II SA/Ke 122/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 11 stycznia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] , Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (ŚWINGiK) w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania Gminy C., utrzymał w mocy decyzję Starosty Kieleckiego z dnia 23 listopada 2016 r. znak: [...], orzekającą o odmowie wprowadzenia zmiany w części opisowej ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gm. C., w odniesieniu do działek nr [...] polegającej na wykreśleniu ujawnionej jako właściciela tych działek Gminy C. i wpisaniu w jej miejsce jako właściciela M. S. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 9 sierpnia 2016 r. Gmina C. wystąpiła do Starosty Kieleckiego o wprowadzenie w ewidencji gruntów i budynków ww. zmiany, wskazując na wyrok tut. Sądu z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. II SA/Ke 922/15 stwierdzający nieważność uchwały Rady Miejskiej w C.u z dnia 28 stycznia 2010 r. nr XXXIX/321/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wydając opisaną na wstępie decyzję z dnia 23 listopada 2016 r. organ I instancji stwierdził, że nie zaistniała żadna okoliczność uzasadniająca wprowadzenie żądanej zmiany. W odwołaniu Gmina C. zarzuciła błędne powołanie się na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] r. znak: [...], której nieważność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. W rezultacie dla celów ewidencji gruntów i budynków wiążące są jedynie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w C.u z dnia 22 listopada 2013 r., nr XXXV/303/2013. Organ odwoławczy ustalił, że decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy C. zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów obrębu S. Duży jako działki nr [...], stanowiących własność M. S.. W wyniku podziału wydzielono m.in. działki nr [...] pod drogi gminne. W pkt 3 tej decyzji stwierdzono, że ww. działki zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ("ugn") przeszły na własność Gminy C. z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna, co nastąpiło z dniem 2 września 2011 r. Na podstawie ww. decyzji oraz dokumentacji geodezyjnej dotyczącej podziału zaewidencjonowanej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. dnia 14 lipca 2011 r. pod nr [...] wprowadzono w ewidencji gruntów obrębu S. Duży zmianę polegającą na ujawnieniu własności Gminy C. w odniesieniu do m.in. ww. działek. Następnie, decyzją z dnia 22 grudnia 2011 r. Burmistrz Gminy C. zmienił treść pkt 3 swojej decyzji z dnia 17 sierpnia 2011 r., jednak rozstrzygnięcie dotyczące ww. działek wydzielonych pod drogi gminne nie uległo zmianie. Dalej organ wskazał, że decyzją z dnia 5 kwietnia 2013 r. znak: [...], SKO w Kielcach stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza MiG C. z dnia 17 sierpnia 2011 r. w części dotyczącej pkt 3 odnoszącego się do działek wydzielonych pod drogi gminne, w tym ww. działek. Decyzją z dnia 5 kwietnia 2013 r. znak: [...], Kolegium stwierdziło również nieważność decyzji Burmistrza MiG C. z dnia 22 grudnia 2011 r. zmieniającej decyzję zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości nr ewid. [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji Kolegium wyjaśniło, że art. 98 ust. 1 ugn, na który powołał się Burmistrz w decyzjach z 17 sierpnia 2011 r. i 22 grudnia 2011 r., nie reguluje podziału nieruchomości, lecz określa następujące z mocy prawa, ograniczone do określonych przypadków, cywilnoprawne skutki decyzji administracyjnej albo orzeczenia sądu o podziale nieruchomości. Zdaniem Kolegium o tym, który z podmiotów wymienionych w art. 98 ust. 1 ugn nabędzie z mocy tego przepisu własność działek gruntu decydują ustalenia planu miejscowego. Powołując się na wyrys z rysunku planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą z dnia 28 stycznia 2010 r. ustalono, że przedmiotowe działki, oznaczone symbolem KD-D1, zostały tam zaliczone do dróg gminnych klasy dojazdowej. Uchwałą z dnia 22 listopada 2013 r. przyjęto zmianę nr 1 planu miejscowego, zgodnie z którą ww. działki stanowią drogi wewnętrzne (KDW5). Przywołując treść art. 29 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("upzp"), organ stwierdził, ze uchwała z dnia 22 listopada 2013 r. weszła w życie