wod., że podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, o której mowa w art. 271 ust. 1 pr. wod. oraz w art. 272 ust. 17 albo art. 272 ust. 22 pr. wod., może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty. Jak wynika z art. 273 ust. 4 pr. wod., Wody Polskie albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta rozpatrują reklamację w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania. W razie uznania reklamacji Wody Polskie albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta na podstawie art. 271 ust. 5 pr. wod. przekazują podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłat za usługi wodne nową informację, zawierającą także sposób obliczenia opłaty za usługi wodne. Natomiast w przypadku nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają na mocy art. 271 ust. 6 pr. wod. wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji. Ustawodawca przewiduje ponadto w art. 271 ust. 6 pr. wod., że od powyżej decyzji podmiotowi korzystającemu z usług wodnych przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wątpliwości, jakie powstały w niniejszej sprawie, dotyczą opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych oraz opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Jak wynika z art. 16 pkt 61 lit. e pr. wod., wyraz "ścieki" oznacza wprowadzane do wód lub do ziemi wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, z wyjątkiem wód wtłaczanych do górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji zawartych w wodzie wtłaczanej do górotworu są tożsame z rodzajami i ilościami substancji zawartych w pobranej wodzie, z wyłączeniem niezanieczyszczonych wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych. Należy przy tym zauważyć, że zakładem górniczym w rozumieniu art. 6 pkt 18 pr. geo. i gr. jest wyodrębniony technicznie i organizacyjnie zespół środków służących bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą w zakresie wydobywania kopalin ze złóż, a w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny wraz z pozostającym w związku technologicznym z wydobyciem kopaliny przygotowaniem wydobytej kopaliny do sprzedaży, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego składowania odpadów albo podziemnego składowania dwutlenku węgla, w tym wyrobiska górnicze, obiekty budowlane, urządzenia oraz instalacje. Przytoczone definicja z art. 6 pkt 18 pr. geo. i gr. obejmuje wprawdzie swoim zakresem skarżącą, prowadzącą odkrywkowy zakład górniczy. Organ administracji publicznej nie rozważył jednak dostatecznie wnikliwie, czy wody pochodzące z odwodnienia tego zakładu powinny być traktowane jako ścieki w rozumieniu art. 16 pkt 61 lit. e pr. wod. Nie poddano bowiem w ogóle analizie kwestii wód wtłaczanych do górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji zawartych w wodzie wtłaczanej do górotworu są tożsame z rodzajami i ilościami substancji zawartych w pobranej wodzie oraz niezanieczyszczonych wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych. Tymczasem okoliczność ta ma decydujące znaczenie w świetle art. 16 pkt 61 lit. e pr. wod. Skarżąca dodała ponadto, że w niniejszej sprawie występuje odprowadzanie wód niezanieczyszczonych, pochodzących z odwodnienia zakładu górniczego. P. K. W. B. A. S.A. w T. podkreśliła, że jedynym oddziaływaniem na wspomniane wody jest ich przepompowywanie. Należy zatem zauważyć w ocenie Sądu, że pojęcie wód niezanieczyszczonych odnosi się tylko do wód pierwotnie pozbawionych zanieczyszczeń, a nie do wód, które uzyskują swoje właściwości – w szczególności parametry zanieczyszczeń wskazane w pozwoleniu wodnoprawnym lub w przepisach – w wyniku procesu oczyszczania. Rezultat tego procesu, nawet jeżeli zachowuje wspomniane parametry, ma status wody oczyszczonej, a nie niezanieczyszczonej) (zob. wyrok. WSA w Krakowie z 21.08.2018 r., sygn. akt II SA/Kr 793/18, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że ocena tego, czy określone wody można uznać za ścieki wymaga także poczynienia odpowiednich ustaleń faktycznych, które obejmują co najmniej charakterystykę działalności skarżącej oraz celu i sposobu korzystania przez nią z wód. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że skarżąca jest zakładem górniczym i że wprowadzaniem takich wód, czyli ścieków, podlega opłacie. Organ w żaden sposób nie wykazał, że wody w przedmiotowej sprawie mogą zostać uznane za ścieki. Nie ulega zatem wątpliwości w ocenie Sądu, że organ administracji publicznej naruszył art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej "k.p.a."), zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to doprowadziło z kolei do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Powyższe wady miały istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż w ich wyniku nie można z całą stanowczością ustalić okoliczności faktycznych stanowiący podstawę ustalenia wysokości opłaty