II SA/Rz 1297/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Patryk Rak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2019 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny -skargę oddala- Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] października 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], wydaną w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn zm.) – dalej: "K.p.a." oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 341 z późn. zm.) – dalej: "u.k.p." i art. 129 ust. 2 pkt 13 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1990 z późn. zm.) – dalej: "P.r.d.". Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Wnioskiem z dnia 6 lutego 2018 r. Komendant Miejski Policji w [...] zwrócił się do Starosty Powiatu [...] o skierowanie AA (dalej: "skarżący") na egzamin sprawdzający kwalifikację skarżącego jako kierowcy. Komendant podał, że w dniu 1 lutego 2018 r. skarżący popełnił wykroczenie drogowe polegające na zawróceniu pojazdy niestosując się do podwójnej linii ciągłej, za co został nałożony na niego mandat karny. Ustalono, że skarżący w trakcie kierowania pojazdami naruszył 34 razy przepisy ruchu drogowego, a w siedmiu przypadkach jednym czynem naruszył więcej niż jedne przepis. W ocenie Komendanta okoliczności te mogą wskazywać na lekceważące podejście skarżącego do przepisów ruchu drogowego, co może powodować realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Starosta skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego, jednakże rozstrzygnięci to zostało uchylone wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, decyzja organu I instancji została wydana na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Starosta nie wskazał bowiem, czy wydając decyzję wziął pod uwagę tylko zdarzenie z dnia 1 lutego 2018 r., czy też wielokrotne naruszenia przepisów ruchu drogowego przez skarżącego. Organ I instancji nie wyjaśnił również, czy egzamin zaliczony przez skarżącego w Małopolskim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...] jest konwencją skierowania skarżącego na egzamin na podstawie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 28 kwietnia 2011 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], Starosta Powiatu [...] skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. W uzasadnieniu organ wskazał, że jak wynika z informacji Komendanta Miejskiego Policji w [...], w okresie od dnia 28 kwietnia 2011 r. do dnia 1 lutego 2018 r. skarżący 20-krotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i naruszenia te polegały na: – kierowaniu pojazdem nie mając do tego wymaganych uprawnień - 8 wykroczeń przekroczeniu prędkości powyżej 50 km/h - 1 wykroczenie  – przekroczeniu prędkości od 31 do 40 km/h - 2 wykroczenia – przekroczeniu prędkości od 21 do 30 km/h - 2 wykroczenia – wyprzedzaniu na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi - 1 wykroczenie – niestosowaniu się do znaku P-4 " linia podwójna ciągła" - 2 wykroczenia – kierowaniu pojazdem pomimo braku dopuszczenia pojazdy do ruchu - 1 wykroczenie – niestosowaniu się do znaku B-2 " zakaz wjazdu" - 1 wykroczenie – naruszeniu przepisów określających warunki oraz zakazy zatrzymania lub postoju - 1 wykroczenie – inne naruszenie przepisów ruchu drogowego - 1 wykroczenie. Starosta wskazał, że wydając opisywaną decyzją wziął pod uwagę zdarzenia zaistniałe w dniu 1 lutego 2018 r. oraz wcześniejsze naruszenia przepisów prawa o ruchu drogowym popełnione po dniu 28.04.2011 r. tj. od ostatniego wniosku [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w związku z przekroczeniem 24 pkt. Nie wziął natomiast pod uwagę wykroczeń popełnionych od 2005 r. do 28 kwietnia 2011 r., gdyż wykroczenia te były zweryfikowane pozytywnie egzaminem kontrolnym sprawdzającym kwalifikacje w dniu 28 czerwca 2014 r. Zgodnie z ww. wnioskiem skarżący został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) P.r.d. W dniu 8 sierpnia 2011 r. przystąpił do egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje w zakresie kat. B i uzyskał negatywny wynik z egzaminu. Wobec powyższego, na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 2 P.r.d., decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Starosta [...] cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B. Organ I instancji podniósł, że pomimo cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, skarżący lekceważy przepisy o ruchu drogowym i nadal kieruje pojazdami. Udokumentowane zostało popełnienie 8 wykroczeń za kierowanie pojazdem nie mając do tego wymaganych uprawnień. W ocenie organu świadczy to o rażącej nieznajomości przepisów ruchu drogowego oraz ich lekceważeniu. W dniu 28 czerwca 2014 r. skarżący przystąpił do egzaminu kontrolnego w [...] Ośrodku Ruchu Drogowego w [...], gdzie zdał egzamin z wynikiem pozytywnym. W związku z powyższym decyzją z dnia 2 lipca 2014 r. Starosta przywrócił mu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B. Zdaniem Starosty nie zmienia to jednak faktu, że skarżący wielokrotnie naruszał przepisy mające istotny wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a fakt powtarzających się wykroczeń oraz ich różnorodność świadczą o uzasadnionych zastrzeżeniach co do kwalifikacji kierowcy, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. Wprawdzie ustawa nie zawiera definicji "uzasadnione zastrzeżenia", dlatego poprzez użyte przez ustawodawcę wyrażenie "uzasadnione zastrzeżenia" należy rozumieć oparte na obiektywnych racjach, powzięte z wiarygodnego źródła wątpliwości co do kwalifikacji kierującego pojazdem. W ocenie organu I instancji, w przedmiotowej sprawie informację o uzasadnionych zastrzeżeniach co do posiadanych przez kierowcę kwalifikacji do prowadzenia pojazdów organ powziął na podstawie wniosku Komendanta Miejskiego Policji w [...] o skierowaniu na egzamin sprawdzający kwalifikację. Na podstawie zawartych we wniosku informacji, a także przedłożonego organowi wyciągu z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego organ uznał, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do posiadanych kwalifikacji. Komendant Miejski Policji w [...] wskazał na lekceważące podejście do przepisów ruchu drogowego, co powoduje realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, nie tylko dla zainteresowanego i bezsprzecznie potwierdza istnienie uzasadnionych i poważnych wątpliwości co do kwalifikacji jako kierowcy. W świetle art. 49 ust. 1 pkt 2, art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. oraz art. 129 ust. 2 pkt 13 lit. a) P.r.d., nie budzi żadnych wątpliwości, że komendant jednostki policji jest uprawniony do złożenia wniosku o skierowanie kierującego pojazdem na egzamin sprawdzający kwalifikacje, a jedyną przesłanką wydania tej decyzji jest istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji danego kierowcy. Organ prowadzący ewidencję kierowców nie ma uprawnień do podważania uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń do kwalifikacji kierowcy, gdyż to organ kontroli ruchu drogowego jest uprawniony do oceny zachowania. Decyzja organu uprawnionego do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jako kierowcy nie powinna podważać kompetencji Policji co do oceny negatywnych zachowań kierowców na drodze. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji, zarzucając: naruszenie przepisu art. 7 i art. 7b w zw. z art. 77 § 1 i 2 K.p.a. poprzez: 1. oparcie decyzji wyłącznie na informacji Komendanta Miejskiego Policji w [...] i zaniechanie przeprowadzenia czynności wyjaśniających w zakresie tych informacji w celu ich weryfikacji: ustalenia okoliczności w jakich doszło do powstania wykroczeń drogowych, w tym daty popełnienia poszczególnych wykroczeń i zachowania kierującego; – nieustalenie, które konkretne wykroczenia spośród opisanych w decyzji uzasadniają poważne wątpliwości co do kwalifikacji strony jako kierowcy, ze wskazaniem jakie zachowanie kierowcy stało się podstawą powzięcia wątpliwości co do jego kwalifikacji; – nieustalenie