II SA/Gd 731/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 6 lutego 2018 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej K. Ł. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 27 sierpnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 6 lutego 2018 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działce nr [..] obręb [..] przy ul. M. w G. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przywołało przepisy regulujące postępowanie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy wskazując, że nie ma wątpliwości, że pierwotny wniosek Gminy Miasta dotyczył części działki nr [..], położonej przy ul. Ł. w G. i działka ta została podzielona na działki nr [..] - fragment ul. M., [..] -zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz gospodarczym i [..] - teren objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem dokonanej w niniejszej sprawie analizy stanu faktycznego i prawnego terenu oraz analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu objętej planowaną inwestycją polegającą na budowie zespołu budynków wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną jest działka nr [..], obręb [..] przy ul. M. w G. ( dawniej Ł.) o powierzchni 2.905 m2 wraz z infrastrukturą i komunikacją i jest ona przedmiotem rozpoznania zaskarżoną decyzją. Po wskazaniu warunków pozwalających na ustalenie warunków zabudowy wynikających z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945) oraz rozporządzeń wykonawczych do ustawy podkreślił organ odwoławczy, że głównym dowodem w sprawie jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wynika z niej, że działka objęta planowaną inwestycją położona jest na obszarze zabudowy mieszkaniowej, jest działką budowlaną, znajduje się na obszarze otuliny Parku Krajobrazowego. Działka nr [..] sąsiaduje po stronie wschodniej w rejonie ulic : M., W., T. i O. z zabudową zespołami budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz z zabudową szeregową, po stronie południowej i zachodniej teren jest niezabudowany - zieleń leśna, zieleń parkowa, zieleń ekologiczna, naturalne zbiorniki wodne, po stronie północnej - tereny zieleni oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca oraz droga publiczna. Wskazał organ odwoławczy, że w rozpoznawanej sprawie obszar analizowany został wyznaczony w sposób prawidłowy w wielkości nie mniejszej niż trzykrotność frontu działki - wyznaczonego od strony ul. M., z której odbywa wjazd na działkę - 47m. Wyznaczony obszar wyznaczony został jako trzykrotność 47m i wynosi 141 m od granic działki inwestora. Z analizy urbanistycznej i formalno-prawnej sporządzonej w niniejszej sprawie wynika, że obszar analizowany stanowią nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej i wolnostojące o podobnych gabarytach szczegółowo opisane w analizie zarówno w części graficznej, jak i opisowej - tabela na str. 2 analizy obejmująca działki wyszczególnione pod pozycjami od 1 do 22 położone przy ul. M., ul. T., ul. W., ul. O., ul. B.. Podkreśliło Kolegium, że okoliczność, iż w obszarze analizowanym istnieje wyłącznie zabudowa jednorodzinna nie może skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy dla zabudowy wielorodzinnej. Jako zasadę należy bowiem przyjąć, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się każda zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Zatem nawet, jeśli przyjąć, iż planowana zabudowa nie jest tożsama jako taka z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, to z pewnością nie godzi ona tylko ze względu na charakter zabudowy (mieszkaniowy wielorodzinny) w istniejący ład przestrzenny, czyli zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Analizę poszczególnych wskaźników określonych w zaskarżonej decyzji dla planowanej inwestycji rozpoczęło Kolegium od obowiązującej linii zabudowy. Uznało, że w niniejszej sprawie jest ona niesporna i przejęto ją jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich ukształtowanej przez budynki przy ul. M. od nr [..] do nr [..], która przebiega równolegle do pasa drogi w odległości 6,5m od północnej granicy działki - § 4 ust. 1 rozporządzenia; z uwagi na istniejący na działce drzewostan linię te traktować należy jako nieprzekraczalną w celu ochrony istniejących drzew. Odnosząc się kwestii lokalizacji planowanej inwestycji od granicy lasu Kolegium zauważyło, że zasady sytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe regulowane są przepisami § 271 - § 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /tj. z 2015r. poz. 1422 ze zm./, przewidujące m.in. konieczność zachowania ściśle określonych odległości budynków od lasu. Powyższe kwestie nie są jednak przedmiotem niniejszego postępowania, a ich ocena należy do właściwości