II SA/Po 682/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi K. G. - W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] 2018 r. nr [...], znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1251, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 4, art. 52 ust. 2, art. 53 ust. 1, 3, 4 i 6, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 121; dalej: u.g.n.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez: K. G., M. B., A. H., E. B. i S. H. od decyzji nr [...], znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. wydanej przez Wójta Gminy L., na wniosek inwestora – [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., ul. [...], [...], reprezentowanego przez pełnomocnika J. S., w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działki oznaczonej geodezyjnie nr [...] w L. , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2018 r. pełnomocnik spółki [...] Sp. z o.o. zwrócił się do Wójta Gminy L. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], obręb L., gmina L.. Inwestor zaznaczył, iż dla realizacji przedsięwzięcia brak jest obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem przedmiotowa instalacja radiokomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na gruncie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71). Pismem z dnia [...] marca 2018 r. Wójt Gminy L., zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a., zawiadomił skarżącą K. G. i inne osoby zainteresowane o wszczęciu postępowania w sprawie inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji w L. , gm. L., obręb L., działka nr [...]. Wójt Gminy L. w decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji w L. , gmina L., obręb L., działka nr [...]. Jako zakres inwestycji wskazano budowę wieży o konstrukcji stalowej, na fundamencie kołowym, wysokość do 64,95 m; montaż anten, urządzeń sterujących i zasilających; budowę elektroenergetycznej linii kablowej oraz budowę ogrodzenia. Nadmieniona decyzja została zaskarżona odwołaniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. wniesionym przez K. G.. W motywach odwołania wskazano, iż zdaniem skarżącej przedmiotowa inwestycja jest szkodliwa dla zdrowia i życia okolicznych mieszańców. K. G. zaznaczyła, iż decyzja nie była konsultowana z potencjalnie zainteresowanymi mieszkańcami. Skarżąca załączyła do odwołania wykaz 65 osób sprzeciwiających się inwestycji. Decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...] kwietnia 2018 r. została zaskarżona również przez M. B., A. H., E. B. oraz S. H.. Po rozpatrzeniu odwołań SKO utrzymało skarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu uwydatniono, iż decyzja o której mowa w art. 56 u.p.z.p. ma charakter aktu związanego – organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a przepis art. 1 ust. 2 ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ wskazał, iż w sposób bezsprzeczny inwestycja ma charakter "inwestycji celu publicznego" w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., jako inwestycja stanowiąca realizację celu, o którym mowa w art. 6 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 18 u.g.n. w postaci budowy obiektów i urządzeń "łączności publicznej", zdefiniowanej jako "infrastruktura telekomunikacyjna służąca zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego". Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, poza sporem jest także to, że obszar na którym inwestycja ma być realizowana, nie jest objęty obowiązującym planem miejscowym. SKO stwierdziło zgodność wniosku inwestora z wymaganiami stawianymi przez przepis art. 52 ust. 2 lit. a i b u.p.z.p. Uznało także, że spełniony został wymóg z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. W aktach sprawy znajduje się bowiem analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowania, a także analiza stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Dokument ten, tak jak i projekt decyzji, zostały sporządzone przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. W ocenie SKO organ I instancji sprostał wymogom art. 53 ust. 1 u.p.z.p. co do formy zawiadamiania stron postępowania. Inwestor, właściciel nieruchomości oraz pozostałe strony byli powiadamiani o czynnościach postępowania pisemnie. Decyzja kończąca postępowanie została ponadto opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej. Organ zaznaczył, że obowiązek zawiadamiania dotyczy wyłącznie stron postępowania, nie zaś ogółu społeczności lokalnej. W dalszym rzędzie organ II instancji podniósł, iż z akt sprawy nie wynika, jakoby planowana inwestycja miała oddziaływać negatywnie na środowisko, albowiem nie jest inwestycją wymienioną w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71), dla której istniałby obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji administracyjnej w tej sprawie. Zdaniem SKO uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organu I instancji opowiada prawu. K. G. wywiodła skargę od decyzji SKO z dnia [...] maja 2018 r. nr [...]. Skarżąca wnosząc o uchylenie decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy podała, iż w ocenie jej i okolicznych mieszkańców inwestycja jest szkodliwa dla zdrowia, a ponadto obniża wartość terenów do niej przylegających. K. G. zwróciła nadto uwagę, że w pobliżu jej miejsca zamieszkania zlokalizowane są już dwie inne anteny. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił wnioski skargi oraz jej argumentację. Sformułował żądanie uwzględnienia skargi złożonej przez skarżącą i uchylenie decyzji SKO z dnia [...] maja 2018 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] kwietnia 2018 r., wstrzymanie wykonania w całości decyzji nr [...] (znak [...]) z dnia [...] października 2018 r. wydanej przez Starostę Z. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], obręb L., wydanej w oparciu o zaskarżoną decyzję SKO. Pełnomocnik zwrócił się nadto o przyznanie skarżącej od organu II instancji zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a nadto przyznanie, według norm przepisanych, pełnomocnikowi skarżącej od Skarbu Państwa wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik podtrzymał zarzuty skargi, a nadto zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz brak wskazania dowodów na jakich organ II instancji oparł się uznając inwestycję za nieoddziaływającą negatywnie na środowisko. Naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Autor pisma podkreślił, iż organy obu instancji ograniczyły się do powtórzenia niepopartego żadnymi informacjami technicznymi czy też rzeczową analizą twierdzenia wnioskodawcy o tym, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na okoliczność tę nie przeprowadzono jakichkolwiek dowodów. Pełnomocnik zaznaczył, iż dla ewentualnej kwalifikacji przedsięwzięcia jako inwestycji o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71) istotne jest nie tylko wzięcie pod uwagę równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonego dla każdej pojedynczej anteny, ale również ocena czy w określonej przez rozporządzenie odległości od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki jej promieniowania znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Konieczne jest zatem poznanie prócz mocy także wysokości na jakiej zostaną zamontowane anteny. Tymczasem w zaskarżonej decyzji mowa wyłącznie o maksymalnej wysokości masztu, nie zaś wysokości, na jakiej będą zamontowane anteny. Pełnomocnik podał także, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 przywołanego już rozporządzenia sumuje się parametry tego samego rodzaju przedsięwzięcia realizowanego na terenie tego samego obiektu. Wobec powyższego dopiero ilość i łączna moc anten na planowanym przedsięwzięciu może określać obszar oddziaływania. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, organy I i II instancji winny znać ilość i moc wszystkich anten, a także wysokość ich montażu. Wobec niepowzięcia takich informacji, nie dysponowały możliwością oceny, czy przedsięwzięcie będzie oddziaływać na środowisko. Pobocznie pełnomocnik wskazał, że organy nie odniosły się do kwestii bliskiej odległości drugiego masztu radiotelekomunikacyjnego od planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany własnego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu ponownie podniesiono, iż z akt sprawy nie wynika, aby planowana inwestycja miała negatywnie oddziaływać na środowisko. Wskazano także, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że na działce oznaczonej geodezyjnie nr [...] posadowiony jest masz telefonii komórkowej, natomiast na budynku znajdującym się na działce nr [...] umieszczona jest antena internetowa. Odległość masztu (ponad 260 m) i anteny na sąsiednim budynku (ok. 40 m), a także ich parametry nie wskazują na to, aby w połączeniu z planowaną inwestycją mogły stanowić realne zagrożenie dla właścicieli sąsiednich nieruchomości, w tym dla zamieszkującej na działce nr [...] K. G.. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 8 lutego 2019 r. Sąd zobowiązał pełnomocnika skarżącej do podania w terminie 7 dni interesu prawnego skarżącej do wniesienia skargi, w szczególności do wykazania, że skarżąca jest właścicielką (współwłaścicielką) lub użytkownikiem wieczystym (współużytkownikiem wieczystym) nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Realizując zobowiązanie pełnomocnik K. G. podał, iż K. G. w drodze dziedziczenia nabyła udział wynoszący [...] w prawie własności nieruchomości położonej w miejscowości L., dla której Sąd Rejonowy w Z., IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], składającej się z działek ewidencyjnych obejmujących m.in. działkę nr [...], położoną w obszarze oddziaływania inwestycji objętej skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie dalszych rozważań zauważyć należy, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest w rozpoznawanej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r., wydaną przez Wójta Gminy L., na wniosek inwestora – [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., ul. [...], [...], w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działki oznaczonej geodezyjnie nr [...] w L. . Postawę prawną decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.) oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 121). Na zasadzie art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Ostatni przepis w punkcie 1, jako jeden z celów publicznych określa "łączność publiczną". Za łączność publiczną zgodnie z treścią art. 4 pkt 18 u.g.n. uważać należy infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Wobec brzmienia powołanych powyżej regulacji należy uznać, że planowana inwestycja ma charakter "inwestycji celu publicznego" w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Okolicznością o charakterze bezspornym w sprawie jest fakt, że teren objęty wnioskiem nie jest objęty ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego lokalizacja przedmiotowej inwestycji winna zostać dokonana w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak stanowi art. 52 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek taki, co precyzuje art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p., powinien zawierać (pośród innych wymogów) charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Już pobieżna analiza wniosku inwestora prowadzi do przekonania, iż sformułowany przez niego wniosek nie sprostał wymogom stawianym przez art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. Pełnomocnik spółki w lakoniczny sposób wyjaśnił, iż planowany do realizacji obiekt nie będzie ponadnormatywnie oddziaływał na środowisko, ponadto przedsięwzięcie nie wpłynie również na pogorszenie stanu środowiska przyrodniczego oraz zdrowie ludzi. Nie przedstawiając jakichkolwiek dowodów wskazał, że przedmiotowa instalacja radiokomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na