VIII SA/Wa 717/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Justyna Mazur, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi G. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r., po rozpatrzeniu zażalenia G. G. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "DIS", "Dyrektor IS" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej także jako "Dyrektor IC" lub "organ nadzoru") z [...] kwietnia 2016 r. Przedmiotem tych postanowień było oddalenie zarzutów skarżącego z uwagi na ich złożenie z uchybieniem terminu. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektor IS wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "Kpa"), a także art. 18 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 4 i § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.; dalej: "upea"). 2. Stan faktyczny. Dyrektor IC wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego (Nr [...]) z [...] sierpnia 2015 r. obejmującego zaległość z tytułu wymierzonej kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Skarżący dokonał [...] marca 2016 r. całkowitej spłaty dochodzonej należności. Pismem z [...] marca 2016 r., na podstawie art. 33 § 1 upea, wniósł zaś zarzuty (między innymi) do postępowania egzekucyjnego wskazując na brak dochodzonego obowiązku. Dyrektor IC postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. oddalił zarzuty skarżącego z uwagi na ich złożenie z uchybieniem siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 27 § 1 pkt 9 upea, który upłynął z dniem [...] sierpnia 2015 r. W zażaleniu skarżący postawił zarzuty naruszenia art. 29 § 1, art. 59 § 1 pkt 2 i 7 oraz § 3, a także art. 60 § 1 upea. Zdaniem skarżącego "organ nie jest zainteresowany poznaniem obiektywnej prawdy". Wskazał przy tym na brak podstaw do stosowania przepisów o charakterze technicznym przy wymierzaniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem Dyrektor IS jako organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora IC (organ egzekucyjny), gdyż uznał, że skarżący wniósł zarzuty z uchybieniem terminu przewidzianego dla tej czynności dokonywanej w początkowej fazie wszczętego postępowania egzekucyjnego. Nie wystąpił nadto z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów. Tym samym należało oddalić zarzuty skarżącego jako spóźnione, bez dokonywania kontroli ich merytorycznej zasadności. Dyrektor IS powołał się także na inne postępowania inicjowane przez skarżącego, który kwestionuje wymierzenie i egzekwowanie ww. kary pieniężnej. 3. Postępowanie sądowe. 3.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z [...] lipca 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd"). Występując o uchylenie postanowień organów obu instancji, autor skargi postawił zarzuty naruszenia przepisów art. 27 § 1 pkt 9, art. 33 § 1 pkt 1 i art. 34 § 1 oraz § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2, § 3 i § 4 upea poprzez oddalenie zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku z uwagi na uchybienie terminu, gdy przepisy upea nie przewidują terminu dla wniesienia zarzutów. Zdaniem skarżącego Dyrektor IC winien nadto umorzyć postępowanie egzekucyjne z uwagi na postawione zarzuty, skoro egzekwowany obowiązek nie istnieje. Postawił zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 8, 77, 80 oraz art. 107 § 1 i 3, a także art. 127 Kpa w związku z art. 18 upea poprzez uchylenie się od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego celem rozpoznania ww. zarzutu wniesionego przez skarżącego pismem z [...] marca 2016 r., a także wadliwe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej wydaniem nieważnej z mocy prawa decyzji – zdaniem autora skargi - wymierzającej skarżącemu karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry (jako wydanej na podstawie "przepisów technicznych" w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE). Przedstawił także przebieg postępowania w niniejszej sprawie. Wywiódł, że w realiach niniejszej sprawy należało umorzyć postępowanie egzekucyjne z powodu nieistnienia dochodzonego obowiązku, gdyż nie zostały zakończone wszystkie czynności związane z przedmiotowym postępowaniem egzekucyjnym. Przedstawił swoje rozważania dotyczące bezprawności decyzji wymierzającej skarżącemu karę pieniężną ([...] zł) na podstawie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o grach hazardowych, które mają charakter "przepisów technicznych" w związku z art. 14 ust. 1 ugh, a także odnośnie do bezprawności oddalenia zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku i konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego (zob. s. 7 – 13 skargi). 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Zarzuty i argumentację skargi uznał za chybione. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i postępowania poprzedzającego jego wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub (i) prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "uppsa"). Działając zgodnie z art. 134 § 1 uppsa (z urzędu), Sąd także nie dostrzegł wystąpienia przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. 4.2. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor IS zgodził się z Dyrektorem IC (organ egzekucyjny) co do tego, że należało oddalić zarzut skarżącego dotyczący nieistnienia egzekwowanego obowiązku jako wniesiony z uchybieniem siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 27 § 1 pkt 9 upea, bez konieczności merytorycznego odnoszenia się do kwestii istnienia egzekwowanego obowiązku. 5.1. Zdaniem Sądu, rację należy przyznać organom orzekającym w niniejszej sprawie co do tego, że należało oddalić zarzut skarżącego dotyczący nieistnienia egzekwowanego obowiązku, gdyż został on wniesiony z uchybieniem siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 27 § 1 pkt 9 upea. W realiach niniejszej sprawy bezsporne jest, że skarżący postawił ww. zarzut w piśmie z [...] marca 2016 r. Termin przewidziany w art. 27 § 1 pkt 9 upea upłynął zaś z dniem [...] sierpnia 2015 r., gdyż odpis tytułu wykonawczego (Nr [...]) z [...] sierpnia 2015 r. obejmującego zaległość z tytułu wymierzonej skarżącemu kary pieniężnej ([...] zł) za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry został doręczony skarżącemu 10 sierpnia 2015 r. 5.2. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela te poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w świetle których zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Wynika to wprost z art. 27 § 1 pkt 9 upea, który to przepis zakreśla zobowiązanemu do zgłoszenia takich zarzutów siedmiodniowy termin, liczony od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, a to – co do zasady – następuje w chwili przystąpienia do czynności egzekucyjnych i dokonywane jest albo przez egzekutora, albo drogą pocztową. Zobowiązany nie może nadto po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Zobowiązany nie może także zgłosić nowych zarzutów w toku postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów – o ile przeprowadzenie takiego postępowanie jest w określonej sprawie konieczne – ani też w toku postępowania zażaleniowego, ani tym bardziej w toku postępowania sądowoadministracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3081/12; dostępny w bazie Lex nr 1769591, a także w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej także jako "CBOSA"). 6. W świetle powyższych rozważań za chybione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 27 § 1 pkt 9, art. 33 § 1 pkt 1 i art. 34 § 1 oraz § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2, § 3 i § 4 upea poprzez oddalenie zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku z uwagi na uchybienie terminu, gdyż wbrew argumentacji skarżącego termin do wniesienia zarzutów został określony wprost w art. 27 § 1 pkt 9 upea. Wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie był zaś przedmiotem orzekania w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie. Zasadność ewentualnego rozstrzygnięcia tego wniosku w odrębnym postępowaniu nie może być zatem przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Tym samym za chybione Sąd uznał także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3, a także art. 127 Kpa w związku z art. 18 upea poprzez uchylenie się od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego celem rozpoznania ww. zarzutu wniesionego przez skarżącego pismem z [...] marca 2016 r. oraz wadliwe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Skoro bowiem sporny zarzut został wniesiony z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 27 § 1 pkt 9 upea i z tej przyczyny podlegał oddaleniu, to Dyrektor IS jako organ nadzoru nie miał obowiązku prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Nie miał nadto obowiązku odnoszenia się w sposób merytoryczny do spóźnionego zarzutu skarżącego dotyczącego nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest zaś zrozumiałe i w ocenie Sądu odpowiada wymogom przewidzianym w przepisach art. 107 Kpa. 7. Na marginesie warto zauważyć, że w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16; CBOSA) art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Mógł zatem stanowić podstawę wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy (pkt 1 uchwały). Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh (pkt 2 uchwały). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela powyższe stanowisko, a także poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu uchwały NSA z 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16; CBOSA). TSUE uznał nadto w wyroku z 13 października 2016 r. w sprawie C – 303/15, że art. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego [art. 6 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ugh – dopisek Sądu], nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu. Zdaniem TSUE, przepis taki jak art. 6 ust. 1 ugh nie stanowi "przepisu technicznego" w rozumieniu dyrektywy 98/34 (zob. pkt 31 wyroku). W świetle powyższych poglądów prawnych, celem wyjaśnienia warto w tym miejscu dodać, że pomijając kwestię uchybienia terminowi do wniesienia zarzutu, chybione okazały się również zarzuty skargi i argumentacja z nimi związana odnośnie do nieistnienia egzekwowanego obowiązku, jako wynikającego z decyzji wymierzającej skarżącemu karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. 8. Mając na uwadze powyższe, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 uppsa.