IV SAB/Wr 36/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi D. D. na bezczynność Burmistrza Gminy T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Gminy T. do rozpoznania wniosku skarżącego D.D. z dnia 23 października 2017 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego orzeczenia wraz z aktami administracyjnymi sprawy; II. stwierdza, że bezczynność, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. nie uwzględnia wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny; IV. zasądza od Burmistrza Gminy T. na rzecz skarżącego D. D. kwotę 100 (słownie: 100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 23 października 2017 r., przesłanym na adresy [...].pl i [...].pl, D. D. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej sprzedaży nieruchomości gminnej nr KRS [...] w postaci udostępnienia do wglądu umowy - aktu notarialnego nr Rep. [...], którą w wyniku przetargu Gmina T. zawarła z firmą [...] spółka z o. o. wraz ze wszystkimi załącznikami do umowy i umową leasingu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2018 r. na bezczynność Burmistrza Gminy T. w zakresie udostępnienia informacji publicznej, skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wniósł o: 1. zobowiązanie Burmistrza Gminy T. do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, 2. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierzenie grzywny organowi, 4. zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymała wnioskowanej informacji publicznej ani też żadnej odpowiedzi na złożony wniosek. Organ nie wydał też żadnej decyzji administracyjnej. W ocenie skarżącego bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, skoro organ w ogóle nie odpowiedział na wniosek. Ponadto, pomimo upływu trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku, organ w dalszym ciągu nie wydał decyzji administracyjnej. Powstaje zatem wątpliwość, cy organ celowo nie chce zataić tej informacji. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy T. wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając, że podejmował jedynie czynności w sprawie dotyczącej udostępnienia aktu notarialnego Rep. [...], a nie podejmował dotychczas czynności w zakresie udostępnienia aktu notarialnego Rep[...] . Stało się tak z uwagi na fakt, że identyfikował wniosek strony jako tożsamy z wnioskiem, w którym prowadził ze stroną korespondencję w sprawie (tj. odnośnie aktu notarialnego Rep. [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane zostały do rozpoznawania m. in. skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), dalej ustawa. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, wedle którego informacje publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które te władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów. Według art. 2 ust. 1 ustawy każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej. Podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy). W niniejszej sprawie Burmistrz Gminy T. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Ustawa przewiduje różne sposoby udostępnienia informacji publicznej, wymienione w art. 7 ust. 1. Jednym z nich jest udostępnianie informacji na wniosek (art. 10 ustawy). Według art. 13 ust. 1 ustawy udzielenie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielania informacji publicznej. Udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Formę decyzji ustawodawca przewidział w art. 16 ust. 1 i 2 ustawy dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że mamy do czynienia z bezczynnością Burmistrza Gminy T.. Przede wszystkim należy zaakcentować, że strona nie może być obciążana negatywnymi konsekwencjami pomyłki i niedopatrzenia organu. Wnioskowana przez stronę informacja dotycząca, sprzedaży nieruchomości gminnej, w postaci udostępnienia do wglądu umowy - aktu notarialnego nr Rep. [...], którą w wyniku przetargu Gmina T. zawarła z firmą [...] spółka z o. o. wraz ze wszystkimi załącznikami do umowy i umową leasingu, posiada walor informacji publicznej, ponieważ dotyczy sposobu wydawania publicznych pieniędzy, a także działalności organu samorządowego. Jak wskazano wyżej ustawa wprowadza regułę, że odmowa udostępnienia informacji publicznej określonej we wniosku oraz umorzenie postępowania o jej udostępnienie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Nieudostępnienie informacji i brak takiej decyzji stanowi bezczynność organu. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Podmiot zobowiązany nie udzielił żądanej informacji ani nie wydał decyzji administracyjnej w sprawie. Dlatego Sąd zobowiązał Burmistrza Gminy T. do rozpoznania wniosku skarżącego D. D. z dnia 23 października 2017 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego orzeczenia wraz z aktami administracyjnymi sprawy W ocenie Sądu zarzucana bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Podmiot zobowiązany wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, że podejmował czynności w sprawie dotyczącej udostępnienia aktu notarialnego Rep. [...], a nie podejmował dotychczas czynności w zakresie udostępnienia aktu notarialnego Rep. A 12520/2017. Stało się tak z uwagi na fakt, że identyfikował niniejszy wniosek strony jako tożsamy z wnioskiem, w wyniku którego prowadził ze stroną korespondencję odnośnie aktu notarialnego Rep. [...]). Twierdzenia organu znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym akt sprawy o sygn. IV SAB/Wr 37/18, o czym Sądowi wiadomo z urzędu. Skarżący złożył bowiem również wniosek do Burmistrza na te same adresy poczty elektronicznej o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej sprzedaży nieruchomości gminnej nr KRS [...] w postaci udostępnienia do wglądu umowy - aktu notarialnego nr Rep. [...], którą w wyniku przetargu Gmina T. zawarła z firmą [...] spółka z o. o. wraz ze wszystkimi załącznikami do umowy i umową leasingu. Wniosek ten został wysłany w tym samym dniu, jak wniosek w rozpatrywanej sprawie, tylko trzy minuty później. Oba wnioski różnią się jedynie numerami KRS nieruchomości i numerami aktu notarialnego (jedną cyfrą). Organ w związku z wnioskiem o udostępnienie do wglądu aktu notarialnego nr Rep. [...]udzielił stronie odpowiedzi w dniach 6 listopada 2017 r. i 27 grudnia 2017 r. W ocenie Sądu postępowanie organu może być wynikiem pomyłki i niedopatrzenia organu. Zachowanie podmiotu nie miało więc cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji Sąd odstąpił od wymierzenia grzywny podmiotowi zobowiązanemu. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i zasądzono stronie od organu kwotę uiszczonego wpisu od skargi.