przez organ jakie konkretne okoliczności związane z wykroczeniami popełnionymi przez stronę, świadczą o braku umiejętności lub wiedzy uzasadniających poważne wątpliwości co do kwalifikacji strony jako kierowcy; – nieustalenie przez organ jakich umiejętności i wiedzy w zakresie przepisów ruchu drogowego wymaganych od kierowcy kat. B nie posiada; 2. przyjęcie jako podstawy orzekania okresu pomiędzy 28 kwietnia 2011 r. a 2 lipca 2014 r., kiedy to kwalifikacje skarżącego jako kierowcy zostały pozytywnie zweryfikowane podczas egzaminu państwowego. Jednocześnie organ nie ustalił, które spośród wymienionych w uzasadnieniu decyzji wykroczeń zostały popełnione po pozytywnym zdaniu egzaminu. 3. błędne zastosowanie przepisu art. 49 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt. 1) ustawy o kierujących pojazdami, w sytuacji gdy strona pozytywnie przeszła kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w 2014 r., a wskazany przepis nie upoważnia organu do wielokrotnego kierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu kontrolnego, co wynika wprost z jego dosłownej treści; 4. naruszenie przepisu art. 49 ust. 1 pkt. 2 u.k.p. poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że ustalony przez organ stan faktyczny daje podstawy do stwierdzenia, że zachodzą uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji skarżącego jako kierowcy, podczas gdy organ nie wskazuje jakich (jakiego rodzaju) kwalifikacji (jakich umiejętności lub jakiej wiedzy) wymaganych od kierowcy brakuje skarżącemu; 5. naruszenie art. 7a K.p.a. w zw. z art. 49. ust. 1 pkt. 2 u.k.p., poprzez dokonanie niekorzystnej dla strony interpretacji przepisu art. 49 ust. 1 i 2 w sytuacji, gdy przepis ten pozostawia wątpliwości w zakresie znaczenia zwrotu "uzasadnione zastrzeżenia co do jej kwalifikacji". Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję Starosty Powiatu [...], podzielając w całości stanowisko organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, wydana decyzja jest zgodna z prawem, a przeprowadzone postępowanie było pełne, wyczerpujące i prawidłowe. Organ I instancji uzyskał stosowne informacje z Wydziału Ruchu Drogowego KMP w [...], dotyczące wykroczeń popełnionych przez skarżącego po dniu 28 kwietnia 2011 r., a w uzasadnieniu decyzji wskazał wprost, że bierze pod uwagę zdarzenia zaistniałe w dniu 1 lutego 2018 r. oraz wcześniejsze naruszenia przepisów P.r.d. popełnione po dniu 28 kwietnia 2011 r., tj. po dniu ostatniego wniosku [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Wobec powyższego uznać należało, że organ I instancji wypełnił wskazówki zawarte w poprzedniej decyzji organu odwoławczego. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że organ I instancji finalnie oparł się na wykazie zawartym w piśmie Wydziału Ruchu Drogowego KMP w [...] z dnia 17 lipca 2018 r. i zdaniem organu odwoławczego, zakres informacji podanych w tym piśmie wraz z danymi zawartymi we wniosku z dnia 6 lutego 2018 r. jest wystarczający. Brak jest zatem podstaw do nakazywania organowi I instancji dokonywania jakichkolwiek dodatkowych ustaleń w sprawie. Kolegium stwierdziło ponadto, że organ I instancji objął swoim zainteresowaniem właściwy okres, tj. od dnia 28 kwietnia 2011 r., tj. po ostatnim wniosku [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w związku z przekroczeniem 24 pkt. Zdarzenia te nie były objęte wcześniejszymi wnioskami w zakresie skierowania na egzamin sprawdzający, a przepis art. 49 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. pozwala na wielokrotne kierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie. Również zdaniem organu odwoławczego nie jest zasadny zarzut, że ustalony stan faktyczny nie daje podstaw do stwierdzenia, iż zachodzą uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji skarżącego jako kierowcy. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy uprawnia do wysunięcia wniosków zgoła odmiennych - takie "uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji" wystąpiły w niniejszej sprawie względem odwołującego się. Wskazane regulacje prawne nie definiują pojęcia "uzasadnionych zastrzeżeń", dlatego zdaniem organu odwoławczego należy zastosować wykładnię językową tego zwrotu. Pojęcie "uzasadniony" jest rozumiane jako oparty na obiektywnych racjach podstawowych, słusznych, usprawiedliwionych, natomiast zwrot "zastrzeżenie" oznacza, wątpliwość dotyczącą jakiegoś szczegółu, słabej strony czegoś lub czyjejś. W konsekwencji poprzez użyte przez ustawodawcę wyrażenie "uzasadnione zastrzeżenia" należy rozumieć oparte na obiektywnych racjach, powzięte z wiarygodnego źródła wątpliwości co do kwalifikacji kierującego pojazdem. Istotą powyższego rozwiązania jest zaistnienie takich okoliczności, z których będzie wynikało, że dana osoba może obecnie nie posiadać umiejętności lub wiadomości potwierdzonych w przeszłości dokumentem uprawniającym do kierowania pojazdami - a więc dających podstawę do tych "uzasadnionych zastrzeżeń". Do zagadnienia tego właściwie odniósł się organ I instancji w uzasadnieniu decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, AA wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. W treści skargi powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) –dalej: "P.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowana przez stronę skarżącą zarówno podana przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] ilość naruszeń przepisów ruchu drogowego popełnionych przez skarżącego, jak i wskazane przez ten organ rodzaje naruszeń. Skarżący kwestionuje natomiast zasadność, a co za tym idzie – legalność, wydania przez Starostę [...] decyzji o skierowaniu go, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p. na egzamin kontrolny sprawdzający jego kwalifikację jako kierowcy w zakresie kategorii B prawa jazdy. W ocenie strony skarżącej, nie sam fakt popełnienia naruszeń obowiązujących przepisów może być podstawą do wydania takiej decyzji, lecz dopiero wykazanie, po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, że naruszenia te powstały w związku z brakiem po stronie kierującego umiejętności do kierowania pojazdem, czy to w rozumieniu jego obsługi jako urządzenia mechanicznego, czy też w aspekcie braku posiadania odpowiednich predyspozycji percepcyjnych lub zdrowotnych. Innymi słowy – jeżeli naruszeń przepisów kierujący dokonał w pełni świadomie i z premedytacją, a przy tym kierujący wykazuje się umiejętnością prowadzania pojazdu jako urządzenia mechanicznego, to brak jest podstaw do przyjęcia, że występują po jego stronie uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji kierowcy. Argumentacja ta jest w ocenie Sądu błędna i pozbawiona podstaw prawnych. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji. Ustawa o kierujących pojazdami nie zawiera definicji legalnej pojęcia "uzasadnione zastrzeżenia" co do kwalifikacji kierowcy, przyznając w ten sposób organom administracji pewien zakres uznania. Interpretując treść tego pojęcia, należy mieć na względzie funkcję, jaką pełni art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p., czyli zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, z czym związana jest ochrona życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego. Pod pojęciem "uzasadnione zastrzeżenia" należy w konsekwencji rozumieć istotne wątpliwości, poparte obiektywnymi racjami i udokumentowanymi w odpowiedni sposób faktami, które przemawiają za przyjęciem, że z uwagi na naruszenia przepisów ruchu drogowego przez konkretnego kierowcę istnieje wobec takiego kierowcy konieczność zweryfikowania wiedzy i umiejętności koniecznych dla kierowania pojazdami. Nie budzi wątpliwości judykatury, że podstawą wystąpienia z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji może być zarówno jedno, jak i wielokrotne naruszanie przez kierującego przepisów ruchu drogowego nawet, jeżeli w określonym czasie nie przekroczył on dopuszczalnego limitu punktów karnych. Systematycznie zaś powtarzające się wykroczenia, zwłaszcza mające istotny wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, niewątpliwie mogą rodzić uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji kierującego. Kwalifikacje kierowcy to niewątpliwie wiedza z zakresu przepisów ruchu drogowego, jak i umiejętności praktyczne kierowania pojazdem o określonej kategorii (zob. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2018 r. I OSK 922/18, wyroki WSA w Gliwicach z dnia 2 sierpnia 2018 r. II SA/Gl 285/18 oraz z dnia 16 lutego 2018 r. II SA/Gl 880/17; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający w pełni podziela tezy przytoczonych wyżej wyroków sądów administracyjnych. Przepisy ruchu drogowego normują zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu (art. 1 ust. 1 pkt 1 P.r.d.) oraz określają osoby uprawnione do kierowania pojazdami na drogach publicznych oraz na drogach położonych w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu (art. 1 ust. 1 pkt 1 u.k.p.). Skoro kierowanie pojazdem po drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu wymaga uprzedniego uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii oraz przestrzegania obowiązujących regulacji prawnych normujących zasady ruchu drogowego, to brak jest jakichkolwiek podstaw do zaaprobowania twierdzenia skarżącego, że powtarzające się naruszanie przepisów ruchu drogowego nie stanowi samo w sobie "uzasadnionych zastrzeżeń" co do kwalifikacji kierowcy w rozumieniu art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. Do kierowania pojazdem mechanicznym po drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu wymagane jest zarówno posiadanie umiejętności prowadzenia pojazdu mechanicznego, jak i umiejętności poruszania się nim zgodnie z przepisami, w celu zapewnienia bezpieczeństwa innym uczestnikom ruch drogowego. Decydując się na uczestnictwo w ruchu drogowym normowanym przepisami P.r.d. oraz u.k.p. kierujący ma obowiązek czynienia tego zgodnie z wymaganiami stawianymi przepisami prawa, a ich naruszenie skutkuje sankcjami określonymi w ustawach. Dla wydania decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p. nie ma znaczenia, czy kierujący narusza przepisy ruchu drogowego w sposób nieświadomy, z uwagi np. na brak predyspozycji intelektualnych, czy też czyni to – jak podnosi skarżący w niniejszej spawie – w pełni świadomie, wykazując się przy tym umiejętnością obsługi pojazdu mechanicznego. Obie sytuacje skutkują powstaniem niebezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu drogowego, zaś pod pojęciem kwalifikacji do kierowania pojazdami rozumieć również umiejętność poruszania się pojazdem zgodnie z obowiązującymi przepisami. W konsekwencji za niezasadny uznać również należało zarzut naruszenia art. 7a K.p.a. w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p., bowiem przepis ten – przy zastosowania wykładni systemowej – nie budzi wątpliwości interpretacyjnych Wbrew twierdzeniem skarżącego, organy obydwu instancji były uprawnione do wzięcia pod uwagę zdarzeń zaistniałych w dniu 1 lutego 2018 r. oraz wcześniejszych naruszeń przepisów P.r.d. popełnionych po dniu 28 kwietnia 2011 r., tj. po dniu ostatniego wniosku [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Okoliczność złożenia egzaminu państwowego z wynikiem pozytywnym w dniu 2 lipca 2014 r. nie ma w tej sytuacji znaczenia, skoro ww. skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji było skutkiem wykroczeń popełnionych przez skarżącego do dnia 28 kwietnia 2011 r. W ocenie Sądu racje należy przyznać organom, że oparcie się na wykazie zawartym w piśmie Wydziału Ruchu Drogowego KMP w [...] z dnia 17 lipca 2018 r. oraz danych zawartych we wniosku z dnia 6 lutego 2018 r. jest wystarczające dla potrzeb rozstrzygnięcia opisywanej sprawy. Skoro w okresie od dnia 28 kwietnia 2011 r. do dnia 1 lutego 2018 r. skarżący 20-krotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, to organy w pełni zasadnie uznały, że w przypadku skarżącego zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.