z dniem 14 stycznia 2014 r. Oznacza to, że w dacie wydania decyzji z dnia 17 sierpnia 2011 r. i w dacie kiedy stała się ostateczna (2 września 2011 r.) obowiązywał plan miejscowy zatwierdzony uchwałą z dnia 28 stycznia 2010 r. W konsekwencji, w dniu 2 września 2011 r., stosownie do treści art. 98 ust. 1 ugn, przedmiotowe działki stały się własnością Gminy C.. Zmiana planu miejscowego zatwierdzona uchwałą z dnia 22 listopada 2013 r. nie zmieniła stanu prawnego, który powstał na mocy decyzji wydanej w oparciu o ustalenia planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą z dnia 28 stycznia 2010 r. Odnosząc się do kwestii stwierdzenia przez WSA w Kielcach nieważności uchwały z dnia 28 stycznia 2010 r. w całości, organ wskazał, że wyrok w sprawie II SA/Ke 922/15 nie jest jeszcze prawomocny. Na koniec organ, przywołując treść art. 24 ust. 2b lit. c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ("uPgk"), § 44 i § 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, stwierdził, że nieprawomocny wyrok WSA w Kielcach nie może być podstawą wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków, nie może być też podstawą do zawieszenia postępowania w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Skutki prawne, które powstaną po ewentualnym uprawomocnieniu się ww. wyroku, mogą być natomiast podstawą do wprowadzenia zmian w ewidencji w przyszłości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Gmina C. zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 8, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że sprawa powinna być ponownie zbadana, szczególnie w kontekście prawomocności wyroku w sprawie II SA/Ke 922/15. W odpowiedzi na skargę ŚWINGiK w Kielcach wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, iż decyzja Burmistrza MiG C. z dnia 17 sierpnia 2011r. zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości została podjęta w określonym stanie prawnym i w dalszym ciągu pozostaje w mocy. Stwierdzenie zaś nieważności uchwały Rady Miejskiej w C. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niewystarczające do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków żądanej przez skarżącą Gminę. W piśmie procesowym z dnia 11 kwietnia 2017 r. skarżąca podniosła, że brak planu miejscowego dla terenu objętego ww. decyzją podziałową, co zostało stwierdzone wyrokiem WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 922/15, wyklucza możliwość nabycia przez Gminę C. z mocy art. 98 ust. 1 ugn działek wymienionych w tej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi stwierdzając, że podstawą figurowania Gminy C. jako właściciela przedmiotowych działek jest decyzja Burmistrza MiG C. z dnia 17 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie podlega uwzględnieniu, pomimo tego, że podniesione w niej zarzuty są częściowo zasadne. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach utrzymująca w mocy decyzję Starosty Kieleckiego Starosty Kieleckiego z dnia [...] r. znak: [...], orzekającą o odmowie wprowadzenia zmiany w części opisowej ewidencji gruntów i budynków obrębu S. Duży, gm. C., w odniesieniu do działek nr [...] polegającej na wykreśleniu ujawnionej jako właściciel tych działek Gminy C. i wpisaniu w jej miejsce jako właściciela M. S. Z akt sprawy wynika, że skarżąca domagała się wprowadzenia wnioskowanej zmiany wskazując na wyrok tut. Sądu z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. II SA/Ke 922/15 stwierdzający nieważność uchwały Rady Miejskiej w C. z dnia 28 stycznia 2010 r. nr XXXIX/321/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z racji tego, że skarżąca wnosiła o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków, zaskarżoną decyzję należało ocenić m.in. w świetle przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 1629.), zwanej dalej ustawą oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 1034), zwanego dalej rozporządzeniem. Zgodnie z art. 22 ust 1 ustawy ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Natomiast w myśl art. 24 ust 2b i 2c ustawy aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: 1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie: a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych, c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych, f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, g) wpisów