IV SAB/Po 142/19

POSTAN[...] Dnia 28 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania postanawia 1. odrzucić skargę 2. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pismo zatytułowane "ponaglenie", w którym domaga się jego rozpoznania przez tut. Sąd oraz zobowiązania wszystkich- Burmistrza Miasta i SKO do przestrzegania art. 35 § 1 Kpa. Ponadto na podstawie art. 149 § 1 2 Kpa Skarżący domaga się informacji jakie czynności zostały wykonane po dniu 24.10.2018 r. w odniesieniu do decyzji o wznowienie postepowania oraz stwierdzeniu przez WSA dopuszczenia się zaniedbania, nienależytego wykonywania zadania, naruszenia praworządności interesu wnoszącego przez naruszenie przepisów postępowania w wyroku IV SA/Po [...], które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wskazał również, że od postepowania skargowego oczekuje nie tylko czy doszło do przewlekłości, ale też zasądzenia kwot grzywny, zadośćuczynienia oraz odpowiedzi na nurtujące go pytania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą sąd administracyjny obowiązany jest ocenić jej dopuszczalność, w tym dopuszczalność drogi sądowej. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd skargę odrzuca. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego uchwałą Rady Miejskiej w Ś. nr [...] Zdaniem Skarżącego obowiązkiem Sądu jest stwierdzenie dopuszczenia się zaniedbania i nienależytego wykonywania zadania przez organy oraz naruszenia praworządności interesu wnoszącego skargę. Sąd rozpoznający niniejszą skargę zakwalifikował ją jako skargę w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096). Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Do skarg i wniosków na działalność organów państwowych i samorządowych, uregulowanych przepisami Działu VIII KPA, nie mają jednak zastosowania przepisy dotyczące sądowej kontroli administracji publicznej. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania skargowego nie są bowiem ani decyzjami administracyjnymi, ani postanowieniami, ani aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Warszawie z 17 sierpnia 2005 r., I SA/Wa 1271/04, LEX nr 191974). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII KPA, nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Tym samym, skarga złożona do sądu I instancji powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 wskazanej ustawy, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. W postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, które jest jednoinstancyjnym postępowaniem uproszczonym, nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, a w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno-techniczną. Skarga z art. 227 KPA jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. W oparciu o powyższe regulacje należy stwierdzić, że na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania skargowego skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Mając zatem na uwadze powyższe skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy nie było podstaw także do rozpatrzenia przez Sąd wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. odstąpił zatem od merytorycznego jego rozpatrywania. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji, podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 2 postanowienia.