II OSK 1035/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych A. C. i M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2734/15 w sprawie ze skargi A. C. i M. C. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargi kasacyjne. Wyrokiem z 25 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. IV SA/Wa 2734/15 po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. C. i M. C. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2015 r. znak: [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, oddalił skargę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 10 marca 2015 r. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ w [...], organ I instancji) wpłynął wniosek Wójta Gminy [...], znak: [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz 2 budynków gospodarczych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr [...] obręb [...], gmina S., "planowanej do realizacji przez Państwa A. i M. C., zam. G.". Organ I instancji w postanowieniu z [...] marca 2015 r., znak [...], odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji wskazując w uzasadnieniu, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w całości w strefie 100 m od linii brzegu rzeki P. [...], objętej zakazem zabudowy zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] z [...] kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...], dalej: uchwała), jednocześnie uznając, że nie mają zastosowania żadne odstępstwa od powyższego zakazu przewidziane powołaną uchwałą. Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli skarżący A. i M. C., w uzasadnieniu którego podnieśli, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie przyczyni się do pogorszenia środowiska naturalnego i nie będzie miało negatywnego wpływu na przyrodę. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ) w postanowieniu z [...] czerwca 2015 r., znak [...], utrzymał w mocy ww. postanowienie RDOŚ w [...] z [...] marca 2015 r. W ocenie GDOŚ, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie spełnia przesłanki zawartej w ostatniej części § 3 ust. 1 pkt 7 uchwały bowiem, w ocenie organu odwoławczego, planowana inwestycja nie jest bezpośrednio związana z turystyką wodną. Od powyższego postanowienia A. i M. C. (dalej: skarżący) wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: - art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 pkt 7 uchwały poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu, że nie jest możliwe przeprowadzenie planowanej inwestycji z uwzględnieniem funkcji użytkowej w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej, pomimo spełnienia przez skarżących wszystkich przesłanek określonych w uchwale; - § 3 pkt 7 i § 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ww. uchwały w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez niedokonanie wnikliwej analizy, czy planowana inwestycja narusza przesłanki zezwalające na odstępstwa od zakazów wskazanych w § 3 pkt 7 uchwały, co w konsekwencji uniemożliwia skarżącym właściwe wykorzystanie nieruchomości na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie turystyki wodnej, zgodne z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem; - art. 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych w zw. z art. 37a ust. 1 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez całkowicie dowolne zawężenie zakresu sposobu świadczenia usług turystycznych przez skarżących (w zakresie turystyki wodnej) i uznanie, że świadczenie tego typu usług na działce będącej przedmiotem planowanej inwestycji nie jest możliwe; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 123 §1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nierozpoznaniu istoty sprawy oraz przyjęciu, że postępowanie wywołane zażaleniem na postanowienie z [...] marca 2015 r. dotyczy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz dwóch budynków gospodarczych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej na przedmiotowej działce nr [...], podczas gdy postępowanie to dotyczy odmowy uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz dwóch budynków gospodarczych wraz niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej z funkcją użytkową w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej; - art. 7 k.p.a. i art. 77 §1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, co stanowi istotne naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji całości materiału dowodowego sprawy, bez uwzględnienia słusznego interesu strony; - art. 81 k.p.a. w zw. z art. 10 §1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w konsekwencji uznanie przez organ I instancji za udowodnione okoliczności stanu faktycznego podanych w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, mimo że skarżącym uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i