organu architektoniczno-budowlanego. Ponadto, wbrew twierdzeniu odwołujących w zaskarżonej decyzji w pkt. 4 dotyczącym ustaleń dotyczących ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej zawarty jest wyraźny warunek minimalnej odległości zabudowy od lasu w wielkości 10m. Odnośnie wskaźnika powierzchni nowej zabudowy ustalono go zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, według treści którego wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, który wynosi 0,29, jednakże z uwagi na to, że planowana inwestycja polega na budowie budynków wolnostojących dla wnioskowanej inwestycji przyjęto średni wskaźnik powierzchni zabudowy w wielkości 0,23 z minimalnym udziałem powierzchni biologicznie czynnej - 25%. Z kolei odnośnie wskaźnika szerokości elewacji frontowej zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Według powyższej zasady został on określony w sprawie w wielkości 23m z tolerancją 20%. Co do kwestionowanej przez odwołujących wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej należy wyjaśnić, że zgodnie z § 7 ust.1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu, wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 st. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 7 ust. 4). Z analizy wynika, że wysokość okapów budynków wzdłuż ul. M. wynosi 6,3 m, a wysokość do kalenicy tych budynków wynosi 9,5m i takie też wielkości przyjęto w sprawie jako maksymalne w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. W treści analizy urbanista wyjaśnił, że wysokość budynków sąsiednich ustalono na podstawie projektu budowalnego budynków przy ul. M.[..]-[..]. Natomiast co do geometrii dachu ustalono, że w obszarze analizowanym występują dachy strome dwu lub wielospadowe, o kącie nachylenia połaci 35-40 stopni, z kalenicą równą do osi ulic i taki przyjęto w zaskarżonej decyzji z kalenicą główną równoległa od strony ul. M. W tym stanie faktycznym i prawnym uznał organ odwoławczy, że w sprawie spełniony jest warunek z art. 61 ust. 1 pkt.1 ustawy , a także spełnione są pozostałe warunki określone w tym przepisie. W szczególności działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym ma zapewniony dostęp do drogi publicznej - ul. M. -uzyskało ono pozytywną opinię zarządcy drogi. Wprawdzie opinia ta wydana została w trakcie wcześniej prowadzonego postępowania dot. ustalenia warunków zabudowy obejmującego działkę nr [..] przed podziałem, na co zwróciła uwagę odwołująca się K. Ł., jednakże zarówno we wcześniejszym postępowaniu, jak i niniejszym postępowaniu obsługa komunikacyjna odbywać się ma tak samo poprzez drogę oznaczoną symbolem 76 KD-D w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części dzielnic [..], rejon ulic Ł. i W. uchwalonym uchwałą nr XXXI/732/05 Rady Miasta z dnia 25 maja 2005r. ( Dz. Urz. Woj. z dnia 16 sierpnia 2005r. Nr 78 poz. 1561) - jest nią aktualnie ul. M. W odniesieniu do spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust.1 pkt.3 ustawy tj. istniejące i projektowane uzbrojenia terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego jest on zachowany. Jeżeli chodzi o warunek wynikający z art. 61 ust.1 pkt.4 ustawy tj. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze albo nieleśne również on jest w sprawie spełniony - teren działki nr [..] stanowi użytek budowlany i rolny (B-RV). Ponadto spełniony jest warunek wynikający z art. 61 ust.1 pkt.5 ustawy - decyzja zgodna jest z przepisami odrębnymi. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie zajął stanowiska w odniesieniu przedmiotowego wniosku - pismo z dnia 19 października 2017r. Odnosząc się do zarzutu K. Ł., iż pozbawiona została czynnego udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji poprzez brak doręczenia korespondencji na podany przez nią nowy adres, zdaniem Kolegium brak ten nie spowodował naruszenia czynnego udziału strony w postępowaniu, bowiem może on odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca je strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisu art. 10 § 1 K.p.a. a wynikiem sprawy. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Bezspornie odwołująca otrzymała zaskarżoną decyzję i skutecznie złożyła od niej odwołanie, w treści którego zgłosiła wszystkie swoje zastrzeżenia w sprawie, które jak wykazano powyżej nie mogą jednak uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, o co wnosi w odwołaniu. Ostatecznie Kolegium przyjęło, że warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji zostały ustalone zgodnie z procedurą określoną w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie sporządzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej terenu sąsiedniego, ze szczególnym zwróceniem uwagi na takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Skargę na powyższą decyzje wniosła K. Ł. zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów postępowania w postaci art. 24 § 1 pkt 1,4 i 7 k.p.a. dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.), a polegające na tym, że wnioskodawcą w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest Gmina Miasta, a organem wydającym w pierwszej instancji wspomniane warunki zabudowy jest również Prezydent Miasta; 2. przepisów: art. 10 § 1 w zw. z art. 42 § 1 w zw. z 41 § 2 k.p.a. a contrario polegające na pozbawieniu skarżącej czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji i niedoręczenie jej korespondencji pod prawidłowy adres mimo zawiadomienia przeze nią organu o właściwym adresie i wyrażenia chęci pisemnego ustosunkowania się do pisma organu, a także poprzez uniemożliwienie jej wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż sprawa przedwcześnie przeniosła się do oceny organu II instancji; 3. przepisów: art. 9 w zw. z art. 14 § 1 w zw. z art. 11 k.p.a. polegającego na pominięciu stanowiska skarżącej z 22 października 2017 r.; 4. przepisów: art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ I instancji wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkującą błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że istotne w sprawie wysokości okapu i kalenicy budynków przy ul. M. [..]-[..], będące punktem odniesienia dla ewentualnej nowej zabudowy, wynoszą odpowiednio 6,3 m i 9,5 m, podczas gdy z prawidłowej oceny materiału dowodowego wynika, że wielkości te to odpowiednio max 5 m i max 9 m; przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia innych parametrów niż wyżej wskazane skutkowało wydaniem decyzji niekorzystnej dla Skarżącej, 5. przepisów: art. 106 k.p.a. w zw. z art.60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez wymaganych ww. przepisem aktualnych stanowiska zarządcy dróg i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, sporządzonych w oparciu o parametry decyzji z 6 lutego 2018 r., co skutkowało orzekaniem w oparciu o niepełny i nieprawidłowy materiał dowodowy; 6. przepisów: art. 80 k.p.a. w zw. z § 1 pkt 1 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegające na nieokreśleniu w decyzji o warunkach zabudowy tzw. nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony zachodniej inwestycji, mimo że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że taka linia zabudowy powinna zostać określona. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz zwrot na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania. Uzasadniając zarzut z pkt 1 skargi wskazała skarżąca, że w niniejszej sprawie organ I instancji wydał decyzję niejako "sam sobie". Inwestorem w sprawie jest Gmina Miasta reprezentowana przez Prezydenta, a działka gminna, której dotyczą kwestionowane warunki zabudowy przeznaczona jest do sprzedaży. Decyzję o warunkach zabudowy wydał w pierwszej instancji Prezydent Miasta działaniem urzędników, którzy pozostają z Gminą (inwestorem) w zależności służbowej jako ze swoim pracodawcą. Rozwijając zarzut z pkt 2 opisała skarżąca przebieg postępowania, w którym nie doszło do doręczenia jej wszystkich pism i nie zagwarantowano realizacji uprawnienia z art. 10 § 1 k.p.a. Dalej podała skarżąca, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną mimo braku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przez organ I instancji. Nawiązuje skarżąca do tego, że strony postępowania zaprezentowały odmienne wartości merytoryczne (wysokość okapu i kalenic sąsiednich budynków w stosunku do inwestycji) niż te, które przyjął organ. Zwłaszcza, że organ I instancji w pierwszej decyzji o warunkach zabudowy przyjął wysokość okapu 5 m, a nie 6,3 m. Analiza urbanistyczna wymagana przy sporządzaniu decyzji o warunkach zabudowy zawiera tabelę zatytułowaną "szczegółowe zagospodarowanie działek w obszarze analizowanym". Średnia arytmetyczna "wysokości okapu" wynosi 5,6 m, natomiast Prezydent Miasta we wspomnianej analizie, stanowiącej załącznik do decyzji, błędnie podał, że wartość średnia dla tego współczynnika to 6,3 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podczas rozpatrywania poprzedniego odwołania od wcześniejszej decyzji w tej sprawie dostrzegło, że kwestią problematyczną pomiędzy stronami przy ustalaniu warunków dla nowej zabudowy jest właśnie kwestia wysokości owej zabudowy. W ocenie skarżącej oba organy rozpatrując sprawę ponownie, winny zwrócić szczególną uwagę właśnie na prawidłowe ustalenie tego parametru w warunkach zabudowy. Zarzuciła skarżąca brak dokonania uzgodnienia projektu decyzji z jednostką dedykowaną do zarządu drogami - Zarządem Dróg i Zieleni. Podkreśliła, że uzgodnienia były dokonane