w innych rejestrach publicznych, h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców; 2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach. Odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej (ust 2c ustawy). Zgodnie z § 44 rozporządzenia do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy: 1) utrzymywanie systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy; 2) utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi; 3) archiwizacja wycofanych danych ewidencyjnych; 4) udostępnianie danych ewidencyjnych; 5) ochrona danych ewidencyjnych przed ich utratą, zniszczeniem, niepożądaną modyfikacją, nieuprawnionym do nich dostępem i ujawnieniem; 6) okresowa weryfikacja danych ewidencyjnych; 7) sporządzanie powiatowych zestawień zbiorczych danych objętych ewidencją; 8) modernizacja ewidencji. Nawiązując zaś do treści § 45 ust 1 wskazać należy, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; 3) wyeliminowania danych błędnych. Postępowanie mające na celu aktualizację ewidencji ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. Aktualizacja następuje bowiem poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Dokonuje się jej niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych. Procedura aktualizacji ma zatem charakter rejestrowy, a wprowadzane w jej trakcie zmiany są wtórne wobec zdarzeń prawnych, z których wynikają. Jest to zatem procedura sformalizowana w zakresie określenia dokumentów stanowiących podstawę zmienionego wpisu (por. wyrok NSA z 07.05.2008 r., sygn. akt I OSK 719/07, LEX nr 505313, wyrok WSA w Białymstoku z 08.12.2009 r., sygn. akt II SA/Bk 450/09 ). W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie dla oceny zaskarżonej decyzji ma odpowiedź na pytanie, czy wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. II SA/Ke 922/15 stwierdzający nieważność uchwały Rady Miejskiej w C.u z dnia 28 stycznia 2010r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. Mały i części sołectwa S. Duży, gmina C., winien skutkować uwzględnieniem wniosku o dokonanie zmiany. W tym miejscu przypomnienia wymaga, iż decyzją z dnia 17 sierpnia 2011 r. znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy C. zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów obrębu S. Duży jako działki nr [...], stanowiących własność M. S.. W wyniku podziału wydzielono m.in. działki nr [...] pod drogi gminne. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 2 września 2011 r. W tym dniu – tj. 2 września 2011r. obowiązywał zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w C.u z dnia 28 stycznia 2010r., nr XXXIV/321/2010 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. Mały i części sołectwa S. Duży, zgodnie z którym wyżej wymienione działki zostały wydzielone w granicach pasów terenu oznaczonego kolorem białym i symbolem KD-D1, oznaczającym gminne drogi klasy dojazdowej. Na podstawie ww. decyzji oraz dokumentacji geodezyjnej dotyczącej podziału, zaewidencjonowanej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Kielcach dnia 14 lipca 2011 r. pod nr [...], wprowadzono w ewidencji gruntów obrębu S. Duży zmianę polegającą na ujawnieniu Gminy C. jako właściciela ww. działek. Podstawą prawną powyższej decyzji był art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn. Dz. U. z 2000r., Nr 46, poz. 543 ze zm.), zgodnie z którym działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne (...). Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że powoduje on skutek prawny w postaci przejścia własności w sposób bezpośredni (z mocy prawa). Stanowi więc dopuszczalną w świetle konstytucyjnych zasad formę wywłaszczenia z mocy samego prawa, wprowadzając określony skutek prawny w postaci przejścia własności w przypadku uzyskania przez decyzję podziałową cechy ostateczności lub prawomocności. Wydzielone pod budowę dróg grunty przechodzą na własność podmiotu publicznoprawnego ipso iure, tym samym nie należy traktować przepisu art. 98 ust. 1 u.g.n. jako podstawy orzekania o przejściu tego prawa w drodze decyzji administracyjnej rozstrzygającej o podziale. Skutki prawne, o których mowa w art. 98 ust. 1 u.g.n., w postaci utraty własności lub prawa użytkowania wieczystego działek wydzielonych