gruncie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71). W przekonaniu Sądu wniosek z dnia [...] lutego 2018 r. był niepełny, stąd też nie mógł stanowić wystarczającej podstawy do merytorycznego przesądzenia (i to w jakikolwiek sposób) o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, decyzja ustalająca lokalizację inwestycji w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym, aby stanowić decyzję lokalizacyjną odpowiadającą wymogom art. 54 u.p.z.p., powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w tym typu anten z jakich składać ma się planowana wieża telekomunikacyjna, ich mocy oraz ilości. Tylko bowiem takie określenie zamierzenia inwestycyjnego stanowi o realizacji celu publicznego polegającego na budowie obiektu łączności publicznej i tym samym może być objęte decyzją lokalizacyjną (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 991/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1465/13; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 352/14 dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl zwanej dalej jako "CBOSA"). Dla poczynienia prawidłowych ustaleń, w jaki sposób dana inwestycja polegająca na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej (tj. m.in. stacji bazowej telefonii komórkowej) wpłynie na środowisko niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ich ewentualne nakładanie bądź nachodzenie się spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wartości dopuszczalne. Z powyższych względów niezbędne jest – dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia (wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 243/18, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie organy I i II instancji bezkrytycznie przyjęły zapewnienie inwestora o tym, iż dla realizacji przedsięwzięcia brak jest obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, godząc w ten sposób w dyspozycję art. 77 § 1 k.p.a., który zobowiązuje organy do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wójt Gminy L. wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie dysponując danymi pozwalającymi na weryfikację przedsięwzięcia pod kątem § 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71). W toku postępowania organ I instancji nie dokonał ustaleń odnośnie wysokości anten i ich mocy (dla każdej z osobna), co narusza dyspozycję art. 7 k.p.a. Pochodną powyższego naruszenia była oczywista wadliwość uzasadnienia, a co z tym idzie naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. W toku kontroli odwoławczej SKO nie dostrzegło zasadniczych braków, którymi obarczony był wniosek, a w ślad za nim decyzja. W szczególności organ odwoławczy nie pochylił się nad faktem, iż organ I instancji dokonał zasadniczego dla sprawy ustalenia bez oparcia się o jakąkolwiek dokumentację, co uniemożliwiło poczynienie ustaleń co do ewentualnej konieczności uzyskania decyzji o decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nawet – co wynika z dotychczasowych wywodów – niebudzące wątpliwości stwierdzenie, iż planowane zamierzenie będzie stanowiło realizację celu publicznego. Brak ustaleń w przedmiocie dokładnych parametrów planowanej inwestycji przesądza o wadliwości decyzji obu instancji. Powyższe ma istotne znaczenie nie tylko z perspektywy niniejszego postępowania, ale i dalszych postępowań, w szczególności w przedmiocie pozwolenia na budowę. Jak trafnie podkreślił tutejszy Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 492/17, CBOSA, precyzyjne wskazanie w decyzji elementów takich jak typ anten, ich moc oraz ilość, jest niezbędne, albowiem zgodnie z art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Wskazana wyżej materia nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Organ budowlany nie jest uprawniony do dokonywania wykładni takiej decyzji i ustalania jej właściwej treści. Z tego też względu konieczne jest takie sformułowanie tej decyzji, aby organ architektoniczno - budowlany właściwy do wydania pozwolenia na budowę nie miał wątpliwości co do tego jaka zabudowa jest dopuszczalna na danym terenie (wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1535/11, CBOSA). Ponownie rozpoznając sprawę Wójt Gminy L. winien zakreślić inicjatywę dowodową szerzej niż w toku ostatniego postępowania. W szczególności konieczne jest pozyskanie informacji na temat dokładnego kształtu przedsięwzięcia wraz z dokładnymi parametrami technicznymi. Podkreślić trzeba, iż ustalenie to powinno zostać dokonane na podstawie odpowiedniej dokumentacji, nie zaś wyłącznie oświadczenia. Uwaga organu winna zostać skierowana zwłaszcza na ilość, rodzaj, wysokość i moc poszczególnych anten. Dokonawszy uzupełnienia w zakresie materiału dowodowego organ winien stwierdzić, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przypomnieć przy tym należy, iż zadanie to nie sprowadza się do określenia mocy poszczególnych anten, ale wymaga rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny (§ 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71)). Pobocznie wskazać trzeba, iż w aktach sprawy brak jest informacji jednoznacznie potwierdzającej, iż Wójt Gminy L. zawiadomił strony o decyzji kończącej postępowanie przez obwieszczenie oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, czego wymaga przepis art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Uchybienie to samodzielnie nie przybiera postaci naruszenia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, niemniej łącznie z innymi przyczyniło się do dokonanego przez Sąd rozstrzygnięcia. Reasumując stwierdzić trzeba, że tak zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają zarówno wskazane przepisy procedury administracyjnej, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, Sąd na zasadzie art. 145 §1 pkt.1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) orzekł jak w sentencji wyroku, uchylając zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.