ustaleń dokonanych przez organ II instancji; - art. 124 § 1 i § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu błędnego uzasadnienia postanowienia z [...] czerwca 2015 r., które nie spełnia przesłanek ustawowych. Wobec powyższych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji) w uzasadnieniu wyroku z 25 listopada 2015 r., sygn. IV SA/Wa 2734/15, w którym oddalił skargę skarżących wskazał, że w przedmiotowej sprawie istotnym było wyjaśnienie przez organ uzgadniający czy w kontekście obowiązujących na terenie [...] Parku Krajobrazowego zakazów i wymagań związanych z ochroną przyrody dopuszczalna jest lokalizacja uzgadnianej inwestycji. Przedmiotowa działka graniczy bowiem bezpośrednio z ciekiem wodnym (rzeką) o nazwie P. [...], na co wskazali sami skarżący w zażaleniu na postanowienie RDOŚ w [...]. Według Sądu I instancji, RDOŚ w [...] ustalił charakter powyższego cieku, na podstawie sporządzonej ekspertyzy z zakresu hydrologii/hydrometrii, uznając go za rzekę. W związku z powyższym organ odmówił uzgodnienia warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji, powołując się na zakaz budowy obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegu rzeki. Powyższe ustalenia nie budziły wątpliwości Sądu I instancji. Wnioskowana działka nr [...] w obrębie geodezyjnym K. [...] jest położona w strefie stumetrowej od rzeki stanowiącej dopływ z jeziora P. [...] (P. [...]). Dlatego organ zobowiązany był wziąć pod uwagę zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w powołanym pasie szerokości 100 m od linii brzegu rzeki. Według Sądu I instancji, RDOŚ w [...] przeanalizował wyjątki od omawianego zakazu, w tym m.in. odnoszący się do obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęły dwie skargi kasacyjne. W skardze kasacyjnej (pismo z 23 lutego 2016 r.) M. C. (dalej: skarżący kasacyjnie) reprezentowany przez adw. K. J. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) (dalej: u.p.z.p.) w związku z § 3 pkt 7 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] kwietnia 2011 r. w sprawie obszarów [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...], dalej: uchwała) w związku z art. 151 p.p.s.a, w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi, 2. art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej "(t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 672)" związku z § 3 pkt 7 i § 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 uchwały w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi, 3. art. 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 196 ze zm.) w zw. z art. 37a ust. 1 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1458) w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej "(t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 672)" (dalej: u.s.d.g.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 4. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 w związku z art. 15 i art. 123 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że GDOŚ nie rozpoznał istoty sprawy oraz nieprawidłowo przyjął, że postępowanie wywołane zażaleniem na postanowienie z [...] marca 2015 r. dotyczy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz dwóch budynków gospodarczych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr [...] obręb [...] K. [...], gmina S., podczas gdy postępowanie to dotyczyło odmowy uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz dwóch budynków gospodarczych wraz niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej z funkcją użytkowa w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr ew. [...] obręb [...] K. [...], gmina S., położonej w granicach [...] Parku Krajobrazowego, co spowodowało, że sprawa nie została dwukrotnie rozstrzygnięta (naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego), 5. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 § 1, k.p.a., art. 80 i art. 81 k.p.a. w zw. z art. 10 §1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi przez Sąd I instancji w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że organy administracji: - zaniechały wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, - dokonały błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, - dokonały błędnych ustaleń faktycznych poprzez bezzasadne przyjęcie, że: zakres planowanej inwestycji na działce nr [...] obręb K. [...] nie jest bezpośrednio związany z uprawianiem turystyki wodnej oraz że lokalizacja obiektów kubaturowych w strefie 100 metrów od brzegu rzeki nie stanowi elementu determinującego turystykę wodną (organy I i II instancji nie uwzględniły planowanej funkcji inwestycji w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej), podczas, gdy żaden z przepisów prawa nie nakazuje skarżącym określenia miejsca faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie turystyki wodnej oraz form i częstotliwości jej wykonywania, - naruszyły zasadę dwuinstancyjności postępowania (dot. organu II instancji), - bezzasadnie uznały za udowodnione okoliczności stanu faktycznego podane w uzasadnieniach "postanowień z [...].03.2015 r. i [...].06.2015 r.", mimo że skarżącym na etapie postępowania przed organ uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i ustaleń dokonanych przez te organy, 6. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w związku z art. 124 § 1 i § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez Sąd I instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że GDOŚ nieprawidłowo uzasadnił "postanowienie z [...].06.2015 r." - nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, 7. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. art. 77 § 1, k.p.a., art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez WSA w Warszawie wadliwego "uzasadnienia wyroku z 25.11.2015 r.", w którym Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny niezgodnie z rzeczywistością poprzez bezzasadną akceptację wadliwych ustaleń organów administracji obydwu instancji. Zarzucając powyższe w skardze kasacyjnej skarżącego kasacyjnie wniesiono o: 1. uchylenie w całości wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, 2. zasądzenie od skarżonego organu na rzecz skarżącego M. C. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia adwokackiego), 3. rozpoznanie skargi kasacyjnej od ww. wyroku na rozprawie (art. 176 § 2 p.p.s.a). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżącego kasacyjnej rozwinięto treść ww. zarzutów i wskazano, że wbrew ocenie WSA w Warszawie wyrażonej w skarżonym wyroku, postanowienia organów administracji obydwu instancji naruszają przepisy art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 pkt 7 uchwały poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu, że nie jest możliwe przeprowadzenie planowanej inwestycji z uwzględnieniem funkcji użytkowej w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej, pomimo spełnienia przez skarżących wszystkich przesłanek określonych w uchwale. Według skarżącego kasacyjnie, niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów prawa materialnego przez organ II instancji stanowiło konsekwencję powielenia błędów w ustaleniach faktycznych organu I instancji i uznania, że niemożliwe jest przeprowadzenie planowanej inwestycji z uwzględnieniem funkcji użytkowej w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej na działce nr [...] obręb K. [...]. Skarżący we wniosku złożonym Wójtowi Gminy [...] wyraźnie wskazali, że inwestycja dotyczy zabudowy zagrodowej z funkcją w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej, w związku z czym zakres przedmiotowy ich żądania zawiera się w wyłączeniu określonym w § 3 pkt 7 uchwały. Zgodność zamierzonej inwestycji z uchwałą nakazuje organowi I instancji wydanie stosownych uzgodnień, bowiem § 3 ust. 7 w żaden sposób nie określa warunków szczegółowych, jakie muszą spełniać obiekty przystosowane do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie uprawiania turystyki wodnej. W związku z tym organ I instancji nie może nakładać na inwestorów jakichkolwiek obowiązków z tym związanych, ponieważ uprawnienie takie znajduje się poza sferą jego kompetencji. W pkt VI skargi kasacyjnej skarżącego kasacyjnie (str. 14) wskazano, że podstawę wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji stanowią przepisy art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. Wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego zgłoszony został na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. W pkt VII skargi kasacyjnej skarżącego kasacyjnie (str. 14) wniesiono, "o uwzględnienie przy rozpatrywaniu niniejszej skargi kasacyjnej "uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26.10.2009 r. sygn. akt I OPS 10/09". W skardze kasacyjnej (pismo z 23 lutego 2016 r.) A. C. (dalej: skarżąca kasacyjna) reprezentowana przez adw. K. J. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) (dalej: u.p.z.p.) w związku z § 3 pkt 7 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] kwietnia 2011 r. w sprawie obszarów [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...], dalej: uchwała) w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi, 2. art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej " "(t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 672)" związku z § 3 pkt 7 i § 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 uchwały w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi, 3. art. 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 196 ze zm.) w zw. z art. 37a ust. 1 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1458) w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej "(t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 672)" (dalej: u.s.d.g.