jedynie przed wydaniem poprzedniej decyzji z 5 kwietnia 2016 r., która została uchylona w całości przez Kolegium i nie funkcjonuje w obrocie prawnym. Nowa decyzja (tj. z 6 lutego 2018 r.) zawiera inne ustalenia, inne parametry oraz nową analizę funkcji oraz cech zabudowy terenu. Podała skarżąca, że w projekcie decyzji wysłanym do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska celem uzgodnienia wskaźnik powierzchni nowej zabudowy został określony jako max 0,29, natomiast w decyzji wydanej w dniu 6 lutego 2018 r. ten parametr został określony na wartość - max 0,23. Dalej podniosła skarżąca, że w decyzji Prezydenta Miasta, utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, znajduje się informacja o zebranych w sprawie dowodach, na których oparto się formułując zaskarżoną decyzję. Do tej grupy należy między innymi opinia wydana przez Biuro Ogrodnika Miasta w dniu 22 marca 2016 r. W myśl wspomnianej opinii "obszar objęty wnioskiem graniczy od zachodu bezpośrednio ze zwartym terenem leśnym (działka nr [..]) porośniętym cennym starodrzewem, w którym występują dęby szypułkowe (Quercus robur) oraz buki pospolite (Fagus sylvatica) w wieku do 100 lat, oraz w domieszce lipy drobnolistne (Tilia cordata) i sosny zwyczajne (Pinus sylvestris) w wieku około 55 lat." We wnioskach do przywołanej opinii Ogrodnik Miejski wskazał, iż "ze względu na fakt, iż obszar objęty wnioskiem graniczy bezpośrednio z cennym w skali Miasta lasem dębowo - bukowym oraz uwzględniając orografię terenu (usytuowanie lasu na wzgórzu), w opinii Biura Ogrodnika Miasta w warunkach zabudowy należy określić linię dopuszczalnej zabudowy, w tym również budowy trwałych ogrodzeń względem granicy lasu. Proponowana minimalna odległość zabudowy od lasu to 10 m." Prezydent Miasta, wbrew opinii zacytowanej i znajdującej się w materiałach dowodowych sprawy, nie określił nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony zachodniej. Określono jedynie linię zabudowy od północnej strony działki (pkt 3a tej decyzji). Dodatkowo podniosła skarżąca, że wymagana prawem i załączona do zaskarżonej decyzji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w ogóle nie uwzględnia linii zabudowy, przez co analiza graficzna jest niespójna z analizą pisemną. Dodatkowo na mapie nie jest zaznaczony kierunek północny, przez co analiza tej mapy jest utrudniona i budzi wątpliwości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna choć nie wszystkie jej zarzuty Sąd uznał za uzasadnione. W pierwszej kolejności odnieść się należy do najdalej idącego w skutkach zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów regulujących kwestię wyłączenia organu od załatwienia sprawy. Uznanie zasadności tego zarzutu skutkuje wystąpieniem przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. Skarżąca dostrzega naruszenia prawa w tym zakresie w okoliczności, iż wnioskodawcą i organem rozstrzygającym sprawę w I instancji jest Prezydent Miasta. Zgodnie z art. 25 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. W przedmiotowej sprawie żadna z wymienionych wyżej sytuacji nie zachodzi, a ustawodawca w zakresie rozstrzygania spraw dotyczących ustalania warunków zabudowy nie zastosował instytucji analogicznej jak rozwiązanie przyjęte w art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204), zgodnie z którym w sprawach dotyczących zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, zwrotu odszkodowania, w tym także nieruchomości zamiennej, oraz o rozliczeniach z tytułu zwrotu i terminach zwrotu, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym okoliczność rozpoznania przez Prezydenta Miasta w pierwszej instancji własnego wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie stanowi naruszenia przepisów regulujących kwestię wyłączenia organu od załatwienia sprawy. Zarzut ten Sąd uznał zatem za niezasadny. Sąd nie uwzględnił także zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Jednym z warunków uwzględnienia takiego zarzutu w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest wykazanie przez skarżącego, że strona została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i że uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 157; aprobująca glosa W. Tarasa, OSP 2007, nr 3, poz. 26). W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony. Skarżąca miała możliwość przedstawienia swych racji zarówno w postępowaniu odwoławczym jak i przed sądem administracyjnym. Nadto nie wykazała jak to uchybienie procesowe wpłynęło na wynik sprawy. Zasadnym natomiast okazał się w ocenie Sądu zarzut dotyczący prawidłowości uzgodnień wymaganych w toku postępowania z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz właściwym zarządcą drogi. Poza sporem między