pod drogi publiczne nie są przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, ale są następstwem tej decyzji i nie ma na nie wpływu ani dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty, ani organ orzekający o zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Kwestia przejścia własności ma więc w tym przypadku charakter cywilnoprawny i jest regulowana poprzez formułę skutku z mocy samego prawa, nie dając zarazem podstaw do rozstrzygania o niej w postępowaniu administracyjnym. Z okoliczności, że decyzja podziałowa wydana w warunkach określonych w art. 98 ust. 1 u.g.n. przesądza o przejściu własności, wcale nie wynika, że decyzja podziałowa ma o takim przejściu rozstrzygać. Wszelkie zaś potencjalne spory powstałe na gruncie art. 98 ust. 1 u.g.n. z uwagi na ich cywilnoprawny charakter leżą w wyłącznej gestii sądów powszechnych (por: G. Węgrzyn, Klauzula o przejściu prawa własności działki wydzielonej pod drogę publiczną jako element decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, Sam. Teryt. 2010, nr 3). Rozważania powyższe tut. Sąd w pełni akceptuje i podziela. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie ma także znaczenia okoliczność, że decyzją z dnia 5 kwietnia 2013 r. znak: [...], SKO w Kielcach stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza MiG C. z dnia 17 sierpnia 2011 r. w części dotyczącej pkt 3 odnoszącego się do działek wydzielonych pod drogi gminne, jak również okoliczność, iż decyzją z dnia 5 kwietnia 2013 r. znak: [...], Kolegium stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza MiG C. z dnia 22 grudnia 2011 r. zmieniającej decyzję zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości nr ewid. [...]. Przyczyną podjęcia powyższych rozstrzygnięć był pogląd, iż orzekanie w decyzji podziałowej o przejściu własności działek wydzielonych pod drogi jest dotknięte wadą nieważności z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (jako wydanej bez podstawy prawnej) – skoro przewłaszczenie nieruchomości zajętej pod drogę następuje z mocy prawa z dniem, w którym decyzja o zatwierdzeniu podziału stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. O tym, który z podmiotów wymienionych w art. 98 ust. 1 ugn nabędzie z mocy tego przepisu prawo własności działek gruntu, decydują zapisy planu lub w przypadku jego braku – postanowienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 93 ust. 1 i art. 94 ust. 1 ugn). W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, w dniu 2 września 2011r. tj. w dniu w którym stała się ostateczna decyzja o podziale, działki przeszły z mocy prawa na własność Gminy C.. Z powyższych powodów nie mogą doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji zarzuty strony naruszenia art. 8, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. Z akt sprawy wynika, iż wyrok WSA w Kielcach, na który powołuje się skarżąca jest prawomocny od dnia 18 października 2016r. Jakkolwiek ma rację strona, iż doszło do naruszenia w/w przepisów kpa, albowiem organy niesłusznie przyjęły, iż wyrok ten nie jest prawomocny w datach wydania decyzji, to naruszenie to nie miało zdaniem Sądu istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak wynika bowiem z wcześniej zaprezentowanych rozważań, kwestia nabycia własności w kontekście art. 98 ugn ma charakter cywilnoprawny i tylko sądy powszechne są władne rozstrzygać wątpliwości w tym przedmiocie. Skarżąca nie może zatem oczekiwać, iż kluczowe ustalenia w żądanym zakresie zapadną w postępowaniu administracyjnym. Jest to bowiem niedopuszczalne. Zdaniem tut. Sądu nawet prawomocny wyrok stwierdzający nieważność uchwały Rady Miejskiej w C.u z dnia 28 stycznia 2010 r. nr XXXIX/321/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mógłby skutkować wykreśleniem Gminy C. jako właściciela przedmiotowych działek i wpisaniu w jej miejsce jako właściciela M. S.. Gmina nabyła bowiem własność działek z mocy prawa w dniu, w którym decyzja z dnia 17 sierpnia 2011 r. znak: [...] Burmistrza Miasta i Gminy C. stała się ostateczna, tj. w dniu 2 września 2011 r. Z uwagi na cywilnoprawny charakter nabycia własności w tym trybie, rozstrzyganie sporów powstałych na gruncie art. 98 ugn należy do sądów powszechnych. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Ppsa.