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenia przepisów postępowania, "które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to jest: 4. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", p.p.s.a. w związku z art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 144 w związku z art. 15 i art. 123 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego "(tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 267, dalej: k.p.a.)" - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, że GDOŚ nie rozpoznał istoty sprawy oraz nieprawidłowo przyjął, że postępowanie wywołane zażaleniem na "postanowienie z [...].03.2015 r." dotyczy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz dwóch budynków gospodarczych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr [...] obręb [...] K. [...], gmina S., podczas gdy postępowanie to dotyczyło odmowy uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz dwóch budynków gospodarczych wraz niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej z funkcją użytkowa w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr ew. [...] obręb [...] K. [...], gmina S., położonej w granicach [...] Parku Krajobrazowego, co spowodowało, że sprawa nie została dwukrotnie rozstrzygnięta (naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego), 5. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 §1, k.p.a., art. 80 i art. 81 k.p.a. w zw. z art. 10 §1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi przez Sąd I instancji w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż organy administracji: - zaniechały wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, - dokonały błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, - dokonały błędnych ustaleń faktycznych poprzez bezzasadne przyjęcie, że: zakres planowanej inwestycji na działce nr [...] obręb K. [...] nie jest bezpośrednio związany z uprawianiem turystyki wodnej oraz że lokalizacja obiektów kubaturowych w strefie 100 metrów od brzegu rzeki nie stanowi elementu determinującego turystykę wodną (organy I i II instancji nie uwzględniły planowanej funkcji inwestycji w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej), podczas, gdy żaden z przepisów prawa nie nakazuje skarżącym określenia miejsca faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie turystyki wodnej oraz form i częstotliwości jej wykonywania, - naruszyły zasadę dwuinstancyjności postępowania "(dot. organu II instancji)", - bezzasadnie uznały za udowodnione okoliczności stanu faktycznego podane w uzasadnieniach "postanowień z [...].03.2015 r. i [...].06.2015 r.", mimo że skarżącym na etapie postępowania przed organ uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i ustaleń dokonanych przez te organy, 6. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", p.p.s.a. w związku z art. 124 § 1 i § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez Sąd I instancji, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, iż GDOŚ nieprawidłowo uzasadnił "postanowienie z [...].06.2015 r. - nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne", 7. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. art. 77 §1, k.p.a., art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez WSA w Warszawie wadliwego "uzasadnienia wyroku z 25.11.2015 r.", w którym Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny niezgodnie z rzeczywistością poprzez bezzasadną akceptację wadliwych ustaleń organów administracji obydwu instancji. Zarzucając powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o: 1. uchylenie w całości wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, 2. zasądzenie od skarżonego organu na rzecz skarżącej A. C. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia adwokackiego), 3. rozpoznanie skargi kasacyjnej od ww. wyroku na rozprawie (art. 176 § 2 p.p.s.a). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżącej kasacyjnie rozwinięto treść postawionych zarzutów i wskazano, że wbrew ocenie WSA w Warszawie wyrażonej w skarżonym wyroku, postanowienia organów administracji obydwu instancji naruszają przepisy art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 pkt 7 uchwały poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu, że nie jest możliwe przeprowadzenie planowanej inwestycji z uwzględnieniem funkcji użytkowej w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej, pomimo spełnienia przez skarżących wszystkich przesłanek określonych w uchwale. Według skarżącej kasacyjnie, niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów prawa materialnego przez organ II instancji stanowiło konsekwencję powielenia błędów w ustaleniach faktycznych organu I instancji i uznania, że niemożliwe jest przeprowadzenie planowanej inwestycji z uwzględnieniem funkcji użytkowej w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej na działce nr [...] obręb K. [...]