stronami jest, iż takie uzgodnienia były w niniejszej sprawie niezbędne. Jednakże w ocenie organów wystarczające były dla rozstrzygnięcia sprawy uzgodnienia uzyskane na wcześniejszym etapie postępowania, to jest przed wydaniem decyzji Prezydenta Miasta z dnia 5 kwietnia 2016 r., która następnie uchylona została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Stanowisko to jest w ocenie Sądu błędne. Zgodnie z art. 53 ust 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 t.j. – dalej jako "u.p.z.p.") decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z: 1) ministrem właściwym do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami; 2) wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków; 3) dyrektorem właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani; 4) właściwym organem nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych; 5) właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych; 5a) starostą, jako właściwym organem ochrony środowiska - w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych; 6) organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami; 7) dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny; 8) regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody; 9) właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego; 10) wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 10a) wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 11) ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej albo dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w odniesieniu do: a) przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest minister właściwy do spraw gospodarki wodnej albo Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, b) obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; 12) właściwym organem Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkim inspektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do: a) lokalizacji zakładów nowych w rozumieniu art. 243a pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, b) zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym ryzyku lub zakładach o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, c) nowych inwestycji w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym ryzyku lub zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w przypadku, gdy te inwestycje zwiększają ryzyko lub skutki poważnych awarii. Art. 53 ust. 5 u.p.z.p. stanowi natomiast, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Stosownie do art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3 (w niniejszej sprawie niema zastosowania – uwaga Sądu), wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że zgodnie z art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest projekt decyzji o warunkach zabudowy w takim kształcie, w jakim organ główny zamierza wprowadzić go do obrotu prawnego, a nie wniosek inwestora wszczynający postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy (zob. wyrok NSA z 21 października 2015 r., sygn. II OSK 3204/14, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. II OSK 1035/16 ). Organ uzgadniający projekt decyzji nie jest władny bezpośrednio ingerować w treść uzgadnianej decyzji, może jedynie potwierdzić jej zgodność z odpowiednimi przepisami lub odmówić takiego potwierdzenia. Aby organ uzgadniający mógł podjąć pozytywne rozstrzygnięcie, czyli uzgodnić przedstawiony projekt decyzji o warunkach zabudowy, decyzja ta musi zawierać konkretne rozwiązania zgodne ze stosownymi przepisami. Tym samym, to na organie głównym spoczywa obowiązek przesłania kompletnego oraz niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych projektu decyzji oraz materiału dowodowego potwierdzającego prawidłowość rozstrzygnięcia. Nie jest zatem wystarczające, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, uzyskanie uzgodnień regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz zarządcą drogi dotyczących projektu decyzji podjętej na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego. Niezbędnym było w świetle przywołanych wyżej przepisów i stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje, uzyskanie uzgodnień dotyczących projektu rozstrzygnięcia w treści odpowiadającej decyzji Prezydenta Miasta z 6 lutego 2018 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działce nr [..] obręb [..] przy ul. M. w G. Wobec powyższego Sąd za przedwczesną uznaje ocenę zarzutów skargi dotyczących konkretnych parametrów zabudowy ustalonych zaskarżoną decyzją. Mając powyższe na uwadze sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z uzasadnienia niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. poprzez zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 500 zł.