stałej. Powyższe uchybienie nie było jednak jedyną wadą kontrolowanego rozstrzygnięcia. Jak wynika z art. 271 ust. 3 pr. wod., wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. W art. 271 ust. 5 pr. wod. ustawodawca przewiduje z kolei, że wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Uregulowanie to zostało ponadto uszczegółowione w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. poz. 2502 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z § 10 ust. 1 powołanego rozporządzenia jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy wskazać, że Sąd podzielił zastrzeżenia skarżącej co do sposobu obliczenia wysokości opłaty stałej. Trzeba bowiem zauważyć, że w świetle art. 271 ust. 3 i 5 pr. wod. wysokość omawianej należności wyznaczana jest m.in. na podstawie współczynnika maksymalnego poboru wód powierzchniowych oraz maksymalnego wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, wyrażonych w metrach sześciennych na sekundę (m3/s). Oba te parametry ustalane są na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że w decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] lutego 2013 r. określono wspomniane wartości maksymalne w ujęciu godzinowym (Qmax. godzinowe) oraz w ujęciu rocznym (Qmax. roczne). Wyrażono je przy tym odpowiednio w metrach sześciennych na godzinę oraz metrach sześciennych na rok. Tym samym w powołanych przepisach ustawodawca posługuje się odmienną jednostką obliczeniową niż w pozwoleniu wodnoprawnym, nie wskazując zarazem, którą wartość Qmax. należy uwzględnić na potrzeby ustalania opłaty stałej. Kwestia ta ma tymczasem istotne znaczenie, gdyż Qmax. godzinowe dla poboru wód wynosi 33,20 m3/h, co odpowiada 0,00922222 m3/s, a Qmax. roczne - 290.686,00 m3/rok, co odpowiada 0,00921759 m3/s. Jeszcze większa różnica zachodzi w przypadku Qmax. godzinowe dla wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, który wynosi 300,00 m3/h, co odpowiada 0,08333333 m3/s, gdy Qmax. roczne ma wartość 2.190.000,00 m3/rok, co odpowiada 0,06944444 m3/s. W. w ujęciu rocznym są zatem niższe niż przyjęte przez organ administracji publicznej wartości w ujęciu godzinowym. Powyższe stanowisko Dyrektora P. G. W. W. P. – Z. Z. w K. nie zasługuje w ocenie Sądu na aprobatę. Wartość maksymalnego poboru wód powierzchniowych oraz wartość maksymalnego wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi należy bowiem określić na podstawie współczynnika Qmax. roczne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżąca nie może korzystać z wód w zakresie większym niż wyznaczono to w ujęciu rocznym. Gdyby natomiast przyjąć odmienny wniosek, P. K. W. B. A. S.A. w T. mogłaby w trybie ciągłym maksymalnie używać wód, co w ujęciu sumarycznym w okresie roku doprowadziłoby do przekroczenia Qmax. roczne. Powyższe stanowisko przeczyłoby więc istocie omawianego ograniczenia. Parametr Qmax. godzinowe pełni zatem rolę dodatkową, poza podstawowym współczynnikiem Qmax. roczne, limitując eksploatację środowiska. Wobec tego zaskarżona decyzja została obarczona wadą, która uzasadniała jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela również zarzut niedostatecznego wyjaśnienia kryteriów, jakimi kierował się organ administracji publicznej przy ustalaniu wysokości omawianej opłaty. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. nie wskazano bowiem sposobu przeliczenia wartości podanych w pozwoleniu wodnoprawnym. Co więcej, organ administracji publicznej stwierdził wprawdzie, że informacja z dnia [...] maja 2018 r. zawierała błędy rachunkowe. Nie wyjaśniono jednak, na czym uchybienia te polegały. Z tej perspektywy nie ulega zatem wątpliwości, że organ administracji publicznej ponownie naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wady te miały istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w ich wyniku błędnie przeprowadzono obliczenia wysokości rozważanej opłaty. W niniejszej sprawie zastosowanie znalazł również w ocenie Sądu art. 7a § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W konsekwencji w niniejszej sprawie wykluczone było zaaprobowanie niekorzystnej dla skarżącej interpretacji art. 271 ust. 3 i 5 pr. wod. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 271 ust. 3 i 5 pr. wod., co miało wpływ na wynik postępowania, oraz z uwagi na naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 7a § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Rozpatrując ponownie sprawę, organ administracji publicznej powinien uwzględnić wartość maksymalnego poboru wód powierzchniowych oraz wartość maksymalnego wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi w ujęciu rocznym Sąd orzekł o kosztach na podstawie at. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając zwrot wpisu od skargi (338 zł, k. 34 i 36 akt sądowych), opłat skarbowej od wpisu (17 zł, k. 11 akt sądowych) i opłat za czynności radcy prawnego (1.800 zł).