. Okolicznością bezsporną pozostaje, że przedmiotowa działka leży w obrębie [...] Parku Krajobrazowego oraz graniczy bezpośrednio z ciekiem wodnym (rzeką) o nazwie P. [...]. Powyższych ustaleń dokonał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w "wyroku z 15.10.2010 r., sygn. IV SA/Wa 150/10", w związku z czym pozostaje to bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Skarżący poprzednio ubiegali się o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jednak RDOŚ w [...] oraz GDOŚ również odmówili uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na utworzeniu zabudowy zagrodowej poprzez budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego oraz inwentarskiego w istniejącym gospodarstwie rolnym położonym między innymi na działce nr [...] w K. [...] - jednakże bez wyraźnie określonej funkcji użytkowej w zakresie agroturystyki i turystki wodnej. Z tych też przyczyn, zbędnym było powoływanie się na ekspertyzę sporządzoną przez prof. [...], dr hab. E. B, bowiem w przedmiotowej sprawie istotnym było wyjaśnienie, czy w kontekście obowiązujących na obszarze [...] Parku Krajobrazowego zakazów i wymagań związanych z ochroną środowiska, dopuszczalna jest lokalizacja uzgadnianej inwestycji. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, niezgodność postanowień organów administracji I i II instancji z przepisami art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 pkt 7 uchwały wykluczała oddalenie skargi. Sąd I instancji bezzasadnie uznał, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a", p.p.s.a. nie odnosi się do sytuacji, w której znalazła się skarżąca. Sąd I instancji bezzasadnie oddalił skargę, co spowodowało naruszenie art. 151 p.p.s.a. W ocenie skarżącej kasacyjnie, organ II instancji nie dokonał wnikliwej analizy czy planowana inwestycja narusza przesłanki zezwalające na odstępstwa od zakazów wskazanych w § 3 pkt 7 uchwały. W konsekwencji uniemożliwił właściwe wykorzystanie nieruchomości na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie turystyki wodnej, zgodne z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. W pkt VI skargi kasacyjnej (str. 14) skarżącej kasacyjnie wskazano, że podstawę wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie stanowią przepisy art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. Wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego zgłoszony został na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. W pkt VII skargi kasacyjnej (str. 14) skarżącej kasacyjnie wniesiono "o uwzględnienie przy rozpatrywaniu niniejszej skargi kasacyjnej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26.10.2009r. sygn. akt I OPS 10/09". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Obie skargi kasacyjne nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargi kasacyjne, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skarg kasacyjnych. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skarg kasacyjnych, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionych skargach kasacyjnych. Ponadto w przypadku podniesienia w skargach kasacyjnych jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie. W skargach kasacyjnych powołano dwie podstawy kasacyjne unormowane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W obu skargach kasacyjnych powołano te same zarzuty uzasadniając je w podobny sposób. Naczelny Sąd Administracyjny w dalszej kolejności odniesienie się w sposób łączny do zarzutów dwóch wyżej przedstawionych skarg kasacyjnych. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w obu skargach kasacyjnych należy stwierdzić, że nie są one usprawiedliwione. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia art. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 w związku z art. 15 i art. 123 § 1 k.p.a. Przepis art. 151 p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym. Warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie zatem art. 151 p.p.s.a. mogłoby nastąpić w sytuacji, gdyby sąd oddalił skargę pomimo stwierdzenia uchybień skutkujących podjęciem przez sąd określonych rozstrzygnięć. Pozbawione podstaw są zarzuty skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 w związku z art. 15 i art. 123 § 1 k.p.a. Norma prawna zawarta w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. składa się z hipotezy w postaci: "Jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania" oraz dyspozycji w postaci: "uchyla decyzję lub postanowienie". Zatem warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej. Skoro w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, to nie może stosować tego przepisu. Ponieważ z wyroku Sądu I instancji wynika, że Sąd ten prawidłowo nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić Sądowi I instancji naruszenia tego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ GDOŚ prawidłowo doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak RDOŚ w [...]. Nie są trafione zarzuty dotyczące naruszenia art. 144 k.p.a., gdyż organ prawidłowo zastosował treść tego przepisu. Pozbawione podstaw są zarzuty dotyczące naruszenia art. 15 k.p.a. W postępowaniu GDOŚ nie tylko dokonał kontroli zasadności argumentów podniesionych w zażaleniu, lecz ponownie rozpoznał i rozstrzygnął merytorycznie sprawę administracyjną, której przedmiotem było uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia art. 123 § 1 k.p.a. Orzeczenia wydane w niniejszej sprawie przez organy obu instancji są postanowieniami w rozumieniu art. 123 k.p.a. Nie można zgodzić się ze skarżącymi kasacyjnie, że zostało wykazane, że GDOŚ nie rozpoznał istoty sprawy oraz nieprawidłowo przyjął, że postępowanie wywołane zażaleniem na postanowienie z [...] marca 2015 r. dotyczy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz dwóch budynków gospodarczych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej na działce [...] obręb K. [...], gmina S., położonej w graniach [...] Parku Krajobrazowego, co spowodowało, że sprawa nie została dwukrotnie rozstrzygnięta (naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania). Odnosząc się do tych zarzutów skarżących kasacyjnie wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy [...] w piśmie, które wpłynęło do RDOŚ w [...] 10 marca 2015 r. wystąpił o uzgodnienie projektu nr [...] decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej "na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz 2 budynków gospodarczych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr ew. [...], obręb [...] K. [...], gmina S., planowanej do realizacji przez Państwa A. i M. C., zam. G.. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego zgodnie z art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest projekt decyzji o warunkach zabudowy dla obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody - w odniesieniu do obszarów innych niż parki narodowe w takim kształcie, w jakim organ główny zamierza wprowadzić go do obrotu prawnego, a nie wniosek inwestora wszczynający postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy (zob. wyrok NSA z 21 października 2015 r., sygn. II OSK 3204/14). Regionalny dyrektor ochrony środowiska, jako organ uzgadniający projekt decyzji nie jest władny bezpośrednio ingerować w treść uzgadnianej decyzji, może jedynie potwierdzić jej zgodność z przepisami z zakresu ochrony środowiska lub odmówić takiego potwierdzenia. Aby organ ochrony środowiska mógł podjąć pozytywne rozstrzygnięcie, czyli uzgodnić przedstawiony projekt decyzji o warunkach zabudowy, decyzja ta musi zawierać konkretne rozwiązania zgodne ze stosownymi przepisami o ochronie przyrody. Tym samym, to na organie głównym spoczywa obowiązek przesłania kompletnego oraz niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych projektu decyzji oraz materiału dowodowego potwierdzającego prawidłowość rozstrzygnięcia. RDOŚ w [...] na str. 3 postanowienia z [...] marca 2015 r. wyjaśnił, że inwestorzy w pismach z 22 maja 2014 r. oraz 28 maja 2014 r. doprecyzowali charakter zabudowy wskazując na "utworzenie zabudowy siedliskowej dla istniejącego gospodarstwa rolnego z funkcją użytkową w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej (...)". Z powyższego wyjaśnienia wynika, że RDOŚ w [...] miał wiedzę na temat uzupełnionej treści wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy uwzględniającego funkcję w zakresie agroturystyki i zgodnie z posiadaną wiedzą w tym zakresie wydał postanowienie z [...] marca 2015 r., znak [...]. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 7, 15, 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. Uchybienie przez organy normom zawartym w ww. przepisach k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego. W niniejszej sprawie nie jest przedmiotem sporu, że przeznaczona pod inwestycję przedmiotowa działka nr [...] w obrębie geodezyjnym [...] K. [...], gmina S. jest położona w stumetrowej strefie od rzeki stanowiącej dopływ z jeziora P. [...] (P. [...]). Wobec tego, że kwestia ta nie została także w żaden sposób podważona w skargach kasacyjnych to zarzuty naruszenia wyżej wskazanych przepisów k.p.a. nie mogły okazać się trafne. Pozbawione podstaw są zarzuty dotyczące naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Przepis art. 10 § 1 k.p.a. ma walor zasady ogólnej i w zakresie, w jakim dotyczy decyzji nie znajduje zastosowania do postanowień (zob. wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2516/15). Nie są trafne zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 i 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. W stosunku do postanowień wydanych przez organy obu instancji można stwierdzić, że zawierają one minimum elementów prawnych przewidzianych w art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. odnosi się do formalnych wymogów uzasadnienia, a nie do kwestionowania poglądów, ocen czy stanowiska prezentowanego przez Sąd I instancji. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku, obejmujące stanowisko WSA w Warszawie co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, pozwala zarazem jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Sąd I instancji podejmując zaskarżone orzeczenie. Zawiera ono też wyczerpującą relację z dotychczasowego przebiegu postępowania oraz prawną ocenę stanowiska organów uzgadniających. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia zatem wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. To, że autor dwóch skarg kasacyjnych nie zgadza się z oceną Sądu I instancji co do wykładni i zastosowania wskazanych przepisów, nie świadczy o naruszeniu przez ten Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zarzutów skarg kasacyjnych dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 60 ust. 1 w zw. art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 199) w zw. z § 3 pkt 7 uchwały. W niniejszej sprawie uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zostało dokonane z RDOŚ w [...]. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który prawidłowo uznał, że rozstrzygnięcie organu I instancji odmawiające w zakresie ochrony przyrody uzgodnienia przedmiotowej inwestycji nastąpiło z uwagi na naruszenie § 3 pkt 7 uchwały, ponieważ działka nr [...] przeznaczona pod inwestycję jest położona w stumetrowej strefie od rzeki stanowiącej dopływ z jeziora P. [...] (P. [...]). Pozbawione podstaw są zarzuty dotyczące naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 584, dalej: u.s.d.g.) w zw. z § 3 pkt 7 i § 4 ust. 1 pkt 1,2, i 3 uchwały. Przepis art. 6 ust. 1 u.s.d.g. nie jest przepisem prawa mogącym stanowić podstawę do skutecznego wykazania naruszenia prawa materialnego, w przypadku ograniczenia wynikającego z innych przepisów prawa dotyczącego ochrony przyrody. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który wyjaśnił, że organ wskazał na ewentualność uwzględnienia odstępstw od ww. zakazu określonych w § 4 ust. 1 pkt 1,2 i 3 uchwały i stwierdził, że żadne z wyłączeń zakazu określonego w § 3 pkt 7 uchwały nie wystąpiły. Nie są trafne zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 196 ze zm.) w zw. art. 37a ust. 1 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1458) w zw. z art. 6 ust. 1 u.s.d.g. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. Treść art. 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych zawiera słowniczek pojęć ustawowych. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnili na czym polegało naruszenie całego art. 3 ww. ustawy. Pozbawiony podstaw jest zarzut dotyczący naruszenia art. 37a ust. 1 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej. Art. 37a ust. 1 ww. ustawy reguluje wymagania związane z uprawianiem turystyki wodnej dotyczące: posiadania odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 6 ust. 1 u.s.d.g. Zakaz uregulowany w § 3 pkt 7 uchwały nie narusza bowiem zasady ogólnej dotyczącej prawa swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej zagwarantowanego przez art. 6 ust. 1 ww. ustawy. Wskazać należy, że zasada wolności gospodarczej nie jest wolnością absolutną. Oznacza to, że realizowanie zasady ogólnej wolności gospodarczej wiąże się z konkretnymi obowiązkami wynikającymi z przepisów prawa, których celem jest ochrona zasobów przyrody. Obowiązywanie zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej stanowi wyraz realizacji zasady prewencji uregulowanej w art. 6 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.) w ochronie przyrody będących częścią zasobów środowiska do jakich należą rzeki, jeziora i inne zbiorniki wodne. Obowiązywanie przedmiotowego zakazu jest ponadto wyrazem racjonalnego gospodarowania zasobami rzek, jezior i innych zbiorników wodnych zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Kierowanie się zasadą wolności gospodarczej z pominięciem ochrony zasobów środowiska ma bardzo niekorzystny wpływ na zapewnienie dostępności w korzystaniu z tych zasobów wodnych. Racjonalne gospodarowanie zasobami środowiska zgodnie z zasadą prewencji powinno obejmować zwłaszcza zasoby wodne. Ograniczona wielkość zasobów wodnych wymusza pełne respektowanie zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Mając na uwadze to co stwierdzono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.